Opwippertje van het jaar

Ascending Empires (Z-Man Games)

Laat er geen misverstand over bestaan: ik hou wel van een behendigheidsspelletje zo nu en dan. Maar in Ascending Empires gaan ze er toch een beetje over. Onze twee sessies werden voortdurend ontsierd door opwippende ruimteschepen omwille van het feit dat de spelborden niet naadloos op elkaar aansloten. Niets hielp. Zelfs geen agressieve bejegening – met de blote vuist, beste medespeler – van de spelborden.

Het zou allemaal niet zo erg zijn moest het “flippen” van uw ruimteschepen niet zo’n prominente plaats innemen tijdens uw spelbeurt. Ironisch toch dat de ruimteschepen die zich in dit hightech universum voortbewegen de helft van de tijd quasi onbestuurbaar blijken.

U begrijpt dat dit dan ook nooit meer de kast uitkomt, tenzij voor de verkoop.

Dominique

Derder keer, goede keer van het jaar

Dungeon & Dragons: The Legend of Drizzt (Wizards of the Coast)

Waren de voorgangers Castle Ravenloft en Wrath of Ashardalon nog enigszins voorzichtig getast in het (dungeon)duister, raakte The Legend of Drizzt mijn gevoelige heldensnaar helemaal.

Een heerlijk grote doos die alle aandacht in uw spellenkast naar zich toe trekt, prachtig materiaal, duidelijke spelregels, goede scenario’s en tonnen variatie zijn slechts enkele elementen die voor dit spel spreken.

Verwacht wel geen uitgebreid Dungeons & Dragons avontuur waarmee u dagen bezig bent en uw personage oplevelt tot een belachelijk niveau van onoverwinnelijkheid. Neen, dit piept u binnen een uurtje – of u wordt gepiept, het is maar hoe u het bekijkt – en u moet vol focussen op het als een weerlicht door de ondergrondse gangen rennen, vechtend het daglicht tegemoet.

Solo, coöperatief, competitief, u kiest maar. Deze keer zit het er allemaal in.

En, als u echt eindeloos wilt bezig blijven, goed combineerbaar met de eerste twee edities van de reeks.

Ik had alleen wat meer creativiteit verwacht bij de creatie van het bossmonster dat duidelijk een beetje veel is gebaseerd op Tolkiens Balrog, met zweep en al. Hoewel prachtig gesculpteerd toch een schoonheidsfoutje.

Dominique

 

Winning Moves van het jaar

Aangezien de eenmansjury van “De Tafel Plakt!” vond dat het hoog tijd was dat ondergetekende ook eens onder een bloemenregen werd bedolven – heel terecht overigens – werd deze prijs in het leven geroepen. Meer nog, het werden er zelfs twee.

Eerste winnaar: het uitspelen van de actiekaart Crew Rotation tijdens een sessie Space Station (FryxGames). Deze briljante zet leverde me in de zesde en laatste ronde de overwinning op omdat mijn gevaarlijkste opponent, T. D. uit R., daardoor plots over onvoldoende personeel beschikte om zijn plasmakanonnen te bemannen. Plasmakanonnen die op mijn eigenste ruimtestation gericht stonden. Daarbij kwam nog dat ik dit kleinood van een kaart eerst via een andere actiekaart, waarvan de naam mij nu even ontglipt, uit de aflegstapel moest halen.

Tweede winnaar: het uitspelen van de taktiekkaart Troll Vomit, tijdens een memorabele sessie Warhammer: Invasion (Fantasy Flight Games) tegen L.V.L. uit M, toch ook niet de minste. Dit beest, dat alles onderkotst waar het verschijnt, made my day in de marge van het evenement waarop een geslaagde poging werd ondernomen om het wereldrecord Kolonisten van Catan spelen binnen te halen.

De latere wereldkampioenen – nogmaals mijn oprechte felicitaties – hebben nooit geweten dat zich op enkele meters van hun speeltafel een memorabel gevecht heeft afgespeeld dat ondertussen de geschiedenisboeken is ingegaan als “Het Mirakel van Deurne.”

Want toen ik mij in een schier hopeloze situatie had gemanoeuvreerd kondigde de redding – ik moet het toegeven: na het binnensmonds mompelen van enkele schietgebedjes – zich plots aan.

De trol kwam, zag, werd misselijk en kotste vervolgens het hele slagveld onder, het door mijn tegenstander moeizaam opgebouwde leger daardoor volledig wegvagend. En ook dat van mij aangezien het vernietigende braaksel van het ondier alle kanten opvloog. Maar deze kotsactie leverde mij uiteindelijk de zoete overwinning op. De laag braaksel die het slagveld bedekte deed aan deze zoete smaak geen enkele afbreuk.

Dominique

 

Dominion van het jaar

Eminent Domain (Arclight / Tasty Minstrel Games)

Bent u in voor deckbuilders en en zoekt u iets dat Dominion moeiteloos in zijn achterzak stopt? Dat bent u bij Eminent Domain aan het goede adres.

