Teleurstelling van het jaar

Carson City (QWG)

En ik wou het zo graag. Het heeft niet mogen zijn.

Dit speelt zich af in Het Wilde Westen. Of beter: Het Westen”, want dat Wilde mag u gerust schrappen. Akkoord, u lost af en toe een schot, maar dat valt eerder te vergelijken met het rotje dat ik vroeger op het kerkpleintje afstak om de meisjes van het zesde leerjaar aan het schrikken te krijgen, en dan vooral die twee van slagerij Peetermans. Daar had ik immers een boon voor.

Neen, tijdens Carson City kwam bij ondergetekende geen spelplezier op. Maar dat kan ook aan mij liggen natuurlijk. Want economische spellen met onroerende goederen zullen altijd wat meer moeite moeten doen om mijn speelse soft spot te raken dan – ik noem maar iets – steelpannetjes op kartonnen gasvuurtjes. 

Als ik hunker naar wilde dingen in het Westen trek ik, voorlopig toch nog, Lawless uit de kast.

Ik heb het hier al eens neergeschreven: hét spel van onze landgenoot Xavier Georges zit er nog aan te komen. Wacht maar af, binnenkort floept het eruit. Palais Royal en Carson City zijn Xaviers eigenhandig gecreëerde opstapjes naar een gegarandeerde podiumplaats.

In 2010 misschien? 

Tot morgen.

Dominique

Vervuiler van het jaar

Gonzaga (Abacus / daVinci Games / dV Giochi)

Ik vind het een heerlijk spel, maar de grote hoeveelheid niet recycleerbare plastic ingrediënten verplichten mij, in deze ecologisch erg gevoelige tijden, een vermanend vingertje op te steken. En het feit dat deze plastic ingrediënten zowaar kleine koninkrijkjes voorstellen vormt geen excuus. Dit vervuilt en, voortgaande op recente studies, is de kans heel groot dat plastic onderdelen van dit spel uiteindelijk gaan terechtkomen in de Stille Oceaan. 100 miljoen ton plastic drijft daar nu al rond. Alstublieft.

Maar er is hoop. De kans is niet onbestaande dat u dit spel zo leuk vindt dat u het uw hele leven gaat bewaren en gebruiken. Waardoor de vervuiling zich beperkt tot uw eigen stulp.

Abomilabel voor de vervuiling, Formilabel voor het spelplezier.

Tot morgen.

Dominique

Grüblerspel van het jaar

Automobile (Treefrog / Phalanx / Mayfair Games / Filosofia Editions)

Eén verkeerde zet en je bent gezien. Daardoor, en omdat al dan niet winnen kan afhangen van één enkele dollar, wordt er over elke zet naarstig nagedacht. Zo naarstig dat een spelletje Automibile uitwaaiert naar een heleboel nevenactiviteiten. Zo houden spelers die niet aan de beurt zijn zich onledig met bijslapen, sms-verkeer, het lezen van de krant en andere geschreven media, tv-kijken, het tellen van de barstjes in het plafond en het in stilte wanhopig verlangen naar een ander spel. Of een andere, minder enerverende, activiteit. Of, ja hoor, zelfs een huwelijk. In dit laatste geval raad ik u echt wel aan professionele hulp te zoeken.

Leg Automobile dus gerust op tafel, maar enkel en alleen als u ook nog dringend een heleboel andere dingen te doen hebt. En als ik niet in de buurt ben.

Tot morgen. 

Dominique

Spellen-vrijgevigste stad van het jaar

Geel (België) 

Afgaand op het aantal schenkingen aan de spellenclub “Het Geel Pionneke” is Geel the place to be als u kleine en grote zelfstandigen en sympathisanten ertoe wil aanzetten u een spel te schenken. 

Koop in Geel een brood, haal u een krant, trakteer uzelf op 250 g gekruide salami, de kans is groot dat u ook met een spel naar keuze de zaak verlaat. U weet dus wat u te doen staat.

Tot morgen.

Dominique

Snelst groeiende spellenverzameling van het jaar

Die van Het Geel Pionneke (Geel, België)

Of ze de snelst groeiende spellenclub club tout court zijn weet ik niet, maar het aantal spellen in de aanbieding is fenomenaal. Nog fenomenaler is de snelheid waarmee de spellenvoorraad aangroeit. Indrukwekkend. Ze vieren aanstaande zaterdag hun eenjarig bestaan en de verzameling telt op dit moment, als ik goed ingelicht ben, een kleine 400 spellen. Dat betekent een gemiddelde aangroei van meer dan één spel per dag. Ga daar maar eens aanstaan.

Als u dus bij wilt blijven en graag nieuwe spellen uitprobeert is “Het Geel Pionneke” the place to be.

Of Diest uiteraard, ter gelegenheid van één der legendarische spelmarathons van “De Tafel Plakt!”

Tot morgen.

Dominique

Abrupt van het jaar

Cyclades (Matagot)

U bent vrolijk aan het spelen en plots, maar dan ook plots, is het gedaan. Vergelijk het met een stevige, gezonde bergwandeling waarbij u zich ineens realiseert dat u in een ravijn aan het vallen bent. Dat gevoel ongeveer. Meestal gaat het vaststellen van deze plotsheid gepaard met een collectief “Huh?”, behalve dan bij de winnaar.

Het weze hem gegund.

