Galaxy Trucker van het jaar

Gunship: First Strike (Escape Pod Games)

Gunship: First Strike neemt het leuke van Galaxy Trucker over, gooit vervolgens alle ballast overboord en voegt er een intergalactisch conflict aan toe. Het gevolg is dat Gunship: First Strike zijn inspiratiebron moeiteloos in zijn achterzak steekt.

Tijdens het spelen ontdekt u ook nog vleugjes Star Wars: X-Wings Miniatures Game, Battleship Galaxies en Mag Blast. Als u zich dit aanschaft haalt u dan ook echt wel het beste van vele werelden in huis.

Het slagschip van uw tegenstander(s) tot schroot herleiden, dat is uw enige doel in dit kaartgestuurde pareltje. Het is een doelstelling die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat.

Uw eigen slagschip stelt u zelf naar believen samen voor de lancering. Verder staan een squadron jagers en een moederschip – bijtanken, herstellen en upgraden behoren immers ook tot uw ruimtelijke kerntaken – te uwer beschikking.

Het leukste aspect van Gunship: First Strike zijn de rondvliegende brokstukken. Op een vleugeltje of rompplaat meer of minder wordt hier niet gekeken. En de manier waarop u die stukken van het schip van uw tegenstander(s) knalt schenkt u ook tonnen voldoening. Het ion kanon, dat na inslag een oncontroleerbare kettingreactie van vernieling veroorzaakt van heb ik je daar, is hier mijn grote favoriet.

Blindelings het vuur openen mag dan wel leuk zijn, u moet ook het koppie erbij houden. Weten wanneer de houdbaarheidsdatum van uw slagschip haar limiet nadert is erg belangrijk, net zoals het timen van de interventies van uw squadron jagers en het timen van het docken in de veilige baarmoeder van uw moederschip. Iets aan flarden schieten is één ding, voorkomen dat het bij u gebeurt een heel ander. Zonder tactisch inzicht gaat u deze schietpartij niet kunnen winnen.

Ondertussen zijn er ook enkele uitbreidingen verschenen waarvan ‘Crewmates!’ een absolute aanrader is.

U speelt toch voor het plezier, dacht ik? Wel, hiermee maakt u uw doelstelling meer dan waar.

Een strike is dit zeker.

Tot morgen!

Dominique

 

Schattigste gemenerik van het jaar

The Little Prince: Make Me a Planet (Asmodee, REBEL.pl, Ludonaute e.a.)

Gebaseerd op het wereldberoemde verhaal ‘De Kleine Prins’ van Antoine de Saint-Exupéry, bouwt u hier uw eigen privé planeetje.

Dat doet u door tegels te kiezen uit een aanbod van vier, onderverdeeld in planeettegels en personagetegels. Deze laatste gaan bepalen hoe u uw planeet bij de eindtelling gaat scoren en hoeveel punten dat oplevert.

Op de planeettegels staan immers voorwerpen, dieren, planten en gebeurtenissen die u zo goed mogelijk aan uw personages probeert te linken. Hoe slimmer u dat aanpakt, hoe meer punten u binnenrijft.

Hebt u na afloop klein en snoezig planeetje van 16 tegels voor u op tafel liggen, tijdens de creatie ervan staat u met getrokken messen tegenover elkaar.

U trekt die messen omdat u uw tegenspelers niets gunt of, erger nog, strafpunten wil aansmeren. U wordt daarbij aanzienlijk geholpen door het feit dat u regelmatig zelf mag bepalen welke tegel van welke stapel zij in hun planeetje moeten inbouwen. Dat kan – de Heer K. M. uit R. kan hier een aardig woordje over meepraten – zwaar inhakken op hun eindscore. Zwaar mag u hier als een understatement beschouwen.

