Gorilla Games is een interessante uitgever die menige (vriendschaps)relatie om zeep heeft geholpen middels het uitbrengen van het vlijmscherpe Lifeboat (niet het bordspel, dat is in vergelijking met dit kaartspel een partijtje zakdoek leggen). De maker van Lifeboat, Jeff Siadek, heeft nu een nieuwe worp afgeleverd. Iets lichter en minder confronterend: Hunting Party.

In dit kaartspel voor twee tot vijf spelers zijn wij jagers die in donker Afrika op zoek gaan naar trofeeën om thuis aan onze muurtjes te hangen. Daar zijn namelijk nog wat plaatsen vrij voor de zogenaamde Grote Vijf: de olifant, de leeuw, de neushoorn, de luipaard en de buffel.

Om het een beetje veilig te houden doen we het hier dus met kaarten aan een gemiddelde, knusse keukentafel.

De kaarten waarover we beschikken bestaan uit actiekaarten (schieten, kamperen en vluchten), lotkaarten (overval, omkeren, jachtongeval, koorts, drijfzand, bevoorrading, aaseters en hangbrug), karakterkaarten en doelkaarten.

Met deze uitgebreide stapel geven we de identiteit van ons karakter aan en diens specifieke vaardigheden, het geheime doel dat we onszelf hebben opgelegd, de acties die we tijdens onze beurt gaan uitvoeren en – misschien het allerbelangrijkste – het aantal levens dat we bezitten. Want, beste medespeler, is uw handje leeg legt u zelf het loodje.

Op jacht gaan is simpel. Er wordt één lotkaart meer opengelegd dan dat er spelers zijn en vervolgens trekt elke speler om de beurt een actiekaart van de trekstapel en speelt er eentje gedekt uit. Vervolgens verwijdert elke speler, te beginnen met de startspeler, een lotkaart uit de uitlage totdat er één overblijft en elke speler zijn gespeelde actiekaart toont. De lotkaart wordt dan actief wat betekent dat zowel de groepsgebeurtenis als de individuele gebeurtenissen die erop staan vermeld worden uitgevoerd. In die volgorde en al dan niet in correlatie met de actiekaart die elke speler heeft uitgespeeld.

De lotkaart drijfzand bijvoorbeeld verplicht elke speler een handkaart naar keuze af te leggen. Ook het jachtongeval is een leukerd: die laat elke speler die schiet maar niet treft toe een andere jager te dwingen een handkaart af te leggen.

De individuele gebeurtenis treft enkel en alleen de speler die een bepaalde plaats in de spelersvolgorde inneemt en die gebeurtenis houdt soms verband met de actiekaart die de speler in kwestie heeft uitgespeeld. Dat staat mooi aangeduid op de lotkaart. Vijf mogelijkheden hebben we hier: mis geschoten, een ontmoeting met inboorlingen, een geluksschot, een valstrik en herladen. Zoals aangegeven hangt het resultaat van de gebeurtenis bij momenten af van de gespeelde actiekaart. Hebt u bijvoorbeeld een kampeerkaart uitgespeeld en treft u daar toevallig enkele inboorlingen mag u zomaar twee actiekaarten op hand nemen. Kampeert u echter met een wild beest in de buurt chargeert het en moet u onmiddellijk twee actiekaarten – levenspunten, weet u wel – afleggen. Een neushoorn die u op de hoorn neemt doet dan ook onnoemlijk veel pijn.

Gelukkig kunnen de watjes onder ons ook aan hun persoonlijke lot ontsnappen door een vluchtkaart uit te spelen, zelfs uit de hand waarbij ze de reeds eerder uitgespeelde actiekaart gewoon omwisselen. Handig maar u wordt dan wel uitgelachen door uw tegenspelers.

Maar de belangrijkste actiekaart die u kunt kiezen is schieten. Als u raak treft, en slechts één speler slaagt daar elke ronde in, mag u het beest als trofee opeisen zodat u daarmee later eventueel de overwinning kunt claimen.

