Show Business (Sinonis)

Een bordspel voor 2 tot 5 spelers waarin u, manager zijnde van een muzikaal ensemble, een jaar de tijd krijgt om uw protegés de status van halfgoden te laten bereiken. U doet dat door ervoor te zorgen dat ze mooie liedjes schrijven, een nooit geziene marketingmachine op poten te zetten, een hype te creëren van hier tot ginder, tournees te plannen over heel de wereld en uw concurrenten op alle mogelijke manieren te saboteren (door geslachtszieke roadies op hen af te sturen bijvoorbeeld. Die actiekaart zou ík alvast standaard in de doos steken). Als u het jaar met de meeste poen op zak afsluit is uw missie geslaagd en hebt u gewonnen.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Economie en tactiek leest u in de aankondiging. Dat zijn twee woordjes die u als muziek in de oren klinken.

Eindelijk eens een spel waarbij u tijdens uw sessies, ondanks de gegarandeerde hoon van uw medespelers, uw cd van Europe nog eens in de lader kunt steken.

Het thema spreekt u echt wel aan. Het managen van een rockgroep, u hebt het altijd al eens willen doen. En u kunt het doen voor een groep waarvan de de stijl uw ongetwijfeld fantastische smaak het meest benadert: rock, pop, rap, hip-hop, R&B, soul, jazz, club. U roept maar. Alleen jammer dat uw lievelingsgenre, Tiroolse volksmuziek, niet in de doos zit.

De spelonderdelen zien er allemaal heel kleurrijk uit en u houdt van een mooi kleurenpallet op tafel, zeker tijdens de donkere wintermaanden.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Sinosis voorbij want:

Dat wereldje van die rocksterren, dat voornamelijk teert op gebakken lucht, daar hebt u geen enkele affiniteit mee. U hebt ze allemaal wel in de file zien staan hoor, gisteren en eergisteren op de E314 en de E40 richting Brussel, terwijl u hen vrolijk toezwaaiend in een rotvaart huiswaarts vloog: de aanhangers van de Bono(bo)sekte. U begrijpt dat allemaal niet, laat staan dat u zich zou kunnen verplaatsen in een spel dat rocksterren als uitganspunt heeft.

Kleuurijk is het inderdaad, maar naar uw aanvoelen een beetje té. U vreest het overzicht te verliezen en overzicht is een van de belangrijkste checkpoints waarlangs spellen die uw kast in willen moeten passeren.

Een speelduur van 45 minuten tot 2 uur, leest u op de doos. Wat is het nu? Is dit een kort of een lang spel? U zou dat toch graag vooraf weten. Voor als u uw legendarisch minitieus getimede spelavonden, waarop zelfs de  lengte van de spellen wordt afgestemd op de brandduur van uw theelichtjes, aan het plannen bent. Als u vooraf niet weet waar u aan toe bent begint u er gewoon niet aan.

U moet wel met veel dingen tegelijk rekening houden in dit spel. Handkaartenmanagement, financiën, setjes verzamelen, point to point movement (godbetert!), het zijn maar enkele variabelen die zich verdringen om uw onverdeelde aandacht. U hebt het vermoeden dat u hier, ondanks de relatieve lichtheid van het thema, met een figuurlijk zwaar spel te maken hebt. Dat schrikt u af.

U hebt weet van negatieve commentaren die het hebben over het niet helemaal linken van het thema aan het spelconcept en de zwaarte daarvan, een mislukte kruising tussen een euro en een ameriko, gebrek aan controle en het feit dat het allemaal toch een beetje te lang duurt (waardoor uw vraag van een alinea hoger wordt beantwoord: u gaat minstens 2 uur muzikaal bezig zijn en als er voortdurend vals wordt gezongen is dat toch een beetje teveel van het goede). Dat zijn niet bepaald opbeurende weetjes. U past.

Dominique

 

1655 – Habemus Papam (DDD Verlag GmbH)

Een kaartspel voor 3 tot 4 spelers waarin u in het jaar des Heren 1655, na het overlijden van paus Innocentius (what’s in a name), probeert uzelf tot zijn opvolger te laten verkiezen. De kerk zou de kerk niet zijn als daar niet veel gekonkel, chantage en omkoperij mee gepaard ging.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

In tegenstelling tot de echte Preferiti hebt u hier aan een half uurtje genoeg om witte rook door de schoorsteen van de Sixtijnse kapel te jagen. U hebt ook al uitgerekend dat u, afhankelijk van het aantal spelers, minstens 25% kans hebt om dit spel als paus af te sluiten. U verheugt zich al op de zegening waarmee u uw tegenspelers na afloop huiswaarts zult sturen. Uw emmer wijwater staat al klaar. Ijs- en ijskoud.

