Martinique (Huch & Friends / QWG)

Een spel voor twee waarbij u op zoek gaat naar een schat en die als eerste probeert te vinden. Nu heb ik geen spel nodig om bij mijn partner de schatkamer te vinden, dus vraag ik me af wat hiervan de meerwaarde is.

Uit wat ik tot nu toe over dit spel te weten ben gekomen kan ik afleiden dat het redelijk licht is. Ik heb daar niks op tegen maar als het zo is dat men hier op goed geluk tegeltjes omdraait, op die manier kleine schatten kan ontdekken en via de coördinaten die er op vermeld staan kan afleiden waar de grote schat uiteindelijk niet ligt om zo door deductie te komen tot de plaats waar ze wél ligt, hou ik mijn spelershart vast.

Er is een leuk – en ik vermoed beter – alternatief dat u zelfs met meer dan twee kunt spelen. Later meer hierover.

Tot morgen!

Dominique

Pony Express (Funforge)

Lijkt interessant maar zal voor mij links blijven liggen. Ik heb al genoeg racespellen en ik heb nog maar net de geneugten van Long Shot mogen smaken. Ook de term “pokerachtig dobbelen” maakt bij mij geen enkele emotie los – ik kan geen pokerset meer zien – dus ik ga hier weer wat eurocentjes uitsparen. Temeer daar Funforge, Illusio indachtig, nogal de neiging heeft hun spellen van een stevig prijskaartje te voorzien.

Ik heb ook het gevoel dat ik niet erg cool ga overkomen bij mijn spellenvrienden als ik dit aankondig op een échte-mannen-spelavond. Mijn jongste dochter van tien en haar vriendinnen gaan bij het introduceren van Pony Express mogelijk wel uit te bol.

Ik sla dit over.

Tot morgen!

Dominique

A Brief History Of The World (Ragnar Brothers / Spiral Galaxy Games)

De Ragnar Brothers. Ik blijf het, omwille van de naam alleen al, hele toffe gozers vinden. Mensen spellen laten spelen op een tafellaken als spelbord, je moet er maar opkomen. Heel tof vond ik indertijd ook hun “History Of The World”. Maar het had een paar weerhaken. Kleine weliswaar, maar ze trokken toch tijdens het spelen. De speelduur was een beetje aan de lange kant, uw legers moesten met een elektronenmicroscoop worden uitgesorteerd en er was een “runaway leader” syndroom van hier tot ginder (tot op het einde van de wereld zeg maar).

Volgens beide heren werden deze problemen in de nieuwe versie deskundig opgelost. Over de kortere speelduur heb ik mijn twijfels aangezien u met het uitspreken van de nieuwe titel al meer tijd moet uittrekken dan bij de vorige editie, maar dat epochje minder kan misschien toch wel een verschil maken. Maar 30 tot 40 minuten per speler? Ik moet het nog zien.

Als de broertjes erin zijn geslaagd alle weerhaken met chirurgische precisie te verwijderen mag u gerust overwegen deze in huis te halen.

Tot morgen!

Dominique

Alcazar (Kosmos)

Big Boss in een nieuwe jas. En vooral van Big naar Little wat Money betreft. Big Boss veranderde tot nu regelmatig voor veel geld van eigenaar. Ik ben benieuwd of dat na Alcazar nog zal kunnen, al blijft de originele versie qua thema, het speltechnisch gegeven en vooral het doosconcept (dat schuifje!) ongeëvenaard. Daar zal de “diepe” doos van Kosmos, waar blijkbaar iedereen geil als boter voor wegzwijmelt, niks aan veranderen.

Ik vraag me ook af of het “bouwspoor”, net als in de originele editie, een beetje dieper ligt in het spelbord. Dat voorkwam verschuiven van de bouwstenen en bleek echt wel handig. Hopelijk hebben ze die functionaliteit ook meegenomen naar de nieuwe editie.

Gezien op foto: de bruggetjes die bouwsels met elkaar kunnen verbinden en deel uitmaken van een variant, waarschijnlijk iets voor gevorderden. Dat gemorrel met varianten had Wolfgang zich gerust mogen besparen want de basisregels bieden meer dan voldoende spelplezier.