Hunting party, niet te verwarren met het gelijknamige bordspel van Seeborn Games, is een klein pareltje. Het is, zoals alles in deze wereld, niet perfect. Zo raad ik het niet aan met z’n tweeën en is het wel even wennen aan de steeds wijzigende beurtvolgorde bij het bepalen van de persoonlijke lotsbestemmingen. Fietst u daar echter vrolijk omheen wordt u getrakteerd op een erg leuk kaartspel met enkele speltechnische aspecten die ik tot nu toe nog niet in een spel ben tegengekomen. Het artwork is prachtig, u kunt lekker bluffen en met de lotsbestemmingen van uw tegenspelers morrelen, de vaardigheden van de karakters slim uitspelen, subtiel naar de extra punten van uw doelkaart toe werken of uw tegenspelers langzaam maar zeker van hun levenskracht beroven. U hebt daar echt geen jachtgeweer voor nodig. Ook interessant: legt u het loodje kunt u alsnog winnen want uw tegenspelers brengen uw trofeeën gewoon mee naar huis. U hebt daar dan wel wat geluk voor nodig, maar het kàn. En u hoeft daar dan echt niet lang op te wachten want het spel eindigt na de ronde waarin het eerste slachtoffer is gevallen.

En daarna begint u gegarandeerd een tweede partijtje.

Dominique

 

Hunting Party

Gorilla Games, 2011

Jeff Siadek

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

Targi (Kosmos)

In dit kaartgestuurde tweepersoonsspel bent u een aanvoerder van een trotse Tuaregstam. Uw grote droom is uw stam zoveel mogelijk te laten groeien. In tegenstelling tot het kiezen van de meest logische groeiwijze, het stimuleren van intensieve voortplanting, gaat u echter voor het handelen. U probeert stamkaarten te bekomen die u tijdens het spel bepaalde voordelen opleveren en op het einde overwinningspunten. Dat hoop(je) overwinningspunten bepaalt uw overwinning of nederlaag.

Maak alvast een plaatsje vrij in uw spellenkast want:

U kunt maar niet genoeg krijgen van spelmatig handelen en na Waka Waka zal ook Targi in uw spelverzameling belanden.

U vindt het leuk uw zetten vooraf goed te plannen zodat u optimaal kunt profiteren van de situatie.

Aangezien het speelterrein door middel van kaarten wordt opgebouwd is elk spel weer anders. Dat garandeert een grote herspeelbaarheid, één van uw absolute voorwaarden voor een aankoop.

U houdt ervan als u uw tegenspeler een beetje kunt dwarszitten.

Laat deze woestijnhitte aan u voorbijgaan want:

Dit spel lijkt op het eerste gezicht wel heel erg op het voortreffelijke Samarkand van Sid Sackson waarvan u, samen met de kleine maar voortreffelijke uitbreiding, een exemplaar in uw spellenkast hebt staan. Hiermee kunt u trouwens zowel met twee, drie, vier als vijf spelers aan de slag.

Door een foutje in de eerste druk zijn er niet voldoende overwinningspuntenfiches in de doos geraakt. Dat is voor de gemiddelde creatieve bordspeler op zich niet onoplosbaar, maar u haat het als spellen niet volledig zijn.

Het hele spel ziet er nogal, euh, zandkleurig uit. Veel kleur moet u hier niet gaan zoeken. Dat vindt u jammer. U verkiest een fleuriger speeloppervlak.

Er staat nogal wat tekst op de kaarten en momenteel is alleen de Duitse versie beschikbaar. Uw Duits is, buiten het in oktober veel gebruikte “Haben sie eine tüte, bitte?” niet bepaald goed te noemen. In afwachting van een Nederlandstalige of Engelstalige versie kijkt u de kat nog wat uit de boom, al twijfelt u er nu al aan of ze er ooit uit komt.

U vreest dat u, ondanks het feit dat u dit slechts met z’n tweeën speelt, met lange wachttijden wordt geconfronteerd. Daar houdt u niet van. 

Dominique

Waka Waka (Kosmos)

In Waka Waka begeeft u zich als handelaar in Afrika van dorp tot dorp om handel te drijven in vruchten, sieraden, huiden, zout, stoffen en thee . Wat u aankoopt is echter niet altijd vooraf bekend zodat u bij momenten wordt geconfronteerd met de spreekwoordelijke kat in de zak. Gelukkig hebt u een slimme chimpansee die u kunt uitsturen om een en ander vooraf te onderzoeken.

