Medespeler, 

Ik ben al een tijdje bezig aan een nieuwe nachtelijke leesmarathon van “De Beproeving” van Stephen King. De herwerkte en uitgebreide  versie. Ik mag me graag onderdompelen in het, zij het fictieve, leed van anderen. Ik ben ook maar een mens.

Toen ik mij enkele dagen geleden voortbewoog op de Messe Essen heb ik meermaals aan dat boek moeten denken. Iedereen, maar dan ook iedereen, die zich in die hallen bevond werd immers blootgesteld aan ongemakken die de vergelijking met de plagen van Egypte kunnen doorstaan.

Een kleine bloemlezing:

Het meest had ik te doen met de bemanning van het slagzij makende scheepje van Japon Brand. “The Games ale not deliveled yet. They ale somewhele in a containel. We don’t really know whele they ale now. Solly, velly velly solly. Maybe come back tomollow? Let’s play that they allive then.” En dat allemaal onder begeleiding van een gebetonneerde glimlach en de obligatoire buiging. Ik was erbij toen de dozen op vrijdagmiddag werden afgeleverd. Als er zoiets als collectief menselijk geluk bestaat, ècht menselijk geluk, dan heb ik dat daar en op dat moment zelf mogen aanschouwen. Op de gezichten van een handvol Japanners.

De aan een milde vorm van obesitas lijdende bemanner van de stand van das Östereichiches Spiele Museum dan. In hal 9, op donderdag. De gratis extra tegels van Asara stonden ergens in enkele dozen in een vrachtwagen in een file, dubbel gefixeerd als het ware. Een vrij lange file blijkbaar want op vrijdagmiddag waren de verlossende dozen nog steeds nergens te bespeuren. Daar kwam nog bovenop dat de arme man zodanig veel andere gratis uitbreidingen moest uitdelen – die dan ook nog erg ergonomisch onderaan en erg diep in zijn desk waren weggestopt – dat zijn exponentieel toenemende kortademigheid tot in hal 12 te horen was, alwaar het verkeerdelijk werd aanzien als een hinderlijke ruis op het luchtverversingssysteem. Op vrijdag was de arme man volledig van het toneel verdwenen. Ik vrees het ergste.

De begrafenisstemming op de stand van Iello. Op die stand heb ik geleerd dat een depressie van een medemens letterlijk voelbaar kan zijn. Korte zinnetjes van een demoër met overslaande stem, tranen in de ogen: “Biblios niet tijdig klaar. Enkel een demo-exemplaar.” Vervolgens afwezig in de verte starend. Op die enkele vierkante meter was het ook beduidend kouder dan elders op de beurs.

De promofilmpjes van de Conquest Mega Events dan, in hal 6. Mooi gedaan, maar met een zodanige aan overacting lijdende voice over dat het lachwekkend werd. Tijdens het aanschouwen van dit filmpje at ik een pizza salami. Hij kwam er van het lachen bijna onmiddellijk weer uit.

En hebt u ze ook gezien, die eenmansstandjes? Standjes van ongeveer twee vierkante meter oppervlakte waarin één man of vrouw zit, aan één tafel met één stoel met daarop uitgestald één spel en géén geïnteresseerden? Ze zijn meestal druk aan het schrijven, zoals een toptrainer van een voetbalploeg tijdens de wedstrijd. Ik vraag me steeds weer af wàt ze neerschrijven op dat papiertje. Zijn ze bezig aan een roman? Is het een liefdesbrief? Een boodschappenlijstje? Sudoku? Of is het een soort doelloos neerschrijven van zinnen als: “Ik verveel me hier dood. Niemand houdt van mij. Had ik maar een drankje. Zoveel leuke spellen vlakbij en ik mag mijn plek niet verlaten. Dit nooit meer.” Volgend jaar ga ik het zeker vragen. Ik wìl het weten.

Het gepeupel dan. Wijzelf. Het kwijlende koopvee. Ook wij worden op de beurs niet gespaard. Een greep uit de plagen die op òns werden losgelaten:

De lange gezichten van de London voorbestellers, waaronder ondergetekende. Je haalde ze er zo uit. Meer dan 50 euro voorafbetaald om uiteindelijk met enig afgrijzen vast te stellen dat de niet voorbestellers – ze moesten snel zijn, dat wel – de gelimiteerde editie eerder en goedkoper in handen kregen dan jijzelf. Het wrong duidelijk. Wat dit nog erger maakte is het feit dat London – ik heb het ondertussen gespeeld – mogelijk het beste spel is dat dit jaar op Spiel te krijgen was.

De hoeveelheid waarmee we moesten zien om te gaan. Meer dan 650 nieuwe titels bevonden zich in de hallen, zo heb ik me laten vertellen. Het woord liefhebber krijgt dan plots een wel erg wrange bijsmaak. Liefhebben wordt dan een vloek.

De koopjes. Het is elk jaar weer hetzelfde. Men denkt dat men de slag van zijn of haar leven heeft geslagen tot men achteraf ergens op een forum leest dat hetzelfde spel door iemand anders voor nòg minder euro’s van eigenaar wisselde.

De gevechten onder de waterlijn in de stand waar de koopjes te halen waren. Naar analogie met waterpolo ontaardt de anders zo gemoedelijke en naar eigen zeggen sociaal voelende bordspeler daar in een heimelijk en trappen uitdelend consumptiedier dat, naar analogie met de bankwereld dan weer, het woord graaicultuur ongegeneerd in de praktijk brengt. Ik zag een Duitssprekend exemplaar bezig waarvan ik dacht: die moet dringend tegen zichzelf worden beschermd en alle andere koopjesjagers tegen hem. Verbijsterend.

De drukte. Op donderdag was het nog redelijk te doen, maar vrijdag was het toch weer alle hens aan dek, waarbij het dek bij momenten toch neigde naar gevaarlijk uitpuilen. Buiten het zeer lokale ijsblok van Iello was er gelukkig geen andere ijsberg in de buurt.

De fluctuaties van de BGG-polls en de exit polls van Fairplay. Ik weet wat een jojo is, maar wat sommige spellen op die lijsten deden was jojo-en in het kwadraat. Ik beklaag de liefhebbers die op basis van die polls, geldbeugel in de aanslag, tussen de stand van BGG en de opgehemelde uitgeverijen pendelden.  

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het geldtekort, het nachtelijk binnensmokkelen van de gekochte spellen, de rugpijn, de hoofdpijn, dat enerverende “ik ben een spel vergeten mee te nemen, maar ik weet niet meer welk” gevoel en ik kan zo nog wel een tijdje blijven doorgaan. 

Spiel, beste medespeler, is een beproeving. Het is als een lange, uitputtende voettocht naar Santiago de Compostella. Dat geldt voor iedereen die zich in en zelfs buiten die hallen bevindt, van uitgever tot demoër tot vuilniszakleegmaker tot  ticketverkoper tot ticketscheurder tot nummerplaatafroeper tot restauranthouder tot hoteleigenaar (je zult ze maar over de vloer krijgen, al dat ongewassen schorem dat tot diep in de nacht spellen zit de spelen in de lobby en het betere cliëntèle wegjaagt) tot parkingwachter tot pendelbusbestuurder (je zult ze maar door je klapdeuren heen krijgen, dat ongewassen, hyperventillerende schorem dat is volgepakt met plastic zakken, trolleys en dozen) tot partners die thuis plots tot de vaststelling moeten komen dat er weer een hele hoop spellen zijn bijgekomen (hun genotsgevoel dat opkwam bij de betrapping tijdens het binnensmokkelen van de buit ebde na de confrontatie met de omvang ervan al snel weer weg) tot de collega’s op het werk waarop je de naweeën van je post-Spiel-ruzie met je partner op maandagochtend gaat uitwerken.

Het moet zijn dat we enorm veel van spellen houden.

Morgen – of beter: vanaf morgen – het goede nieuws. En dat wat u ècht interesseert: de spellen.

Dominique

 

Thunderstone: Wrath Of The Elements

Een bespreking van “Thunderstone: Wrath Of The Elements” zou kunnen opgevat worden als een fictieve les waarvan de inhoud bestaat uit het confronteren van de grondlegger van Het Principe met een voormalige pupil, die De Leraar En Zijn Principe ondertussen op alle vlakken heeft overklast.

De inhoud van zo’n eerste les zou dan ongeveer klinken als volgt:

“Welkom, Dominion, in ons speelklasje. Vandaag gaan we je leren hoe je het moet aanpakken als je jezelf functioneel wilt uitbreiden. We doen dat aan de hand van een voorbeeld uit de praktijk. Een voorbeeld dat aantoont hoe het wél moet.

Het voorbeeld dat we gaan bekijken is “Thunderstone: Wrath Of The Elements” van Alderac Entertainment Group. En bekijk het goed, want je kunt er interessante lessen uit trekken. Lessen die belangrijk kunnen zijn voor jouw toekomst.

