Darwinci (LudoArt)

Kon niet uitblijven in dit Darwinjaar. Gelukkig maar. “The Origin Of Species” zou eigenlijk in elke boekenkast moeten staan.

Knochen Und Kreaturen, daar draait het hier om.

Ik zie hier een kans. Ik zit namelijk al jaren te wachten op een spel waarin ik mij, liefst zo snel mogelijk na mijn eerste celdeling, zou mogen hercreëren waardoor de eindeloze hoop missers die tot nu toe op mijn naam staan kunnen worden voorkomen. Ik weet niet of dat in dit spel mogelijk is, maar mijn aandacht is gewekt. Mogelijk hebben we hier ook te maken met een educatieve insteek, met als leuke bijwerking een tegengewicht tegen – de rillingen lopen nu even over mijn rug – de creationisten.

We hebben hier te doen met het veilen van knoken – u leest het goed – om deze opnieuw te assembleren. En daar dan punten mee te scoren.

Zit er zowel een archeoloog, een puzzelaar als een Frankenstein in u, dan lijdt u aan de ideale meervoudige persoonlijkheidsstoornis om dit spel tot een goed einde te brengen.

Bij LudoArt maken ze mooie dingen. Dingen zo mooi dat ze schandalig duur zijn. Op de stand van LudoArt houdt dan ook de beau monde van de spellenwereld zich op, de grootgeldbezitters. Ik heb nog geen gegevens over de kostprijs van Darwinci maar dat zou dus wel eens zwaar kunnen tegenvallen, gezien de –weeral – schoonheid van het spelmateriaal.

Maar niet getreurd, u kunt zich voor heel wat minder geld de uitstekende strip “Charles Darwin: Over het ontstaan van de soorten” van Michaël Keller aanschaffen. Een letterlijk kleurrijke bewerking van “The Origin Of Species”, waarin de evolutietheorie in begrijpelijke taal wordt uitgelegd.

Nu “The Origins Of Boardgames” nog.

Spiel zal daar waarschijnlijk wel een hoofdstuk in krijgen.

Ja, ik weet het. Leonardo da Vinci heeft ook zijn aandeel in de titel van deze worp. Maar deze man heeft al een heel spel naar zich genoemd gekregen. Geen hoogvlieger, dat spel, maar qua aandacht was dát toch al ruim voldoende, Leo!

Tot morgen!

Dominique

Infinite City (Alderac Entertaiment Group)

Ik hou niet zo van grote steden, maar wel van Big City.

Maar of Big City met dit kan vergeleken worden is zeer de vraag.

Infinite City roept bij mij eerder herinneringen op aan Castle, dat meer dan geslaagde kaartspel van de heer Faidutti. Wordt u geacht tijdens het spelen van Castle binnen bepaalde lijntjes te kleuren hebt u in Infinite City iets meer vrijheid, misschien zelfs té. Castle speelde zich in het verre verleden af, Infinite City in de nabije toekomst. Het artwork ziet er Metropolisachtig prachtig uit, al hoop ik dat er visueel iets meer variatie in zit dan wat er momenteel online wordt voorgeschoteld.

De gemiddelde eindscores lijken me ook nogal aan de lage kant te liggen. Dat vind ik minder aantrekkelijk – mijn ondergrens ligt op 30 punten – maar dat is bij R-Eco ook het geval en van dat spel kan ik toch enorm genieten (ondanks mijn slaggemiddelde van –1).

Maar dit zou wel eens een lekkere snelle en elegante kunnen zijn. Een tegel aanleggen en eventueel de daarbij horende eigenschap uitvoeren, veel meer gebeurt er niet tijdens uw gemanipuleer van het spelmateriaal. Als al je eigendomsfiches liggen of alle krachtcentrales zijn gebouwd wordt even nagekeken of je aaneengesloten gebieden hebt met drie gebouwen of meer en of je eventueel sleutelgebouwen bezit. Daar krijg je punten voor. Deze puntentelling zou zich naar verluidt manifesteren na 45 minuten.

Alderac Entertainment Group is uitermate actief de laatste maanden. Ze braken nogal wat uit in Essen. Maar braaksel is meestal niet echt een kwalitatief hoogstaande suspensie. Ik hoop dat het met Alderac niet dezelfde weg opgaat.

De kwantiteit is er, daar hebben ze ons alvast van kunnen overtuigen.

De kwaliteit, daar komen we nog wel achter.

Over drie weken ongeveer.

Tot morgen!

Dominique

Ad Astra (Edge Entertainment / Fantasy Flight Games / Nexus)

Laget en Faidutti, ze krijgen van mij altijd het voordeel van de twijfel.

Maar nu twijfel ik toch even.