Handel drijven is één, de opdrachten waarmee uw sjamaan u opzadelt is wat anders. Gelukkig is hij u goedgezind. Zolang zijn vuurtje brandt tenminste want dan helpt hij u. Is zijn vuurtje uit staat u er verder alleen voor.

Maak snel een plaatsje vrij in uw spellenkast want:

U hebt Jambo nog niet en aan uw spellentafel schuiven meestal minstens drie spelers aan.

U maakt graag indruk op uw spelvrienden en als u tussen twee zetten terloops vermeldt dat Waka Waka “Doe het!” betekent in het Swahili krijgt u gegarandeerd bewonderende blikken toegeworpen.

Het lijkt u wel wat, een chimpansee op prospectie te sturen.

Bloed- en bloedmooi materiaal krijgt u hier aangeboden.

U houdt van spellen die niet worden overbelast door lijvige regelboeken. Waka Waka vraagt van u slechts 4 pagina’s leeswerk. Dat is weinig en toch hebt u het gevoel diep te kunnen graven.

U ben verliefd op actiekaarten die u meerdere mogelijkheden bieden. Een klein derde van de kaartenstapel bestaat uit deze soort. De kans dat u ze trekt is dan ook groot. U gaat ervoor.

Dat vuurtje van de sjamaan dat brandend moet worden gehouden intrigeert u. U bent ook erg benieuwd naar de speciale vaardigheden van de dorpsbewoners die u kunnen bijstaan in uw economische queeste. U jongleert graag met speciale eigenschappen.

Hou u ver verwijderd van dit handeltje want:

Dit is naar verluidt Jambo voor drie en vier en u hebt Jambo al in de kast staan. Met alle uitbreidingen.

Een chimpansee op prospectie sturen? Ga weg zeg!

U hebt uw zinnen gezet op Africana (Abacus) en later op het jaar Congo (White Goblin Games). U hebt het gevoel dat daar meer vlees aan zit.

Handelen is niet echt uw ding.

Dominique

 

Wiz-War (Fantasy Flight Games)

Wiz-War, origineel verschenen in 1983, is een kaartgestuurd bordspel voor tovenaars waarin u in een ondergronds labyrint op een Pacman-achtige manier achter elkaar aanholt met de bedoeling spulletjes van uw tegenstanders af te pakken om die vervolgens in uw privévertrekken onder te brengen. Lukt dat niet kunt u uw tegenstanders ook gewoon van het spelbord toveren. Opgeruimd staat netjes.

Maak alvast een plaatsje vrij in uw spellenkast want:

Een herwerkte uitgave van de klassieker van Tom Jolly? U staat in de rij! Een versie die wordt uitgebracht door Fantasy Flight Games? U probeert zelfs een beetje voor te dringen in diezelfde rij.

U bent altijd al een liefhebber van tovenarij geweest en u adoreert de Harry Potter films en dan vooral de scènes waarin de protagonisten met getrokken toverstafjes tegenover elkaar staan.

U houdt van spellen die alttijd weer anders zijn. De grote hoeveelheid kaarten (spreuken) en het modulaire spelbord bieden u daarvoor voldoende garantie.

U kunt aan shapeshifting doen in dit spel, wat erop neerkomt dat u zich kunt omvormen naar een andere levensvorm. U kwijlt nu al bij de gedachte als een weerwolf op uw tegenspelers te  jagen.

U kunt nu al niet wachten op de eindeloze uitbreidingen die in de achterkamertjes van FFG volop worden klaargestoomd.

Laat deze magie aan u voorbijgaan want:

Dit is een spel dat zich uitstekend leent voor een beeldscherm, maar niet voor een bord. U hebt trouwens ooit de digitale online versie gespeeld en dat voelde veel en veel lekkerder dan de bordkartonnen verschijningsvorm. Dit spel vraagt om snelheid en spelers die graag – zelfs maar een ietsiepietsie – nadenken vooraleer ze een zet doen helpen Wiz-War helemaal naar de knoppen.

Wiz-War wordt ingedeeld in de beer and pretzels categorie. Dat betekent dat u rekening moet houden met veel interactie, chaos, lichtheid, tafelpraat en humor. Geen enkele van deze speleigenschappen spreekt u aan.