Los van het inhoudelijke richten we onze aandacht eerst even op de fysieke verschijningsvorm.

De fysieke verschijningsvorm van “Thunderstone: Wrath Of The Elements” is niet minder dan fantastisch. De doos, prachtig geïllustreerd en onderverdeeld in twee compartimenten en in totaal toch 416 kaarten omvattend, is kleiner dan het basisspel en bevat enkele blokken zachte, zwarte materie die u zich doet afvragen: “What the hell?” Het woordje hell is echter verkeerd gekozen, het is eerder de hemel waarnaar uw uitroep zou moeten verwijzen. Deze zachte materie, een soort zwarte mousse, zorgt ervoor dat uw kaarten, ook die van het basisspel, mooi en onbeschadigd én gefixeerd in uw doos blijven zitten. Dat daar nooit eerder iemand is opgekomen. Verder vindt u voor alle kaarten van het basisspel én deze uitbreiding zogenaamde dividers, die het sorteren en uitzoeken van de kaarten die tijdens het spel de tafel op moeten een fluitje van een cent maken. De dividers zijn verschillend naargelang het om kaarten uit het basisspel of deze uitbreiding gaat – u behoudt ten allen tijde het overzicht – en zijn een waar plezier om te hanteren. Er is zelfs een divider voorzien voor de promokaarten die zijn verschenen en nog gaan verschijnen. Het feit dat deze promodividers erin zitten, daar heb ik echt geen voorspellingselixir voor nodig, bewijst dat er nog veel leuks op komst is.

De doos biedt, nadat u haar zowel met de kaarten van het basisspel als de uitbreiding hebt gevuld, nog voldoende ruimte voor enkele toekomstige uitbreidingen. Het Doomsgate Legion is in trouwens al in aantocht en zal zich graag en comfortabel tegen uw zachte zwarte mousse komen neervleien.

Ook de spelregels werden onder handen genomen, niet in het minst wat de grootte betreft. Het boekje is kleiner dan dat van het basisspel en ook beter geschreven. Het papier is van dezelfde prima kwaliteit. Een stap vooruit.

Deze uitbreiding is qua functionaliteit zelfs zó goed dat u zich na de verhuis naar het kleinere optrekje gaat afvragen: “Wat moet ik nu in godsnaam met die doos van het basisspel? Daar zult u zelf een creatief antwoord op moeten vinden.

Ga nu, Dominion, laat dit goed bezinken en leer het allemaal van buiten. Volgende week toets, met als enige vraag: hoe breid ik mezelf functioneel uit en waar haal ik daarvoor de mosterd?”

In de lessen die daarop volgen zouden dan de volgende onderwerpen aan bod kunnen komen:

De illustraties op de kaarten die, alweer, van een zelden geziene schoonheid zijn. Soms laat ik ze ’s avonds gewoon voor het plezier door mijn handjes gaan en probeer ik mentaal al enkele combo’s en strategieën uit. Voor later, als het er echt toe doet.

Het spel zelf. Thunderstone is, zoals ik hier ooit al eens heb geschreven, Dominion met ballen. U moet goed nadenken waar u mee bezig bent en uw beurtactie zorgvuldig overwegen. Rust ik, breng ik een bezoekje aan het dorp of trek ik onverschrokken met getrokken wapens – en vooral: met voldoende lichtbronnen –  de kerkers in? U beslist en draagt de, in bepaalde gevallen rampzalige, gevolgen. Een rampzaligheid die in bepaalde gevallen zelfs over uw medespelers kan neerdalen, zoals u hieronder kunt lezen.

In Wrath Of The Elements wordt u namelijk met enkele nieuwe verschrikkingen geconfronteerd. De valstrikken bijvoorbeeld, die mee in het monsterdeck worden geschud en  soms zelfs uw tegenspelers in uw ongeluk kunnen meesleuren. Zorg voor een dief in uw heldenparty als u ongemakken aangericht door valstrikken wilt voorkomen, of koop u wat voorspellingselixir zodat u in een soort toekomsttrance en zonder gevaar voor lijf en leden om het hoekje van de kerker kunt kijken. Aan de andere kant leveren deze valstrikken u soms ook een voordeeltje op, bijvoorbeeld als u een gevangen held van een tegenspeler tijdens uw kerkeractie bevrijdt waarna die zich zonder enige wroeging bij uw gezelschap aansluit. Dat bespaart u weer een level-upje in het dorp.

De Horde is ook zo’n verschrikking die vroeg of laat uw pad zal kruisen. En hoe meer kruisingen hoe verschrikkelijker dit stelletje ongeregeld wordt, wat gelijkstaat met hoe moeilijker uitroeibaar. Dat kan ook moeilijk anders met een gezondheid van 12. “Kunt u snel lopen?” is dan ook de eerste vraag die u moet stellen tijdens de sollicitatiegesprekken die het samenstellen van uw heldengroep voorafgaan.

De Wachters staan nóg een trapje hoger op de hiërarchie van de nachtmerries die u tijdens uw zondagse uitstapjes naar de kerker zoal tegenkomt. Bloeddoorlopen ogen, zowel ruiter als paard, en niet bepaald van het huismustype want als ze rang 1 in de kerker bereiken galopperen ze vrolijk met getrokken zwaard richting dorp. En laat dat nu net de plaats zijn waar u zich al eens te ruste legt. Deze sujetten hebben eigenschappen waarvoor ik mij hoed ze hier uit te spreken. Laat ik me beperken tot het feit dat hun effecten op alle spelers betrekking hebben. Met alle gevolgen van dien. Vliegt er een wachtertje uit het kerkernest onstaat er een eigenaardig soort dynamiek aan tafel, een dynamiek die zich vooral uit door het constant aankijken van elkaar, met slechts één wanhopige vraag in ieders ogen: “Wie gaat dat onuitspreekbare in godsnaam te lijf?”

Thunderstone solo dan. Nooit gedacht dat ik hier zo voor overstag zou gaan. Spannend, interessant, druk genererend (u moet op het einde sterker zijn dan de massa monsters die uw lieflijke dorpje bedreigen) en- het klinkt heel gek maar het is niet anders – een soort coöperatief-solo-spelgevoel creërend. Ik zou niet weten hoe ik het anders moet omschrijven. Soit, u moet het zelf maar ervaren. U zou trouwens een zware vergissing maken als u dat niet zou doen.

Buiten de solovariant krijgt u nog andere meerspelervarianten aangeboden. Wat bijvoorbeeld te denken van de Epische Campagne (verdere uitleg overbodig) en De Odyssee?

Rest de speelduur die, ten aanzien van Dominion en andere Dominionklonen, aan de hoge kant blijft (al moet u eens een avondje Dominionistisch Alchemistje spelen, daarna spreken we elkaar weer). Bepaalde spelers maken daar problemen over. Ik heb er hier geen enkele moeite mee aangezien ik mij kostelijk amuseer, maar sommigen onder ons blijven kaartspellen maar associeren met een korte speelduur en hangen daar met een soort autistische hardnekkigheid aan vast dat het niet mooi meer is. Kaartspellen, lengte en diepgang, het kán hoor.

Samengevat: “Thunderstone: Wrath Of The Elements” is een kaartspel uit de Dominionfamilie dat met het basisspel al voldoende afstand nam van de oermoeder en met deze uitbreiding een frisse nieuwe weg inslaat. Een weg die toch voldoende vertrouwdheid uitstraalt om zonder veel aanpassingsmoeilijkheden aan de slag te gaan en daarbovenop nog tonnen speelplezier creëert ook. Meer nog: ook qua functionaliteit laat deze uitbreiding zien hoe men in deze familie best aan gezinsuitbreiding doet. Men doet dat namelijk bij voorkeur middels een zekere vorm van gezinsplanning. Getuige daarvan deze fantastische spruit.

Men zegge het voort.

Dominique

 

Thunderstone: Wrath Of The Elements

Mike Elliott

Alderac Entertainment Group, 2010

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

Space Hulk: Death Angel – The Card Game

Het lijkt me wel wat, voorzien van het laatste van het laatste nieuwe en makkelijk draagbaar militair wapentuig monsterachtige wezens afknallen in vreemde locaties op verre planeten. Een marinier zijn van het type “eerst schieten dan praten”, gekenmerkt door een coolheid die op de thuisplaneet aarde enkel is weggelegd voor Nick Cave & The Bad Seeds.

Wel, ik heb ondertussen enkele poetsbeurten op die verre planeten achter de rug en aangezien ik het nog kan navertellen wil ik gerust mijn bevindingen met u delen. Ik doe dat weer aan de hand van de voorbeschouwing op Spiel die ik op 16 september postte.

Moet u een macho zijn om van dit spel te genieten?

