Vrouwvriendelijkste spelonderdeel van het jaar

De dildo’s in de doos van Isla Dorada (Funforge).

Naar het schijnt lopen massa’s vrouwen de deuren van de betere spellenwinkels plat om trillend van opwinding een exemplaar van Isla Dorada uit de schappen te sleuren. Vooral de token die aangeeft waar de expeditie zich bevindt blijkt, omwille van de interessante subtiele uitsteeksels, erg in trek.

Hebt u een niet spelliefhebbende vrouw is enige achterdocht aangewezen wanneer u dit spel van haar voor u onder de kerstboom hebt aangetroffen. Het zou wel eens van haar voor háár kunnen zijn. En het zou goed kunnen dat u vanaf dat moment voor het beleven van de vleselijke kant van de liefde voortaan op uzelf bent aangewezen. Gelukkig kunt u dan nog altijd terecht bij Barbarossa, die erotische Dominionvariant waarvoor u dan ook weer een excuus hebt om het in huis te halen. Of u kunt de “I say a little prayer for you” cheerleaderscene uit aflevering 2 van Glee enkele keren na elkaar afspelen. Dat helpt ook, zoals u dadelijk zult merken:

http://www.youtube.com/watch?v=xvOZHlkJUVs

Maar het blijft toch leuk te mogen vaststellen dat tenminste één speluitgever in 2010 ook aan de niet spelende vrouwelijke medemens heeft gedacht.

Misschien de trend van 2011? Zo te zien aan de nieuwe uitbreiding van Ticket To Ride wel. Daar zit ook weer een prachtig vleeskleurig exemplaar in.

We leven in een mooie wereld.

Soms.

Dominique

 

Drilpudding van het jaar

Dominion.

Ik heb er een haat-liefde-verhouding mee.

Maar de balans tussen die haat en die liefde wordt ernstig bedreigd. In het nadeel van de liefde. Dominion moet toch stilaan gaan oppassen. Met de Alchemy uitbreiding hebben die van Rio Grande mij tot aan de rand van de waanzin gedreven. Nu gebied de eerlijkheid mij te vermelden dat ik daar op zich al niet ver van verwijderd was, maar toch. Eindeloze beurten – wie de Apotheker en de Golem heeft bedacht moet onmiddellijk en zonder enige vorm van proces op de dichtstbijzijnde brandstapel – en een zodanig geschuifel met actiekaarten dat je tijdens het spelen gewoon naar een ander soort vrijetijdsbesteding gaat verlangen. De race naar de beste actiekaarten, en dan nog liefst het meeste daarvan, begint me ook meer en meer tegen te steken. Temeer omdat de winnaar van die race het spel waarschijnlijk ook zal gaan winnen.

Maar er is een maar. En die heet Prosperity. Die uitbreiding heeft de Dominionpudding, die ten huize van aanzienlijk aan het inzakken was, toch weer aan het drillen gekregen. Of dat voldoende zal zijn om hem overeind te houden is nog een groot vraagteken en ik vrees er eigenlijk een beetje voor, maar voorlopig kan ik nog even voort.

Dominique

 

Digitale omzetting van het jaar

Keltis II, lang in de running, valt af omwille van een bug in de soloversie die maar niet opgelost lijkt te geraken.

Daarom gaat de prijs dit jaar naar de adaptatie van Race For The Galaxy  van Keldon Jones. Download dit op uw computer en uw sociaal leven, voor zover u dat heeft, gaat er he-le-maal aan. Ik durf zelfs beweren dat dit veel leuker spelen is dan zijn unplugged voorganger. U moet immers niet met al die kaarten aan de slag en het gaat lekker snel vooruit. Heel snel lekker vooruit.

Is niet vrij van enkele schoonheidsfoutjes maar dat kan de digitale pret niet drukken, en moest u iemand zijn die ik persoonlijk ken en u gaat dit downloaden: tot over enkele jaren.

Keldon heeft ook een digitale adaptatie gemaakt van Blue Moon en diens uitbreidingen. U bent gewaarschuwd.