Bij DDD kunnen ze er wat van. Goede spellen maken die onder de radar doorvliegen bijvoorbeeld. Denk maar aan Die Wiege Der Renaissance, Seidenstrasse en Uruk: Wiege Der Zivilization. U gaat zich ook dit keer niet laten vangen en dit erg leuke spel aan uw verzameling toevoegen.

U bent, ondanks uw traumatische ervaringen met Borgia en Conclave, nog steeds op zoek naar het ultieme pausverkiezingsspel. U hoopt dat u het met “1655 – Habemus Papam” eindelijk hebt gevonden.

Niet alleen vrouwen zijn gek op edelstenen, ook kardinalen lusten er wel pap van. U kickt op dat spelonderdeel en u krijgt er hier 52 meegeleverd.

U maakt graag gebruik van actiekaarten die uw medespelers verplichten goudstukken aan u over te dragen.

U bewandelt graag meerdere wegen naar de overwinning.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van DDD Verlag Gmbh voorbij want:

Sinds Roger Vangheluwe hebt u het wel gehad met de kerk. U denkt er zelfs aan u te laten ontdopen. U laten ontspelen is nog niet aan de orde, maar voor een pausverkiezing past u.

Na uw traumatische ervaringen met Borgia en Conclave hebt u de hoop op een degelijk pausverkiezingsspel helemaal opgegeven.

Een pausverkiezing met slechts 4 kandidaten? U had toch liever met meer aan tafel gezeten. Een pausverkiezing vraagt toch een hele hoop interactie met een hele hoop kardinalen? U vreest dat het thema gaat vloeken met het beperkt aantal deelnemers.

U houdt niet van biedspellen, ook al mag u dat bieden doen met prachtige edelstenen.

Dominique

 

Isla Dorada (FunForge / Fantasy Flight Games)

Een bordspel voor 3 tot 6 spelers waarin u, ontdekkingsreiziger zijnde, deel uitmaakt van een expeditie die op een eiland op zoek gaat naar al wat waardevol en niet te groot of te zwaar is. Daartoe beweegt u zich in het zog van de expeditieleider over bergpassen, zandwegen, rivieren en junglepaden. U, en u alleen, hebt weet van bepaalde schatten die op bepaalde plaatsen op het eiland te vinden zijn. U zult er ook alles aan doen om die plaatsen aan te doen zodat u uw uit de kluiten gewassen rugzak naar believen kunt volproppen en uw ultieme spelersdroom bewaarheid wordt: als rijkste en met de meeste punten eindigen. Dat uitermate interessante en zeldzame fenomeen doet zich voor na ongeveer een uurtje.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Dit is een Faidutti en Faidutti creëert meestal spellen die u goed liggen.

De doos en zijn inhoud zien er prachtig uit. Dit gaat kleur geven aan en niet misstaan in uw spellenkast

U kunt uw medespelers vloekkaarten aansmeren, met alle gevolgen vandien. Aangezien u de banvloeken die u in het echte leven over hen uitroept blijkbaar van elk effect verstoken blijven wilt u het op deze manier, die volgens de spelregels meer garantie biedt, proberen.

U houdt van spellen waarin u een geheime opdracht moet vervullen en waar uw eigen agenda veel belangrijker is dan die van uw medespelers.

U bluft graag met kaarten.

U bent steeds weer op zoek naar de heilige spellengraal, dat kleinood dat zich net op de helft bevindt tussen spellen voor veelspelers en spellen voor niet spelers. Isla Dorada zou wel eens het eindpunt van uw zoektocht kunnen zijn.

U houdt van spellen met een stevige geut speelkaarten en hoge trekstapels. U komt hier ruimschoots aan uw trekken.

Thematisch zit het allemaal goed in elkaar en u hebt een zwak voor thematisch geslaagde spelomzettingen.

U worstelt graag met een gebrek aan geldmiddelen. In Isla Dorada moet u het met een schamele 10 goudstukken tot het einde zien vol te houden. Dat kan tellen.

U houdt van spellen met erg korte wachttijden.

U vertoeft graag op het eiland Tobago. U bent er zo goed als zeker van dat dit eiland u ook gaat bekoren.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van FunForge en Fantasy Flight Games voorbij want:

U moet bieden in dit spel, 16 keer meerbepaald, en daar hebt u een grondige hekel aan. Dat het bieden met originele inhoud gebeurt, namelijk kamelen, yaks, draken, zeppelins, gonogo’s, kajaks en sjamanen zal u niet over de streep trekken.

Er ligt wel een bord op tafel maar wat daarop gebeurt is volledig kaartgestuurd. U bent dus afhankelijk van wat u in uw handjes aantreft en dit zowel wat het bieden, het ophalen van schatten en het bekomen van opdrachtkaarten aangaat. Dat kan meevallen, maar dat kan ook zwaar tegenvallen. Pessimistisch als u ingesteld bent gokt u op het laatste. U hebt het sowieso niet zo voor handkaartengeluk, dus loopt u hier in een wijde boog omheen.