Geen irritante, eindeloze Dominionbeurten hier. Meer nog: u bent bij elke beurt van uw tegenspelers betrokken partij. U zit immers met klamme handjes te wachten op de rolkaart die zij gaan kiezen zodat u, met wat geluk en inzicht vooraf, mee kunt parasiteren op hun actie. Uiteraard probeert u dat tijdens úw beurt zoveel mogelijk te voorkomen. U bent immers goed, maar niet gek. 

U ontdekt of annexeert planeten, produceert, handelt, ontwikkelt en prospecteert en dat allemaal op een kleine drie kwartier. En het is ook heel, heel lekker speelbaar met z’n tweeën.

Er zijn spelers die vinden dat dit spel te snel gedaan is. Dat het snel over is klopt, maar te snel absoluut niet. Dat is een gegeven dat u moet incalculeren en moet integreren in uw speelstijl. Te snel kan trouwens ook betekenen dat u zich zodanig amuseert dat u een beetje verdrietig bent als het voorbij is.

Neen, zelf heb ik het liever kort maar krachtig dan lang maar slap.

Dominique

 

Zonnetje van het jaar

Mieses Karma (Kosmos)

Volledig onder de radar doorgevlogen dit kleinood en al heel veel plezier gehad hiermee. Dit spel – ook al bent u voortdurend in strijd met uw tegenspelers – voelt zo ontspannen en lekker aan dat alle zorgen uit de boze buitenwereld van u afglijden. Als water van een eend.

Heel anders dan de andere spellen (Glen More, Lancaster, Helvetia) van deze auteur, maar zeker niet slechter.

Speltechnisch bevat dit pareltje ook enkele nieuwe concepten. De manier waarop u evolueert naar een hopelijk hogere levensvorm, al weet u meestal niet waarin u zult reïncarneren, is goed gevonden. Koppel daaraan de speciale eigenschappen van uw karakter en de aangenaam korte speelduur en u hebt een toppertje in handen. Een toppertje dat u veel meer ontspanning zal bieden dan eender welke schandalig dure relaxzetel. 

Dominique

Stone Age van het jaar

Ninjato (Z-Man Games / White Goblin Games)

Ninjato is een heerlijk kaartgestuurd bordspel waarin u interessante artefacten kunt gaan stelen uit clanhuizen, daarbij de strijd met de bewaking aangaand. U kunt daarbij voor de mietjesaanpak gaan waarbij u al sluipend tot het door u begeerde kleinood probeert door te dringen of u kunt voor de machomanier kiezen waarbij u open en bloot en luid schreeuwend alles en iedereen die op uw traject in uw buurt komt aan uw zwaard rijgt. Eender welke tactiek u gebruikt, wilt u steeds dieper doordringen in het complex wordt u geacht “Banzai!“ te roepen. Waarna een uwer tegenspelers uw volgende tegenstander van de trekstapel omdraait.

De artefacten die u verzamelt levert u later weer in voor invloed waarmee u dan weer punten kunt scoren.

Op uw weg naar de eeuwige roem kunt u zich nog specialiseren in allerhande gevechtstechnieken, waarbij het experimenteren met springstof mijn persoonlijke voorkeur wegdraagt.

De grote overeenkomst met Stone Age is dat u op het einde van het spel een extra wagonlading aan punten kunt scoren, meer zelfs dan tijdens het hele spel. Het is dus heel belangrijk dat u uw tegenspelers extra goed in de gaten houdt, vooral zij die zich erg low profile gedragen. Die zijn in dit spel het gevaarlijkst.

Dominique

 

Spiel des Jahres van het jaar dat nog moet komen van het jaar

Takenoko (Asmodee / Bombyx / Editions du Matagot / Asterion Press / REZhry)

Eenvoud, familievriendelijkheid, schoonheid en speelplezier. Dat, kort samengevat, is Takenoko.

Het is allemaal aan de luchtige kant hier en dat stoort absoluut niet. Takenoko is een echt familiespel dat excelleert door de eenvoudige regels, de snelle beurtwisselingen, de onvoorspelbare maar steeds positieve invloed van de weerdobbelsteen (al mocht de opdruk wel iets duidelijker) en het originele gebruik van het persoonlijke spelersbordje.

Maar waar uw mondje echt van gaat openvallen is het materiaal, waarvan de panda, de tuinman, de stapelbare bamboescheuten en de tuintegels de absolute blikvangers zijn. Materiaal dat naarmate het spel vordert uw speeltafel omtovert tot een soort mini Hof van Eden. U gaat na afloop moeite hebben het spel weer in de doos te doen. Een doos die overigens werd voorzien van een uiterst functionele inlay. Wat Takenoko in één ruk door ook de award voor de inlay van het jaar oplevert.

Dominique

Discussie van het jaar

A Few Acres of Snow (Treefrog Games)

Zit er nu een killerstrategie in of niet? En komt men daar sowieso al spelend achter? Tientallen forumpagnia’s vol zijn er al geschreven over “The Halifax Hammer” strategie. Vandaar dat het spel zich nog niet in mijn collectie bevindt. Gespeeld heb ik het wel en ik moet zeggen dat ik meer dan aangenaam verrast was. Niet door het resultaat van mijn exploten – ik werd vakkundig ingemaakt omwille van mijn al te grote gulzigheid bij de deckopbouw – maar wel door het feit dat de tijd tijdens mijn worsteling voorbij was gevlogen. Dat is altijd een goed teken en zeker als men verliest.