Runner up: Drachenherz op BrettspielWelt. Unplugged kon het mij absoluut niet bekoren, maar plugged ging ik helemaal overstag. Dat komt door het overzicht dat alleen een plugged bordspel u kan bieden en de leuke geluiden die het spelen van uw kaarten vergezellen, waarvan mijn absolute favoriet het gerinkel van de schatkisten is.

Dominique

 

Spellenprijs van het jaar

Deze prijs gaat naar de spellenprijs die aan het enige juiste spel werd toegekend. Dat is een gegeven dat, gezien het onthutsend aantal keren dat de bal volledig wordt misgeslagen, als een uitzonderlijke prestatie kan worden beschouwd. Ik verwijs u graag naar een bijdrage die ik over dit fenomeen schreef op 21 juni 2009, onder de veelzeggende titel “Altijd prijs!”.

Ik heb het ook in het jaar 2010 intensief gevolgd, al die bord- en kaartspelprijzen die wereldwijd zoal worden uitgereikt – voor het uitreiken van deze award, weet u wel – en tot voor kort vreesde ik dat het ook dit jaar niet van dat zou zijn.

Maar opent uw ogen ende ziet: De TricTrac d’or, uitgereikt voor het beste spel van 2010 ging toch wel niet naar 7 Wonders (Repos Production) zeker? Volledig terecht, dus echte kenners daar bij Tric Trac, waardoor deze award eindelijk eens van mijn prijzentafel mag.

Dominique

Detail van het jaar

De benamingen van de locaties in Isla Dorada (Funforge).

Die staan namelijk aangegeven in twee richtingen.

Ik vind het altijd weer erg irritant, aan de verkeerde kant van het spelbord zitten. Dat hypothekeert de winstkansen aanzienlijk. Lees mijn bijdrage van 9 december jongstleden er nog maar eens op na. En lees daaronder de recent geplaatste reactie van Hoekie. Hij of zij heeft het over het feit dat u, als u aan de verkeerde kant van het spelbord zit, uw plannen wel eens ongewild zou kunnen verraden omdat u zoveel moeite moet doen om bepaalde locaties te lezen of interpreteren. Men ziet waarnaar u kijkt, waardoor uw goede voornemens – denk aan een vampier die aan zonlicht wordt blootgesteld – door uw tegenstanders genadeloos gaan worden gecounterd. Dat is een aspect dat ik tijdens mijn uiteenzetting volledig over het hoofd had gezien. Nóg een reden om zelf mee de tafelschikking te bepalen.

Op het spelbord van Isla Dorada heeft men de namen van de locaties zowel in Noord- als Zuidelijke richting aangegeven. Akkoord, Oost en West ontbreken nog maar het is alvast een begin. Iets waar ook andere speluitgevers eens aan zouden moeten denken.

Dominique

 

Vrolijkste spel van het jaar

Magical Athlete (Z-Man Games)

U gaat lachen als u dit speelt.

Doet u dat niet bent u de saaiste mens die zich op deze aarde voortbeweegt. Of een Caylusverslaafde.

Maar ik moet u waarschuwen. U gaat ook balen.

Omdat datgene dat u een beurt eerder schuddebuikend over de grond deed rollen u een beurt later meedogenloos terugpakt. Daar kunt u niet onderuit.

Uw speelse zinnen worden aanvankelijk geprikkeld met het samenstellen van uw team van magische atleten, elk met hun eigen eigenschap en – jawel – geslacht. Dat laatste is, in de context van de activiteiten van ene Cupido, niet zonder belang. Daarna worden de snaren van uw zinnen nog eens extra aangespannen tijdens de races zelf, waarbij het koppelen van het juiste karakter aan de de juiste race een niet te verwaarlozen overweging is. De races zelf zijn kleine opstootjes van puur speelgenot.

En door al het voorgaande vliegt dit spel voorbij.