Dominique

 

Thunderstone: Wrath Of The Elements (Alderac Entertainment Group)

Een eerste uitbreiding op het kaartspel Thunderstone waarin u geconfronteerd wordt met nieuwe monsters, helden, vecht- en huisgerief  en valstrikken.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Thunderstone is, zoals u ondertussen wel weet, Dominion met ballen. En de kans op enkele ballen extra gaat u niet laten liggen.

De doos waarin dit wordt aangeleverd kan zowel het basisspel, deze uibreiding en de volgende – waarop momenteel het laatste likje verf wordt aangebracht – herbergen. Ze is zelfs kleiner zodat het geheel rugvriendelijk transportbeerbaar wordt, een gegeven dat niet onbelangrijk is bij dit soort spellen. Daarbovenop zorgt de nieuwe indeling ervoor dat het overzichtelijk organiseren van uw kaarten een erg leuke bezigheid wordt, bijna een spel op zich als het ware. Op het gebied van ergonomische functionaliteit kunnen de makers van Dominion hier een stevig lesje leren.

De spelregels van het origineel werden voor deze uitbreiding herschreven. Herschreven in de zin van: duidelijker. U bent blij dat dit manco nu ook de wereld uit is. Het formaat van het regelwerk is ook kleiner, maar u gaat nog steeds uw partner aanstoten in bed als u een pagina omslaat. Dat moet u er maar bijnemen. Uw partner ook trouwens, want zij stoot u overdag al dikwijls genoeg aan voor uw kredietkaart.

U weet hoe mooi de kaarten eruitzien en u kunt niet wachten om ze door uw grijpgrage handjes te laten gaan.

De valstrikken zijn, ondanks de negatieve connotatie die aan het woord vasthangt, erg leuk. U moet er wel, zoals het een goede valstrik betaamt, enorm voor opletten en uw groepje helden er op laten anticiperen. Een dief kan hier wonderen doen en ook het voorspellingselexir kan u aardig op weg helpen om schade te voorkomen. Leuke dingen die pijn doen, u kunt er niet genoeg van krijgen.

U kickt op het feit dat bepaalde monsters van een zodanig kaliber zijn dat ze schade aanrichten bij alle spelers en niet alleen bij de actieve. U behoeft echt geen tekeningetje om te weten dat u dit gegeven tijdens de vele sessies die voor u liggen in uw voordeel zult gebruiken.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van AEG voorbij want:

Fantasy is niet uw ding.

U houdt het liever bij de nog steeds niet ingedaalde speelballetjes van Dominion.

U hebt Thunderstone niet en dit is geen stand-alone uitbreiding. U hebt de basisset nodig om het te kunnen spelen. Eigenlijk slechts een paar kaarten uit de basisset, maar toch. U had het liever anders gezien. Als u toch getrakteerd wilt worden op de heerlijkheid  van deze editie zult u vrij diep in uw geldbeugel moeten tasten. U beschouwt dit als een valstrik die niet in de doos zit en u knapt daarop af.

U hebt heel interessante geruchten opgevangen over het voortreffelijke, gestroomlijnde, mooie en veel speelvreugde genererende Ascension: Chronicle Of The Godslayer, dat zich in hetzelfde subgenre ophoudt en u hebt uw zinnen dáárop gezet.

Dominique

 

Sobek (GameWorks / Asmodée)

Een kaartspel voor 2 tot 4 spelers waarin u afreist naar het Oude Egypte en onmiddellijk bij aankomst al gesommeerd wordt te participeren aan de bouw van de Tempel van Sobek. Aangezien u zelf niet graag met stenen en andere bouwmaterialen aan de slag gaat besluit u zich te beperken tot de aankoop en verkoop van deze goederen op de markt. Een beetje corruptie gaat u hierbij niet uit de weg.

Tijdens uw erg korte beurt kunt u ervoor kiezen een goederenkaart te nemen, een karakter met een speciale vaardigheid uit te spelen of een set van dezelfde soort goederenkaarten af te leggen. Als u het lekkerste wilt nemen moet u er meestal ook enkele corruptiepunten bijpakken. Teveel van die corruptiepunten en u kunt in grote fluoletters “overwinning” op uw buik schrijven.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Dit is Cleopatra And The Society Of Architects in kaartvorm en dat ziet u helemaal zitten.

Bruno Cathala staat meestal garant, Cyclades daargelaten, voor het soort spellen waar u van houdt.

U weet dat men bij GameWorks schoonheid van spellen hoog in het vaandel draagt. Of dat met dit spelletje ook het geval is valt nog te bezien, maar u bent er redelijk gerust in.

Er wordt van u verwacht dat u dit spel zonder scrupules tot u neemt. Uzelf kennende kunt u dit spel dus aanvatten zonder ook maar één horde te moeten nemen.