Neen, dat moet niet. Het helpt wel om de inleving makkelijker te maken. Als u geen macho bent daarentegen zult u het na enkele beurten in dit spel wél worden.

Moet u echt schieten alvorens te praten?

Verzoenend praten terwijl u door die donkere gangen loopt, ondertussen met uw rechterhand het vredesteken makend, zal u niet veel helpen. Dat kan misschien handig zijn als u een regering of kabinet wil vormen maar hier komt u daar niet mee weg. Gewoon omdat de tegenpartij dat ook niet doet. Als u niet schiet doen zij het wel, t.t.z. zij schieten niet maar bijten en verscheuren en dat aan een verrassend hoge snelheid.

Praten moet u wél met uw collega’s mariniers. Heel veel praten zelfs. Dat levert het volgende soort communicatie op: “Kun jij me dekken en dat zootje Genestealers daar afknallen zodat ik ondertussen die deur daar kan activeren? Wat? Ben jij nog aan het herladen? Wie kan naar me toe bewegen om me in de rug te dekken? Jongens, als ik hier geen support krijg gaat het hier niet lukken, hoor! Claudio, doe dan toch een range-aanval godverdomme! Ik word bedreigd langs alle kanten! Dat artefact daar, kan iemand even nachecken wat dat eigenlijk is? Kunnen we daar iets mee? Vooral niet bewegen jij, we moeten de huidige formatie proberen te behouden. God, ze vallen aan! En er zit een Overlord bij! Ik heb altijd van je gehouden schat! Aaaargh! Mama!!” 

Het kiezen van uw actie tijdens de planfase zal u dwingen uw mond open te doen. U wordt namelijk geconfronteerd met het ongemakkelijke feit dat na het uitvoeren van een actie deze tijdens de volgende beurt even niet beschikbaar is, dat u na een schietbeurt een hele ronde nodig hebt om te herladen bijvoorbeeld. Daar komt nog eens bovenop dat elke actiekaart een volgnummer heeft en dat deze volgnummers van laag naar hoog worden afgewerkt. Over die volgnummers mag u niets zeggen. Dat betekent, beste medespeler, dat u wel weet welke actie u en uw medespelers kiezen, maar niet helemaal zeker bent wanneer ze worden uitgevoerd. Soms wordt men in spellen met erg vervelende situaties geconfronteerd en dit is een van de vervelendste die ik ooit ben tegengekomen. 

Kom ik ook aan mijn trekken als ik geen leidersfiguur ben?

Reken maar van ja. Dit coöperatieve spel, beste medespeler, geeft u de kans die roeper in al die andere coöperatieve spellen eindelijk eens op zijn of haar plaats te zetten. Op de plaats zetten betekent hier: de dood in jagen. Dat komt omdat u tijdens de planfase in het geheim één van uw drie actiekaarten (aanvallen, bewegen en/of activeren, ondersteunen) moet kiezen en gelul van aan de overzijde van de tafel of niet, u doet toch uw eigen zin. U kunt dan mogelijk de overwinning definitief op uw buik schrijven, maar who cares. Zo’n kans gaat u toch niet laten liggen zeker?

Ook de gebeurteniskaarten geven u, indien er uitdrukkelijk “instinct” op staat vermeld, de mogelijkheid naar eigen goeddunken een bepaalde handeling te stellen. Meestal is die handeling niet bepaald vrolijk van aard. Dat kan, in geval van uw roeper-wraakoefening, heel handig zijn, zelfs op een heel venijnige en subtiele manier. 

Zijn die gangen echt zo donker en dichtbevolkt met aliens?

Wees gerust. Dit is geen spel voor broekjes. Het straalt een vanzelfsprekende onheilspellendheid uit waarbij u vanaf de beginfase al begint te denken: ” Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?”

Wat die bevolkingsexplosie van die aliens – ze hebben een soortnaam hoor: Genestealers – betreft is er één woord dat u tijdens dit spel voordurend in gedachten moet houden: zwerm. Genestealers opereren niet graag in hun eentje, ze opereren in groep. Opereren mag u trouwens letterlijk nemen, in de betekenis van snijden. Ze komen met veel tegelijk op u af en verplaatsen zich ook in groep. Een geïsoleerd exemplaar zult u in dit spel zelden tegenkomen. Denk daaraan als u een aanvalsactie kiest, wetende dat zij weten dat u tijdens uw volgende herlaadbeurt een makkelijke prooi bent.

Speelt dit snel?

Wel, als u daarmee bedoelt dat u snel dood bent kan ik u bevestigend antwoorden. Of u nu cool bent of niet, u gaat roepen om uw moesje. Maar mits een beetje ervaring – u kunt trainen in mooi opgezette solossessies – gaat u het er steeds beter van afbrengen. U maakt vorderingen, net als een marinier in opleiding. En ook als u uw einddoel bereikt, die laatste kamer met die laatste opdracht, zult u niet langer dan een uur aan de slag zijn geweest. Met de nadruk op slag.

Is dit moeilijk te winnen?

Geven koeien melk? Gaat u op Spiel teveel geld uitgeven? Het antwoord op deze twee vragen is hetzelfde tweeletterwoord dat tevoorschijn komt als u antwoordt op de vraag die hierboven wordt gesteld. U moet zwaar aan de bak.

Deze kan dus solo?

Inderdaad, heel goed solo zelfs. Maar het blijft wel even moeilijk, denk vooral niet dat u op uw eentje aan een plezierreisje begint.

Is dit vrouwonvriendelijk?

Als uw vrouw van het type is dat onlangs vrolijk met haar vriendinnen naar de première van Sex And The City 2 is gehuppeld denk ik niet dat u haar dit moet voorleggen. Sluit ze eerder aan bij het type Margaret Tatcher denk ik dat u meer kans maakt. Die schoot ook eerst alvorens vragen te stellen.

Hoe zit het met de herspeelbaarheid?

Wel, ik vrees dat u het na een tijdje allemaal wel gezien hebt, met een beetje geluk zelfs de overwinning. Het aantal lokaties die u moet aandoen in het spel zijn beperkt en niet erg variabel. De gebeurteniskaarten maken veel goed maar er had toch wat meer afwisseling in het spel gemogen. Maar u zult blijven terugkomen totdat u die eerste overwinning hebt geboekt en dat zal, dat garandeer ik u, wel een tijdje duren.

Ik vermoed ook dat men al zit te broeden op uitbreidingen.

Zijn er nóg minpunten?

Ja, u kunt uit het spel worden gebeten. Als u een beetje geluk hebt kunt u door een medemaat uit de doden worden opgewekt, maar ik zou er niet op zitten wachten. Troost u, voor ieder teamlid dat dood op de gangvloer ligt zal de speeltijd van de overlevenden exponentieel afnemen. En dan kunt u voor de volgende sessie weer aansluiten.

De handleiding lezen is ook een marteling. Niets vergeleken met wat een Genestealer u aandoet in een donker hoekje, maar toch. Ik vermoed zelfs dat het voorlezen van de eerste regels van deze handleiding aan een Genestealer voldoende is om hem in paniek op de vlucht te doen slaan. Er zit geen structuur in, u bent voortdurend vooruit en achteruit aan het bladeren in die meer dan 30 bladzijden en als u dat allemaal gedaan hebt moet u er nóg eens aan beginnen om het hele plaatje in het juiste perspectief te krijgen. Heel erg, want eigenlijk zijn de regels poepsimpel.

De setting van het spel is erg donker, u mag dat ook letterlijk nemen. Vrolijk wordt u er niet van, van die kaartillustraties. Soms is het ook moeilijk om in kunstlicht bepaalde mariniers in de formatie te identificeren.

Vat u als afsluiter het spel nog even kort samen en vermeldt u daarbij ook nog even de pluspunten?

Space Hulk: Death Angel – The Card Game is een coöperatief kaartspel dat zich afspeelt in het Warhammer 40.000 universum waarin u de kans krijgt hopen aliens, Genestealers genaamd, een lelijke kop kleiner te maken, daarbij uw eindopdracht niet uit het oog verliezend. Wat voor dit spel spreekt zijn de snelheid van handelen, de compacte verpakking, de coöperatieve inslag, de spanning, de onzekere volgorde waarin de gekozen acties worden afgehandeld, de eenvoud van de gevechten, de speciale eigenschappen van de mariniers, het dweilen met de kraan open, de uitdaging en het gejuich als u naar de volgende locatie kunt. Om over het gejuich als u wint nog maar te zwijgen.

Dominique

 

 

Space Hulk: Death Angel – The Card Game

Fantasy Flight Games, 2010

Corey Koniezcka

1 tot 6 spelers vanaf 13 jaar

30 minuten

 

Ik heb u wel horen mompelen hoor, achter uw computerscherm: “Hij maakt het zich weer gemakkelijk met zijn voorbeschouwingen op Spiel. Voor en tegens opsommen en zelf geen stelling innemen. Zo kan ik het ook!” 