Naar mijn bescheiden mening was Big Boss ook beter en minder droog dan Acquire, als u dat als richtinggevend beschouwt.

Advies: hebt u Big Boss niet: toeslaan! Hebt u Big Boss wél: overslaan!

Tot morgen!

Dominique

Nostra City (Hazgaard Editions)

U bent een goeie werkkracht in een New Yorkse stadsbende. Eén probleem: de grote baas werd de nor in gedraaid en u loopt er nu een beetje verloren bij. De grote baas wil, nadat hij uiteraard is vrijgesproken van de 246 aanklachten die tegen hem lopen, rustig op pensioen gaan en het bedrijf overlaten aan de werknemer die tijdens zijn noodgedwongen afwezigheid de boel het best heeft beredderd. Concurrentie binnen dezelfde bende, als dat maar goed gaat. U weet dus wat u te doen staat: moorden, omkopen, betonneren, vervalsen, chicks binnen- en buitendoen en meer van dat fraais. Soms bent u echter ook voor rede vatbaar en bent u bereid te onderhandelen en allianties aan te gaan met ander geteisem. Tijdelijk uiteraard, u bent geen mietje.

Ondanks de originele insteek vrees ik dat we dit allemaal al eens gezien hebben, maar het is een kaartspel met opvallende, ietwat speciale illustraties en misschien relatief goedkoop. Aan de andere kant is het in eerste instantie een Franstalig kaartspel, wat het bestuderen van de regels en de actiekaarten en dus het spelen zelf een beetje lastiger maakt voor een aantal onder ons. Toch lijkt een Engelstalige versie de logica zelve. Dit speelt zich immers af in New York, en gangsters met een Frans accent in Downtown New York? Du jamais vu.

Mooi om naar te kijken ongetwijfeld, maar mooi om te spelen? On verra.

Tot morgen!

Dominique

The Republic Of Rome (Valley Games)

Men neme veel tijd, een aantal spelers die elkaar het licht in de ogen niet gunnen en een Oud Romeinse setting waar moord en doodslag even ingeburgerd zijn als het dagelijks wisselen van onderbroek. Men voege daarbij een takenpakket van een zodanige omvang dat er geen enkele crisismanager – voor welke bonus dan ook – bereid zal worden gevonden hieraan te beginnen, een semi-coöperatief spelsysteem met paranoïde insteek dat het (angst)zweet in liters van uw rug zal doen lopen en u hebt een heel klein beetje een idee waarmee u hier te maken krijgt. Eigenlijk was dit spel – dit is een heruitgave – een soort Pandemic avant la lettre, alleen nog veel erger. Ik kan het weten, ik heb ze allebei gespeeld. U speelt hier met en tegen elkaar. Dat mét valt niet al te licht op te nemen want de dijken staan echt wel regelmatig op springen in dit spel. Onder de vorm van Barbaarse hordes die te pas en te onpas en nogal agressief aan uw deur staan te bonken bijvoorbeeld. Waar u allemaal mee te maken krijgt zou ons te ver leiden maar u gaat niet weten waar eerst te beginnen. Gelukkig bent u niet alleen, het zootje ongeregeld waarmee u aan tafel zit kent identiek hetzelfde probleem. Dat is een troost. En om te winnen moet u er samen uit. Maar niet teveel.

Een leuk gegeven is dat u in de senaat mag zitten, soms zelfs als Grote Baas. En debatten mag voeren. Niet te vergelijken met het slaapverwekkend vertoon van de fossielen in onze eigen tweede kamer, neen. Op het scherp van de snede gaat het hier. Met pathos en gevoel voor dramatiek. U bepaalt zelf hoeveel redenaarstalent u erin legt, met andere woorden: u maakt het spel.

