Endeavor (Z-Man Games): derde akte

Ik heb ondertussen nogmaals het genot mogen smaken dit spel te spelen, met drie andere medespelers dit keer dan tijdens de eerste sessie.

Indrukken

Het was een heel ander spel. Kanonnen werden dit keer niet alleen in stelling gebracht, maar nog afgeschoten ook. Als u nogal agressief bent aangelegd, zorg er dan voor dat u op het cultuurspoor snel evolueert. Zo krijgt u voldoende personeel om uw kanonnen af te vuren en steden te bezetten.

Ik eindigde op de tweede plaats, op een viertal puntjes van de winnaar. En ik had slechts gebouwen kunnen neerzetten van waarde drie. Dan nog tegen een minpunt opgelopen door de afschaffing van de slavernij – een evenement dat ik zelf initieerde nota bene – maar gecompenseerd met overwinningspunten door een waarde 5 eigendomskaart in Europa te pakken. Er leiden duidelijk meerdere wegen naar de (bijna) overwinning.

De eindscores lagen relatief dicht bij elkaar. Tussen de eerste en de laatste zaten niet meer dan 12 punten.

Er zijn vage vermoedens over wie er op kop ligt maar je bent nooit zeker. Dat staat garant voor een spannende eindtelling en daar ben ik altijd voor te vinden. Tijdens de eindfase van onze sessie was iedereen quasi overtuigd van de identiteit van de winnaar, tot die uiteindelijk aan de andere kant van de tafel bleek te zitten. Leuk!

Enkele tips los uit het handje

De actie “twee keer zeilen” is een hele leuke. De actie zeilen + een eigendomskaart nemen ook, maar die moet perfect worden getimed, dus pas inzetten als de laatste handelsfiche van een ontdekkingsspoor pakklaar ligt.

Het bouwen van dezelfde soort gebouwen is zeer interessant. Dat zorgt voor extra tactische en strategische mogelijkheden.

Europa ligt vanaf het begin zo open als de verdedigingslinie van FC Knudde. Héél open dus. Hou daar rekening mee. Steden en eigendomskaarten kunnen hier onmiddellijk worden geclaimd.

De gebieden buiten Europa ontsluiten (ontdekken) kunt u niet op uw eentje. U hebt daarvoor uw medespelers nodig. Interessant. Hou er ook rekening mee dat bepaalde werelddelen mogelijk helemaal niet worden ontdekt. Brute pech als u kwijlend van voorpret op die bepaalde gouverneurskaart of eigendomskaart zit te azen.

Steden verbinden loont. Het levert een extra handelsfiche en een extra overwinningspunt op.

Verlies ook de steden niet uit het oog die twee overwinningspunten waard zijn. Ze zijn uitermate dun gezaaid, vallen daardoor niet echt op op het spelbord en ze kunnen op het einde het verschil maken.

Kanonnen inzetten loont ook, ondanks de hoge kostprijs. Als je goed vordert op het cultuurspoor en daardoor meer bevolking naar je haven kunt halen is een agressieve aanpak zeker het overwegen waard. Timen is ook hier belangrijk, zo kun je met een beetje planmatig aanpakken nog een handelsfiche binnenhalen. Ook tijdens het eindspel kan een goed gericht kanonschot nog een en ander doen kantelen.

Onderschat zeker de one shot-gebouwen niet. Ze leveren enkel iets op tijdens het bouwen en zijn daarna niet meer activeerbaar, maar ze kunnen op het juiste moment belangrijk of zelfs erg nodig zijn.

Het afleggen van eigendomskaarten omdat je je kaartlimiet overschrijdt (bepaald door je politieke status) kan sneu lijken, maar het kan ook worden gebruikt om openliggende en dus grijpklare eigendomskaarten voor je tegenstanders te blokkeren. Ze gaan immers weer naar de oorspronkelijke stapel op het centrale spelbord. Dat scheelt soms, zoals een binnensmonds “verdomme” van mijn linker medespeler duidelijk illustreerde.