De Heer Wallace heeft op 30 december vorig jaar enkele regelaanpassingen gepost. De inhoud van de discussie die déze ingreep dan weer op gang heeft gebracht is hoopgevend. En levert het spel waarschijnlijk ook weer de “Discussie van het Jaar” award van 2012 op.

Dominique

Familiespel van het jaar

Die GulliPiraten: Der Schrecken der Kanalisation (Heidelberger Spieleverlag)

Drie genomineerden hadden we hier: Die GulliPiratten, Space Mission en Takenoko.

Die GulliPiraten heeft het uiteindelijk gehaald omwille van de iets makkelijkere moduleerbaarheid naar de jongere spelertjes toe.

Ongedierte zijn we hier, residerend in riolen en in deze heerlijke biotoop voortdurend op zoek naar wat lekkers. Dat lekkers komt ons aangedreven via de rioolbuizen.

Ondanks de beperkte hersencapaciteit die ons ongedierte kenmerkt zijn we er toch in geslaagd drie schepen te bouwen waarmee we onze drijvende maaltijden tegemoet kunnen varen. Het is wel drummen om op de boeg te geraken, want wie zich daar bevindt kan als eerste de pakketjes uit het heerlijk stinkende water grissen. En dat scheelt. We kunnen aan boord als we de gepaste kaart(en) voor het schip in kwestie uitspelen en mits gebruikmaking van onze speciale eigenschap als rat, kakkerlak, slak, pad, wezel en wasbeer kunnen we, terwijl we aan boord zijn, nog enkele andere leuke dingen doen. Enkele extra plaatsjes winnen bijvoorbeeld. Of ons laten betalen door wie ons over het hoofd wil springen.

Het komt hier uiteindelijk neer op het verzamelen van setjes en combinaties daarvan. Frietjes vragen bijvoorbeeld sausjes, blikjes vragen blikopeners en hamburgers moeten worden gekoppeld aan milkshakes. Krijgt u paartjes bij elkaar punt u extra. Met poppen en teddyberen, hebbedingen waar iedereen in het riool blijkbaar verzot op is, moet u oppassen. Die scoren enkel in combinatie met een papegaai. Lukt dat niet gaat u leeg uit. En laat nu net de poppen en teddyberen de hoogste waarden in het spel hebben.

U hebt ondertussen al lang door dat u het ongedierte waarmee u de tafel deelt lekker dwars kunt zitten. En dat u uw tegenspelers ook eindelijk eens als dusdanig kunt aanspreken.

Die GulliPiratten is een erg leuk familiespel met prachtig en vooral heel stevig materiaal dat lekker wegspeelt en uitnodigt tot meer. Als u met de speciale eigenschappen van de karakters speelt bent u al helemaal in voor een traktatie. Dan moet u echt op uw tellen gaan passen en ik garandeer u leuke eurekamomenten wanneer u plots mogelijkheden ziet die er voordien schijnbaar niet waren.

Kortom: iets voor de hele familie, zolang die maximaal uit 5 spelende leden bestaat.

Dominique

 

Uitbreiding van het jaar

Claustrophobia: De Profundis (Asmodee / REBEL.pl)

Verrijkt en verdiept het op zich al fantastische basisspel en doet dit zonder ingewikkelde extra regels, om over het prachtige materiaal – de miniatuurtjes zijn voorgeverfd – nog maar te zwijgen. Zo kan de slechterik zijn krochten nu voorzien van hellehonden, een akelig grotere versie van de troglodieten uit het moederspel en bepaald niet makkelijk om te leggen. De goederik wordt ook niet bepaald slecht bedeeld: hij krijgt twee Sicaria, sexy moordenaressen, met een efficiëntie zoals u ze nog nooit in een bordspel bent tegengekomen. Voor wie nader met hen wil kennismaken: de mysterieuze zwarte heet Angela, de furieuze roodharige draagt de naam Ruth.

U krijgt ook twaalf nieuwe scenario’s, al is dat eigenlijk een overbodige luxe want veel spelers vinden scenario één, a breath of fresh air, uit het basisspel zo leuk dat ze er blijven plakken en de overstap naar scenario twee nooit maken. Wat, gezien het lekkers dat scenario twee en verder te bieden hebben, een kapitale blunder is.

En uiteraard zijn er ook nog de krenten in de pap: de (actie)kaarten die wapens, objecten, gebeurtenissen, vaardigheden en extra demonen genereren.

Claustrophobia zou eigenlijk al lang in de top 10 moeten staan op BGG, wat nog maar eens bewijst hoe onrechtvaardig de spellenwereld eigenlijk is.

Hebt u deze parel voor twee spelers nog niet ontdekt raad ik u aan dat als eerste goede voornemen op uw lijstje voor 2012 te schrijven.

Dominique