Irritantste speelfiguur van het jaar

De inboorling in Expedition Sumatra (Igramoon).

Zeer irritant kereltje dit. En hij blijft maar terugkomen om u te jennen.

Hier is het plaatje: u hebt in de moeilijkste omstandigheden uw schip volgeladen met de meest exotische en dus veel geldopbrengende diersoorten. Het is zelfs al zover gekomen dat u overal in uw omgeving dollartekens begint waar te nemen. U hebt ook een vaag vermoeden dat u niet ver bent verwijderd van de overwinning.

Vervolgens wordt de inboorlingtegel omgedraaid.

Als Expedition Sumatra de bekendheid verwerft die het verdient zal het woord inboorlingtegel de meest gevreesde term binnen de bordspelwereld worden. Het heeft nog slechtere lading dan – ik zeg maar iets – Sauron of Voldemort. U zult het zien: wordt de naam genoemd valt er een geladen stilte, een stilte van een haast tastbare zwaarte waarvan men het gevoel heeft dat die met een mes in tweeën kan worden gesneden.

De inboorling zorgt ervoor dat u het schip dat u zo zorgvuldig hebt volgeladen gedeeltelijk moet legen. Legen betekent: lading overboord. Lading overboord betekent: verlies van punten. Verlies van punten betekent: overwinning verdwijnt aan de einder. Overwinning verdwijnt aan de einder betekent: geen extra kruisje in uw Excelbestand.

Maar het ergste moet nog komen. Dit ettertje wordt, in tegenstelling tot de andere tegels in het spel, opnieuw in de trekstapel geschud waardoor hij vroeg of laat weer schaamteloos zal opduiken. U kunt zich voorstellen wat dit betekent als u zich in de eindspelfase bevindt.

Voor dit soort situaties is de term kommer en kwel uitgevonden.

Soit, u bent gewaarschuwd.

Dominique

 

Worsteling van het jaar

Het onder de knie krijgen van Chaos (Z-Man Games).

Worstelen mag u hier niet negatief opnemen. Het is een leuke uitdaging en dat is nog een understatement.

Als u dit voor de eerste keer onder handen neemt is de kans niet onbestaande dat u na die eerste keer helemaal afhaakt. En daar, beste medespeler, maakt u een ver-schrik-ke-lij-ke fout. Want dit kleinood openbaart zijn schoonheid en subtiele manipulatiemogelijkheden – want daat gaat het om in dit spel – pas na meerdere speelbeurten. Wat er met u gebeurt als u na verloop van tijd het Chaos-licht hebt gezien kan ik hier moeilijk omschrijven, maar het lijkt ongeveer op wat Boeddha voelde toen hij tot volledig inzicht kwam. Dat is niet niks.

Het is dus simpel met Chaos: investeert u rijkelijk wordt u nog rijkelijker beloont. Investeert u niet loopt u een en ander mis, maar als u deze blog niet leest hoeft u zich daar geen zorgen over te maken. Niks aan de hand.

Wint geen schoonheidsprijs, maar dat mag ook niet verbazen met zo’n titel. En laat die titel u ook vooral niet wijsmaken dat dit een chaotisch kaartspel is. Dat is het absoluut niet, al gaat u tijdens uw eerste sessies het gevoel hebben van wel. Geeft niet, dat gevoel is gewoon het wilde beest dat u door middel van uw speltechniek moet zien te temmen. Slaagt u daarin voelt u zich als een rodeowinnaar.

Aanrader.

Dominique

 

Whodunit van het jaar

Mord Im Arosa (Zoch Verlag)

Als u steeds weer wordt ingemaakt door uw tegenspelers tijdens uw reguliere sessies deductiespellen vormt dit een welkome afwisseling. Zéér welgekomen omdat u hier evenveel kans hebt als uw tegenstanders om met de overwinning aan de haal te gaan.

Een origineel spelconcept hebben we hier, waarbij goed horen uw kompas is en de kans erg groot dat u na uw eerste sessie linea recta naar het dichtstbijzijnde audiologisch centrum holt om u een paar digitale hoorapparaten aan te schaffen. Zo erg nemen uw (flap)oren u hier in de maling.

Leuk hier is het omgekeerde sneeuwbaleffect dat de uiteindelijke moordenaar de das zal omdoen. Ironisch genoeg wordt deze sneeuwbal aan het rollen gebracht door het falen van diezelfde moordenaar bij het verdacht maken van anderen. Dit proces valt moeilijk aan u uit te leggen als u het nog niet hebt gespeeld, een activiteit die ik u dan ook ten zeerste aanraad. U zult dan trouwens merken dat het niet bij één moordzaak blijft. En u kunt met z’n zessen dat hotel in, dat is ook mooi meegenomen.