Geef voor het spelen iedereen de kans om de eigendomskaarten in elk werelddeel eens door te nemen. Het zijn er niet zo veel en je kunt je strategie er een beetje op afstemmen.

Ik eindigde tweede, ik maak dus progressie. Dat motiveert.

Zaterdag staat sessie drie gepland. Ik kan u meegeven dat ik daar echt naar uitkijk.

Tot morgen!

Dominique

 

　

Dominion Seaside (Rio Grande Games / Hans Im Glück)

Uitbreidingen, uitbreidingen, uitbreidingen. Beste medespeler, ik heb mij voorgenomen vanaf heden het merendeel van de uitbreidingen te laten voor wat ze zijn. Ik ga me houden aan het nobele ambacht van het beoefenen van “het spelen van basisspellen”. Het sop van een uitbreiding is dikwijls de kool niet waard. Toch, een aantal spelers onder u – het slag dat aanschuivers aan de stand van Lookout Games in het decor duwt om toch maar aan dat animeeples-zakje te komen – heeft, buiten het uitbreiden van een gezin, ook de behoefte zijn of haar spellen van kleintjes te voorzien.

Zij zouden bijvoorbeeld kunnen overwegen om de Dominion Seaside uitbreiding aan de lading van hun voor Essen gehuurde vrachtwagen toe te voegen.

Niet apart speelbaar, dit. Je moet het combineren met het basisspel of Intrigue. Hou daar rekening mee als u in Essen op zoek gaat.

De Dominiontrein, hij is vertrokken. Het is wel een boemeltreintje maar het zou zonde zijn om onderweg een stationnetje te missen. Dominion Intrigue was al zeer de moeite, neem deze dus ook maar mee.

Al blijf ik me toch een beetje zorgen maken over de impact van de geldstrategie..

Tot morgen!

Dominique

Roma II – Revolte In Rom II (Queen Games / Mayfair Games)

Stefan Feld stelt zijn Roma II-ejaculatie steeds weer uit. Kijk, een voorspel is leuk, maar het wordt wel irritant (en pijnlijk) als de uiteindelijke liefdesdaad achterwege blijft. Nog even en we zijn allemaal weg, Stefan, en dan zit je daar bovenop je stapel genegeerde Roma II-exemplaren.

Maar filmpjes op Cliquenabend lijken nu toch op een nakende geboorte te wijzen. Dat mag ook wel, na zo’n ezelsdracht.

Zelfstandig speelbaar en mengbaar met zijn voorganger, dat klinkt veelbelovend. Wel weer wat tekst op de kaarten, wat mogelijk een aantal van ons zal doen passen of smachten naar een Engelstalige versie. Die komt er. Mayfair heeft dit ook aan de catalogus toegevoegd.

Maar de vraag is: gaan we hier nieuwe en frisse horizonten mee opsnuiven? Gaat dit ons verrassen? Gaat dit inslaan als een bom? Het antwoord is, zo vrees ik, neen. Ik denk dat je aan Revolt Im Rom al genoeg hebt.

Misschien maar best gewoon wachten op het goedkoop geprijsde bundeltje volgend jaar.

Tot morgen!

Dominique

Carpathes (Try Editions)

Een kaartspel over vampiers. Een volle tank in vampierland bevat 100 dosissen bloed. En in dit bleke universum is bloed het ruilmiddel bij uitstek. Andere spelers onder je invloed krijgen moet je hier, dan word je Meester Der Vampiers. Klinkt leuk, maar voorlopig alleen Franstalig en ik vermoed wel wat tekst op de kaarten, wat onmiddellijk een aantal onder ons zal afschrikken. Franstalige vampiers lijken me trouwens sowieso doetjes. Doen in dit spel kost bloed en dus kracht en minder kracht betekent begerige blikken van je tegenspelers in jouw richting. Want de zwakkeren zijn het makkelijkst aan te pakken, nietwaar?