U houdt van cartoonachtige illustraties.

U hebt het voor duidelijke, overzichtelijke en vooral korte spelregels.

40 minuten staat er op de doos. Eindelijk eens een spel dat u echt gaat kunnen timen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van GameWorks  en Asmodée voorbij want:

U hebt meer dan genoeg dozen in de kast staan die het verzamelen van setjes als uitgangspunt hebben en daarbovenop een pleiade aan interactiemogelijkheden bieden, het erg leuke Nottingham bijvoorbeeld, dus besteedt u uw zuuverdiende euro’s aan iets anders.

U hebt Cleopatra And The Society Of Architects al in uw kast staan. U loopt hier wel niet het risico aan de krokodillen te worden gevoerd, maar dat is niet voldoende om Sobek er nog bij te nemen. U past.

U hebt al spelend al aan meer dan genoeg bouwwerken in het Oude Egypte bijgedragen. Het is nu wel goed geweest. 

Die corruptiepunten zijn nogal doorslaggevend voor het niet behalen van de overwinning. Uw punten gehalveerd zien op het einde van een ronde is een Egyptische plaag die u absoluut dient te vermijden. U houdt niet van speltechnische implementaties die zo meedogenloos op u inhakken.

U weet nog lang niet genoeg over dit spel om het op uw wenslijst te kunnen zetten en de lengte van die lijst is nu al niet meer recht evenredig met de grootte van uw budget.

Dominique

 

The Lord Of The Rings: The Card Game (Fantasy Flight Games)

Een coöperatief kaartspel voor 1 tot 2 spelers waarbij u alwéér in Midden-Aarde wordt verwacht om aldaar de strijd aan te gaan met de vieze, vuile, smerige en uit de bek stinkende – tiens, u ziet hier enige overeenkomsten met uzelf wanneer u ’s ochtends uit uw spelonk dat bed heeft komt gekropen – volgelingen van Sauron. Kortom, u moet opnieuw aan de grote schoonmaak.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

U bent uw solosessies van het bordspel “In De Ban Van De Ring” beu en u wilt het nu eens met kaarten proberen.

U mag het zwarte gat tussen het einde van De Hobbit en de aanzet van De Reisgenoten induiken. Daar valt naar verluidt altijd wel wat te beleven. U bent razend benieuwd.

U bent een grote fan van coöperatieve spellen.

U mag queestes ondernemen. U slaagt er vooralsnog niet in uw eigen leven ook maar van één goed afgeronde queeste te voorzien, dus probeert u het maar in een kaartspel. U hebt het gevoel dat u daar meer kans op slagen hebt.

Lokaties, queestes, personages, artefacten, gebeurtenissen, gevechten, drinkgelagen, het zit er allemaal in en zult het allemaal één voor één naar buiten sleuren.

Een gewone kindertekening over Midden-Aarde krijgt al uw volledige en onverdeelde aandacht, dus wat gaat dat niet geven met het prachtige artwork dat u hier wordt voorgeschoteld.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Fantasy Flight Games voorbij want:

Als u met meer dan 2 aan de slag wilt, en dat wilt u, moet u een basisset extra kopen. En aangezien u binnen uw reguliere spellengroep de enige bent die gek is van Midden-Aarde en al wat daarop rondloopt hebt u al een vaag vermoeden wie deze extra basisset zal mogen financieren. U bedankt daar vriendelijk voor.

Het ultieme “In De Ban Van De Ring” hebbeding is het boek zelf. U hebt een aversie van alles wat daar ook maar enigszins van afwijkt. U hebt dit spel dan ook niet nodig.

Als u uw tanden in een goed coöperatief, spannend, uitdagend en dus en erg moeilijk te winnen kaartspel wilt zetten legt u wel Space Hulk: Death Angel – The Card Game, van dezelfde uitgever, op tafel. Daar komt u direct tot de kern van de zaak en verder geen gezeur.

Mooie prentjes inderdaad, maar minder mooi is de grote hoeveelheid tekst die daaronder staat. U gaat al spelend veel moeten gaan lezen. Lezen doet u ’s avonds wel, in bed.

Als u dit “Living Card Game” levendig wilt houden gaat u extra setjes moeten bijkopen en daar bent u echt niet voor te vinden.

U houdt niet van spellen waarin men u veel te veel tegelijk wil laten doen. U bent geen vrouw.

Dominique

 

Space Hulk: Death Angel – The Card Game (Fantasy Flight Games)

Een coöperatief kaartspel voor 1 tot 6 spelers waarin u, voortbordurend op de klassieker Space Hulk uit het Warhammer 40.000 universum, zichzelf in donkere futuristische settings waagt om aldaar uw grote vijand, de Genestealers, uit te schakelen. Allemaal. U wint als u op het einde van het spel nog enige tekenen van leven vertoont en met dat laatste restje levenskracht de teamdoelstelling hebt bereikt.