Als ik moet kiezen tussen verticaal opsporen in Hotel Arosa en horizontaal jagen in de Oriënt Express weet ik het wel. Voor mij de suite op de zevende verdieping graag.

Dominique

 

Spellenbabe van het jaar

Geen solobabe dit jaar, maar een hele bende.

Deze bende vrouwelijke vrolijkheid bevolkt het kaartspel Barbarossa (Arclight), waarin zij zich tijdens de tweede wereldoorlog stijlvol naar Moskou begeven om aldaar de strijd aan te gaan met niemand minder dan Stalin.

De enige beschermende kledij waarover zij tijdens deze zelfmoordmissie beschikken bestaat uit extreem dure en vooral dunne lingerie. De poses die de de protagonisten tijdens de gevechten aannemen worden daarbovenop gekenmerkt door een ongeziene sensualiteit waardoor menig mannelijk en lesbisch bordspeler kwijlend boven zijn of haar display komt te zitten.

Als u een thuiswedstrijd speelt raad ik u dan ook aan uw speeltafel te voorzien van een wegwerp tafelkleed. Hou ook rekening met aanzienlijke vertragingen tijdens het spelen, vertragingen die u doen vermoeden dat uw medespelers plots getransformeerd zijn in beurtanalisten, maar die dus absoluut niets te maken hebben met het speltechnisch aspect van deze Dominionkloon.

Dit is bij mijn weten ook het enige spel waarbij tijdens het spelen zowel speelkaarten als spelershoofden in alle mogelijke richtingen worden gedraaid. En zo krijgt u, ongezond zittende speler, eindelijk ook weer eens wat lichaamsbeweging.

Dominique

 

Medespeler,

U verwachtte naar aanleiding van mijn vorige bijdrage nog enkele besprekingen vóór het wegkwijnen van het oude jaar. Een onaangenaam voorval waarbij een trap, uw dienaar en de zwaartekracht waren betrokken heeft daar echter anders over beslist. U hebt deze besprekingen dus nog te goed. Eentje zal ik trouwens verwerken in een van de awards die de volgende 31 dagen worden uitgereikt.

Laten we maar snel van start gaan. De tijd dringt. Nu al.

Houtbewerker van het jaar

Zij luistert naar de bevallige en, wat deze award betreft, de erg toepasselijke naam Els Timmermans en zij doet met spelonderdelen wat Vincent Van Gogh deed met kladjes verf.

De procedure die Els toepast is heel eenvoudig.

Men geve haar een doos met daarin een willekeurige set houten spelonderdelen, zoiets als dit:











 

Men geve haar ook een foto van uzelf, bijvoorbeeld dit (denk Miss Canada, hoe moeilijk dat ook is, er even niet bij):

 

 

 

 

 

Men laat Els vervolgens een tijdje alleen.

Men wacht rustig af tot ze u na verloop van tijd een mailtje stuurt met de mededeling dat ze uit haar artistiek isolement is getreden en het kunstwerk klaar is. Dat kunstwerk ziet er dan bijvoorbeeld zo uit:













Als dat geen award verdient, ook qua originaliteit, weet ik het niet meer.

Als u zichzelf – of als u er echt niet uitziet, uw huisdier – wilt laten vereeuwigen in spelonderdelen kunt u via deze forumbijdrage contact met haar opnemen:

http://www.bordspelplaza.eu/forum/viewtopic.php?t=679

Els is trouwens iemand waarbij u na een eerste ontmoeting denkt: “Het komt nog goed met deze wereld.” Dat op zich is ook al een award waard.

Dominique

 

Medespeler,

Na rijp en langdurig beraad is de eenmansjury van “De Tafel Plakt!” er eindelijk uit. Naar jaarlijkse gewoonte worden in januari 2011 de “De Tafel Plakt!” Awards uitgereikt, de enige prijzen in bord- en kaartspelland die er echt toe doen.

Wilt u bijvoorbeeld weten welke spelontwerper de Lul Van Het Jaar is, wie de felbegeerde trofee Spellenbabe Van Het Jaar wegkaapt (de enige die ik hoogstpersoonlijk uitreik, ik oefen reeds volop in het tuiten mijner zachte lippen), welk spel Het Meest Vrouwvriendelijke Onderdeel Van Het Jaar bevat, welk spel de Risk Van Het Jaar is en welke spelregels kunnen worden beschouwd als De Bijsluiter Van Het Jaar? Lees dan vanaf 1 januari 2011 hier de uitslag.