Van de teasers op Youtube worden we ook niet veel wijzer, al lijken ze in teaser 1 zonder toestemming een afbeelding van mijn eigen torso te hebben gebruikt. Mooi en verleidelijk artwork op de kaarten dus, dat wel, maar onderaan zien we toch nog veel vrije ruimte voor Franstalige actiebeschrijvingen.

Mogelijk zelfs niet klaar voor Essen, dus afwachten en opvolgen.

Tot morgen!

Dominique

Endeavor (Z-Man Games): tweede akte

Ik heb ondertussen het genot (!) mogen smaken dit spel te spelen en ik wil u, om u beter te wapenen voor uw bezoek aan Spiel, graag deelgenoot maken van mijn eerste indrukken.

Ik zal beginnen met aan te geven waarover het hier gaat. Het koloniseren van overzeese gebieden, aldaar handelen en eigendommen en steden in bezit nemen en op een begenadigde dag – ja, ik heb het tegen u – zelfs gouverneur worden. Terzelfdertijd wordt u geacht op het thuisfront met evenveel succes een aantal ladders te beklimmen. Ladders zoals industrie, cultuur en politiek. Ook uw financiële status verdient de nodige aandacht, wat dacht u? U bent tussendoor ook niet vies van het implementeren van een beetje slavernij maar u zorgt er wel voor dat u ermee wegkomt op het moment dat men dat niet meer tolereert. Indien nodig knalt u hier en daar uw tegenstanders een stad uit om die vervolgens zelf en met veel klaroengeschal in te nemen, liefst op zondagmiddag.

U doet dat zo een tijdje, samen met uw concurrenten. Na dat tijdje stopt men met al die activiteiten en worden de punten geteld. Wie daarvan de meeste heeft verzameld wint.

Spelmateriaal

Een doos met mooie antieke kofferopdruk. Geen inlay en ook geen ziplockzakjes om de vele handelsfiches, puntenfiches, gebouwen en eigendomskaartjes in weg te werken. De 150 houten bevolkingsfiches werden wel vooraf geziplockt. Het ontbreken van de inlay raakt me niet. Ik ken veel dozen mét die qua functionaliteit even nuttig zijn als een verdwaalde dildo in het midden van de Kalahari woestijn. Met wat extra ziplockers was ik wél blij geweest.

De handelsfiches zijn wat aan de kleine kant. Ik had ze een beetje groter verwacht, maar het went. Ook de eigendomskaarten mochten iets groter maar door hun kleinere omvang passen ze natuurlijk perfect op de voorziene plaatsen op het spelbord. De gebouwen tenslotte hadden ook wat groter en visueel verscheidener gemogen. Maar ik wil zoveel in het leven. En niet alles krijgen maakt daar naar het schijnt onafscheidelijk deel van uit.

Het spelbord is sober maar functioneel. Ik vreesde een beetje voor de duidelijkheid van de stadsverbindingen omdat die nogal wat bleek en moeilijk traceerbaar leken op foto, maar dat blijkt uiteindelijk heel goed mee te vallen.

De Goa-achtige individuele spelbordjes waarop u uw industriële, culturele, financiële en politieke status, uw gebouwen, uw eigendomskaarten, uw bevolkingsfiches en handelsfiches bijhoudt zijn overzichtelijk maar ze hadden gerust wat kleurrijker mogen zijn. Maar dat is een kwestie van smaak. Uw haventje, dat zich ook op dat bordje bevindt, wordt naar het eindspel toe wel te klein om al uw fiches te herbergen. Ook daar zou, net als voor de Westerschelde, een uitdieping wenselijk zijn.

Spelregels

Duidelijk en overzichtelijk. Er waren wel een paar regels die we tijdens het spelen moesten bijsturen maar dat hadden we kunnen vermijden indien ondergetekende – nu goed? – beter zijn best had gedaan tijdens de voorbereiding.

