Greed, Incorporated (Splotter Spellen)

De opwinding die zich van mij meester maakte bij het bekijken van de eerste foto’s van dit spel is vergelijkbaar met de opwinding die ik ervoer toen ik in 1987 om drie uur ’s nachts moederziel alleen met een lekke band op de pechstrook van de Brusselse binnenring stond. Dat behoeft geen tekening.

Splotter neemt hier een groot risico want dit lijkt verdacht veel op een spel dat de kredietcrisis als thema heeft. Ik vraag me af welke masochist hiervoor warm gemaakt kan worden. Al bestaan ze, spelende masochisten. Het slag dat “De Pfaffs” uit de zogenaamd betere speelgoedzaak sleurt bijvoorbeeld. Daar zou dringend een wet tegen moeten worden gestemd.

Ik vraag me ook af of er wel mensen zijn die dit dúrven spelen. Laat staan in het openbaar. Want als u tijdens het spelen begint te informeren naar uw exuberante bonussen zou het plaatselijke lynchcomité van de man uit de straat u wel eens bij uw nekvel durven grijpen.

U staat aan het hoofd van een bedrijf, zuigt het helemaal leeg, incasseert tijdens dat proces hemeltergend hoge bonussen en laat het tenslotte, na uw pensioenfondsen te hebben veilig gesteld, doodleuk op de fles gaan.

Dat kan tellen als thema.

Zaken als deze zijn dagelijkse kost, logisch dat er een spel over wordt gemaakt. Maar is dat netjes? Bestaat het gevaar niet dat dit spel door multinationals allerhande zal worden gebruikt om hun medewerkers te leren hoe ze vijandig kunnen overnemen en nog vijandiger kunnen achterlaten? Ziet Splotter daar misschien een marktgat?

Splottergewijs zijn we trouwens weer vertrokken voor minstens 180 minuten. En ik hoop dat de droogheid van het onderwerp het aanvoelen van die speeltijd niet verdubbelt. En als ik bij “Category” de termen Economic, Industry en Manufacturing zie staan hou ik ook al mijn hart vast.

Een tien en een negen scoort dit tot nu toe op BGG. Dat intrigeert. We krijgen voorlopig echter alleen cijfers te zien, geen commentaar. Dat is jammer want die had ik toch graag gelezen.

Splotter heeft een reputatie. Een hele goede.

Hopelijk volgt er nu geen vijandige overname.

Tot morgen!

Dominique

Atlantis (Amigo)

De spellen van Leo Colovini, ik heb er een haat-liefdeverhouding mee.

Leo heeft me onlangs aangenaam verrast met “De Gouden Eeuw” en “Islas Canarias”, maar al minstens evenveel keer deed hij dat niet. Go West: verschrikkelijk. Avalon: bweurk! Dschingis Khan: mijn God! Magna Grecia: hier bakte Leo het wel erg bruin!

Atlantis neigt gelukkig weer naar liefde.

Atlantis loopt onder water en willen we ooit in de gelegenheid zijn dat na te vertellen moeten we snelsnel naar het vasteland. Gelukkig leidt een kronkelpad daar rechtstreeks naartoe. Maar delen van dat kronkelpad gaan eveneens onder water komen te staan, het ene al wat sneller dan het andere. Uw zwemdiploma komt eindelijk van pas. Wie geen natte voeten wil kan één, en slechts één brug bouwen. Dat helpt. Een beetje.

We verplaatsen ons vege lijf door middel van het uitspelen van kaarten. De afbeeldingen op deze kaarten corresponderen met de afbeeldingen op de tegels van het kronkelpad dat we moeten overbruggen. Vervolgens mogen we één onzer drie pionnetjes naar het eerstvolgende gelijkende tegeltje verplaatsen en het dichtstbijzijnde vrije tegeltje dat achter ons ligt op hand nemen. Daar staan punten op. Die kunt u innen op het einde van het spel, maar u gaat ze tijdens het spel ook gebruiken als onkosten voor het oversteken van ondergelopen gebieden. Weggenomen puntentegeltjes worden immers vervangen door watertegeltjes. En als u de veerman met uw tegeltjes betaalt bent u ze kwijt, de tegeltjes én de punten. Dat doet pijn. Gelukkig kunt u de veerman ook met uw handkaarten betalen. Maar dan legt u een kleine hypotheek op de hoeveelheid van uw keuzemogelijkheden voor de rest van het spel. U trekt immers op het einde van uw beurt slechts één kaartje bij.