Als het om toveren gaat is er volgens u maar één spel dat uw keukentafel verdient: Magic the Gathering. Daar kan gewoonweg niets tegenop.

U hebt ok al lang door dat dit spel lijdt aan het ‘de derde hond en het been’ syndroom, waarbij u de andere spelers elkaar lekker laat bestoken en rustig uw moment afwacht om met de overwinning aan de haal te gaan.

En dan dat ‘last man standing’ gedoe. U kunt er dus al uit liggen lang voordat u uw spreukenarsenaal ten volle hebt kunnen benutten. Daar gruwt u van.

U houdt niet van rechtstreeks conflict. U wil niet dat iemand zich tijdens het spelen met uw zaken komt bemoeien. U houdt van een eigen onaantastbaar spelersbordje.

Veel liefhebbers van de serieux van FFG gaan zich zwaar mispakken aan dit spel. U gelukkig niet.

Als u toch voor een heruitgave van een conflictspel door Fantasy Flight Games moet gaan hebt u uw keuze al lang gemaakt. U houdt uw portefeuille trekkensklaar voor Nexus Ops.

Dominique

 

Santa Cruz (Hans im Glück)

Hans im Glück, een uitgever die meestal garant staat voor kwalitatief hoogstaande leveringen, komt in Neurenberg met Santa Cruz.

In dit bordspel voor 2 tot 4 spelers bouwt u in twee verschillende speelhelften huizen, kerken en vuurtorens.

Terwijl u daarmee bezig bent is een nabije vulkaan uit zijn slaap ontwaakt en overweegt hij of hij gaat uitbarsten of niet. Als hij uitbreekt veroorzaakt hij uiteraard schade en schade betekent puntenverlies. Punten die u met behulp van scorekaarten probeert bijeen te scharrelen. Bewegingskaarten laten u toe de beste (minst risicovolle) bouwplaatsen op te zoeken en deze te claimen voor uw tegenspelers dat doen.

In de tweede speelhelft zet u uw bouwactiviteiten gewoon voort en probeert u uw puntenaantal zodanig te laten doorgroeien dat u op het einde de overwinning kunt binnenhalen.

Reserveer alvast een plaatsje in uw spellenkast want:

U hebt een zwak voor het soort spellen dat Hans im Glück op de markt gooit. In uw ogen is Hans im Glück in de spellenwereld hét voorbeeld van Deutsche Gründlichkeit. Stone Age en recenter Egizia en Hawaï zijn enkele voorbeelden die u hierbij spontaan te binnen schieten.

Een spel dat verdeeld is in twee speelhelften spreekt u ook erg aan. U kunt, als het voor de rust niet goed lukt, u nog altijd herpakken in de tweede helft. Een herkansing in één speelsessie, u ziet het helemaal zitten.

Vulkanen die op het punt staan uit te barsten, dat staat toch maar mooi garant voor een beetje tijdsdruk en onzekerheid en dat zijn elementen die u in een spel graag tegemoet treedt.

U weet nu al dat u niet zult kunnen klagen over de kwaliteit van de spelonderdelen. U krijgt dus ook op materieel vlak waar voor uw geld. En uw oog wil ook wat.

Laat dit bouwproject gerust links liggen want:

Bouwen in spellen, het komt uw strot uit. U hunkert naar nog eens een stevige ameritrasher. U wilt dobbelen met tientallen dobbelstenen, omgeven door chaos en actiekaarten uitspelen met namen als ’Grudge Thrower Assault’ of ’Seduced by Darkness’.

U hebt het gevoel dat al die spellen van Hans im Glück allemaal wel goed zijn, maar onderling nogal inwisselbaar. U wilt nog eens aangenaam worden verrast door deze uitgever en u hebt het gevoel dat dit niet zal gebeuren met Santa Cruz.

U hebt al genoeg uitbarstende vulkanen gezien het voorbije jaar. Eruption en Survive! hebt u uittentreure gespeeld de laatste maanden en u hebt nu even genoeg lavastromen gezien.

Dominique

 

Atlantis Rising (Z-Man Games / Filosofia Editions)

In Atlantis Rising bent u voor de zoveelste keer een onfortuinlijke inwoner van het mythische eiland Atlantis. Dat betekent dat u alwéér de dieperik in gaat.