Opzetten van het spel

U moet wel even aan de bak om de 95 handelsfiches willekeurig te mengen en ze vervolgens al even willekeurig op de steden, stadsverbindingen en het kolonisatiespoor te leggen. Ook de eigendomskaarten moeten worden gesorteerd en in volgorde in het bijbehorende werelddeel worden gelegd. Als u zich binnen uw spellenvriendenkring wat hoger bevindt op de hiërarchische ladder zijn dat taken die u gerust kunt delegeren. Verder geen sprake van geworstel.

Het spelen zelf

Zeven ronden spelen we. De gebouwen op je eigen spelbord geven goed aan hoe ver je al in het spel zit omdat je in het begin van elke ronde er eentje moet bouwen. Na de zevende bouwput is het afgelopen.

Een ronde bestaat uit een bouwfase, een groeifase, een betaalfase en een actiefase. Elke ronde moet je één gebouw neerzetten (soort gebouw afhankelijk van je industriële status), extra bevolkingsfiches uit je voorraad nemen (afhankelijk van je culturele status) en je personeel uitbetalen (afhankelijk – hoe bestaat het! – van je financiële status). Op het einde van elke ronde moet iedereen zijn kaartenvoorraad nog aanpassen aan wat zijn politieke status toelaat en stappen we naadloos over naar de volgende.

De eerste ronden gaat het enorm snel vooruit. Zo snel dat je het onterechte gevoel krijgt dat je in de regels iets over het hoofd hebt gezien. Vanaf ronde vier wordt het wat stroperig. De keuzemogelijkheden nemen toe en men begint al wat meer na te denken over wat men in welke volgorde wil doen. Men kan dat denken doen tijdens de beurten van de tegenstanders maar u moet terdege rekening houden met het feit dat er toch mensen zijn – een onuitroeibare soort zeg maar – die alles willen kristalliseren in hun eigen beurt. Dat kan vertragend werken.

Leuk: de beurtwisselingen tijdens de acties. Slechts één actie mag je doen tijdens je beurt. Dat blijft zo tussen de spelers circuleren tot je mogelijkheden zijn uitgeput of past. Geen onbeheersbare overvloed van een veelheid aan acties hier, het is meer van wat wil ik, wanneer wil ik het en vooral: waar. Wat je kunt doen is goed te overzien : ontdekken, bezetten, aanvallen, personeel betalen en eigendommen claimen. En je kunt ze enkel uitvoeren door je gebouwen te activeren of speciale handelsfiches in te leveren. Lekker overzichtelijk.

Aanvallen loont, maar pas er toch maar mee op. Doe het op het juiste moment en op de juiste plaats. Het kost immers nogal wat. Een bevolkingsfiche verdwijnt uit je voorraad, er verdwijnt er eentje van je eigen spelbord (haven) naar het centrale en als je je barakken activeert loop je het risico die bevolkingsfiche tijdens de volgende beurt niet te kunnen recupereren waardoor je kostprijs nóg een beetje oploopt. Er waren geen aanvallen te bespeuren tijdens onze sessie, maar wel koude oorlog-toestanden door de aanwezigheid van barakken op elk individueel spelbordje. En daar kijk je wel regelmatig naar, naar die andere spelbordjes.

Het activeren van gebouwen vraagt wel wat gewenning. Puerto Rico-spelers moeten even een schakelaar om. Een gebouw en de eventuele bijbehorende actie wordt geactiveerd door er een bevolkingsfiche uit je haven op te leggen. Blijven die fiches echter op het gebouw liggen omdat je je personeel niet kunt betalen kun je het de volgende beurt niet activeren. Van leeg naar vol is een actie, zeg maar. En vol moet eerst leeg vooraleer je opnieuw iets kunt doen. Je moet dus zorgen voor een voortdurende flow van bevolkingsfiches tussen je haven en je gebouwen, anders snij je in je eigen vel. En die snee zou nogal eens diep kunnen zijn vrees ik.