Een voorbeeld? De Apenbomen. Hebt u er één of twee op uw planeet moet u nog niet gaan panikeren. Krijgt u er echter een derde aangesmeerd worden uw drie tegels met de Apenboom omgedraaid. Niet erg, zult u zeggen, maar op die tegels staan meestal dingetjes die u nodig hebt om uw eindscore de hoogte in te jagen. Als er lantarentjes opstaan bijvoorbeeld, en u hebt de lantarenaansteker als scorepersonage geselecteerd, kunt u het lekker schudden. Tenzij u later in het spel de kans ziet, of krijgt, de dronkenlap op uw planeet te droppen. Dan kan het tij nog keren. Een beetje.

‘The Litte Prince: Make Me a Planet’ is kort, eenvoudig, visueel aantrekkelijk en voorzien van een origineel scoringsmechanisme waarbij de achterkant van de doos wordt gebruikt als puntenteller. Dat staat toch mooi op een aanbevelingsbrief.

Maar ‘The Little Prince: Make Me a Planet’ is, hoe eigenaardig het ook mag klinken, niet voor doetjes. Het is een gemeen en keihard spel dat in combinatie met zijn snoezige en kinderachtige voorkomen gerust mag worden vergeleken met een wolf in schapenvacht. En wolf is hier eigenlijk nog veel te zacht uitgedrukt.

Oppassen dus, lieve kindertjes.

Tot morgen!

Dominique

 

The Little Prince: Make Me a Planet

Asmodee / REBEL.pl / Ludonaute / Asterion Press, e.a. (2013)

Antoine Bauza, Bruno Cathala

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

25 minuten

Sporter van het jaar

Indoor Curling (Kosmos)

Sporten is gezond, plegen mijn dochters voortdurend tegen me te zeggen. Alsof ze me daar iets duidelijk mee willen maken.

Om hen ter wille te zijn heb ik me dan ook prompt het erg leuke en gezonde Indoor Curling aangeschaft.

Origineel verscheen het spel al in 2012, maar eind 2013 kwam Kosmos met een licht aangepaste versie die het speelplezier nog aandikte. Deze award herstelt dan ook het grote onrecht van het missen van de ‘De Tafel Plakt!’ sportprijs in 2012.

Indoor Curling doet wat de naam al aangeeft. Het laat u toe de eigenaardige sport curling in uw woonkamer te beoefenen, mits u over een tafel van minstens 1,20 meter lengte beschikt.

Het opgerolde curlingveld spreidt u in een wip open op diezelfde tafel met behulp van de meegeleverde ingenieuze magneten.

Hebt u dat gedaan kunt u onmiddellijk aan de slag.

Elke speler of ploeg beschikt over vier curlingstenen die hij of zij zo dicht mogelijk bij de ‘dolly’ probeert te schuiven, dat is die opvallende rode cirkel op het einde van de curlingbaan. In het echt is die baan 42,5 meter lang. U begrijpt waarom Kosmos die afstand enigszins heeft ingekort. Voor elke steen die dichter bij de dolly ligt dan de stenen van de tegenpartij krijg het team een punt. Er wordt tot 10 punten gespeeld waarbij – erg leuk – een gelijkstand niet wordt getolereerd. Er is dus altijd een winnaar.

Alleen jammer dat er hier niet geveegd wordt, toch een van de meest fascinerende onderdelen van het echte spel. Maar dat kan de pret niet drukken.

Zoekt u een spotgoedkoop alternatief voor Carrom en andere dure, houten behendigheidsspellen, moet u absoluut voor Indoor Curling gaan. Ik durf zelfs te stellen dat de goedkope ervaring het wint van de dure. U gaat versteld staan van wat een strook kunststof, enkele magneten en een handvol van lagers voorziene ‘curlingstenen’ met uw gemoed doen. Vrolijkheid, geroep en getier, spanning, intensiteit, verslaving, u gaat het allemaal ervaren.

Erg verrassend is ook het lekker in de hand liggen van de curlingstenen en de nauwkeurigheid en finesse waarmee u ze naar het door u gewenste veld kunt sturen.

Dit raad ik u aan: uitgeven die 19,99 euro, vervolgens de wollen muts op, handschoenen aan, centrale verwarming op min tien en de glühwein binnen handbereik. En mij even verwittigen.