Er zit ook meer spel in dan u denkt. U hebt er, in tegenstelling tot wat anderen u soms willen doen geloven, tot op zekere hoogte vat op. Die anderen moeten u trouwens eens uitleggen hoe het dan wel komt dat zij dit spel meer dan gemiddeld winnen.

Kortom: bent u op zoek naar een goed spel waarmee u ook eens lekker – ook en misschien wel vooral om uzelf – kunt lachen bent u hier aan het juiste adres.

Dominique

 

 

Aanfluiting van het jaar

De kaarten van het verder best te pruimen “Nile” (Minion Games).

U haalt ze uit de verpakking, schudt ze één keer en ze zijn naar de vaantjes. Ik overdrijf een beetje – u kent mij – maar wat hier geserveerd wordt zou verplicht moeten worden geïntegreerd, als voorbeeld van hoe het niet moet, in het eerste hoofdstuk van elk handboek over kwaliteitscontrole.

Runner up: het nieuwe spelbord dat het originele, al is dat die naam niet waardig, van Summoner Wars (Plaid Hat Games) vervangt. Ik begrijp dat men de prijs van een spel wil drukken, maar er zijn grenzen. Bij het gebruiken van papier als spelbord wordt die grens overschreden, temeer als die prijs alsnog wordt overschreden omdat u zich toch nog dat prachtige, apart te bestellen spelbord moet aanschaffen zodat u Summoner Wars kunt spelen zoals het moet gespeeld worden: comfortabel.

Over het spel zelf geen kwaad woord. Een aanradertje, al kan het eindspel soms verzanden omdat u in een comedy capers-achtige achtervolging verzeild bent geraakt. Het “echte” bord is trouwens ook een aanrader. Maar bord en spel hadden beide in dezelfde doos moeten zitten. In 2009 al.

Dominique

 

Kinderspel van het jaar

Hebt u kinderen en koestert u de ijdele hoop ze ooit om te tunen tot bord- en kaartspelers heb ik geen goed nieuws voor u. Kunt u tijdens de lagere school met een beetje geluk hun interesse nog enigszins opwekken en zelfs op peil houden, op de middelbare school smelt deze weg als sneeuw voor de zon. Dat komt omdat bord- en kaartspellen op de cool-o-meter van de middelbare scholier het cijfer nul krijgen toebedeeld. Oubolligheid, iets voor nerds, een activiteit voor dragers van geitenwollen sokken, het zijn maar enkele krachttermen die onze hobby in die biotoop krijgt toebedeeld. Het outen van bordspellen spelen als hobby staat voor de middelbare scholier dan ook gelijk met sociale zelfmoord. Niemand van de leeftijdsgenoten wil dan nog samen met hem of haar op de speelplaats gezien worden.

Aangezien de leeftijd van 12 jaar enorm snel wordt gehaald hebt u dus geen tijd te verliezen.

Met Water Lily (Asmodée) bijvoorbeeld.

Waterlily valt als volwassene ook te smaken maar als u met kinderen aan tafel zit wordt dit pas een echte traktatie. Als u kleine mensjes hebt geassembleerd had dit onder uw kerstboom moeten liggen. Misschien staat hij nog altijd in uw woonkamer en is het nog niet te laat. Het zou niet de eerste keer zijn dat er plots een vergeten pakje achter de kerststal wordt ontdekt, al hebt u er eentje van een aanzienlijke omvang nodig wilt u dit spel alsnog kunnen wegmoffelen.

Het originele spelconcept, de snelle beurtwisselingen en de bewust ingebouwde onzekerheidsfactor bij de puntentelling maken dit een toppertje, al had ik liever verwisselbare glijbanen in de doos gezien.

Maar niet getreurd. U kunt hier weinig verkeerd mee doen.

Voor zolang het duurt.

Dominique

 

Giveaway van het jaar

Manneken Pis bij 7 Wonders (Repos Production).

Er werd wat schamper over gedaan, overdreven lacherig zelfs. Maar zij die er het hardst mee lachten waren achter hun “kijk mij eens vrolijk doen over dat belachelijke prul” façade druk doende dit kleinood kost wat kost te bemachtigen. Ik heb een naam voor dit soort bordspelers: hypocrieten. Onnozelaars mag ook.