Reserveer alsvast uw plaats in de wachtrij want:

U bent een breedgeschouderde macho van de zuiverste soort, wiens woordenschat niet verder reikt dan: “Hebt jij een probleemtje met mijn, kerel?”

U slaat alvorens te praten.

Dit is eindelijk eens een coöperatief spel waarbij de grootste schreeuwer niet altijd het voortouw kan nemen. U kunt voor de eerste keer in uw spellenleven eindelijk eens zelf een coöperatieve beslissing nemen. En u verheugt zich al helemaal op de gebeurtenisfase waarbij u, en u alleen, kunt beslissen hoe ze wordt uitgevoerd als er “instinct” op de gebeurteniskaart in kwestie staat vermeld. Een coöperatieve waarin u een medespeler een serieuze hak kunt zetten, al kost dat u gegarandeerd de overwinning, u komt ze niet vaak tegen. 

U wordt helemaal opgewonden van de gedachte donkere gangen, bevolkt met geniepige en vooral grote monsters, te verkennen en deze laatste deskundig af te knallen.

U verkiest zwermen vijanden in plaats van eentje per keer.

U hebt zich altijd gestoord aan de traagheid van Space Hulk: Het Bordspel. Nu kunt u tijdens uw beurt slechts uit 2 acties kiezen en dat speelt lekker snel weg.

U houdt van het leger.

U kwijlt op spellen die erg moeilijk te winnen zijn.

Het lezen van de namen Fantasy Flight Games en Space Hulk in dezelfde zin is al voldoende om u vanaf nu tot aan Spiel de slapeloze nachten, bankkaart trekklaar onder uw hoofdkussen, aaneen te doen rijgen. 

U bent helemaal alleen op deze wereld en deze kan solo.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Fantasy Flight Games voorbij want:

Dit kaartspelletje is naar verluidt zeer vrouwonvriendelijk. U speelt regelmatig met vrouwen en u wilt dat zo houden.

Er bereikten u geruchten dat u na enkele sessies alles wel gezien hebt en de eerste uibreiding zit niet standaard in de doos.

20 euro voor een kaartspel is zelfs voor een materialistisch geconditioneerde junk als u een beetje teveel van het goede.

Dominique

 

Hornet (Z-Man Games)

Een bord/kaartspel voor 2 tot 5 koninginnen waarbij u door het geschikt en simultaan uitspelen van actiekaarten probeert uw twee bijtjes zodanig te manoeuvreren op het variable spelbord dat u voldoende nectar verzamelt om als eerste de grootste hoeveelheid honing in drie verschillende nesten te produceren.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Dit is een Z-Man uitgave en Z-Man is een, omwille van de originaliteit en de link met de Oosterse bord- en kaartspelscene, een van uw favoriete uitgevers.

U hebt het voor “ik denk dat jij dat gaat doen dus denk jij dat ik dit ga doen maar daar heb je je schromelijk in vergist, beste kerel, want omdat jij dat denkt doe ik net iets anders, maar wacht, als jij hetzelfde denkt als ik loop je daar natuurlijk niet in dus blijf ik best bij mijn eerste keuze, alhoewel, als ik nu eens..”-spellen. U komt hier ruimschoots aan uw trekken.

U bluft graag, niet alleen in uw dagelijks (over)leven maar ook in spellen.

U houdt van agressieve interactie.

U kickt op een grote hoeveelheid houten onderdelen.

U houdt van spellen waarbij elke speler van bij aanvang met gelijke wapens aan zijn project, de overwinning, mag beginnen. Spellen die in balans zijn dus. Dat de spelers waarmee u meestal aan tafel zit helemaal úít balans zijn ziet u voor de gemakkelijkheid even over het hoofd.

Zoemende bijen, het is eens wat anders.

U wilt eindelijk eens wat snoezigs op tafel.

U verafschuwt te uitgebreide spelregels en u houdt de tijdspanne tussen het openen van een doos en het startschot liefst zo kort mogelijk.

U hebt een boontje voor kaartgestuurde spellen.

U begroet onverwachte wendingen met grote vreugde.

U hebt een zwak voor moduleerbare spelborden.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Z-Man Games voorbij want:

U bent er net al eens gepasseerd voor de superleuke spellen Magical Athlete en Malta! en maximaal twee spellen per uitgever vindt u ruim voldoende.

U hebt Fuzzy Tiger al in de kast staan en u betwijfelt sterk of Hornet dát speelplezier kan evenaren.

Als u behoefte hebt aan een avondje “bij” spelen grijpt u toch liever naar uw Wii en Super Mario Galaxy. Dat is véél leuker dan simultaan actiekaartjes uitspelen.

U hebt het niet zo voor spellen waarin u meerdere ronden vooruit moet denken.