Waarom? Om te beginnen omwille van de planfase, waarin je een aantal actiekaarten op je bord plaatst met als doel die in een bepaalde volgorde te kunnen uitvoeren. Ik heb hier slechte ervaringen mee. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het verschrikkelijk enerverende Roborally.

Bepaalde kenners omschrijven deze als een gesofistikeerde Catan-kloon. Andere kenners aarzelen niet het woordje “saai” in de mond te nemen, al dan niet met een hoofdletter.

Wat moeten we daar dan mee?

Een spel met het woord Catan in de titel hebben de meesten onder ons al en Roborally lijkt me ook meer dan gemiddeld voorhanden in de doorsnee spellenkast. Waarom dit dan een blik gunnen?

Dat is een heel logische vraag.

Maar kom, geef die lans eens even hier dat ik ze breek.

Wat voor dit spel spreekt is het heelalthema. Dat gaat er bij mij altijd in. Wat ook sympathie oproept is de titel. Ad Astra ligt goed in de mond, dat is uitspreekbaar. In uw favoriete spellenwinkel gaat men niet geamuseerd opkijken als u aan de balie hiernaar vraagt. Eigenaardige Buitenaardse Wezens, daar wil ik ook wel even voor buitenkomen. Het spel is er eentje uit een zogenaamde ‘Desiginers Collection”, wat dat ook moge betekenen. En uitgestald op tafel heeft het wel iets, al die grote en kleine bollen. Daar bovenop wordt u de gelegenheid geboden relieken te ontdekken, toebehorend aan oude, vergane alienbeschavingen. Er wordt ook van u verwacht dat u zich verspreidt in space en de bewerking vermenigvuldigen hierbij niet uit het oog verliest. Ontdekken, bouwen, handelen, produceren, vermenigvuldigen, dat zijn leuke bezigheden voor een bordspeler. Het zit er allemaal in.

Minder leuk is de forse prijskaart die hieraan vasthangt. Dat is wel even slikken. Maar dat is eigen aan ruimtevaart in het algemeen zeker? Ik vrees ook een beetje voor de overzichtelijkheid. De bollen waarover eerder sprake lijken niet echt veel van elkaar te verschillen. Een relatief grote bevolkingsgroep, brildragers met daarachter oude en vermoeide ogen, wordt hier mogelijk schandalig over het hoofd gezien. Ik hoop dus op een voldoende grote boldoorsnede.

Ook minder leuk: het simultaan kiezen van acties die na de openbaring ervan in een welbepaalde volgorde dienen te worden afgewerkt. U mag elke actie doen, maar u weet niet wanneer. En u bent blijkbaar ook tot op zekere hoogte afhankelijk van de acties die uw medespelers hebben gekozen. Kunnen rekenen op uw medespelers, buiten enkele coöperatieve kleppers heb ik daar geen goede ervaringen mee. Iemand iets gunnen is een uitdrukking die in hun spellenwoordenboek niet voorkomt. U zult het dus op uw eentje moeten rooien en u gaat daar een stevige geut geluk bij nodig hebben.

Dominique Cortens naar de sterren? Het staat er ergens in geschreven, alleen weet ik nog niet waar.

Ik ga Ad Astra voorlopig nog even bestuderen vanop de grond.

Tot morgen!

Dominique

Erosion (Sierra Madre Games)

Afgrijselijk lelijk, dit kaartspel. Al even afgrijselijk als de horror waarmee wij over een dikke halve eeuw, als wij de aarde helemaal naar de kloten geërodeerd hebben, gaan te maken krijgen. Of, in spellentaal: wat er gebeurt als Agricola op grote schaal in de praktijk wordt omgezet.

Hebt u het ook gelezen in de krant? Op 28 september? Hoe de wereld er over 60 jaar gaat uitzien?

Een kleine opsomming:

De helft van de wereldbevolking zit zonder drinkwater; de helft van de nu nog aanwezige planten- en diersoorten zijn verdwenen; de meeste grote kuststeden staan volledig onder water; er is geen leven meer in de oceanen; het Amazonewoud is spoorloos; Honderd miljoen klimaatvluchtelingen lopen met een leeg emmertje richting Noord-Europa; de meeste eilanden zijn onbewoonbaar; de Sahara is opgerukt tot voorbij de Pyreneeën. Italië, Spanje, Griekenland en Turkije worden onder de voet gelopen door zandkorrels.

Dat kan tellen.

Een lichtpunt: als de kuststeden verdwijnen gaat het wangedrocht met de naam “Belgische kustlijn” eraan. Dat is een bemoedigende gedachte.

In Erosion moet u uw eigen bergketen laten groeien terwijl u die van uw tegenstanders een topje kleiner maakt. Dit proces stuurt u vooral door middel van water. Bevindt u zich op het einde van het spel in de hoogste sferen hebt u gewonnen.