Alhoewel.

In dit coöperatieve spel voor 2 tot 6 spelers bent u blijkbaar in staat – hou u nu vooral goed vast – een kosmische poort te creëren waardoor u het eiland met haar bewoners naar een andere dimensie kunt verplaatsen. Goa-, Caylus- en Puerto Rico-liefhebbers hebben nu al afgehaakt.

Tot overmaat van ramp zinkt Atlantis niet alleen, het wordt in één moeite door ook nog eens belaagd door stoute mensen. Bouwen en vechten zijn dus de twee basisactiviteiten in dit spel en bij mijn weten zijn die niet bepaald complementair.

Soit, men belooft ons hier aangepaste moeilijkheidsgraden, constante spanning, een absolute noodzaak tot samenwerken en mooi en degelijk spelmateriaal.

Maak snel plaats in uw spellenkast want:

U hebt heel goede ervaringen met het erg leuke ‘Survive!’ en dan vooral de nieuwe editie van Stronghold Games. U wil graag meer van hetzelfde.

Coöperatieve spellen zijn echt uw dada. Coöperatieve spellen geven u meestal ook uw enige mogelijkheid een spel te winnen. Individueel bent u niet zo sterk.

U vindt het heerlijk voordurend onder (water)druk te staan en te racen tegen de tijd. Dat wordt hier ten volle geboden en dit spel speelt het echt wel hard. Het gegeven dat u tijdens uw activiteiten nog eens wordt aangevallen ook maakt het er wat u betreft alleen maar leuker op.

U speelt graag de baas.

Laat deze ramp aan u voorbijgaan want:

Stervormige eilanden die teleporteren door kosmische poorten? Dat krijgt u aan uw spellenvrienden, tenzij u hen eerst een plakje spacecake aanbiedt, nooit verkocht.

U hebt het nu wel even gehad met dat coöperatieve softe gedoe. U wilt keiharde competitie met één winnaar: u.

U hebt het gevoel dat u alles wat hier wordt aangeboden al eens eerder hebt gezien. En wat u toen zag was niet noodzakelijk slechter. Worker placement? Check! Baby’tjes maken? Check! Grondstoffen produceren? Check! Bouwen met diezelfde grondstoffen? Check! Gooien met dobbelstenen? Check! Actiekaarten uitspelen? Check! Negatieve gebeurteniskaarten? Check! Atlantis an sich? Check! U houdt uw zuurverdiende euro’s dan ook lekker op zak. U hunkert naar iets origineels.

U hebt de serie Lost helemaal uitgekeken en dat is voor u ruimschoots voldoende.

Dominique

 

Vanaf vandaag tot 6 februari zijn alle spelersblikken alweer gericht op de Spielwarenmesse in Neurenberg. Dat is erg handig want dan kunnen we al die spellen van Essen achter ons laten en ons eindelijk weer focussen op wat nieuws. Er is immers al zo weinig speelplezier voorhanden tegenwoordig, nietwaar?

Om uw keuze wat te vergemakkelijken zal ik onder de rubriek “uitkijkpost” enkele spellen een ietsepietsie nader bekijken.

Beginnen doen we met:

Spectaculum (eggertspiele)

Ik begin hiermee omdat ik een ongemakkelijk gevoel heb bij dit spel. Ongemakkelijk omdat ik een hele tijd geleden een Vlaams prototype heb gespeeld dat hier zowel thematisch als speltechnisch verdacht veel op lijkt en waarvan een exemplaar de Duitse grens is overgestoken om aan een ontwerpwedstrijd deel te nemen. Het kan natuurlijk allemaal toeval zijn, maar het zou toch sneu zijn als dit prima spelontwerp via via via via op de tekentafel van een andere ontwerper is terechtgekomen. En de eer uiteindelijk niet toekomst aan wie hem verdient.

In Spectaculum, een spel voor 2 tot 4 spelers, engageert u een creatief aangelegd zootje ongeregeld waarmee u de boer opgaat om voorstellingen te geven. Denk hierbij aan zang en dans, acrobatie, waarzeggerij en kunstjes met dieren. U reist, voert op en ontvangt goudstukken voor de geleverde prestaties. Dat kan ook zwaar tegenvallen als uw gezelschap de bevolking niet geeft wat het verlangt. Het strekt dan ook tot aanbeveling professionele entertainers aan te werven en geen amateurs. U bent uiteraard niet de enige artistiek aangelegde kleine zelfstandige. Ook andere gezelschappen doorkruisen het land en op het einde van het spel wordt de meest gefortuneerde manager tot overwinnaar uitgeroepen.