U hebt gelijk, twee wegwijzers met hetzelfde opschrift in tegengestelde richtingen plaatsen is niet mooi. In het Nederlandse Leusden is naar het schijnt al een werkgroep opgericht om uit te vlooien wat er nu in godsnaam moet gedaan worden met die pek en veren: trakteren of niet?  Daarom als afsluiter, op basis van de 50 spellen die ik heb voorbeschouwd, een koopadvies. Let wel, het gaat om de spellen die u wel en niet vanuit Essen zult meebrengen als u op 21 oktober aanstaande enkele dagen in mij zou transformeren. Ik weet het, u mag er niet aan denken maar doe het toch maar even. Voor de duur van deze bijdrage.

Daar gaan we:

1655: Habemus Papam (DDD Verlag GmbH)

Gezien mijn goede ervaringen met deze uitgever, het erg aanlokkelijke thema, de vermoedelijke schoonheid en het feit dat het hier om een kaartspel gaat ben ik geneigd deze aan mijn verzameling toe te voegen.

Mijn advies: KOPEN!

7 Wonders (Repos Production)

Ik weet niet hoe het met u zit maar ik heb mijn exemplaar (mét Manneken Pis) al voorbesteld. Eén sessie met het prototype was genoeg om mij helemaal overstag te doen gaan en voor zover mijn glazen bol, na al mijn voorbeschouwingen, nog naar behoren functioneert wordt dit dé hit van Essen. De Belgische sombrero’s van Watermaal-Bosvoorde gaan Spiel helemaal binnendoen dit jaar, let maar op.

De mooie presentatie (die grote kaarten! die wereldwonderen!), de snelheid van uitvoering, de leuke links-rechtsinteractie, de enerverende dilemma’s en de meerdere wegen naar de overwinning smaken als de rozijnen in de Coupe Cheval die ik tijdens de zomermaanden op het terras van de Kievithoeve in Engsbergen pleeg te nuttigen: heerlijk!

Advies: KOPEN!

Alex & Co (ESG)

Het thema – u gaat op zoek naar uw favoriete spellen van uw favoriete spelauteurs en scoort daar uiteindelijk punten mee – mag dan lekker klinken, ik vrees een beetje voor de magerte van het speltechnisch concept. Een veredelde memory is niet bepaald het soort kraker waarnaar ik in Essen op zoek ga. Als u trouwens op zoek bent naar de edelste der memory’s raad ik u Drakenschat van Winning Moves aan. Elke ouder die naam waardig zou dat in zijn spellenkast moeten hebben staan. Met Sinterklaas in aantocht weet u wat u, sléchte ouder, te doen staat.

Advies: NIET KOPEN!

Alhambra: The Card Game (Queen Games)

Dit is gewoon Alhambra zonder spelbord hoor, of er nu Belgium of The Netherlands op die doos staat gedrukt maakt geen ene moer uit.

Advies: NIET KOPEN!

Antics! (Fragor Games)

Allemaal mooi, die buzz die vóór Spiel door de langgerokte Lamont brothers wordt gegenereerd, maar dat is allemaal nog geen garantie voor een goed spel. Het spelbord is trouwens van een zodanige blubberigheid dat ik daar nooit mijn weg op ga kunnen (terug)vinden.

Mijn twijfel is te groot.

Advies: NIET KOPEN!

Asara (Ravensburger)

Een familiespel van Kramer/Kiesling dat niet bepaald positief wordt onthaald door de verwende veelspeler. Gek genoeg blijkt deze globale afwijzing bij ondergetekende dan weer een vaag gevoel van “misschien is dat dan toch iets voor mij” te triggeren. De vergelijking die sommige kenners met Australia maken doet me ook enigszins opveren.

Ik waag de gok.

Advies: KOPEN!

Ascension: Chronicle Of The Godslayer (Gary Games)

Dit heeft al enkele keren mijn keukentafel gehaald en is meer dan goed bevonden. U wordt niet overbevraagd hier maar u moet er toch wel uw gedachten bijhouden. Gewoon leuk.

Advies: KOPEN!

Basilica (Rebel.pl)

De mooie doosillustratie gaat me toch niet over de streep trekken. Het leggen en activeren van tegels is niet bepaald een activiteit die mijn bijniermerg ertoe aanzet om hopen adrenaline te produceren. Rebel.pl heeft trouwens op Spiel een ander spel op de schappen staan dat dat wel doet. We lopen het straks nog tegen het lijf.

Advies: NIET KOPEN! 

Biblios (IELLO)

Ik heb de lelijke oerversie meermaals gespeeld en ik durf u recht in de ogen kijken terwijl ik de volgende woorden, ietwat theatraal,  uitspreek: “Koop dit of u gaat er achteraf spijt van krijgen!”

Advies: KOPEN!

Cadwallon: City Of Thieves (Fantasy Flight Games)

Dit valt naar mijn persoonlijk aanvoelen onder de categorie “listige schoonheden”. Ik bedoel daarmee dat dit een bloedmooi spel is dat u, naar analogie met een bloedmooie vrouw, verleidt om u vervolgens zwaar teleur te stellen. Ik heb al betrouwbare geruchten opgevangen over de nefaste gevolgen van de Cadwallon verleidingstruc en ik raad u dan ook aan hier erg voor op te passen.

Advies: NIET KOPEN!

Das Letzte Abendmahl (GameHeads)

Als u de spellenscene een beetje volgt weet u dat we, na de coöperatieve boom, aan het evolueren zijn naar de weerwolvenkloon-boom. The Resistance en Das Letzte Abendmahl zijn daar exponenten van. Ze hebben allebei hun charmes, maar het laatste avondmaal verliest, ondanks de prachtige kaarten die het spel op gang trekken, toch wat van zijn pluimen omdat het uiteindelijke doel, de moordenaar naast de koning krijgen door hem naast diens troon te laten plaatsnemen, een heel fysiek gedoe is. Dat proces houdt namelijk in dat u veel van stoel moet wisselen en door mekaar moet lopen. Ik vind dat niet leuk.

Advies: NIET KOPEN!

Defenders Of The Realm (Eagle Games)

U weet wat ik over dit spel denk en ik ga u hier niet vervelen door erover te blijven doorbomen.

Advies: KOPEN!

Defenders Of The Realm: Dragon Expansion (Eagle Games)

Hebt u Defenders Of The Realm in uw kast staan zou u gek zijn als u deze horror aan u voorbij laat gaan. Hou rekening met het feit dat uw frustratietolerantiedrempel zwaar op de proef zal worden gesteld en er kan u niks gebeuren. Het prijskaartje is wel een afknapper. 49,99 euro is niet niks. Dat dilemma moet u zelf zien op te lossen en aangezien u spelmatig regelmatig met dilemma’s wordt geconfronteerd heb ik daar alle vertrouwen in.

Advies: KOPEN!

Defenders Of The Realm: The Barbarian (Eagle Games)

Geen must deze, maar wel leuk om grijpklaar in de doos te hebben zitten voor als de nood het hoogst is.

Advies: NIET KOPEN (en de kleine 5 euro die u uitspaart mee spenderen aan de Dragon Expansion)

De Vulagri Eloquentia (Giochix.it e.a.)

Verleidelijk en lonkend maar ik ben serieus op mijn hoede. Siena heeft mij indertijd behoorlijk ontgoocheld en ik meen in de spelmechanismen gelijkaardige afknaprisico’s te ontwaren.

Advies: NIET KOPEN!

Die Saulen Der Erde: Das Kartenspiel (Kosmos)

Een slagenspel voor 3 tot 4 spelers met ballen waarin u probeert zowel uw eigen werkvolk binnen te halen als de grondstoffen waarmee dat volk aan de slag kan. Aan de slag kunnen betekent hier grondstoffen omzetten in overwinningspunten. Speciale karakters laten u toe uw tegenstanders strafpunten aan te smeren. U kunt leuke dingen doen met Prior Phillip, Regan Hamleich, William Hamleigh, Bisschop Waleran  en de Koning himself. Lady Aliena en Alfred Builder verplichten u dan weer om minder leuke handelingen te stellen. Liefhebbers van De Kathedraal gaan zich hier, niet alleen omwille van de prachtige vormgeving, onmiddellijk thuisvoelen. Zit vol subtiliteiten, niet in het minst omdat u ook met het werkvolk van uw tegenspelers speelt, en spanning. Dit laatste tot op het eind. Wat u wanneer doet en vooral met wie is iets dat zorgvuldig moet worden overwogen. Laat u ook niet afschrikken door de, relatief eenvoudige, Duitse tekst op de kaarten. U komt er gegarandeerd uit.