Heeft dit spel zijn looks absoluut tegen, er zijn toch een aantal elementen die het zouden kunnen doen overhellen richting private spellenkasten. De, tot op zekere hoogte, speltechnische gelijkenis met Glory To Rome bijvoorbeeld (dat is niet niks); de opsplitsing tussen basisregels en regels voor gevorderden; de educatieve insteek, altijd handig in deze tijden van gebrek aan ecologisch bewustzijn en de kleine uitbreiding die nu al beschikbaar is bij de maker (die u meer gaat kosten aan verzending dan de uitbreiding zelf).

Als mijn ogen enigszins kunnen wennen aan de blurriness van de kaarten wil ik dit zeker eens bekijken.

Maar ik vrees dat het daarbij zal blijven.

Tot morgen!

Dominique

Opera (The Game Master)

Wie waren dat ook alweer, die van “The Opera, The Opera, We Like The Opera!” Ik kan er niet opkomen, maar als de spelers die met dit spel aan de slag gaan even enthousiast zijn als het timbre waarmee de zanger van het hoger genoemde lied de bewuste frase zong zit The Game Master gebeiteld. Op Bordspel.com heeft ene Bob Schubert zich al lovend geuit over dit spel. Zo lovend dat mijn nieuwsgierigheid toch enigszins is gewekt. Trouwens, als ik erin zou slagen dit spel te winnen heb ik eindelijk een excuus om mijn favoriete aria Van Vivaldi ten berde te brengen voor mijn spellenvrienden. Wie weet laten ze het wel toe als inleiding op het spel zelf.

En dat klinkt dan ongeveer zo (ik gebied u dit even serieus te nemen en niet te lachen):

http://www.youtube.com/watch?v=9zQX2XqAE8c

Het originele thema, de schoonheid en klasse die het product uitstraalt en het – op het eerste gezicht, na bestudering van de spelregels – gegarandeerde spelplezier dat Opera aflevert beloven toch het een en ander.

Ik ga deze partituur grondig bestuderen.

Tot morgen!

Dominique

Die Töre Der Welt (Kosmos)

Die Saulen Der Erdel deel twee. Als je het spelbord bekijkt vallen de familiebanden onmiddellijk op. Ik vraag me zelfs af of Die Saulen niet op het spelbord van Die Töre Der Welt speelbaar is en omgekeerd. De Koningsburcht schoot ook met de impact van een dumdumkogel mijn hersenpan binnen toen ik het spelconcept onder ogen kreeg.

Er wordt weer a volonté gebouwd, gehandeld, religieus verantwoord gedrag tentoon gespreid en tussendoor zorgen we ook nog voor zieke mensjes. Dat is erg nobel maar levert het ook voldoende spelplezier op?

Het ziet er allemaal weer heel mooi uit, dat wel. En als we de lijst van de inhoud van de doos raadplegen krijgen we het vermoeden dat het wel een hele grote en zware doos moet zijn die tegen onze euro’s zal worden omgeruild.

Die Saulen Der Erde is en blijft ener mijner favorieten. Ik hoed me echter voor spin-offs. Er is trouwens een prachtige uitbreiding voor Die Saulen beschikbaar die erin slaagt het spelplezier van het origineel nog te overtreffen, wat geen geringe prestatie is. Misschien moet u dáár wel naar op zoek in Essen.

Tot morgen!

Dominique

Aladdin’s Dragons, The Card Game (R&D Games)

Afschuwelijk lelijke afbeeldingen op een doos trekken onmiddellijk mijn aandacht. Dat is alvast een verdienste die “Aladdin’s Dragons: The Card Game” zich mag toeschrijven. Of de inhoud van de doos dezelfde karakteristieken heeft is nog niet  geweten, maar ik hou mijn hart vast. Ondanks die eventuele wansmakelijke lelijkheid ben ik bereid mijn hart los te laten indien de speelkwaliteit goed is.

Ik vrees wel dat als u reeds in het bezit bent van het bordspel er weinig nieuws te ontdekken valt. Bent u dat niet hebt u hier mogelijk een kans, zeker als u weet dat kaartspellen meestal goedkoper worden geprijsd dan bordspellen. Een bijkomend voordeel is dat ze ook minder plaats innemen. Heel handig dus voor uw uitstap naar Mount McKinley in Alaska.

Onze vriend Richard is blijkbaar goed op dreef dit jaar, al ben ik niet zo enthousiast over zijn andere project voor Essen. Maar daarover later meer.

Hebt u het voor kaartspellen, leg deze dan gerust even onder uw mobiele scanner.

Tot morgen!