Opletten voor: het foutief toekennen van de gouverneurskaart aan de speler die als laatste het kolonisatiespoor in een werelddeel leeg speelt. Niet doen, want deze kaart gaat naar de speler die in het betreffende werelddeel het meeste invloed heeft, zijnde de meeste bevolkingsfiches op het kolonisatiespoor en/of de steden.

Ook opletten voor: de prijs van de eigendomskaarten als je hen claimt (steeds de bovenste en open liggende beschikbare kaart in een werelddeel). Je mag geen eigendomskaarten claimen die je invloed in dat werelddeel overtreffen.

Nog meer opletten voor: eigendomskaarten die je wegens het overschrijden van je limiet moet afleggen. Die gaan weer naar het centrale spelbord, niet naar de doos.

Nog veel meer opletten voor: het feit dat
Europa al van bij aanvang van het spel “ontsloten” en dus “open” is. Je bevolkingsfiches mogen daar direct de steden in en de bovenste eigendomskaarten mogen onmiddellijk worden geclaimd, in tegenstelling tot de Caraïben, India, Afrika, Zuid-Amerika en Noord-Amerika, die eerst via het kolonisatiespoor moeten worden ontdekt.

En zeker niet vergeten: als je niet ver genoeg gevorderd bent op het industriespoor en de nog beschikbare gebouwen niet kunt bouwen mag je toch een gebouw nemen van het eerstvolgende hogere niveau. Dat scheelt een stevige slok op de borrel. Dit gegeven deed zich tijdens onze sessie niet voor, maar je komt het fenomeen vroeg of laat wel een keertje tegen. Wees erop bedacht, uw tegenspelers zullen u er niet op attent maken. U vergeet ook best niet dat u meer dan één exemplaar van een gebouw mag optrekken. Enige uitzondering hierop zijn de gebouwen met waarde vijf. Daar mag je er maar eentje van bouwen.

En dit vind ik echt prettig: alles wat je doet levert wel wat op. Je sprokkelt altijd iets bij elkaar zodat je achteraf tenminste de illusie hebt dat je het goed hebt gedaan. Dat op dat moment iemand anders luid schreeuwend en met de armen in de hoogte vanuit de woonkamer richting keuken holt en weer terug verandert daar niets aan.

Het tellen der punten

Hier komt wel wat bij kijken. U kunt nogal uitgebreid en voor veel scoren, als daar zijn: uw steden en stadsverbindingen; uw industriële, culturele, financiële en politieke status; uw eigendomskaarten; uw gratis gouverneur op uw spelbordje als die nog niet door een andere eigendomskaart bedekt is; uw universiteiten; uw bevolkingsfiches. En droeg u tijdens het spel slavernij hoog in uw vaandel loopt u mogelijk tegen een muurtje van enkele minpunten op. Er is geen regel voor gelijke standen. Ik vermoed dat deze ook niet zo frequent gaan voorkomen.

Speeltijd

Met regeluitleg ongeveer 1u45 (vier spelers), maar daar kan nog wat af. Ik denk dat dit met routiniers zelfs in een uurtje te klaren is.

Eén sluiertip

Twee woorden: Gildehal en Scheepswerf. Zeer interessante gebouwtjes. Maar u weet het niet van mij hé.

Endeavor en uw spaarvarken

Vond ik het leuk? Jazeker. Het is weer typisch zo’n spel waarin ik waarschijnlijk nooit aan het langste eind zal trekken, maar ik vond de trip naar de nederlaag wel de moeite.

Dat van die hit in Essen, in neem er niets van terug. Val gerust aan.

Tot morgen!

Dominique

 

 

Endeavor / Magister Navis

Z-Man Games / Lookout Games / Ystari (2009)

Carl De Visser en Jarrat Gray

3 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

90 minuten

 

　

　

　

　

Revolution! (Steve Jackson Games)

Ik hou van geluk, ik kan er in het dagelijkse leven maar niet genoeg van krijgen. Ook in spellen mag geluk van mij gerust een rolletje toebedeeld krijgen. Maar er zijn grenzen en Revolution overschrijdt de witte lijn niet met twee, maar met alle vier de wielen.