Neen, de hypocrieten hadden liever een GROOT wonder. Geen klein manneken met een nog veel kleiner aanhangsel dat straaltjes pipi produceert die eerder aan iemand met prostaatproblemen doen denken dan aan een gezonde wildplasser. Neen, het moest GROOT en INDRUKWEKKEND zijn. Wel, beste medespeler, laat me u dit vertellen: ik heb een tijdje met een Toyota Yaris rondgereden. Dat is klein en niet indrukwekkend en ik werd door mannen nagefloten op straat, maar ik heb nog nooit zoveel rijplezier mogen ervaren.

Het Manneken, ondanks zijn zware onderschatting door een aanzienlijk aantal 7 Wonders spelers, valt in de Yariscategorie: klein maar fijn, erg handig, onopvallend stijlvol, kwalitatief hoogstaand en reken maar dat u tussen de Piramides van Giza en de hangende tuinen van Babylon zonder problemen een parkeerplaats vindt. Een parkeerplaats die op wandelafstand van de overwinning ligt.

Dominique

 

Risk van het jaar

A Lone Banner (Small Box Games).

Kent u de uitgeverij Small Box Games niet is het hoog tijd dat u met elkaar kennismaakt. Zij biedt u een erg interessant assortiment kaartspellen aan, een kaartje voor elke gelegenheid zeg maar.

Small Box Games verloochent de eigen bedrijfscultuur – al moet u zich hier van de benaming “bedrijf” niet al te veel voorstellen – door zich hier niet te beperken tot alleen maar een setje kaarten in de doos te stoppen maar ook een handvol dobbelstenen. Dat verloochenen is niet erg, ik hou wel van mensen die af en toe buiten hun eigen getrokken rigide lijntjes kleuren. En de verloochening zorgt er hier wel voor dat u een erg interessant en leuk spel krijgt voorgeschoteld.

A Lone Banner is een kaart/dobbelspel voor drie tot vier spelers waarin u uw wapperende banieren op veroverde gebieden plant. Die gebieden, gelinkt aan zes van de zeven continenten, worden geëvoceerd door kaarten, uw troepen door dobbelstenen.

U krijgt bij spelaanvang zomaar gratis een startregio-kaart uitgedeeld, samen met een setje van drie dobbelstenen in uw voorkeurkleur. Die dobbelstenen zijn uw troepen. Een witte gevechtsdobbelsteen wordt op scherp gezet en binnen handbereik klaargelegd.

Het verdere verloop van A Lone Banner is de eenvoud zelve.

U dobbelt, krijgt wat extra mogelijkheden als u bijvoorbeeld een sequentie gooit en zet uw zinnen en uw dobbelstenen op een gebied. Vervolgens komen uw tegenspelers aan de (dobbel)beurt en pas als u weer mag zult u kunnen vaststellen of uw voorbereidende militaire activiteiten voldoende waren onderbouwd om uw slag te slaan.

U kunt niet zomaar eender welk land aanvallen, het moet ook bereikbaar zijn. Dat houdt in dat u via de buurlanden moet en dat betekent ook dat u deze al moet hebben veroverd wilt u een agressief bezoekje brengen aan uw doelgebied. De startregio, die u bij spelaanvang hebt toebedeeld gekregen, is hierop een uitzondering. Die kaart laat u toe binnen dat continent elk gebied vrij aan te vallen.

Tijdens het plaatsen van uw troepen kunt u kiezen uit een gebied uit de openliggende rij van regio’s (altijd één meer dan het aantal spelers) of een regio die een tegenspeler eerder al heeft veroverd.

Een veroverd gebied levert op het einde van het spel één of twee punten op. Dat staat mooi aangegeven op de kaart van het gebied in kwestie. Handig.

Het plaatsen van uw troepen (u mag trouwens elke dobbelsteen, behalve de gegooide eentjes, opnieuw gooien) is aan bepaalde regels gebonden. U mag slechts één dobbelsteen op een regio plaatsen en op een regio mogen zich nooit meer dan drie dobbelstenen bevinden.