Dominique

Jambo, Die Zweite Erweiterung (12spiel.de)

Jambo is goed. De eerste uitbreiding ook maar er komt nogal wat gesorteer kijken bij het voorspel en daar heb ik het niet zo voor. Er is geen groter genot bij een uitbreiding dan ze helemaal, zonder gefriemel vooraf, in het basisspel te knallen. Neem nu de uitbreiding van San Juan bijvoorbeeld. Wat een genot! Kaarten uit de folie, dat hele zootje mengen met de kaarten van het basisspel et on commence. Simpel. En dat alles zonder de balans uit het spel te halen. En dan nog alles laten passen in de oorspronkelijke doos ook. Petje af. Dát, beste medespeler, noem ik een uitbreiding.

Jambo, de tweede uitbreiding, probeert dat ook. Geen gedoe dus, mengen die handel en starten maar. Ik hoop dat het lukt. Voor mezelf en voor Jambo. En voor QWG, die zich over de Nederlandstalige versie heeft ontfermd.

Tot morgen!

Dominique

Modern Society (Tuonela Games)

Omdat ik nogal lui ben citeer ik even uit mijn voorbeschouwing van Spiel 2008:

“Het thema? Hou u vast, medespelers, u die zich aan de speltafel voornamelijk ophoudt in het verleden. Het thema is “Het Heden”. Enkele subthema’s die in dit spel worden aangesneden zijn – hou u nog maar eens vast – feminisme, gelijkheid, biologisch voedsel, de oorlog in Irak, mensenrechten en martelingen, jongerencultuur, vrouwelijke priesters en als die van Tuonela het écht hard willen spelen: de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde! Vrouwelijke priesters, feminisme, biologisch voedsel? Geef toe, dit komen we niet vaak tegen op de speltafel. Daarom alleen al is dit meer dan een vermelding waard. In dit spel proberen we de wereld van het belang van ons gedachtengoed te overtuigen en als het even kan het nog te implementeren ook. Kaartgestuurd, dus combo’s mogelijk en a lot of tabletalk. Hier ga ik achteraan!”

Ik ben nog steeds even enthousiast.

Vijf jaar in the making en zou nu eindelijk de trap naar het podium komen afgewandeld. In stijl, als je het mij vraagt. Een spel des levens. Ik volg dit kaartspel al een hele tijd even intensief als een spoorzoeker gebroken twijgjes, en op basis van de gegevens die mij nu ter beschikking staan zou het wel eens kunnen dat dit één van mijn weinige aankopen op Spiel zal zijn. Mogelijk zelfs de enige.

Een kaartspel met de allure van een bordspel, daar valt wat voor te zeggen. Die komen namelijk niet veel voor. Verräter en Meuterer schieten mij nu te binnen in die categorie, en ook het voortreffelijke en schandalig miskende Masquerade. Mijns inziens kan Modern Society binnenkort aan dit rijtje worden toegevoegd.

Ik speel de digitale versie van Modern Society nu al enkele maanden en ik ben daar zeer tevreden over. Ik vermoed dat de kartonnen versie mij evenveel plezier gaat opleveren.

Tot morgen!

Dominique

Stronghold (Portal)

Er zijn er veel die kwijlend en lijdend aan insomnia hierop liggen te wachten. Want de hype is er, zorgvuldig georchestreerd via BGG en Boardgamenews. Of dat wachten en kwijlen aangewezen is valt nog te betwijfelen. Ik ga zeker eens kijken bij Portal, maar het plaatsen van figuren op actievelden doet mij al een beetje ongemakkelijk heen en weer schuiven op mijn stoel. Er is echter hoop. Er zou een origineel tijdsbestedingsysteem zijn geïntegreerd dat dit spel uniek maakt, al vraag ik me af wat creativiteit met tijd nog betekent als je beseft dat Thebes al een tijdje in de winkels ligt.

Verder word ik enigszins afgeschrikt door de formule “speelduur = 1u x het aantal spelers”. Wiskundig aangelegd als u bent weet u wat dat met vier spelers betekent. Dat is mij een beetje te lang. Op BGG lees ik ook frasen als “een monster van een spel”, “niet voor iedereen” en “groene houten blokjes zijn orks en soldaten, witte zijn goblins en boogschutters en bruine zijn trollen en strijders”. Dat drukt het gehunker. Houten gekleurde kubusjes die een burcht bestormen, het is toch een beetje een anticlimax.

Maar geef toe, het bestormen van kastelen is een activiteit die in bordspellen nog maar weinig is toegepast. En het is ook leuk te lezen dat men als thuisloze kasteelbewoner, met een pruillip naast een volledig platgeflambeerde heimat staande, toch nog het spel winnend kan afsluiten. Dat biedt perspectieven.

Ik ga eens naar een bestorming kijken in Essen. Zie het als een bestorming in een bestorming.

Hopelijk staan er dranghekken.

Tot morgen!

Dominique