Draai het en keer het zoals u wilt, maar dit is een abstracte met een opgeplakt thema én daarbovenop een niet te controleren variabele, het simultaan inzetten van actiekaarten. Het lijkt een interessante combinatie en u bent geïntrigeerd, maar u vreest het ergste. En aan het ergste wilt u geen enkele eurocent spenderen.

U hebt het niet voor spellen met een vastgelegde overwinningsvoorwaarde. U telt liever punten op het einde.

Dominique 

 

Ik voorbeschouwde “Nile” hier op 5 september jongstleden. Ik heb ondertussen al enkele sessies achter de rug en deel graag mijn vebindingen met u aan de hand van het opnieuw in vraag stellen van mijn voorbeschouwing.

Eerst even opfrissen waarover het hier gaat.

In “Nile” gaat u, met maximum 4 andere landbouwers, de boerenstiel beoefenen in een van de vruchtbaarste gebieden van het Oude Egypte, de Nijldelta. U gaat daar van alles plantenen en hopelijk, als de tijd daar is. oogsten.

Het Oude Egypte zou het Oude Egypte niet zijn als er niet af en toe een oerdegelijke sprinkhanenplaag de kop opstak. Uiteraard is daarbij de kans niet onbestaande dat uw oogst eraan moet geloven. 

Gelukkig kunt u dat proberen te voorkomen. Door niet al te hebberig en roekeloos te zijn bijvoorbeeld. Hebberigheid en roekeloosheid worden hier genadeloos afgestraft.

Vijf soorten gewassen verbouwt u: papyrus, graan, wonderboom, vlas en (stengel)sla en u doet dat door de daarmee corresponderende kaarten voor u op tafel uit te spelen. Later hoopt u door het verschijnen van de door u gehoopte overstromingskaart die gewassen te oogsten. Setjes daarvan leveren aan het einde van het spel overwinningspunten op, in uw geval uiteraard van een zodanige omvang dat u het spel wint.

Een spelersbeurt bestaat uit vijf stappen die in steeds dezelfde volgorde worden afgehandeld:

De bovenste kaart van de trekstapel wordt opengelegd en deze fungeert als overstromingskaart. Deze (gewas)kaart bepaalt welke gewassen er in de lopende beurt worden geoogst en welke gewassen er niet kunnen worden aangeplant.

Vervolgens wordt er geoogst, waarbij de speler die het gewas op de overstromingskaart heeft aangeplant de bovenste kaart van zijn veld mag oogsten en in zijn voorraad leggen. Wordt er een speculatiekaart omgedraaid worden alle gewassen geoogst die daarop vermeld staan. Met een beetje geluk hebt u die op dat moment voor u liggen. Hebt u minder geluk en wordt de gevreesde sprinkhanenplaag opengedraaid wordt het op dat moment grootste veld (velden) dat open op tafel ligt volledig vernietigd. Daar gaat uw oogst!

Na het afhandelen van de oogstfase kan de actieve speler handelen of offeren aan de god Hapi. Handelen doet u niet met andere spelers, maar met de trekstapel. Dat doet u door 2 kaarten uit uw hand en/of voorraadschuur af te leggen en daarvoor één kaart van de trekstapel op hand te nemen. Offeren aan Hapi doet u door twee kaarten uit uw hand en/of uw voorraadschuur af te leggen en daarvoor een nieuwe overstromingskaart van de trekstapel open te leggen, waardoor u mogelijk onmiddellijk nog eens kunt oogsten. Leuke jongen, die Hapi. U kunt trouwens tijdens uw beurt handelen en offeren zoveel u maar wilt.

Daarna gaan we naadloos over naar de plant- en speculatiefase (u mag slechts één van de twee acties kiezen). Daarin gaat u nieuwe velden aanplanten of reeds bestaande velden vergroten, ermee rekening houdend dat het gewas op de overstromingskaart tijdens deze beurt niet mag worden aangeplant en dat u geen gewas mag aanplanten waarvan een andere speler reeds een veld voor zich liggen heeft, met één uitzondering: u creëert een veld dat groter is dan dat van die andere speler. Dat betekent ook dat van elk gewas er op elk moment bij alle spelers samen maar één in aanbouw is. Dat wegspelen, beste medespeler, geeft een erg prettig gevoel. Even verslavend als dezelfde actie in Crazy Chicken, dat heerlijke kaartspelletje voor twee van Ravensburger dat elk koppel dat zich enigszins serieus neemt in huis zou moeten hebben.