Schaft u zich dit aan gaan uw oudejaarsavonden nooit meer hetzelfde zijn. Of toch wel, het is maar hoe u het bekijkt.

Ondertussen gaat het fysiek al heel wat beter met mij. Vooral mijn fingerspitzengefühl is aanzienlijk verbeterd.

Nu de rest van mijn ledematen nog.

Tot morgen!

Dominique

 

Indoor Curling

Kosmos (2013)

2 tot 8 spelers vanaf 7 jaar

30 minuten

 

Aangepaste uitgave van het jaar waardoor u de eerste versie, die in datzelfde jaar uitkwam, nooit meer op tafel zult leggen

Eight-Minute Empire: Legends (Red Raven Games)

Eight-Minute Empire: Legends doet wat zijn voorganger eigenlijk al had moeten doen: toeters en bellen toevoegen.

Want EMEL biedt u toch meer, en vooral interessantere, kansen om de overwinning naar u toe te trekken.

Aan het fundament, het vergroten van uw invloed op een fictief land door het kopen en uitspelen van kaarten, werd niet geraakt. De kaarten waar u nu mee te maken krijgt bieden u echter aanzienlijk meer mogelijkheden en ze interageren ook met elkaar. Vliegende eenheden, bescherming tegen aanvallen, korting op verplaatsingskosten, naakte overwinningspunten, het zit er allemaal in.

U kunt er ook voor kiezen met de leiderkaarten te spelen waardoor u nog meer overwinningspunten kunt scoren. En u kunt het speelplezier nog verder uitbreiden met portalen, dievenbendes, gebeurtenissen, citadels en dies meer. Deze verschijnen als minuscule fiches, al dan niet gedekt, in het magische land waarin dit avontuur zich afspeelt.

Ook het moduleerbare spelbord, samengesteld uit drie afzonderlijke delen, is groter en dat is echt wel een stap vooruit. Toch blijft het geschuifel met de blokjes soms enerverend lastig. Maar dat kan uiteraard ook aan onze vingers liggen.

De weerhaken die mij toch wat pijn deden bij de voorganger – het onmiskenbare voordeel dat de laatste speler had, het lage puntenaantal dat uiteindelijk te verdienen was en het eerder droge spelverloop – werden met deze upgrade toch enigszins weggewerkt. Het is ook aangenaam te mogen vaststellen dat de fletse aanblik van de voorganger op een kleurrijke manier werd weggepoetst.

Blijft de belachelijk hoge prijs die voor dit kleine doosje met inhoud gevraagd wordt. Dat zegt niets over het spel zelf natuurlijk, maar het schrikt toch een beetje af.

Eight-Minute Empire is met deze uitgave voorgoed in de nevelen des tijds verdwenen.

Tot morgen!

Dominique

 

Eight-Minute Empire: Legends

Red Raven Games (2013)

Ryan Laukat

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

8 minuten (als u uw legendarische turbo aan de praat krijgt)

 

Waarschuwingslampje van het jaar

Russian Railroads (999 Games / Hans im Glück)

Op het moment dat men u al tijdens het lezen van spelregels aanraadt een rustpauze te nemen zou er onmiddellijk een waarschuwingslampje moeten gaan branden. Geen oranje maar een donkerrood. Goed geschreven spelregels, dat wel, maar toch een beetje veel voor deze jongen die zich eerder aangesproken voelt door velletjes van maximaal vier A4-tjes. In grote druk.

Zoals de regels van Concordia bijvoorbeeld, of ‘Freedom: The Underground Railroad’, een spel waarvoor ik na de bloed, zweet en tranende kostende finale van 17 januari jongstleden – ik ben er nog niet van bekomen – dringend nóg een award moet gaan uitvinden.

Tot morgen!

Dominique

 

Opvolger van het jaar

Pixel Tactics 2 (Level 99 Games)

In tegenstelling tot de filmwereld, waarin het verschijnen van het getal 2 achter de titel voor mij al voldoende is om er in een wijde boog omheen te lopen, heb ik dat met Pixel Tactis 2 gelukkig niet gedaan.