Door uw burgers te verplaatsen naar tegels die door andere burgers bezet zijn kunt u grote afstanden overbruggen. U moet dan kaarten blijven spelen tot u op een vrije tegel terechtkomt. Ik verwijs u graag even terug naar de hypotheek van enkele regels geleden.

Wie als eerste zijn drie burgers naar het vasteland heeft gebracht mag nog vier kaarten van de trekstapel nemen (vier bonuspunten) en luidt daardoor onmiddellijk het eindspel in. Dat eindspel, beste medespeler, duurt ongeveer 15 seconden. Elke andere speler moet dan onmiddellijk naar het vasteland, met inachtname van de daarvoor benodigde onkosten. Kaarten mogen dan immers niet meer worden uitgespeeld.

De tegeltjes die je overhoudt op het einde van het spel zijn punten. Elke handkaart die je nog hebt telt voor één punt. En dat is het.

Dat, in een notendop, is Atlantis.

Atlantis lijkt op Cartagena. De verwantschap is overduidelijk. Hebt u Cartagena ooit gespeeld zal dat het eerste zijn waarnaar u bij spelaanvang refereert.

Het klinkt misschien gek, maar ondanks mijn aversie voor Cartagena hou ik wel van Atlantis. Het is gewoon leuk, die tegels op handen nemen, een brugje bouwen , het geworstel met je handkaarten en het creëren van letterlijk kostelijke watergebieden voor je tegenstanders. Vergelijk het met het hakken van een wak voor je achtervolgers in een elfstedentocht. Ook de vreselijke dilemma’s, zoals welke fiche(s) inleveren voor welke overtocht, zorgen voor een lekkere spanningsboog. En zoals gezegd kunt u uw tegenstanders meer dan eens, en op meerdere manieren, een wak zetten.

Het is ook vrij snel opgezet en de regels zijn makkelijk te bevatten. Het speelt ook lekker snel. Op een half uurtje tot drie kwartier bent u klaar. Dat vind ik uitermate interessant.

Toch een kanttekening. De startspeler heeft mijns inziens een aanzienlijk voordeel. Een voordeel dat mogelijk onvoldoende wordt ondervangen door de kwantiteit van de kaartdistributie vooraf. Dat vraagt misschien om een startvariant, al zullen bijkomende sessies daarover nog definitief uitsluitsel moeten brengen.

Zorg er ook voor dat u als eerste uw derde mannetje binnenloodst. Dat levert u vier bonuspunten op. Die kunnen op het einde het verschil maken.

We waren er ook niet echt uit wat nu de beste strategie is. Ga je voor snelheid of doe je het rustig aan, zodat je meer tegels kunt verzamelen? Of iets daartussenin? Wij hadden het gevoel dat snelheid heel belangrijk is, al ben ik daar niet zo zeker van.

Van de drie spelers waarmee ik dit spel speelde neigt er eentje tot aankoop, eentje vond het gewoon goed en de derde vond het maar zozo.

Ik weet het, daar kunt u niet veel mee, maar als ik u was zou ik het toch eens proberen in Essen. Dan kunt u nog alle kanten uit.

Al zou achteruit wel eens geen optie kunnen zijn.

Tot morgen!

Dominique

A La Carte (Heidelberger/Moskito)

Eindelijk. Twintig jaar na het origineel een heruitgave!

En u, beste medespeler, hebt hierop zitten wachten. Al beseffen de meesten onder u dat nog niet.

In mijn top tien van “Ergste Lachstuip Ooit Opgelopen Tijdens Een Bord- of Kaartspel” staat A La Carte onwrikbaar op twee genoteerd. Voorlopig toch nog, want ondertussen is “Tales Of The Arabian Nights” als een komeet die top tien binnengeschoten. Maar dat doet nu even niet terzake.