Maak gauw plaats in uw spellenkast want:

Rondtrekkende, ietwat bizarre circussen met al even bizarre personeelsleden hebben u altijd al aangesproken. U houdt ook van de uitmuntende en veel te vroeg stopgezette serie Carnivale. Daarbovenop slagen middeleeuwse troubadours er altijd weer in uw weke plekken, waar deze zich ook mogen bevinden, te beroeren.

Herr Knizia is, ondanks zijn eerder recyclatieve vaardigheden, altijd een van uw favoriete spelauteurs geweest. Meer zelfs: u koopt zijn creaties blind.

U ziet het wel zitten fabelachtige successen te boeken met uw gezelschap terwijl uw tegenspelers het ene na het andere fiasco blijven opvoeren. Ook een vleugje humor – de baardloze dwerg! – kan u spelmatig altijd bekoren.

U houdt wel van een vluggertje: in 30 minuten zit uw tournee erop.

Laat deze rondreizende kelk aan u voorbijgaan want:

U bent erg gevoelig aan een minimale verwevenheid tussen thema en speeltechniek en bij de heer Knizia passen deze doorgaans even goed bij elkaar als Kim Kadarshian en Stephen Hawking.

U hebt al een spel in de kast staan dat hier toch wel wat op lijkt, een spel dat u recent hebt aangekocht: Drum Roll. U vermoedt dat u aan één doos genoeg hebt.

U houdt van het stevige werk. Voor minder dan anderhalf uur speelplezier komt u uw luie zetel niet uit.

Dominique

 

Medespeler,

We zijn alweer aanbeland aan de laatste award van het gezegende jaar 2011. Wat vliegt zo’n maand toch. Nog 11 te gaan en ik kan alweer opnieuw beginnen. Als het leven mij goed gezind is tenminste.

En nu op naar nummer 31:

Radarontwijker van het jaar

Space Mission (Schmidt Spiele)

Space Mission stond al op de shortlist voor de verkiezing van de award “Familiespel van het jaar”, maar haalde het net niet.

En dat is een beetje jammer.

Want Space Mission is een erg aangenaam, kortdurend, ontspannend bordspel dat zeker een prijs(je) verdient.

Maar op de valreep dus toch: radarontwijker van het jaar.

Als een spel deze award krijgt is dat meestal geen goed teken. Want dat betekent dat het minder aandacht krijgt dan het verdient. Het ontsnapt immers aan onze – onder normale omstandigheden toch wel uitzonderlijke – opmerkzaamheid.

Likkebaardend en kwijlend struinen wij het internet af, steeds weer op zoek naar iets nieuws. Net een sessie van dit achter de rug en dan snel weer onverzadigbaar op zoek naar het volgende. En toch slagen we er in kleine pareltjes aan onze aandacht te laten ontsnappen.

Space Mission is er zo eentje.

Er gebeurt hier niets wereldschokkends hoor. We vliegen gewoon door het heelal in ons – het moet gezegd: mooi vormgegeven – ruimteschip, op zoek naar waardevolle ertsen, aliens, materie, orden en water. We doen aan prospectie, we scannen, we landen, we bouwen, we slaan in en we vetrekken weer. Naar analogie met onze spellenverslaving snel weer op zoek naar iets nieuws.

Al deze handelingen zijn kaartgestuurd, wat betekent dat we altijd iets in ons handje hebben. Een beurt is zo voorbij. U mag immers maar twee acties kiezen uit een aanbod van zes.

U vliegt en verzamelt en op het einde van het spel, als er een bepaald aantal “lege ruimte” fiches open op tafel liggen, telt u uw punten. Let er wel op dat u op dat moment geen “lege ruimte” fiches op hand hebt want dan levert u tien punten per fiche in.

Space Mission moet u op tafel leggen als u graag spelletjes speelt, een half uurtje tijd hebt en u eens lekker wil ontspannen. Niks mis mee en daarom is dit spel een plaatsje in uw spellenkast zeker waard.