Vanaf 16 jaar, raadt men aan. Dat is niet slecht gezien. Wie over het meeste levenservaring beschikt heeft hier ook de meeste kans om winnend de arena te verlaten. Op alles wat in u zit zal beroep worden gedaan: intelligentie, bluf, empathie, realiteitszin, durf, overredingskracht, gewetenloosheid zelfs en indien nodig het lef om wat samen met u aan tafel is geschoven mee de dieperik in te sleuren als u de overwinning door uw in onschuld gewassen handjes voelt glippen.

Nadeel: de tijdsinvestering die dit monster vraagt. De doos van Avalon Hill heeft het over 240 minuten. Minimum. U mag eindelijk naar waarheid tegen uw partner zeggen dat “het een beetje later zal worden vanavond”. Want het wórdt later. Dat is in dit geval niet erg, want u gaat dronken thuiskomen, dronken van speelgenot. Het nuttigen van alcoholische dranken is tijdens dit spel trouwens niet aan te raden. Uw gedachten moeten er immers ten allen tijde bij blijven.

Ook een nadeel: mogelijk niet op tijd klaar voor Essen. De releasedatum is voorzien in oktober of november en we weten allemaal wat dat betekent. Eens gokken welke maand het wordt. Of neen, welk jaar. Ik hou het op 2010.

Nadeel drie: Valley Games. Ik heb geleerd heel goed op mijn hoede te zijn voor deze uitgever. Klantvriendelijkheid – buiten het afleidingsmanoeuvre Miss Canada dan – is nog steeds een belangrijk werkpunt voor deze firma.

Hebt u het voor dit soort spellen, ziet u de tijdsinvestering en complexiteit niet als hinderpalen en durft u de klantendienst van Valley Games aan, hap dan gerust toe.

En begin alvast te oefenen voor de spiegel.

Tot morgen!

Dominique

Middle Earth Quest (Fantasy Flight Games)

Al verschenen en nogal zwaar, dus best in Essen eens nader bekijken. Heel verleidelijk omwille van mijn affiniteit met Tolkien en zijn verzinsels maar ook met enige omzichtigheid te benaderen vanwege de snelgroeiende lawine van regelvragen op BGG, mogelijk een logisch gevolg van een regelwerk van veertig nogal groot uitgevallen pagina’s. Ligt nog maar pas op tafel en schreeuwt naar het schijnt al om uitbreidingen, wat erop zou kunnen wijzen dat de basis bewust sober gehouden is. Opmerkingen als “onaf” doen dan ook het ergste vermoeden. Het spelbord is naar verluidt, ondanks zijn grootte, nogal aan de onduidelijke kant en als het eindspel zich ontvouwt als een alles of niets gevecht tussen de protagonisten, Sauron op kop, wordt dat nogal eens omschreven met de term “anticlimax”. De bijgeleverde miniaturen lijden naar het schijnt ook aan een of andere vorm van osteoporose want in elke doos zit er wel eentje met gebroken ledematen.

Wel interessant: de helden die coöperatief moeten en Sauron die op z’n eentje onwaarschijnlijk slecht mag zijn.

Blijft in het vizier, maar de trekker overhalen is zeker nog niet aan de orde.

Tot morgen!

Dominique

Arcana (Alderac Entertainment Group)

Het zat er dik aan te komen. The Invasion Of The Clones Of Dominion. En dat terwijl Dominion zelf ook al aan een schier eindeloze reeks kloonactiviteiten is begonnen. Maar het is wat het is. Ik moet trouwens toegeven dat het voortreffelijke Arctic Scavengers (Driftwood Games) mij als uitvloeisel van dit ambacht zeer aangenaam heeft verrast, misschien zelfs aangenamer dan Dominion zelf. Of Arcana dezelfde weg opgaat valt nog te bezien want er bereikten mij enkele tijdingen die aanmanen tot enige voorzichtigheid. Dat er, buiten de weelderige verschijningsvorm, maar weinig vlees aan het speltechnisch skelet hangt bijvoorbeeld. En dat degene die tijdens de beginfase van het spel aan de winnende hand is en de uiteindelijke winnaar meestal één en dezelfde persoon zijn, wat betekent dat als u dat niet bent u uw tijd eigenlijk zit te verdoen. Dat verontrust mij een beetje. Men heeft mij echter geleerd dat een nooit verontrust mens zich stierlijk verveelt. Laten we ons daar dan maar even aan vasthouden.