Pixel Tactis 2 doet gewoon wat zijn voorganger ook al deed. Mij intensief vermaken. Het doet dat niet beter of slechter dan zijn voorganger, het doet dat gewoon even goed.

U krijgt dus meer van hetzelfde maar in het geval van Pixel Tactics kunt u gewoon niet genoeg van hetzelfde hebben.

Spelend op een 3 x 3 raster per speler probeert u uw leider te omringen met helden waarmee u het uiterst kleine legertje van uw tegenstander te lijf gaat Met als belangrijkste doelwit zijn leider, want als die geen levenspunten meer over heeft wint u het spel.

Het leuke is dat uw helden, die trouwens kunnen omgevormd tot leider aan het begin van het spel, andere eigenschappen hebben naargelang ze worden geposteerd in de frontlijn, de flank of achterhoede.

Daarbovenop hebben ze ook nog een speciale vaardigheid die u kunt activeren door ze niet op het slagveld, maar gewoon op de aflegstapel te droppen.

Dat zorgt voor keuzestress van heb ik je daar. Want alle eigenschappen zijn verleidelijk en u krijgt een nanoseconde na het uitspelen al spijt van wat u zichzelf hebt aangedaan. Het is dan ook bewonderenswaardig hoeveel dilemma’s in een zo’n klein doosje konden worden gepropt.

Een voorbeeld?

De Onsterfelijke. Deze kerel kan maximum één schade oplopen als hij in de voorhoede wordt geposteerd, hij voorkomt dat uw leider meer dan twee schade oploopt als hij hem flankeert en hij geeft uw helden die schade doen op afstand twee extra vuurkracht als ze de achterhoede van uw tegenstander aanvallen. Dropt u hem op de aflegstapel tenslotte mag u de geleden schade van een held verdelen over meerdere andere.

Ook leuk, in tegenstelling tot de meeste conflictspellen blijven uw uitgetelde helden gewoon voor dood op het slagveld liggen. Dat betekent dat u minder ontplooiingsmogelijkheden hebt, tenzij u een actie spendeert aan de opruim ervan. Dat kost tijd en snelheid kan u in dit spel de overwinning opleveren. Of kosten, afhankelijk van waar u aan tafel zit. Schreef ik enkele alinea’s geleden iets over dilemma’s?

Pixel Tactis 2, beste medespeler, biedt u veel spel in een minuscuul doosje. “Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd,” zegt een oud Vlaams spreekwoord. Wel, als u dit kleintje eert krijgt u het grote gewoon cadeau.

U moet uw Engels wel even opfrissen – al kent u na enkele sessies de sterktes van uw helden bijna van buiten – en de illustraties zijn ook niet echt mijn ding. Maar als u die hindernis wil nemen bent u in voor heerlijke avondjes tactisch schermutselen.

Ook puntenaftrek voor het papieren ‘spelbord’ waarmee u geacht wordt aan de slag te gaan. Op de achterkant van die aanfluiting vindt u trouwens de spelregels. Niet handig want u hebt tijdens het lezen het gevoel dat u een wegenkaart aan het raadplegen bent. Een hele grote.

Toch enkele minpuntjes op een rij dus, maar u begaat een grote vergissing indien u daar bij voorbaat zou op afknappen.

De makers raden aan drie sessies per spel te spelen, waarbij de winnaar na elke afloop de leiderkaart van de tegenpartij als trofee krijgt. Dat is sneu voor de verliezer want die heeft dan minder mogelijkheden tijdens het volgende gevecht. Als u weet dat u elk over dezelfde kaartendeck van 25 heden beschikt snapt u wat ik bedoel.

Bent u van het snelle, maar diepe type en houdt u van afwisseling tijdens het spelen, welk soort spel dat dan ook mag zijn? Dan is dit echt iets voor u.

Tot morgen!

Dominique

 

Pixel Tactis 2

Level 99 Games (2013)

D. Brad Talton, Jr.

2 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

Dobbelsteenworp van het jaar

Gerealiseerd door de heer J. V. uit H., die op  dinsdag 22 januari 2013 dit kunststukje op tafel toverde:

 

 

 

 

Het gebeurde tijdens het heerlijke, letterlijk luchtige Cloud 9. 