Op het moment dat u weer aan de beurt komt moet u nagaan op welk gebied uw troepen (dobbelstenen) zich bevinden en zo ja, of ze worden bedreigd door troepen van tegenspelers of niet. In het eerste geval gewoon grijpen dat gebied, in het tweede zult het met uw tegenspeler(s) moeten uitvechten. Dat doet u door de witte gevechtsdobbelsteen te gooien en die bij uw troepensterkte (het aantal gegooide ogen van uw dobbelsteen of -stenen) op te tellen. Uw tegenspelers volgen uiteraard dezelfde procedure. De speler met de grootste troepensterkte verovert het gebied.

Als u een gebied dat aan een tegenspeler toebehoort wilt aanvallen moet u wel wat extra moeite doen. De actieve speler (verdediger) gooit met de witte gevechtsdobbelsteen en telt daar het aantal gebieden bij op die hij binnen hetzelfde continent bezit. Is dit groter dan of gelijk aan de troepensterkte van de aanvaller is de invasie mislukt. Is het lager is de invasie geslaagd en verandert het gebied van eigenaar.

Op het einde van uw beurt mag u, als u daar behoefte aan zou hebben, iets smerigs doen met een regiokaart uit de centrale uitlage. U mag een gebied waarop zich op dat moment geen troepen bevinden wegnemen en dit onderaan de trekstapel leggen. Heel, heel belangrijk dit en vooral erg leuk als je weet dat er een bepaald iemand aan tafel naar een bepaald gebied zit te lonken. U moet het weggenomen gebied dan wel vervangen door het bovenste van diezelfde trekstapel. U neemt dus tot op zekere hoogte ook een risico.

A Lone Banner onthult pas echt zijn ware schoonheid na de introductie van de speciale dobbelsteenworpen. Het is wonderlijk hoe dit het spel heerlijk op smaak brengt. Geen overdaad aan uitzonderingsregels hier en dus makkelijk te onthouden, maar ze maken een wereld van verschil.

Gooit u bijvoorbeeld een desinformatie (tripple, eentjes tellen niet) mag u alle dobbelstenen op een bepaalde regio in de centrale uitlage verplaatsen naar een andere regio binnen de centrale uitlage. Leuk als u wat bewegingsruimte voor uw eigen troepen wilt. Gooit u een coup, een sequentie van drie opeenvolgende cijfers, mag u een nog niet gecontesteerde regio uit de centrale uitlage onmiddellijk de uwe noemen. Simpel, elegant en verschrikkelijk leuk, dat tweetal alleen al.

Het speleinde wordt ingeleid op het moment dat de actieve speler op het einde van zijn beurt 7 regio’s controleert, 5 regio’s controleert op hetzelfde continent, 4 centrale regio’s in zijn bezit heeft of als er geen regio’s meer beschikbaar zijn in de trekstapel. Elke speler mag dan nog één keertje losgehen en daarna is het afgelopen. Het bepalen van de winnaar is poepsimpel: u krijgt 1 of 2 punten per regio in uw bezit, 1 punt per continent waarop u minstens een gebied controleert en 3 bonuspunten voor elk continent waarop u minstens 4 regio’s controleert. De speler met de meeste punten mag zich tot aan de volgende sessie Napoleon noemen. Uit persoonlijke ervaring kan ik u meegeven dat die tijdelijke naamsverandering een erg kort leven beschoren is.

A Lone Banner, beste medespeler, is de 7 Wonders van de dobbelsteengestuurde veroveringsspellen. Dat is een groot compliment.

A Lone Banner is wat Risk Express had moeten zijn. Snel, interessant, spannend, overzichtelijk, klein verpakt en met een erg hoog “nog eens“ gehalte.

Verovert u graag weet u wat u te doen staat.

Dominique

 

A Lone Banner

Small Box Games, 2010

John Clowdus

3 tot 4 spelers

30 minuten