Enig minpuntje: het bijhouden van uw grondstoffen doet u aan de hand van kaarten en dat is nogal een gedoe. De keuze daarvoor is begrijpelijk aangezien het hier tenslotte om een kaartspel gaat en men het doosje persé klein en economisch verantwoord wou houden, maar wij hadden toch meer plezier door de grondstoffen van De Kathedraal als alternatief te gebruiken. Dat gooit zo lekker.

Voor de prijs van 4,99 euro moet u het ook niet laten.

Bargain Hunter, een heruitgave op Spiel waarvan ik u de belangrijkheid niet hoef toe te lichten, gaat moeten oppassen. Het zou wel eens kunnen worden afgetroefd door “Die Saulen Der Erde: Das Kartenspiel”.

Een korte omschrijving van Die Saulen Der Erde: Das Kartenspiel? Heel veel spel in een klein doosje.

Advies: KOPEN!

Die Speicherstadt Erweiterung (Eggert Spiele)

Dit is een makkelijke en hier kunnen ze me in Leusden (nog) niet op pakken: niet kopen! Niet omdat deze uitbreiding niet goed zou zijn maar omdat ze op Essen nog niet te krijgen is. De streefmaand is opgeschoven naar februari 2011.

Advies: NIET KOPEN!

DungeonQuest (Fantasy Flight Games)

Lang geleden heb ik dit graag gespeeld, maar de tijden zijn veranderd. Teveel geluk, de mogelijkheid tot een snelle dood en lange wachttijden tijdens de gevechten zijn allemaal elementen die meespelen om dit spel de toegang tot mijn spellenkast te ontzeggen.

Advies: NIET KOPEN!

Fabula (Asmodée / Libellud)

Als u een aanhanger van Dixit bent – dat zijn er naar het schijnt nogal wat – moet u een aankoop zeker overwegen. Dixit is een spel waarvan ik een sessie niet zal afslaan maar het hoeft niet persé in mijn spellenkast.

Advies: NIET KOPEN!

Forbidden Island (Gamewright / Schmidt Spiele / Asmodée)

Snel, coöperatief, mooi, functioneel en vooral leuk. U hebt het hier allemaal al eens kunnen lezen.

Advies: KOPEN!

Friesematenten (Amigo)

Ik vind de illustraties op kaarten van de eerste editie leuker, maar hun functionaliteit in de nieuwe editie is beter. Wel jammer dat men weer de setjestoer opgaat, ik had liever alles in een grote doos gezien. Ondanks deze kleine schoonheidsfoutjes en mede door de lage prijs en de geslaagde inhoudelijke bijsturing, een aanrader.

Advies: KOPEN!

Gosu (Moonster Games)

Als u veel met z’n tweeën speelt is het een echte aanrader. Met drie of vier spelers wordt het een beetje onoverzichtelijk. Ook de te kleine tekst op de kaarten is een minpunt. Het spel zelf maakt echter veel, zoniet alles, goed. En in de doos zit nog genoeg lucht voor de op handen zijnde uitbreiding(en).

Advies: KOPEN!

Grimoire (Japon Brand – One Draw)

Dank u, One Draw! In de loop van deze week leest u hier een gedetailleerde bespreking.

Advies: KOPEN!

Heroes Of Graxia (Petroglyph)

Leuk, maar het voortdurend optellen en aftrekken van uw aanvals- en verdedigingskracht is toch een beetje een afknapper. U hebt bij momenten het gevoel in het vijfde leerjaar in het lesuur bewerkingen te zitten.

Avies: NIET KOPEN!

Hornet (Z-Man Games)

Leuk thema, die rondzoemende bijtjes, maar te abstract naar mijn mening. Ik hou niet zo van abstracte spellen, zeker niet als ze thematisch vermomd zijn. Dat is uiteraard uiterst subjectief en u doet ermee wat u wilt, maar besef wel dat u zich op dit moment nog steeds in mijn huid bevindt.

Advies: NIET KOPEN

Intrigo (Asmodée / Hazgaard Editions)

Gespeeld en de apathie bij elke speler na, de wel heel plotse,  afloop sprak boekdelen. Er zit iets in, de vraag is alleen wat en waar. Niet voor herhaling vatbaar.

Advies: NIET KOPEN!

Isla Dorada (Funforge / Fantasy Flight Games)

Helemaal mijn ding en visueel erg aantrekkelijk, net als ikzelf eigenlijk. Het thema, het zoeken naar schatten op een afgelegen paradijselijk eiland,  spreekt me ook erg aan en het manipuleren van de gezamenlijke route die daarvoor best gevolgd wordt evenzeer. Ik hou van gevloek en gesar aan een speeltafel, dus laat maar komen dat eiland.

Advies: KOPEN!

Jäger Der Nacht (Kosmos)

Ga voor de originele versie, Shadow Hunters van Z-Man Games. Die is goedkoper, kleiner in omvang  en heeft een knaller van een uitbreiding als u aan het basisspel niet genoeg hebt.

Advies: Jäger Der Nacht: NIET KOPEN! Shadow Hunters: WEL KOPEN!

 K2 (Rebel.pl)

Een intrigerend en niet zo vaak voorkoend thema en daarom alleen al het bekijken waard. Ik heb lang geleden op vakantie eens een bergbeklimmersspel in Zwitserland gekocht en het op de terugweg op de trein laten liggen. Dit spel gaat na al die jaren dat verschrikkelijke trauma compenseren.

Advies: KOPEN!

Key Market (R & D Games)

Te kleurrijk en daardoor onoverzichtelijk. En allemaal al eens eerder gezien. Niet mijn ding.

Advies: NIET KOPEN!

King Of Tokyo (IELLO)

Intrigerend en aanlokkelijk, niet in het minst door de naam Richard Garfield op de doos en ook wel door wat u in het spel allemaal kunt doen. Het materiaal ziet er echter niet uit. Bordkartonnen monstermutaties? Qué?

Advies: NIET KOPEN!

London (Treefrog Games)

U zou uw voorbestelling al lang moeten geplaatst hebben. Deed u dat niet zult u mogelijk in Essen van een kale kermis thuiskomen (tenzij u dit verlies compenseert met de kermis Rummelplatz van Eggert Spiele). Wallace gaat hier de familietoer op. Weliswaar families waar iedereen minstens een hogeschooldiploma heeft, maar toch, hij evolueert in de goede richting. Ik bespeur een vleugje San Juan – nog steeds het beste spel aller tijden – in de manier waarop de kaartafhandeling gebeurt en dat alleen al heeft mijn voelhorens extremely op scherp gezet. Verder lijkt het koortdansen met de minpunten een prikkelende uitdaging, doet de één-actie-per-beurt het spel lekker vooruitgaan en de volumineuze en mooie kaartendeck maakt het feest compleet. Enige minpunt: de leningen die u tijdens het spel kunt aangaan. Ik háát lenen in spellen, maar bij deze knijp ik een oogje dicht.

Advies: KOPEN!

Luna (Hallgames)

Stefan Feld kan sinds Notre Dame bij ondergetekende heel weinig verkeerd doen. Maar hij is aan het afglijden. Luna bevindt zich naar mijn aanvoelen neerwaarts op dat hellend vlak waarop Feld zich momenteel bevindt. Ook grafisch, weer subjectief uiteraard, een miskleun van formaat.

Advies: NIET KOPEN!

Magical Athlete (Z-Man Games)

Enkele kenmerken – ik schrijf uit ervaring –  die dit spel typeren: u lacht zich te pletter, u schreeuwt uw atleten naar de finish, u bibbert zich het pleuris als er een assassin in de selectie zit, u gokt zich berekenend naar puntenwinst, u ziet knarsetandend uw favoriete loper voor uw neus weggegraaid worden, u komt één muntstuk te kort om dat prachtexemplaar te kopen en u zindert van spanning in de laatste rechte lijn. U doet maar hoor, maar ík zou het wel weten.

Advies: KOPEN!

Malta! (Z-Man Games)

Ontgoocheling heeft een naam, beste medespeler, en die naam is Malta! Kijk, er is chaos en chaos. En “Malta!” doet daar nog een schep bovenop. Ik raad u dit ten stelligste af als u een dwangmatige aandrang voelt om elke vorm van chaos in uw leven onmiddellijk met orde te counteren en ik wens u oprecht veel geluk als u het aandurft de chaos die zich hier manifesteert te beteugelen. Meer zelfs, ik zie u na afloop graag terug op de afdeling hopeloze gevallen van het psychiatrisch ziekenhuis waarnaar uw huisarts systematisch doorverwijst.

Advies: NIET KOPEN!