Deze worp veroorzaakte onmiddellijk een grote discussie aan tafel, want wat doe je daar nu mee? In de statuten van ons spelerscollectief wordt immers melding gemaakt van een onmiddellijke diskwalificatie indien een speler een niet reglementaire, en daardoor niet beoordeelbare, dobbelsteenworp aflevert.

Gelukkig heeft ons collectief ook een hart en mocht de dader, na het uitgebreid aanbieden van zijn excuses, het spel gewoon hervatten. Hij won uiteindelijk niet. Was dat wel gebeurd werd hij uiteraard alsnog uit de uitslag geschrapt. Daar zijn de statuten dan ook weer heel duidelijk over. 

Bovenstaand voorval heeft de betrokkene ertoe aangezet om zijn eigen spellenclub op te richten, De Rode Hazen in Haasrode, en zijn eerste officiële daad was het opstellen van zijn eigen statuten. Wij mogen niet weten wat daar in staat, dus ik vrees het ergste. Gezien het plezier dat op die spellenclub wordt gemaakt en de prachtige locatie waarin dat gebeurt – het Radiomuseum van Haasrode, ook zonder spellenclub meer dan een bezoekje waard – ben ik echter bereid het risico te nemen. En de rest van ons spelerscollectief ook.

Moest ik echter onrechtmatig gestraft worden voor een vermeende spelmatige overtreding, medespeler, breng ik u hiervan via dit kanaal onmiddellijk op de hoogte. Ik overweeg trouwens in dit verband me een gsm met camerafunctie aan te schaffen.

Tot morgen!

Dominique

 

Lachbui van het jaar

In gang gezet door de 2 die met 2 zeszijdige dobbelstenen werd gedobbeld tijdens een sessie 21 Mutinies Arrr! Edition door piratenkapitein K. M. uit R.. De lachbui werd geïnitieerd door het feit dat het getal 2 het enige getal was dat betrokkene, tijdens het plunderen van een scheepswrak, niet mocht gooien. Gelukkig was de tafel waaraan we speelden hoog genoeg zodat we er gemakkelijk onder konden rollen tijdens het lachen.

Ik hoop dat het 3 keer voorkomen van het getal 2 – excuseer 4 – bij deze uitreiking K. M. niet met teveel nare herinneringen opzadelt. Hij deed het trouwens verder niet slecht in dat spel.

Ik, naar goede gewoonte, was laatste. En dát is pas niet om te lachen.

Dominique

Minimalistisch bordspel van het jaar

Gravwell: Escape from the 9th Dimension (Cryptozoic Enterteinment)

‘Gravwell: Escape from the 9th Dimension’, hier verder gewoon Gravwell genoemd, doet in 20 minuten erg leuke dingen met 1 speelbord, 6 fraai vormgegeven plastic ruimteschepen, 30 kaarten en 1 rondeteller.

Het uitgangspunt is simpel. U bent, deel uitmakend van een kleine ruimtevloot en blijkbaar in het bezit zijnde van een niet goed werkend gps-systeem, opgeslokt door een zwart gat.

Gelukkig bent u niet alleen want de rest van het vlootje is u blindelings gevolgd.

Daar zweeft u nu, quasi energieloos en vooral weerloos, overgeleverd aan de grillen van de grote leegte.

Het hoeft geen betoog dat u zo snel mogelijk de plaat wil poetsen.

Gelukkig werkt uw trekstraal nog en uw briljante geest heeft een al even briljant plan uitgedacht waarmee u uw ontsnapping vorm, en vooral snelheid, kunt geven. U gaat gewoon gebruik maken van de massa van de gestrande schepen van uw tegenspelers.

Jammer genoeg is uw briljante geest niet de enige actieve in het universum want bij uw zwevende collega’s is men ook op hetzelfde idee gekomen.

Met alle gevolgen van dien.

De bedoeling van het spel is om uw ruimteschip als eerste in zes beurten buiten de invloedsfeer van het zwarte gat te krijgen, en als dat niet lukt er het verst van verwijderd te zijn.