Bruno Faidutti vergelijkt dit spel met zijn eigen “Fist Of Dragonstones”, dat hij, bescheiden als hij is, bestempelt als meer gesofisticeerd, subtieler en gevarieerder. Toen ik dat las moest ik wel even slikken want Fist Of Dragonstones is een van de slechtste spellen die ik ooit gespeeld heb. Als “Revolution!” zich nóg een trapje lager bevindt valt het ergste te vrezen. Ook het feit dat er nu al varianten circuleren om, onder andere, het zeer onaangename runaway leader-syndroom te bestrijden stemt niet echt hoopvol. Verder word ik om de oren geslagen met termen als “oncontroleerbaar, puur geluk, veel te lang voor wat het is, kan gaan hangen tijdens het eindspel, alleen spelen met de juiste groep spelers, never again.” Dat horen mijn oortjes niet graag.

Ik ga toch maar voor de eieren kiezen.

Tot morgen!

Dominique

Even tussendoor een totaal irrelevante, maar toch niet onbelangrijke mededeling. Een hart onder de riem voor iedereen die het een beetje moeilijk heeft, een subgroep binnen het menselijke ras waartoe ik mezelf nu toch al enkele maanden mag rekenen.

Ik heb ondervonden dat het onderstaande filmpje mijn neiging tot overdreven pessimisme aanzienlijk en heel efficiënt countert. Als ik het ’s ochtends bekijk kom ik de dag beter door. En bij thuiskomst doe ik dat nog eens losjes over om de avond en de nacht makkelijker te verteren.

Ik wil u deze injectie van levenslust dan ook niet onthouden.

Zit u dus in een dippeke, kijk dan even naar dit clippeke. En liefst van begin tot eind.

http://blackeyedpeas.dipdive.com/#/~/videoplayer/0/undefined/76361/~/

Tot morgen!

Dominique

 

Macao (Alea)

Stefan Feld. Ik ben de man zeer genegen. Omwille van Notre Dame en Revolt Im Rom. Maar ik ben wel een beetje angstig want “Macoa is een handels- en ontwikkelingsspel waarbij zes karakters een belangrijke rol spelen.” Waar heb ik zoiets nog gehoord? Kijk, ik handel nú al dagelijks. Aan de benzinepomp, bij de bakker, bij de krantenboer, in de supermarkt en soms durf ik al eens een tweedehands spel te verkopen. Moet dat dan ook nog eens allemaal worden overgedaan op een speeltafel? Zou het eens geen idee zijn om een spel te concipiëren rond het thema “Hoe hou ik met drie opgroeiende (tiener)dochters mijn budget binnen aanvaardbare perken?” Ik holde onmiddellijk naar de dichtstbijzijnde spellenwinkel.

Maar ik moet toegeven dat ik na het bekijken van de introductievideo’s op Cliquenabend – bedankt voor de tip, Maarten – toch geïnteresseerd ben geraakt. Dat van die zes karakters, daar vind ik in de video niets van terug, maar wat meneer Feld enthousiast demonstreert heeft me wel gecharmeerd. Dit zou me wel eens kunnen liggen. Lekker veel kaarten met combomogelijkheden, daar mag men mij altijd voor wakker komen maken.

Misschien een ietsiepietsie té, maar ik ga er toch eens naar kijken in Essen.

Tot morgen!

Dominique

Tobago (Zoch)

Ich liebe Zoch, maar of ik Tobago liebe valt zeer te betwijfelen. Men schermt met de moduleerbaarheid en dubbelzijdigheid van het spelbord, iets waar een beetje bordspeler al twintig jaar niet meer van opkijkt, en weer worden onze deductieve vaardigheden aangesproken. Professor Pünschge heeft bij Zoch blijkbaar wat losgemaakt. Die prof was tot op zekere hoogte goed, maar nu ook weer niet zo goed om er een reeks aan op te hangen.