Nile (Minion Games)

Een leuk licht kaartspel, maar de kaartkwaliteit laat enorm veel te wensen over. Is eigenlijk niet speelbaar zonder sleeves en ik speel niet graag met sleeves. Ik heb dan het onaangename gevoel dat ik met glijmiddel in mijn handen zit en dat is een suspensie die ik toch liever op andere locaties gebruik dan aan mijn keukentafel. Elk, maar dan ook elk kaartspel zou door de perfect afgestelde machinerie van de beste speelkaartenproducent ter wereld, onze eigen Cartamundi (hoofdzetel Turnhout, België), moeten worden geproduceerd. Dan zaten we niet te knoeien met dit soort ondingen.

Advies: NIET KOPEN EN WACHTEN OP DE TWEEDE EDITIE MET KWALITATIEF BETERE KAARTEN!

Norenberc (White Goblin Games)

Medespeler, ik weet het echt niet. Dit is weer zo’n spel dat we in ontelbare andere gedaanten op onze gezellige keukentafel hebben zien passeren. Ik twijfel dan ook aan de meerwaarde. Grafisch ben ik ook niet echt onder de indruk, maar dat zegt uiteraard niets over het speelplezier. Het prijskaartje, zich naar verluidt situerend rond de 45 euro, is ook niet bepaald van de poes Ik wacht nog even af.

Advies: NIET KOPEN!

Railways Of The World: The Card Game (Eagle Games)

Heerlijk kaart/legspel dat perfect het gat opvult tussen Age Of Steam en Ticket To Ride. Werd door mijn persoonlijke spellenvriendenkring na een eerste kennismaking massaal ingeslagen. Dat zegt genoeg want het zijn allemaal kenners.

Advies: KOPEN!

Rallyman (Rallyman)

Rallyrijden met een hoog Can’t Stop gehalte. De persmap bedriegt u met dat zogenaamde gedoe met uw copiloot maar dat zal de pret niet drukken. U doet hier erg leuke dingen met seconden en dobbelstenen en net als in een echte rally durft u hierbij al eens risico’s nemen. Over enkele weken zelfs in een Nederlandstalige versie beschikaar en mijn exemplaar is al voorbesteld. De aard van dit opgefokte beestje maakt dat het ook op een erg aangename manier solo speelbaar is.

Advies: KOPEN!

Rummelplatz (Eggert Spiele)

Bitter weining weet ik hierover en bitter weinig is een meetbare hoeveelheid waarmee ik niet graag naar Essen afzak. Vele kleintjes maken een groot, zo gaat het spreekwoord, maar ik weet uit ervaring dat dit in de spelwereld niet echt opgaat.

Advies: NIET KOPEN!

Show Business (SINONIS)

Ik droom er nog altijd van hoor, dat Stevie Nicks op een door haar vrij te kiezen ochtend, zittend aan het voeteinde van mijn bed, mij met het nummer Sara (liefst The Cleaning Lady Version) de dag in zingt. Maar het zal er nooit van komen. Net zoals het er niet van zal komen dat ik dit spel aan mijn verzameling toevoeg. Rock & Roll vertrouw je toe aan een podium of een platenspeler, niet aan bordkarton en wat plastic gitaartjes.

Advies: NIET KOPEN!

Sobek (GameWorks / Asmodée)

Aangezien ik een liefhebber van (mooie) kaartspellen ben, het Oude Egypte wel een bekoorlijke locatie vindt en GameWorks mij tot op heden nog nooit heeft ontgoocheld ben ik geneigd tot aankoop over te gaan.

Advies: KOPEN!

Space Hulk: Death Angel – The Card Game (Fantasy Flight Games)

Kwam gemengd aan bij mijn favoriete medespelers, maar ikzelf ben er helemaal weg van. Hondsmoeilijk, onvergeeflijk en bij momenten erg oncontroleerbaar. Maar is controleerbaarheid geen synoniem voor een gegarandeerde winst? En is het leuk aanschuiven als u vooraf al wéét dat u gaat winnen? Ik dacht het niet. Weet u trouwens vooraf wat die gekke en op bloed beluste genestealers van plan zijn als u hen in een donkere gang in een militaire basis op een vreemde planeet tegen het lijf loopt? Ze gaan het u niet van naaldje tot draadje en met behulp van een plattegrond uitleggen hoor.

Ook solo erg leuk.

Advies: KOPEN!

The Lord Of The Rings: The Card Game (Fantasy Flight Games)

Erg verleidelijk, een coöperatief kaartspel in Midden-Aarde. Maar de eerste reacties lopen niet bepaald over van enthousiasme. Het “Pas op, Sauron staat achter je!” gevoel komt niet op. Erger nog, men sleept zich als een Gandalf met een looprekje naar het einde. De woorden slepen en spellen, hoewel ze uit dezelfde letters bestaan, kom je beter niet tegen in dezelfde zin, iets wat hier dus blijkbaar wel het geval is.

Advies: NIET KOPEN!

The Resistance (Indie Boards & Cards)

Wie in is voor Weerwolven gaat hier zeker zijn gading vinden. U doet lekker mee tot op het einde, de paranoïa zou naar verluidt nog weliger tieren dan in Weerwolven en op Spiel krijgt u er nog een extra setje actiekaarten bovenop  zodat het gerecht nog pikanter wordt opgediend. Bent u verantwoordelijk voor een spellenclub is het moment aangebroken om uw verantwoordelijkheid eindelijk eens op te nemen.

Advies: KOPEN!

Thunderstone: Wrath Of The Elements (Alderac Entertainment Group)

Wie Thunderstone liefheeft gaat hier ook van houden en, zoals het een goede geliefde betaamt, er steeds weer naar terugkeren. U leest er hier binnenkort meer over.

Advies: KOPEN!

Tornado Alert! (Hyptic)

Spellen die gebaseerd zijn op reactiesnelheid gaat u in mijn spellenkast niet of nauwelijks terugvinden. Das Bettspiel misschien, maar dat bevindt zich in mijn slaapkamer en niet in mijn spellenkast, dus die telt niet. De geruchten over het niet af zijn maken me ook ongerust. In de liefde betekent “niet af” “aan” en dat voelt lekker, in de spellenwereld is het absolutely not done. U weet dus wat u te doen staat.

Advies: NIET KOPEN! 

Trollland (Ludocortex Editions)

Ik denk dat u wel meerdere kaartspellen uit hetzelfde segment in uw spellenkast hebt staan – het segment waartoe ook de spellen Coloretto, 6 Nimmt en Mow behoren – waardoor de vraag kan worden gesteld: moet dit? Neen, dit moet niet want u hebt het waarschijnlijk al.

Advies: NIET KOPEN!

Vinhos (What’s Your Game)

Het thema, wijnbouw, spreekt me totaal niet aan en de stoffelijke verschijningsvorm van dit spel, een spreadsheet waarop u voornamelijk met getallen en kolommen aan de slag gaat, is voor ondergetekende een afknapper van formaat. Voor de spelers onder ons die zch graag ergens in vastbijten is dit waarschijnlijk een feestmaal. En voor mij eigenlijk ook want ik spaar hier een respectabele hoeveelheid euro’s uit die ik met plezier aan een ander spel zal uitgeven.

Advies: NIET KOPEN!

 

Hier, beste medespeler, eindigt mijn voorbeschouwing van Spiel 2010. Ik hoop dat u er iets aan had. Ik blijf niet stilzitten hoor, u gaat hier de volgende dagen en weken nog meer interessante dingen lezen. Pre-Spiel spelbesprekingen bijvoorbeeld en ook een bijdrage over – ik overdrijf niet – mogelijk het beste spel van 2010, waarnaar u jammer genoeg in Essen tevergeefs op zoek zult gaan.  En als er echt nog iets nieuws aangaande Spiel te melden valt zal ik dat zeker niet laten. Loop dus niet te ver weg.

En als u dan toch over die beurs loopt over een kleine drie weken, bedolven onder de plastic zakken, doe het dan zingend en op het ritme van het onderstaande lied. Dan herken ik u als ik u tegenkom. Het werkt trouwens aanstekelijk. Beeld u nu eens in dat de beursbezoekers op die dag, alle 35.547, vanaf het tweede couplet massaal invallen. Hoe ver, beste medespeler, is de wereldvrede dan van Essen verwijderd denkt u?

http://www.youtube.com/watch?v=Tj1RjbiXqNA

Du kannst atmen, du kannst gehen, dich ann allem freu’n und alles sehn.

Inderdaad.

Ik wens u veel plezier, daar in Essen.

Dominique 

 

Jäger Der Nacht (Kosmos)

Een bordspel voor 4 tot 8 spelers waarin u, door het wrede lot als weerwolf of vampier of mens op aarde geworpen, probeert zo lang mogelijk in leven te blijven terwijl u uw tafelgenoten, of toch een aanzienlijk deel daarvan, om zeep helpt. Slaagt u daarin wint u dit spel.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Dit is een Duitse en visueel aantrekkelijker bewerking van het heerlijke Shadow Hunters (Z-Man Games) en dat spel heeft u altijd al geïntrigeerd.