Ik ga maar onmiddellijk met de deur in uw huis vallen. A La Carte is het ultieme kookspel. En begin uw wenkbrauwen maar te fronsen want de auteur is Karl-Heinz Schmiel, de fantastische man achter onder andere Die Macher, Tribun en Extrablatt. In A La Carte staat u effectief in de keuken, aan een vuurtje, met pannetjes en kruidenflesjes en een kookboek in de aanslag. Ik ken trouwens maar heel weinig spellen waarvan het spelsysteem en het spelmateriaal zo verweven zijn met het thema als hier. Een ware verademing na al dat gedoe met pionnen op actievelden, het kiezen van rollen en het omzetten van bruine houten kubusjes in overwinningspunten.

Uw gasvuurtje moet aan en u moet aan de slag. Om zoveel mogelijk gerechten te realiseren in zo min mogelijk tijd. Eenvoudige gerechten kosten minder tijd, hebben ook meer kans op slagen maar leveren weinig punten op. Moeilijke gerechten duren wat langer, vragen uw onvermoeide aandacht en een hele hoop stress, maar de beloning is dan ook navenant: veel overwinningspunten en bewonderende en afgunstige blikken van uw medespelers. U bepaalt zelf welke weg u opgaat, de quasi risicoloze of die van het gladde ijs, of die ertussenin. Of een mengvorm van die drie. Ik kan u geruststellen, u kunt op elk van deze manieren winnen. Alleen worden uw kookcapaciteiten meer dan eens zwaar op de proef gesteld omdat uw tegenstanders u daartoe dwingen. Lees: u moet zelf ook al eens iets uit de rubriek “Koken Voor Experts” op tafel toveren als uw medekoks zich in het “durfalspectrum” ophouden. Tijdens het koken moet u er trouwens op letten dat uw vuurtje niet over- of zelfs onderkookt. Wie al eens een gemiddelde keuken van binnen heeft gezien weet dat de temperatuur die uw vuurtje genereert van cruciaal belang is voor de kwaliteit en consistentie van het eindresultaat. Soms zelfs van de kwantiteit. Zo durven tijdens mijn persoonlijke kooksessies bepaalde ingrediënten al eens geheel of gedeeltelijk verdwijnen. Dat gebeurt ook in A La Carte. Tot groot jolijt van al wie samen met u in deze keuken staat.

Waarmee ik wil aangeven dat u, net als tijdens het echte werk, moet rekening houden met een aantal variabelen die perfect op elkaar moeten worden afgestemd.

Nu maar hopen dat de originele flesjes en pannetjes in deze versie werden behouden en dat ze niet werden gedegradeerd tot kartonnen tegenhangers. Want dat zou dit spel absoluut geen dienst bewijzen. De kookvuurtjes daarentegen kunnen een opwaardering dan weer wel gebruiken. Dus alstublieft geen wasknijpertjes meer als regelknopjes voor de vuursterkte.

Het spijt me, Wasabi, Veel Soeps en alle andere spellen waarin koken de hoofdbezigheid is. Jullie worden door dit spel kwalitatief gedegradeerd tot de fastfoodsector.

Alle oelewappers die gewoon zijn naar de regelrechte aanslag “Mijn Restaurant” te kijken zouden zich beter bezighouden met dit. Doen ze tenminste iets in plaats van als een zombie naar die lichtbak zitten staren. En lachen ze zich nog eens zo slap als een vod. Dát was lang geleden!

Ik heb ooit de originele A La Carte in mijn bezit gehad. Ik heb het een tiental jaar geleden verkocht aan een verzamelaar die er pijnlijk wanhopig naar op zoek was. Ik heb daar nu nog altijd spijt van.

U weet dus wat ik op dag één in Essen ga doen.

Tot morgen!