Dat deductieve moeten we hier toch met een korreltje zout nemen. Men trekt kaarten die aan de hand van geografische of omgevingskenmerken aangeven waar een bepaalde schatsoort zich al dan niet bevindt. Dat gaat zo door tot het net zich om de schat in kwestie heeft gesloten, we er met ons 4×4-tje om ter eerst naartoe rijden en haar vervolgens claimen. De waarde van de schat wordt bepaald door het willekeurig trekken van schatkaarten die vervolgens onder de deelnemers aan die bepaalde schatzoektocht door middel van een aanbiedsysteem worden verdeeld. Verder zijn er nog amuletten en gebeurtenissen die worden geacht dit gerecht extra op smaak te brengen.

Het ziet er allemaal heel mooi uit – Zoch blijft Zoch – maar het spel zelf lijkt me, ondanks de 32-voudige moduleerbaarheid van het niet traditioneel gevormde spelbord, een lage herspeelbaarheidsfactor te hebben. Het lijkt me ook meer iets voor wat oudere kinderen en binnen deze doelgroep zou het wel eens heel goed kunnen aanslaan.

Hieronder een Franstalig filmpje waarin u getuige kunt zijn van une session. Ik heb al een mailtje gestuurd naar Mathilde van Gigamic met de vraag of ze mij het spel nog eens persoonlijk op mijn appartement wil komen uitleggen. De Christusfiguur links in beeld hengelt duidelijk naar een eigen talkshow en het is hem gegund, maar dan liefst in een ander werelddeel. Let ook op de verwarring bij het lokaliseren van de mogelijke posities van de schatten in de aanvangsfase. Dat belooft.

 http://www.trictrac.net/index.php3?id=tv&inf=tv_flash&ref=214

Tot morgen!

Dominique

Caligula (Elfinwerks / Postscriptum)

De naam alleen al. Geef toe, beste medespeler, zou u niet af en toe een kerel van dit kaliber willen zijn? En u te buiten laten gaan aan wilde orgieën, intriges, broeder- en zustermoorden en liggend druiven consumeren op een bank?

Vanaf 14 jaar, zegt de doos. Dat geeft al een kleine indicatie dat dit spel toch een zekere rijpheid vraagt. Nero zit er ook tussen en God, wat was die man lelijk. De andere protagonisten in het drama dat zich op onze speeltafel gaat voltrekken hebben eveneens geen referenties nodig om door te kunnen dringen tot de finale van “lelijkerd van onze gezellige spelavond”. Afgrijzen op het eerste gezicht als het ware. Gelukkig gaan er tijdens de sessie gegarandeerd een paar aan. Het is dan aan u om ervoor te zorgen dat u dan degene bent die aan de handvatzijde van het mes staat. Het zwaard, de giftige adder en het vergif worden jammer genoeg niet gehanteerd in dit spel. Daar had u een halte eerder voor moeten afstappen, in Bacchus’ Banquet.

Ik denk echter dat een mes wel volstaat om hiervan te genieten. Meer gereedschap heeft men niet nodig om de keizer uit de weg te ruimen en uw stromannetje op de troon te plaatsen. Alle ingrediënten voor een kwalitatief hoogstaande Romeinse tragedie zijn aanwezig: konkelen, bluffen, liëren, vriendjes maken, verraden en – last but not least – steken.

Na een eerste lezing van de relatief complexe regels moet ik toch ook een beetje voorbehoud maken. Ik vraag me af of deze complexiteit de flow van het spel en de specifieke vaardigheden die daarbij van u worden gevraagd niet in de weg staat. Dat zou enorm jammer zijn.

Maar een spel dat werd geconcipieerd rond het werkwoord “beramen” mag gerust even nader onder de loep.

Tot morgen!

Dominique