Tot morgen!

Dominique

Endeavor (Z-Man Games)

Dit is voor u, de gelouterde veelspeler. Ik daarentegen heb nu al afgehaakt omwille van de grote gelijkenis met Goa, wat voor mij dan synoniem staat met te droog en te lang.

Maar ik hoor en lees hier ook goeie dingen over. Die lange duur bijvoorbeeld, die moeten we toch met een serieuze korrel zout nemen. Na de gewenning is dit te piepen in een uurtje, sommigen gewagen zelfs van een klein uurtje. Er bereikten mij ook rapporten van spelers die na een sessie de slaap moeilijk konden vatten omdat ze zich maar bleven afvragen waar het fout ging. Ook interessant: je kunt niets verkeerd doen, elke actie geeft resultaat en de eindscores liggen dan ook dichtbij elkaar. De winnaar is diegene die het nét iets beter heeft gedaan dan de rest. Sober, maar mooi zijn naar het schijnt ook eigenschappen waarover dit spel beschikt. Mij lijkt het op het eerste gezicht allemaal nogal bruin en daar heb ik sedert Magna Grecia nog altijd nachtmerries over. Maar smaken verschillen. Gelukkig.

Wat mij ook intrigeert is dat u met kanonnen kunt schieten op uw tegenstanders, wat toch een zekere vorm van interactie belooft.

Nadeel is dat er nogal wat fiches moeten geplaatst worden vooraleer u aan de slag kunt en dat die fiches nogal vatbaar zijn voor spontane verdwijningen op het moment dat alles weer in de doos moet. Ook de totale afwezigheid van geluk, buiten de willekeurige plaatsing van de hoger genoemde fiches aan het begin, stemt me een beetje ongelukkig. Dan gaat de hersencapaciteit en het vermogen die tenvolle te benutten meespelen, en dan trek ik meestal aan het kortste eind.

Is uw affiniteit voor Duitsland groter dan die voor Amerika, ga dan voor Magister Navis van Lookout Games. U weet wel, de uitgever van Agricola, een spel waarover ik in deze aanloop naar Spiel verder met geen woord zal reppen.

Dit zou wel eens dé hit van Spiel 2009 kunnen worden. Maar daar beslis ik niet over. Dat zult ú zijn.

Tot morgen!

Dominique

Carson City (QWG)

Een Belgische auteur, laten we dus maar even chauvinistisch wezen en hiervan melding maken..

Maar Belg of niet, westernthema’s spreken mij niet echt aan. Ik heb het eerder voor underdogs, niet voor Marlboroachtige sujetten op een paard die een beetje afwezig starend in de verte macho zitten wezen.

Ik hoor ook onheilstijdingen. Onheilstijdingen die melding maken van een erg hoog Caylusgehalte. En dat is echt het laatste wat in een van stof en cowboys vergeven Texaans dorp dient te verschijnen. Wat hoort daar dan wel? Saloongevechten, schietpartijen, stampedes, doodgravers, bank- en treinovervallen, lynchpartijen, vuurwatergekke indianen, dynamietstaven die afgaan, veedieven, saloonhoertjes en de cavalerie van de blauwen. Kortom, alles wat al in het voortreffelijke Lawless zit.

Uiteraard heeft het woordje Caylus op de hardcore speler een effect dat te vergelijken is met wat mijn reactie zou zijn op het zinnetje “Mag ik nu jouw polsstok ook eens zien?”, uitgesproken door Yelena Isibayeva.

Dit gaat dus verkopen.

De niet hardcore speler adviseer ik mijn allerbelangrijkste gouden raad, die ik bewaar voor 16 oktober, goed na te lezen. “Als mijnwerkers in de mijn, de redding moet al bezig zijn”, zingt Herman Van Veen in zijn prachtige werkstuk “Signalen”. Heb dus vertrouwen, beste medespeler, er is hulp onderweg.

Tot morgen!

Dominique