Dominique

Krakow 1325 AD Expansie

Het basisspel is bedoeld voor vier, de uitbreiding voor drie. Zoek de contradictie in de vorige zin. Heel gedurfd en interessant en made in Holland en het basisspel was al zeer de moeite en daarom misschien toch het bekijken waard. En aangezien het zo’n goed spel is, is het wel interessant als je wat meer speelmogelijkheden krijgt, al is het maar door het spelersaantal te “vergroten” van vier naar drie.

Het partnership werd volledig overboord gegooid. U moet het nu vanaf het begin in uw eentje zien te rooien. Er zijn mensen die dat graag doen. Mensen die anderen niet vertrouwen, en gruwen van – in hun ogen zogenaamde – medestanders. Moest u in het basisspel alleen op het einde de egoïst uithangen mag u dat nu vanaf het begin. U denkt enkel en alleen aan uzelf. Lekker gemakkelijk en mooi aanleunend bij het huidige maatschappijbeeld. Let wel, het grote excuus van “het ligt aan u, partner” kunt u nu bij een nederlaag op uw dikke, vette bordspelerbuik schrijven.

Aangezien ik Krakow 1325 AD in één mijner spellenrekken heb staan en ik het graag meer zou spelen en deze uitbreiding mij deze kans geeft, twijfel ik niet. Er verhuizen euro’s richting Nederland.

En dik verdiend.

Tot morgen!

Dominique

Great Fire: London 1666 (uitgever nog onbekend)

Let op de 666 in het jaartal. Het was gewoon voorbestemd. Ik heb een jaartje geleden in The Museum Of London een gedetailleerde uiteenzetting over deze ramp mogen aanschouwen en -horen en ik kan u meegeven: dat was niet niks.

Het begon allemaal kort na middernacht in het bakkerijtje van ene Thomas Ferriner in Pudding Lane. De man zijn broodjes waren duidelijk nog niet gebakken. Wat gebakken peren zijn hebben ze toen in Londen wél geweten.

Het bakken der peren duurde vier volle dagen.

Resultaat van de onachtzaamheid: 13.200 huizen lagen in de as, 80% van Londen werd verwoest, duizenden inwoners waren dakloos.

Een duidelijke misrekening ging aan de bluswerkzaamheden vooraf. Toen Thomas Bludworth, burgemeester van dienst, van de brand op de hoogte werd gebracht en even door het slaapkamerraam naar buiten keek om de schade op te nemen, sprak hij de legendarische woorden: “A woman might piss it out.” Om vervolgens weer de bedstee op te zoeken. Dat Londen in 1666 nog niet over een brandweerkorps beschikte was ook een detail dat het blussen aanzienlijk bemoeilijkte.

Uiteraard ging men op zoek naar de schuldige. Die vond men echter niet in de bakkerij. Het zwarte (!) schaap werd uiteindelijk een Fransman, genaamd Robert Hubert. Hij werd opgehangen. De brandstapel werd om begrijpelijke redenen niet weerhouden.

Maar nu is al geweten dat er geen vuurwerk zal worden afgestoken in Essen. Men mikt nu op een of andere verschijningsvorm in juni 2010. Doeme toch.

Met een beetje geluk echter kunt u in Essen uw handen branden aan een prototype.

 

Beste medespeler,

Teugels zijn er om af en toe te worden gevierd.

Aangezien ik de kans heb er een weekendje op uit te trekken vraag ik uw begrip voor het feit dat u het enkele dagen zonder bijdrage moet doen. Morgen wordt de Spiel 2009 Vorschau even onderbroken. Op zondagavond ben ik er weer.

Ik heb trouwens besloten de Vorschau te rekken tot de avond voor Spiel. Ik heb namelijk de kans gekregen een aantal spellen die er verschijnen nu al te spelen. Die bevindingen wil ik voor uw afreis nog graag met u delen. Wie weet kunt u er wat mee.

Tot zondag!

Dominique

Cyclades (Matagot)

Schoonheid is een list van de natuur. Ik heb dit ooit al eens ergens geschreven en ik schrijf het nu opnieuw, maar in iets andere vorm: “Schoonheid is een list van speluitgevers”. U wordt gelokt met schoonheid en achteraf zit u met een kater en een lege bankrekening.