Dat doet u door simultaan bewegingskaarten uit te spelen die u middels draften op hand krijgt, zes in totaal.

Dat lijkt, maar is niet simpel.

Bij het uitspelen van kaarten moet u immers rekening houden met de ruimteschepen die zich in uw nabijheid bevinden, want daar wordt u naartoe getrokken. Dat betekent dat een ruimteschip dat zich achter u bevindt u achteruit trekt, richting zwart gat. U moet dus zorgen dat u een beetje achterop blijft, maar ook niet te ver, om uw kansen om vooruit te bewegen, richting overwinning, gaaf te houden.

Bijkomend probleem: de speelvolgorde. Er zijn 26 bewegingskaarten in het spel. De elementen, die gelinkt zijn aan de letters van het alfabet. Speelt u bijvoorbeeld Argon uit komt u gegarandeerd als eerste aan de beurt, niet noodzakelijk een voordeel in dit spel.

Verder wordt u op uw ontsnappingsroute ook geconfronteerd met twee verlaten ruimteschepen die stuurloos door het zwerk zweven en door hun massa ook invloed uitoefenen op uw bewegingspatroon.

Met wat geluk krijgt u ook enkele speciale kaarten op hand: repulsors en tractor beams. De repulsors laten u toe weg te bewegen van het dichtstbijzijnde ruimteschip, de tractor beams trekken alle ruimteschepen op het bord het opgegeven aantal velden in uw richting.

Is uw nood erg hoog kunt u één keer per ronde gebruik maken van uw noodstop kaart. Daarmee kunt u uw gespeelde kaart neutraliseren. U beweegt dan niet, maar voorkomt daardoor mogelijk veel erger.

Gravwell speelt, zoals hoger aangegeven, erg snel. De draftfase is erg interessant aangezien er paartjes van een open en gesloten kaart worden gelegd waarvan u er uiteindelijk drie kiest. U kent dus de helft van de handkaarten van uw tegenspelers en zij die van u. Gelukkig beschikt u met de andere helft over uw eigen geheimpjes.

Gravwell is ook erg leuk met z’n tweeën, want beter beheersbaar, en zelfs de meegeleverde solovariant biedt voldoende uitdaging.

Als u een interessant familiespel zoekt dat snel uitgelegd is, verrassende wendingen kent, een interessante draftfase heeft, mooi materiaal aanlevert en nooit bij één partijtje blijft moet u dit zeker eens bekijken.

Tot morgen!

Dominique

 

Gravwell: Escape from the 9th Dimension

Cryptozoic Entertainment (2013)

Corey Young

1 tot 4 spelers vanaf 15 jaar

20 minuten

Doos van het jaar

Ogre (Steve Jackson Games)

Vanaf het moment dat u met dit gevaarte de spellenwinkel verlaat tot u probeert het in uw auto te wurmen gaan toevallige voorbijgangers er verkeerdelijk van uit dat u zich net een nieuwe wasmachine hebt aangeschaft.

Het verdient dan ook aanbeveling een bedrijfsvoertuig en een heftruck te charteren als u dit in huis wil halen.

Uw vrouw gaat aanvankelijk ook erg verheugd zijn als zij u met deze doos richting voordeur ziet sjouwen. Eindelijk denkt hij ook eens aan het huishouden, houdt ze zichzelf voor. En de gedachte aan de nieuwste Miele van de W1 serie (met trommelverlichting, PowerWash, TwinDos, SoftSteam, CapDosing, laaddetectie, watersensor, ProfiEco-motor, EcoFeedback, SteamCare, het Waterproof systeem WPS en de gepatenteerde AutoClean wasmiddellade)  doet haar helemaal warm worden vanbinnen. 

Het geruzie om uw zoveelste spel komt later. Maar ach, dat bent u ondertussen gewend.

Het spel zelf – so seventies – laat u gelukkig niet op uw honger zitten. De driedubbele hernia die u tijdens het aankoopproces opliep was dus zeker de moeite waard.

Dominique