Verder kaapt dit spel ook het abomilabel weg voor “Kingmaker van het jaar.” Dat betekent dat een niet-winnaar beslist wie er wel wint. In sommige middens is dat een heel ondankbare en niet ongevaarlijke beslissing. Een beslissing die uw verdere spelersloopbaan behoorlijk kan hypothekeren. Bepaalde spelerstypes, meerbepaald de wraakzuchtige, beschouwen u vanaf dan immers als zijnde vogelvrij. Ik kan erover meespreken. 

Cyclades: twee abomilabels. En het had er al eentje voor “De meest misleidende doos van het jaar.”

En er is er nog eentje op komst. Dat tikt al behoorlijk aan. De hoofdprijs, “De meeste abomilabels van het jaar”, ligt echt wel binnen handbereik.

Tot morgen.

Dominique

Brij van het jaar

Smallworld (Days Of Wonder)

Het lege spelbord alleen doet al pijn aan de ogen en tijdens het spel zelf zorgt het plaatsen van de rassen en hun eventuele attributen er gegarandeerd voor dat u uw pijngrens nog naar boven dient bij te stellen. Geef mij dan maar Vinci. Dat spelbord was ook afschuwelijk lelijk, maar wel overzichtelijk afschuwelijk lelijk.

En tot overmaat van ramp begint Days Of Wonder nu ook met allerhande uitbreidingen voor dit spel naar ons hoofd te gooien. Alsof dat ondertussen nog geen pijn genoeg doet.

Abomilabel!

Tot morgen.

Dominique

Race van het jaar

Long Shot (Z-Man Games)

Ik kan er niet omheen. Deed het belang van andere paardenracespellen (zeg maar racespellen in het algemeen) vervagen als de aanblik van de wereld tijdens een volledige zonsverduistering. Buiten Turfmaster dan. Maar Turfmaster doet het min of meer  simulatief, en dan hebben we het speltechnisch toch over een heel andere, zij het heel interessante, horde. Een horde die Long Shot gelukkig niet neemt.

Long Shot gaat puur voor het plezier. Ik heb al veel paardenracespellen gespeeld, maar ik ben er nog geen tegengekomen waarbij de spelers zo uitgesproken hun persoonlijke favoriet(en) naar de overwinning proberen te schreeuwen. Het feit dat dit ook nog eens mooi oogt op tafel is uiteraard ook lekker meegenomen.

Ook leuk: bij Long Shot gaat het vooruit. Dat mag ook, want hebt u er al eens bij stilgestaan dat bij unplugged racespellen datgene waarmee geracet wordt meer dan de helft van de tijd gewoon stilstaat? Letterlijk. En hoe belachelijk dat eigenlijk is?

Bij Long Shot heb je toch minder dat gevoel. En dat op zich, beste medespeler, is al een hele prestatie.

Formilabel.

Tot morgen. 

Dominique

 

Uitbreiding van het jaar

San Juan, als onderdeel van Die Schatzkiste van Alea.

Laat met grote voorsprong alle andere uitbreidingen van 2009, en alle jaren daarvoor, achter zich. Ik maak er verder geen woorden aan vuil. Speel het en u begrijpt wat ik bedoel. Ontzettend jammer dat deze niet in het Nederlands te krijgen is. 

Runner Up: het bescheiden setje actiekaarten voor Yspahan dat zich bevindt in de voor de rest voornamelijk met lucht gevulde Ystari Box. Ook niet te versmaden. U gaat het originele setje na uw eerste sessie niet meer gebruiken. Meer zelfs, ze mogen bij het oud papier. De rest van de Ystari Box mag u gerust inleveren bij de dichtstbijzijnde kringloopwinkel.

Tot morgen. 

Dominique

 

Meest verontrustende trend van het jaar

Miniaturisatie 

Spellendozen woorden kleiner en daardoor hun inhoud ook. Bij het aanschouwen van de miniversie van Regenwormen liep ik haast een dubbele hartverzakking op. Let op mijn woorden: binnen afzienbare tijd is het spelen van spellen enkel nog het voorecht van een select groepje happy few met een perfect zicht of zij die de dure hulpmiddelen kunnen bekostigen die hun dat zicht garanderen. 

Oké, spellen mogen kleiner zodat ze gemakkelijk meekunnen op vakantie, maar er zijn grenzen. Ik vind op vakantie gaan trouwens  één van de meest belachelijke en overbodige activiteiten die de mens uitoefent. En als u echt niet zonder kan ben ik van mening dat er op vakantie sowieso veel leukere activiteiten in te plannen zijn dan het spelen van spellen. Activiteiten die u thuis niet doet bijvoorbeeld.  

Runner Up: de bekeringsdrang van een naar mijn aanvoelen steeds groter wordende groep hardcore-gamers die kost wat kost de niet spelende medemens tot het beoefenen hunner edele hobby willen overhalen, zodat de eerstgenoemden nog meer kunnen winnen. Hou daarmee op alstublieft. Ik weet waarover ik spreek. Tot voor enkele jaren had ik ook de twijfelachtige eer tot deze groep te behoren. Ik heb ondertussen ingezien hoe belachelijk die bekeringsdrang is. Eenieder die ik in de geheimen van onze loge heb ingewijd maakt mij ondertussen meedogenloos  in. Eens een loser, altijd een loser. In mijn geval toch. Daar zal nieuw bloed in het hobbyclubje niets aan veranderen.

Tot morgen.

Dominique