Het is leuk om naar iets moois te kijken, maar het is erg onleuk naar een spel te moeten kijken dat nooit gespeeld wordt. Ik vrees dat het met Cyclades een beetje die richting uitgaat.

Er wordt gevochten, er wordt gebouwd, er wordt op Evoiaanse wijze geboden en er wordt van alles in van alles anders omgezet. En als u voldoende offerandes aanlevert krijgt u hulp van de Goden. Kortom, niets dat we al niet eerder hebben gezien.

Ik heb zo’n beetje een vermoeden dat dit een MNM is, een Mare Nostrum Mini. Dat hoeft voor mij niet.

De overwinningsvoorwaarde voorspelt ook niet veel goeds. Wie het eerste twee metropolen heeft gebouwd wint. Het uitreiken van een lauwerkrans op basis van dat gegeven, gekoppeld aan de nogal agressieve aanpak die tijdens dit spel van u wordt gevraagd, gaat nogal eens samen met een der grootste problemen en dilemma’s die zich aan een speltafel kunnen manifesteren: het ontstaan van een kingmaker, een niet-winnaar die bepaalt wie het spel uiteindelijk wél wint.

Dat levert vrienden en vijanden op. In één beslissing. Liever u dan ik, hoor.

Er is een spel te krijgen in Essen dat zich in ongeveer hetzelfde tijdsegment afspeelt en mijns inziens meer speelplezier garandeert. Maar ik moet voorzichtig zijn. Peloponnes heb ik immers al gespeeld, Cyclades niet. Wat ik wel met zekerheid weet is dat Peloponnes het in schoonheid moet afleggen tegen Cyclades.

Wat ons naadloos heeft teruggebracht naar de variant van mijn openingszin: “Schoonheid is een list van speluitgevers.”

Tot morgen!

Dominique

7 (Wolf Fang P.H.)

Zeven. Het is een heilig getal.

Maar of we dit gaan verafgoden is nog zeer de vraag.

7 zou nogal wat overeenkomsten vertonen met Saigo No Kane. Dat is geen slechte referentie, want Saigo No Kane heeft niet de aandacht gekregen die het verdiende. Maar of de motor van Saigo No Kane zich leent om een coöperatief spel in een fantasy setting draaiende te houden durf ik te betwijfelen. Het verkiezen van de populairste leerling op een middelbare school, tot daar aan toe, maar een omzetting naar een strijd tegen het kwade?

Leuk, het omslagmoment waarin een der spelers de donkere kant kiest en tegen zijn voormalige medestanders aan de slag gaat. Leuk, maar dat hebben we het voorbije jaar nog gezien, in Battlestar Galactica en Red November.

En er zijn nog oude bekenden die hun opwachting maken. Het sluiten van poorten bijvoorbeeld, waar hebben we dat nog gehoord? En het gegeven dat er maar eentje kan winnen in deze imaginaire wereld, die om erin te overleven coöperatief handelen vraagt, zijn we dat ook al eens nergens tegengekomen? Inderdaad, in Cutthroat Caverns, een spelletje dat uw aandacht ook meer dan verdient.

Speelduur: 90 tot 180 minuten. U weet wat dat in de praktijk betekent: 180 minuten. Dat is voor ondergetekende een beetje te lang.

Ach, ik zoek spijkers op laag water. Laten we 7 nog even het voordeel van de twijfel geven. Omdat we er nog relatief weinig over weten bijvoorbeeld.

En omdat het in zo’n mooie doos zit. Een doos die iets belooft.

Tot morgen!

Dominique

Gonzaga (daVinci Games)

Een spel met een gimmick. Ik heb met vallen en opstaan geleerd daar heel goed mee op te passen. U doet dat best ook.

De gimmick waarvan sprake wordt door de uitgever nu al aangekondigd als de meest vernieuwende uitvinding sinds de ontdekking van het wiel, wat meer zegt over het bescheidenheidsniveau van de uitgever dan over de functionaliteit van dat wiel.