U houdt van spellen met verborgen agenda’s waarbij u een bepaalde opdracht moet vervullen.

Een avondje paranoia voor gevorderden schrikt u hoegenaamd niet af.

U houdt van spellen waarin u op zoek moet gaan naar informatie over uw tegen/medestanders, mist moet spuien over uzelf en ten gepaste tijde zwaar moet uithalen.

U gelooft mij op mijn woord als ik u zeg dat ik dit lieverdje al gespeeld heb en nooit, maar dan ook nooit, een voorstel tot vrolijk samenzijn in dit universum zal afslaan.

U houdt ervan blikken van verstandhouding met andere spelers uit te wisselen, vooral als die spelers van de vrouwelijke kunne zijn. U kunt eindelijk eens ongestraft knipogen.

U bent het beu om door uw Ameritrashvrienden, omwille van uw voorliefde voor het omzetten van grond- of andere stoffen in overwinningspunten, altijd maar weer als zeuro te worden bestempeld. U wilt hen eindelijk eens uw andere kant laten zien, die van de leuke en communicatief vaardige medespeler.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Kosmos voorbij want:

De al even heerlijke expansion kit gaat u naar verluidt in deze editie niet vinden. Als u voor het volle orgasme wilt gaan moet u dus op jacht naar de Z-Man editie en het daarmee compatibele aanhangsel.

De doos is, in tegenstelling tot die van Shadow Hunters, een beetje te groot voor wat erin zit. U haat het als u voor lucht moet betalen.

Deze editie mag dan wel visueel aantrekkelijker zijn dan het origineel, wat de prijs betreft moet het voor dat origineel onderdoen. Dat stemt u tot boekhoudkundig nadenken met als resultaat dat u voor het origineel gaat. 

Er staat nogal wat tekst op de kaarten en uw lees-Duits is niet bepaald je dat.

U moet minstens met z’n vieren zijn om hier tenvolle van te genieten en liefst met meer. Dat is een gemiddelde dat u aan uw keukentafel niet of amper haalt.

U haat het als u uit een spel wordt geknikkerd

Dominique

 

Heroes Of Graxia (Petroglyph)

Een fantasy Dominonkloon voor 2 tot 6 spelers waarin u, held zijnde in het Graxia-universium, probeert het meeste punten te verzamelen door het doden van monsters en – jawel – uw tafelgenoten. U doet dat door gebruik te maken van uw brute kracht, opgepompt met extra wapens, uitrusting en toverspreuken. Die kunt u kopen uit een handige uitlage. Als alles een beetje meezit bent u in een klein uurtje klaar.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Dominion kan u bekoren en zijn klonen hebben u tot op heden ook niet teleurgesteld.

De illustraties op de kaarten zijn prachtig.

Meer dan 240 unieke kaarten? Meer hebt u niet nodig om met acuut hartfalen op de spoedafdeling van het dichtstbijzijnde ziekenhuis te worden opgenomen.

U mist interactie tijdens het spelen van Dominion en in Heroes Of Graxia wordt interactie met tonnen tegelijk aangeleverd.

U kunt dan wel door andere spelers worden aangevallen, uw nederlagen gaan niet veel invloed hebben op uw verder speelplezier want u krijgt na elke afstraffing een nieuwe, van voldoende toeters en bellen voorziene, kans. Dat vindt u erg interessant.

U verslaat graag monsters.

U vindt het leuk uw medespelers tijdens het aanvallen of verdedigen te verrassen met dodelijke handkaarten. 

U houdt van het spanningsveld dat wordt gecreëerd door de schaarste van de acties die u kunt doen tijdens uw beurt, het feit dat u met uw handkaarten meerdere wegen opkunt en de voortdurende dreiging die er van uw medespelers uitgaat.

U bent altijd op zoek naar goede tweepersoonsspellen.

U bluft graag met handkaarten. 

Het spel zit in een handige kleine doos die makkelijk transporteerbaar is naar de locatie van de tegenspelers die u in de pan wilt hakken.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Petroglyph voorbij want:

Fantasy miniaturen in plastic met pastelkleuren? Heiligschennis!

De miniaturen hebben in het spel, hoewel er in het doosje een handig opbergvak voor is voorzien, geen enkele functionele waarde. U houdt niet van doelloze spelonderdelen.

In tegenstelling tot wat u verwacht zal uw hoofdactiviteit in dit spel bestaan uit het tellen van uw aanvalskracht en de sterkte van uw verdediging alsook die van uw tegenstanders. U doet niet graag aan boekhouden tijdens een spel, zeker niet in een fantasysetting.

U houdt niet zo van spellen waarin u uw tegenstanders rechtstreeks moet aanvallen, want u hebt al dikwijls mogen ervaren dat dan het fenomeen wederkerigheid de kop opsteekt. U bent meer in voor een subtiele en heimelijke aanpak.

Vanaf vier spelers wordt het universum waarin u zich hier bevindt kenmerkt door een niet zo interessant fenomeen: stroperigheid. Daar houdt u absoluut niet van. 

U hebt het niet zo voor spellen waarin u veel tekst op kaarten moet lezen en hier gaat u, wilt u enige kans maken op de overwinning, toch uw leesbril nog eens moeten opzetten.

Heroes Of Graxia is, voor een kaartspel toch, een dure vogel.  

Het universum Graxia fascineert u. Uw geldbeugel daarentegen kan niet veel fascinaties meer hebben. U kiest daarom voor Guardians Of Graxia, een even mooi spel van dezelfde uitgever dat u, wargamer als u bent, waarschijnlijk beter gaat liggen dan deze Dominionkloon en waarvan u binnenkort zelfs een digitale versie kunt spelen. 

Of u dit op Spiel zult aantreffen is zeer de vraag. U hoeft zich dus over een aankoop aldaar voorlopig geen zorgen te maken.

Dominique

 

Alex & Co (Europäische Spielesammler Gilde e.V Spieleautorenzunft)

Een kaartspel voor 3 tot 6 spelers waarin u – hou u vast – als spelliefhebber probeert zoveel mogelijk spellen te verzamelen van uw favoriete spelauteurs. Dat doet u door gebruik te maken van uw fenomenaal geheugen. In tegenstelling tot de harde realiteit, waarin u aan een heel mensenleven nóg niet genoeg hebt om uw ideale verzameling bij elkaar te krijgen, doet u het hier in een half uurtje.

 Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Spelliefhebber? Check! Spellenverzamelaar? Check! Favoriete spelauteurs? Check! Kaartspel? Check! 6 spelers? Check! Setjes verzamelen? Check! Uw spellenkast herbergt heel wat spellen die bij aankoop veel minder kruisjes op hun checklist hadden staan.

Een kaartspel over uw favoriete hobby? Welke nerd gaat daar niet voor overstag?

U hebt jonge kinderen die u het vagevuur van het verzamelen van spellen wilt inlokken – frontvorming tegen uw  naar spellenhater evoluerende partner is hier een ander belangrijk punt op uw verborgen agenda –  en dit spel gaat zich daar bijzonder goed toe lenen.

De Alex in de titel slaat op Alex Randolph, God hebbe zijn ziel, en dat is toch een van uw favoriete spelauteurs zeker?

Dit spel wordt uitgebracht door een enthousiaste bende spellenverzamelaars, een groep waarmee u een nauwe verbondenheid voelt. Hun vereniging financieel steunen lijkt u wel wat. Voor die steun hoeft u trouwens niet echt diep in uw geldbeugel, een kleine 8 euro volstaat.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van ESG voorbij want:

De belangrijkste vaardigheid die u in dit spel moet aanspreken is uw geheugen. U bent, in tegenstelling tot de spelers waarmee u regelmatig aan tafel zit, niet meer van de jongste en uw verliespartijen gaan zich hier dan ook in ijltempo aaneenrijgen. Daar kijkt u niet bepaald naar uit.

Kaartspellen die u dwingen op zoek te gaan naar setjes, daar hebt u er al genoeg van in uw kast staan. En betere.

U hebt het gevoel dat hier weinig diepgang in zit en diepte is, ook buiten uw heerlijke hobby, een gegeven waarvoor u erg gevoelig bent.

Dominique

 

Basilica (Rebel.pl)

Een bordspel voor 2 spelers waarin u samen een kathedraal probeert op te richten. U werkt samen aan de bouwplannen maar bij de praktische uitwerking ervan probeert u toch maar mooi uw tegenspeler te dwarsbomen en op achterstand te zetten, uiteraard met als enige doel op het einde als meester-architect de armen in de hoogte te kunnen steken. Hoe u er voorstaat kunt u aflezen aan het gezicht van de koning, die op gezette tijden de werf komt bezoeken.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

U bent verzot op kathedralen en als u er eentje tegenkomt houdt u gegarandeerd halt om er met vol ontzag naar op te kijken.