Dat speculeren dan, dat is ook erg interessant. Van deze kaarten zitten er tien in het spel en er staan steeds twee soorten gewassen op. Tijdens de plant- en speculatiefase kunt u ervoor kiezen om in plaats van te planten één of twee speculatiekaarten uit te spelen. Als ze nog voor u op tafel liggen op het moment dat er een nieuwe overstromingskaart wordt omgedraaid en het gewas op die overstromingskaart overeen komt met de gewass(en) op uw specukatiekaart(en) mag u onmiddellijk extra kaarten van de trekstapel op hand nemen, drie voor één geslaagde speculatiekaart, zes (!) voor twee geslaagde speculatiekaarten. Vervolgens worden alle, ook de niet geslaagde, speculatiekaarten op de aflegstapel gelegd. Spelers die kansberekening tot een olympische discipline hebben verheven kunnen hier gouden zaken doen. Hou er wel rekening mee dat u geen speculatiekaarten kunt uitspelen waarop een gewas staat dat overeen komt met de tijdens uw beurt openliggende overstromingskaart. 

De laatste fase, waarmee u uw ongetwijfeld zeer productieve beurt afsluit, is de trekfase, waarin u twee kaarten van de trekstapel trekt en op hand neemt.

Zo kabbelt het spel rustig voort tot u x keer de trekstapel hebt weggespeeld, waarbij x staat voor het aantal spelers dat zich aan deze Egyptische boerenstiel heeft gewaagd.

Vervolgens gaat u er een rustig voor zitten om na te gaan wie er nu uiteindelijk gewonnen heeft. Daartoe organiseert elke speler zijn of haar geoogste gewaskaarten zodanig dat ze setjes van verschillende gewassen vormen, van links naar rechts, beginnend met de het gewas waarvan de oogst het kleinst is. Dat wordt vergeleken met de andere spelers. De speler die in zijn linker kaartenrij het meeste kaarten heeft liggen is de winnaar. Is er een gelijke stand wordt het volgende stapeltje vergeleken en zo verder.

Is dit echt wel een leuk kaartspelletje?

Kort en bondig: ja!

Maar het leukste is eigenlijk dat het heel ontspannend is. Een ideale afzakker na een drukke werkdag.

Hebt u tactische vaardigheden nodig om de overwinning binnen te halen?

U moet het tijdens uw beurt doen met wat u in uw handen krijgt en hebt, rekening houdend met de overstromingskaart die u bij het begin van uw beurt hebt opengelegd. Uiteraard houdt u het hogere doel, het bijeenschrapen van zoveel mogelijk en evenwichtig samengestelde setjes verschillende gewassen, daarbij in het achterhoofd. Maar u bent toch vooral tactisch bezig, al kunt u uw lotsbestemming zijn de de overwinning, door het kundig omspringen met speculeren, offeren, handelen en het wegspelen van andere velden wel min of meer uw richting laten uitwaaien. Min of meer, verwacht nu ook geen wonderen.

Hou er ook rekening mee dat dit geen zware kost is. U loopt geen enkel risico op analysis paralysis, tenzij u met een beurtanalist van het extreme type te maken hebt. Maar u hebt mij niet nodig om te weten wat u met dat soort types moet doen: niet uitnodigen! 

Slaat dit aan bij niet-veelspelers?

Ab-so-luut. En ze gaan vragen om meer. Eenvoudige regels, snelle beurtwisselingen en een tikkeltje uitdagend. U hoeft zelf geen enkele moeite te doen om hen voor een volgende sessie te overtuigen. Het spel doet dat voor u.

Gaat u hiervan meerdere sessies op een avond spelen?

Affirmatief. Het zou zelfs kunnen dat u aan geen ander spel meer toekomt op uw, nochthans perfect uitgestipppelde, gevarieerde spelavond.

Gaat uw partner dit leuk vinden?

Ja, maar hij of zij gaat het nog leuker vinden als u al wat oudere kinderen hebt, want dan kunt met meer dan met z’n tweeën aan tafel. Met zn’ drieën of vieren bijvoorbeeld wordt het pas echt leuk.

Is dat waar, dat van het afwezig zijn van een handkaartenlimiet?

Ja, hebt u grote handen bent u aanzienlijk in het voordeel.

Vindt u dit leuk als u Crazy Chicken leuk vindt?

Dan vindt u dit heerlijk, temeer daar u dit met meer dan met z’n tweeën kunt. En zelfs als u Drive in huis hebt (Crazy Chicken voor 2 tot 4) gaat u hieraan nog veel plezier beleven, gewoon omdat er iets meer vlees aan dit botje zit.

Is dit klein maar fijn en makkelijk transporteerbaar?

Voorwaar ik zeg u: ja! Maar u moet wel rekening houden met het feit dat u de kaarten gaat sleeven, of u dat nu wilt of niet. En dat doet de omvang van de kaartenstapel met ongeveer 100% toenemen. En dan past het allemaal niet meer in het originele doosje. Maar als u een beetje creatief bent blijft het wel makkelijk meeneembaar.

Is de meegeleverde onzekerheid spannend?