En Italië, beste medespeler, hebben zich daar al niet genoeg spellen afgespeeld? Waarom eens niet naar Luxemburg? Of Oekraïne? Of Nauru, de kleinste republiek ter wereld, maar toch gezegend met een dot van een internationale luchthaven? Verdienen zij geen spel dan? Neen, altijd maar Italië, Italië, Italië. Ik ben het zo beu. Maar de volledigheid gebiedt me u mede te delen dat er in dit spel ook naar de rest van Europa wordt uitgezwermd. Door gebruik te maken van die fan-tas-ti-sche gimmick, een plastieken geval dat bestaat uit meerdere hexagons die strategisch op het spelbord moeten worden geplaatst. Simultaan gekozen actie- en regiokaarten bepalen gedeeltelijk waar je die plastieken gevallen moet plaatsen.

Uiteraard bepalen de plastieken gevallen voor een groot gedeelte de puntenscore die u op het einde van het spel op uw conto mag schrijven.

Ik kan het niet helpen, maar als ik aan dit spel denk doemt steeds weer de cover van “De Plastieken Walvis” van Jommeke in mijn geest op.

Ik vrees dat de strip beter is.

Tot morgen!

Dominique

Rattus (QWG)

Het nobele ambacht van het bestrijden van rattenplagen is een thema dat – en dat klinkt misschien een beetje raar – wel meer voorkomt in spellen. Notre Dame, Plague, De Rattenvanger Van Hamelen en Plague And Pestilence zijn er een paar die mij spontaan te binnen schieten terwijl ik dit schrijf.

Ratten, beste medespeler, zijn zeer intelligente en taaie diertjes. Als er één viervoeter op aarde is die zich de titel “overlever der overlevers” mag toe-eigenen is het onze vriend ratje wel. Respect is dus op zijn plaats als we het over dit beestje hebben.

Dit duurt ongeveer 30 minuten heb ik ergens gelezen. In dat half uurtje wordt een vijftal jaar heerschappij van de zwarte dood in de Middeleeuwen gecomprimeerd. Heel fors gecomprimeerd als u het mij vraagt. In die 30 minuten wordt u geacht hulp in te roepen van monniken, handelaars, ridders, heksen, koningen en gewone, minder begaafde, burgers. Met de zwarte dood in het achterhoofd kan ik me voorstellen dat u deze hulp van al deze lieden tegelijk verwacht en liefst in grote hoeveelheden. Ik vraag me dan wel af of een half uurtje wel voldoende bewegingsvrijheid geeft en de ratten ons niet onder de voet gaan lopen. Oké, optimisten zullen zeggen dat je toch 1800 seconden hebt om tot verdelging te komen, maar ik ben er toch niet helemaal gerust in.

Maar kom, de winnaar wordt bepaald aan de hand van uw aantal volgelingen dat de slachting overleeft. Hebt u er slechts eentje die nog over levenssappen beschikt en uw medespelers geen enkele hebt u wel het spel gewonnen.

Op basis van wat nu voorligt meen ik ook enige overeenkomsten met Pandemic te bespeuren, het coöperatieve uitgezonderd, maar ik kan me vergissen.

Ik vraag me ook af er in Essen ratten te bespeuren gaan zijn. Ter hoogte van de eetstandjes mogelijk wel, maar op de stand van QWG? Op hun website zie ik in het releaseschema het jaartal 2010 staan. Dat kan dus zowel op 1 januari als op 31 december slaan, een marge van 365 dagen. Dat kan tellen. De kans is dus heel groot dat we het in Essen moeten doen met een glimp.

Als die glimp veelbelovend is ben ik bereid nog een jaartje te wachten.

Maar het knaagt toch een beetje.

Tot morgen!

Dominique

Inquisitio (Tuonela Games)

Inquisitio lijkt op het eerste gezicht een beetje op Witch Trial (Cheapass Games) dat ik al in de kast heb staan. Op de brandstapel, in de slotgracht, duimschroeven aan en de pijnbank op. Wie droomt er niet van zijn vaste medespelers dit aan te doen? Ik in elk geval wel, maar in Witch Trail kan ik dat ook, dus toch nog maar even afstand houden.