Space Mission is trouwens ook scherp geprijsd en wordt aangeleverd met Nederlandstalige spelregels in de doos.

Dominique

Meest bizarre thema van het jaar

Hemloch (Small Box Games)

Onlangs mocht ik het bizarre genoegen smaken geconfronteerd te worden met enkele onrustige woelnachten. Die manifesteerden zich na het bekijken van de film Kill List, een film van Ben Wheatley. Deze fe-no-me-na-le brutale en beangstigende thriller, die in onze contreien blijkbaar niet te koop of te huur is en dus via obscure importkanalen in mijn dvd-speler belandde, deed me onwillekeurig denken aan het kaartspelletje Hemloch.

Dat kwam vooral door de bizarre creaturen die zowel de film als het spel bevolken en de al even bizarre setting waarin een en ander zich afspeelt.

Ik ga u over de film niet teveel vertellen – u moet hem zelf maar ontdekken als u durft – en als u over het spel wat meer wilt weten raad ik u aan mijn bespreking van 17 november 2011 nog eens na te lezen.

Daarin schreef ik onder andere het volgende: “Hemloch is een kaartspel voor twee spelers waarin u, deel uitmakend van een eeuwenoude geheimzinnige bloedlijn die bij voorkeur bij nacht opereert, de macht probeert te grijpen over het dorpje Hemloch. En alles wat zich daarin bevindt.”

Niets in Hemloch komt overeen met de wereld zoals wij die kennen. Angstaanjagende creaturen loopt u daar tegen het lijf. De Gehoornde Adviseur bijvoorbeeld geeft u bij een eerste aanblik een heel ongemakkelijk gevoel. Hij hoeft daarvoor zelfs zijn mond – of is het zijn muil – niet open te doen. Ook de Meedogenloze Nar geeft niet bepaald een warme en betrouwbare indruk. Hemlochs universum zit vol met dit soort eigenaardigheden. De nachten duren er ook veel langer dan bij ons en in tegenstelling tot een zeven dagenweek heeft men hier aan vier dagen meer dan genoeg.

Er worden op bepaalde plaatsen ook geheimzinnige festivals georganiseerd. Op het kerkhof bijvoorbeeld. Tijdens die festivals probeert u op de locatie in kwestie het meeste invloed uit te oefenen. Want Hemloch is en blijft, hoe u het ook draait of keert, een meerderhedenspel. Een verrassend goed meerderhedenspel.

Kill List, ik raad u deze film van harte aan. Maar enkel en alleen als u over stalen zenuwen beschikt en iemand hebt waaraan u zich ’s nachts, als gegarandeerd de boze dromen komen, ongegeneerd kunt vastklampen.

Hemloch gaat uw nachtrust minder storen, al mag u nu ook weer niet teveel gaan nadenken over wat zich daar allemaal afspeelt.

Twee opdachten krijgt u vandaag dan ook van mij: kijken én spelen. U gaat het zich niet beklagen.

Dominique

 

Fluxx van het jaar

Discworld: Ankh-Morpork (Treefrog Games)

Er wordt nogal met wierook gegooid naar dit spel en deels is dat terecht. Maar als je deze Wallace even tot zijn essentie fileert hou je alleen maar het vrolijke kaartspelletje Fluxx over. Alleen worden hier een spelbord en wat houten onderdelen toegevoegd, samen met – het moet gezegd – prachtige actiekaarten die visueel allemaal verschillend zijn.

Fluxx is op de juiste momenten en in het juiste gezelschap gewoon leuk. Hersenloos leuk. Bij Ankh-Morpork moet u al een beetje meer nadenken, maar ook hier kunt u als u niet aan de beurt bent winnen. Er zijn mensen die dat niet leuk vinden maar meestal komt deze negatieve reactie uit de mond van iemand die tijdens het spelen niet goed heeft opgelet.

Let dus heel goed op als u dit speelt en hou er rekening mee dat als u bij spelaanvang het karakter Chrysoprase of Commander Vimes in uw handje krijgt gestopt u al onmiddellijk een stapje voor hebt op uw tegenstanders. Geen stap, een stapje. Voor sommigen onder ons is dat al meer dan genoeg.

Dominique