Zeer zeker. Die sprinkhanenplaag, daar zit u toch nagelbijtend op te wachten en dan is de vraag die zich opwerpt: hoe hoog u wilt inzetten bij het nemen van risico’s? Hoog? Dan moet u ermee rekening houden dat u ook van erg hoog op uw bek kunt vallen. En dat kan erg pijn doen.

Is dit de moeite als u al een aanzienlijke voorraad kaartspellen bezit?

Als u graag kaartspellen speelt zal deze niet in uw verzameling misstaan, hoeveel u er ook bezit.

Zijn de kaarten echt zo kwetsbaar?

Ja. U moet ze sleeven. Ik daag u uit een eerste schudbeurt zonder schade door te komen. Maar dit gegeven mag u er niet van weerhouden toch te overwegen dit spel aan te schaffen.

Dominique

 

London (Treefrog Games)

Een bord/kaartspel voor 2 tot 4 spelers waarin u door het uitspelen van kaarten het Londen van na de grote brand in 1666 tot in 1900 probeert herop te bouwen. U genereert geld, gebruikt dat geld om stadsdelen te bebouwen en werkgelegenheid te creëren en vervolgens gaat u uw favoriete stadswijken laten groeien en bloeien als nooit tevoren. U probeert zich daarbij niet te vergalopperen en in de bedelarij terecht te komen. Hoogmoed wordt immers onmiddellijk bestraft. 

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Dit is een Wallace en Wallace is een woord dat constant in grote rode neonletters staat de knipperen in dat gedeelte van uw hersenen waarin zich uw verzamelwoede concentreert, de prefrontale cortex. U moet dit dus gewoon hebben. En dan nog liefst een exemplaar van die 1000 van de speciale editie, die met het houten geld en de houten gebouwen. Een preorder bespaart u trouwens rugklachten op Spiel want het spel wordt dan gewoon naar uw thuisadres gestuurd, en dat zelfs nog vóór Spiel.

Dit is eindelijk eens een Wallace die u de baas gaat kunnen. Het spel neigt immers naar een familiale context. Een eerder zware familiale context, maar toch. U ziet het helemaal zitten.

U bent een kaartspelliefhebber en Wallace geeft u hier ruimschoots de kans om met kaarten aan de slag te gaan. 110 stuks meerbepaald, een kleine 70 verschillende.

U houdt van het zoeken naar en het vinden van evenwichten en dat is een vaardigheid die in dit spel voortdurend van u wordt gevraagd.

U bent aangenaam verrast door het duidelijke en overzichtelijke regelwerk. Dat is bij Wallace wel eens anders geweest. U hebt het gevoel dat u nu eindelijk eens snel aan de slag kunt met één zijner spellen.

U kunt omgaan met armoede en u weet hoe deze valkuil te vermijden. In een bordspel althans.

U hebt het nogal voor spellen waarin u moet worstelen met strafpunten. U komt hier ruimschoots aan uw trekken.

U houdt van kaartspellen waarin u het spelen of activeren van kaarten moet financieren met het afleggen van andere kaarten.

U speelt graag spellen waarbij u tijdens uw beurt slechts één actie mag uitvoeren.

U hebt een zwak voor kaartspellen waarin u afgelegde kaarten van tegenspelers lekker zelf op hand kunt nemen om er later uw eigen voordeel mee te doen.

U kickt op kaartspellen waarin kaarten meerdere functies hebben.

U bent een notoir verzamelaar van als bordspel vermomde kaartspellen.

U hebt al eens naast Mordred gegrepen en u bent sinds dat jammerlijke falen  op zoek naar een Wallace-spel dat u vlotjes en soepel in het Wallace-universum introduceert. Deze keer zult u niet falen.

U houdt van spellen waarin u de mogelijkheid wordt geboden te lenen.

Een spel waarin het British Museum, geurhinder of niet,  zijn opwachting maakt moet gewoon in uw verzameling.

U werd nog niet zo lang geleden zwaar teleurgesteld door Macao en u hebt het gevoel dat London is wat Macao eigenlijk had moeten zijn: een goed spel.

U houdt van het kaartspel San Juan.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Treefrog voorbij want:

U wacht wel op de reguliere versie, die met de kartonnen fiches voor de gebouwen en het papieren geld. Uw speelplezier zal er later niet minder om zijn.

Meer dan 50 euro, verzendingskosten inbegrepen, voor een bordspel? Wallace of niet, dat is zelfs voor u teveel van het goede. Men moet serieus blijven.

U haat het als uw acties fungeren als voorzetjes voor anderen.

U vreest, uw medespelers kennende, voor het verschrikkelijke analysis paralysis syndroom, vooral tijdens de “run  city”-fase, waardoor de 90 minuten die u toegrijnzen vanop de doos aanzienlijk zullen worden overschreden. U wilt, spelavond of niet, graag op tijd naar bed.

Dominique