Lelijker en kleurlozer dan Witch Trail kan dan weeral niet, dus dat speelt weer in het voordeel van Inquisitio. Maar dit gaat dan enkel over het uiterlijk.

Het innerlijke dan.

Vergis u niet. Dit is geen spel waarin het thema nauw is verweven met het spelsysteem. Het gaat hier over handkaartenmanagement. Risicokaarten op hand zien te houden wanneer het risico groot is en het aantal kaarten op hand zo klein mogelijk om de aanwezigheid van risicokaarten te minimaliseren. Klein probleem: alles wat in uw handen passeert zijn risicokaarten. Hebt u bewijslast in uw handjes waarnaar de aanklager van dienst op dat moment op zoek is, zit u in nauwe schoentjes, Spaanse laarsjes zeg maar. Tenzij u hem omkoopt. De kaartendeck is dan ook voornamelijk samengesteld uit geldkaarten. Probleempje: het omkopen, dat in uurwijzerzin gebeurt, wordt steeds duurder. Op een bepaald moment knapt bij iemand het geldbeugeltje, en dus mogelijk ook wat anders.

Veel geluk, zou ik zo zeggen.

U wordt sowieso beschuldigd. Ofwel door de aanklager van dienst (met zijn lieftallige assistent, de beul), ofwel door uw medespelers. In bepaalde gevallen door allebei.

Nog meer geluk toegewenst, zou ik zo zeggen.

U gaat eraan als u bezwijkt aan uw verwondingen of als de pijn u zodanig heeft aangetast dat u waanzinnig wordt. Aanklager en beul werken ook tijdens de weekends. In een tijd dat er van Dafalgan nog geen sprake was.

U beseft ondertussen dat u alle geluk van de wereld kunt gebruiken.

De inquisitoren gaan bij u, beste medespeler, op zoek naar tekenen van hekserij en aanverwanten, zoals: u blijft drijven op water, u hebt bizarre littekens, u bent in het bezit van eigenaardig gevormde moedervlekken, u hebt brandwonden en – hou u vast – u wordt betrapt met een derde tepel.

U mag ook bekennen, al dan niet na kennismaking met bepaalde methodieken van de inquisitie. We hebben het dan over het onthouden van slaap, drank en voedsel; het toedienen van hallucinogenen ; het moeten plaatsnemen in een folterstoel; het langer onderdompelen in vloeibaar water dan goed voor u is; het pletten van bepaalde lichaamsdelen (al dan niet tegelijk); een weekendje op de pijnbank; het moeten dragen van Spaanse laarzen (een soort scheenschroeven); het aanbrengen van brandmerken en het hanteren van de klassieker der klassiekers: de zweep. Dat zijn leuke dingen voor de mensen.

De gevolgen zijn niet mals. Want vindt men de hoger genoemde bewijsstukken wordt u voor het tribunaal geleid en beschuldigd van leuke aanklachten, als daar zijn: blasfemie, hekserij (vliegen op een bezemsteel, deelnemen aan de heksensabbat en actieve beoefening van het heksenambt), het hebben van een liefdesrelatie met een succubus (een demon van het vrouwelijke type) of cont(r)acten met de duivel himself. Daar ging je in die tijd de brandstapel voor op.

En de brandstapel, beste medespeler, was een verademing in vergelijking met alles wat eraan voorafging.

Als u wilt winnen moet u op drie dingen letten. U moet ervoor zorgen dat u levend de eindtelling haalt, de bewijslast tegen u op dat moment niet de hoogste is (want dan gaat u sowieso op de brandstapel) en u moet ervoor zorgen dat uw levenskracht en gezond verstand zo weinig mogelijk zijn aangetast. Want die worden opgeteld en vermenigvuldigd met drie om de overwinnaar te bepalen.

Had ik u al veel geluk toegewenst?

Misschien toch maar mijden op Spiel, de stand van Tuonela.

Tot morgen!

Dominique