De doosillustratie is fe-no-me-naal mooi. Deze doos gaat als enige dwars in uw spellenkast.

Sinds uw ontdekking van Carcassonne omarmt u elk spelelement wat ook maar enigszins lijkt op het leggen van tegels met grote vreugde.

Samenwerken en tegelijk dwarsbomen, u vindt het een prachtige combinatie.

Elke tegel die u aanlegt heeft een eigenschap die u later in het spel in uw voordeel kunt activeren. Als u dat activeren nalaat zal uw tegenstander dat met graagte in uw plaats doen. Dat creëert een soort zenuwachtigheid bij beide partijen die u wel aangenaam vindt.

U speelt graag spellen waarin u een broos evenwicht moet zien te vinden tussen doen en niet doen.

U houdt van spellen waarin u de baas mag spelen over een groepje arbeiders.

Wordt u na aflloop door uw tegenstander uitgelachen kunt u, omwille van de snelle speeltijd, onmiddellijk een revanche afdwingen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Portal.pl voorbij want:

Sinds uw kennismaking met “Die Säulen Der Erde: Duell Der Baumeister” bent u ervan overtuigd dat een omzetting van dit thema naar een spel voor twee spelers gewoon niet haalbaar is.

Als u tegels wilt aanleggen om een zo groot mogelijk gebied in uw kleur te creëren grijpt u steeds weer terug naar het erg leuke en makkelijk transporteerbare Toscana. Daar zal dit spel met zijn fe-no-me-na-le doosillustratie niets aan veranderen.

Ondanks het feit dat u samenwerkt, tot op zekere hoogte toch, bestaat het interageren met uw tegenstander toch vooral uit agressieve handelingen. Subtiel dwarszitten is er niet bij. U gaat uw tegenstander vol op zijn of haar smoel moeten slaan. U houdt niet van spellen waarin dat de hoofdmoot van uw acties uitmaakt. 

Dominique 

 

Rallyman (Rallyman)

Een racespel voor 1 tot 4 spelers waarin u als rallypiloot wordt geacht de snelste tijd neer te zetten, vertrouwend op de parcourskennis die uw copiloot schreeuwend uw oren in jaagt.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Top Gear is uw favoriete tv-programma en dit spelletje is een ideaal verlengde daarvan.

Voortgaan op uw copiloot, net als in een echte rallywedstrijd? Laat maar komen.

Het materiaal ziet er prachtig uit. De circuits zijn moduleerbaar – de spelborden zijn beiderzijds bedrukt – en elke race is dus steeds weer anders.

U rijdt, weliswaar allemaal samen, tegen de tijd. U kunt als eerste laagvliegend en vrolijk zwaaiend de finish overschrijden maar dat biedt u nog geen garantie voor de overwinning. Het is eens wat anders.

U houdt van checkpoints – uw verlanglijstje voor Spiel staat er vol mee – en in dit spelletje kunt u ze introduceren om uw stand ten opzichte van uw tegenspelers te evalueren. Dat creëert spanning en dat vindt u leuk.

U kunt, om het allemaal wat moeilijker te maken, sneeuw een belangrijke rol laten spelen.

U kunt de baan afschuiven, met alle gevolgen vandien.

Het spel maakt gebruik van een origineel en functioneel systeem om uw tijd bij te houden, zelfs als u langs pad en wegel uw wielen staat te vervangen. U houdt van originele en overzichtelijke spelsystemen. 

U houdt wel van dobbelspellen met een hoog Can’t Stop gehalte. Dat betekent immers gelach, gegier, gebrul, gemanipuleer en veinzend gesupporter. Kortom: interactie. Dat zal in dit spel niet anders zijn.

Naarmate de wedstrijd vordert worden de risico’s die men neemt groter en de dobbelsteenworpen spannender.

U kunt het spel zo kort en zo lang maken als u wilt en u vermoedt dat u voor het laatste zult kiezen.

U kunt tijdens solosessies uw persoonlijke recordtijd proberen te verbeteren.

U hebt het gevoel dat dit wel eens het beste dobbelgestuurde racespelletje aller tijden zou kunnen zijn.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Rallyman voorbij want:

Dat klinkt allemaal heel mooi, die vertrouwensrelatie met uw copiloot, maar speltechnisch hebben ze de ongelooflijke blunder gemaakt dat vertrouwen te laten uitstralen door een set dobbelstenen. U voelt zich door de doosinformatie om de tuin geleid. Wat u betreft een gemiste kans. U had het nochtans graag eens gezien, koppeltjes van twee spelers waarvan er eentje de boel bij elkaar zit te schreeuwen.

Echt rallyrijden is het niet echt. U rijdt samen met uw tegenspelers op een hoopje de holle wegen op. 

Het is en blijft een dobbelspel. U hebt het niet zo voor die onbetrouwbare en stoute kubusjes.

Dobbelen betekent meestal ook dat u wat langer op uw beurt moet wachten. U hebt graag dat het, net als in een echte rally, vooruitgaat.

Op het eerste gezicht lijken er niet zoveel verschillen te zijn met Formala Dé en dat hebt u al in de kast staan.

Vertrekt u niet als eerste zit u mogelijk onderweg met een probleem, vooral als u sneller dan uw voorliggers bent en ze voorbij moet. Dat vraagt extra aanroeping van uw stuurmans/dobbelkunst, wat betekent dat u in het nadeel bent. U start dus niet met gelijke middelen zoals in een echte rally. Dat vindt u niet leuk.

Dominique 

 

Rummelplatz: Das Eggert Jubiläumspiel (Eggert Spiele)

Een module van 8 kleine bordspellen voor 3 tot 6 spelers waarin u in gezinsverband en partygewijs leuke dingen kunt doen om het 15-jarig bestaan van Eggert Spiele enige luister bij te zetten.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Als er gevierd moet worden bent u er als de kippen bij.

Thematisch zijn alle spellen in deze doos gelinkt aan volksfeesten en rommelmarkten. Achtbanen, spookhuizen, koppen van Jut, pluchen beesten, het zit er allemaal in en u ziet dat helemaal zitten. Vooral dat spookhuis komt, met Halloween in zicht, heel gelegen.

Er zitten 8 verschillende spellen in de doos en daar hebben 16 ontwikkelaars en illustratoren aan meegewerkt. Daar moet toch iets tussen zitten dat de moeite waard is.

U houdt van een moduleerbare doosinhoud die u naar believen kunt combineren.

U bent een fan van Eggert Spiele en door de aankoop vant dit spel wilt u hen feliciteren en bedanken voor hun leuke spellen die uw spelersleven aanzienlijk hebben verrijkt.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Eggert Spiele voorbij want:

U zou toch verwachten dat Eggert Spiele, aangezien ze toch iets te vieren hebben, u het spel in kwestie cadeau doet. U hebt in die 15 jaar financieel al genoeg bijgedragen aan het bedrijf en het is dus mede dankzij u dat ze het zo lang hebben uitgehouden. Maar neen hoor, u moet een kleine 35 euro ophoesten om aan de festiviteiten te kunnen deelnemen. En dat feest moet dan nog doorgaan op uw eigen tafel. U bent zwaar ontgoocheld.

U hebt het niet zo voor vele kleine spelletjes in één doos. U hebt bijvoorbeeld “100 Spellen Voor Het Hele Gezin” in uw kast staan en dat komt er nooit uit. En Stonehenge heeft u, ondanks zijn prachtige vormgeving en de indrukwekkende lijst designers die daaraan hebben meegewerkt, ook niet kunnen overtuigen. U hebt dan ook het gevoel dat de inhoud van deze spellendoos zijn naam alle eer gaat aandoen: rommel.

U houdt uw hart vast voor het grafische resultaat van een spel waaraan meerdere illustratoren met verschillende stijlen aan hebben meegewerkt. Dat kan al eens meevallen maar volgens úw kansberekening is de kans honderden keren groter dat het een fiasco wordt. Op visueel vlak gaan er spelonderdelen met elkaar vloeken. Daar houdt u niet van. Als u een spel op tafel legt wilt u eenvormigheid in vormgeving.

Aangezien het spel het 15-jarig bestaan van Egger Spiele celebreert is het vanaf het 16de jaar niet meer actueel, volgend jaar dus al, waardoor het uw spellenkast niet meer uitkomt. Daar gaat uw prijs/rendement verhouding, een rekenkundig gegeven waarmee u de laatste tijd toch meer en meer rekening begint te houden.

Als u aan volksfeesten en rommelmarkten wilt deelnemen gaat u liever voor the real thing. U hebt keuze genoeg in uw buurt en dan komt u nog eens onder de mensen. En u kunt daar meestal nog eens lekker eten ook. Daar kan feestgedruis uit een kartonnen doos niet tegenop.

Dominique