Naar gewoonte zal ik elke dag van de maand januari een of meerdere prijzen uitreiken, niet zelden enkele geheimen onthullend die u naar de spellenwinkel zullen doen hollen. Of er zover mogelijk vandaan, het is maar hoe u het bekijkt.

Maar zover is het nog niet. Vooraleer vuurpijlen de hemel in spuiten passeren hier, al zeg ik het zelf, nog enkele interessante besprekingen de revue.

Tot slot van deze korte mededeling, beste medespeler, sta ik erop u en uw familie waarlijk prettige feestdagen en een voorspoedig en spellenrijk 2011 toe te wensen! 

Dominique

 

Een slecht resultaat is ook een resultaat.

Aan dat gegeven hou ik mij, notoir verliezer zijnde, al heel mijn spelerscarrière vast.

Notoire verliezers hebben ook de onweerstaanbare neiging op zoek te gaan naar de reden(en) van hun chronisch falen. Ook ik ontsnap hier niet aan, met als gevolg dat ik de plattegrond van mijn onvermogen al grotendeels heb uitgetekend.

En ik schaam er mij niet voor die plattegrond met u te delen.

Zo durf ik er gerust voor uit te komen dat intellectueel onvermogen zeker een rol speelt. Ik ben meestal niet de slimste aan tafel. En dan vertrek je niet op de startlijn, maar erachter. Oplossing? Geen fluit aan te doen, alle braintrainers op de Nintendo DS ten spijt.

Verder ben ik tijdens het spelen nogal ongeduldig van aard. Ik kàn gewoon niet lang nadenken over een spelbeurt. Ik word daar onrustig van. Gevolg: ondoordacht handelen. Gevolg van dat gevolg: verliespartijen. Oplossing? Zenboeddhisme, yoga en medicatie. Het laatste lijkt mij het meest interessant, maar dan zit je weer met de mogelijke bijwerkingen. Ik kan het voor mezelf en partner niet verantwoorden dat ik op het moment suprème seksuele uitvalsverschijnselen vertoon omdat ik persé Norenberc wil winnen. Ik hoor het haar al zeggen tijdens een koude winternacht, onder het warme donsdeken: “Het is niet erg hoor schat, Small World is ook belangrijk.” En slaperigheid lijkt me ook niet bepaald een stimulerende bijwerking tijdens een sessie Age Of Steam, moest ik daaraan al willen beginnen. Zenboeddhisme en Yoga blijven dus over. Ik hou u op de hoogte, maar verwacht er niet teveel van.

Mijn intuïtie, een kompas waaraan ik mijn briljante zetten nogal eens durf op te hangen, doet me ook meer dan eens als verliezer afdruipen. Ik ben een buikspeler, geen hoofdspeler. En een buik is niet bepaald het lichaamsdeel dat men het best aanspreekt als het op het het plannen van een meesterzet aankomt, zelfs niet tijdens een spelletje A La Carte. Oplossing? Geen. Dit gebrek lijkt me trouwens erg verweven met mijn hoger genoemd probleem, het gebrek aan speelgeduld. Ik ben verdoemd.

Onlangs heb ik nog een oorzaak achterhaald. Een oorzaak die zo voor de hand ligt dat ik ze tot voor kort zelfs nooit in overweging heb genomen: de ligging van het spelbord. Vooraleer u zich schuddebuikend van het lachen naar de vloer van uw stulp beweegt wil ik u toch verzoeken hier samen met mij even bij stil te staan.

Ik durf namelijk met u te wedden dat u statistisch gezien meer verliest als u tijdens het spelen aan de verkeerde kant van het spelbord zit.

Ik zal u eens uit de doeken doen hoe dat komt.

Als u zich ophoudt aan de verkeerde kant moet u mentaal en fysiek extra inspanningen leveren om die letterlijk ongunstige positie te compenseren. U moet meer dan gemiddeld uw halsspieren aan het werk zetten om na te gaan wat daar nu juist op dat bord geschreven of aangeduid staat, met als gevolg een groot risico op cervicogene hoofdpijn, een euvel dat u in de eindfase van het spel aanzienlijk parten kan spelen. U moet ook eens even stilstaan met welke extra belasting u uw hersenen, en meerbepaald uw visuele cortex, opzadelt.  Als u goed hebt opgelet tijdens de les biologie weet u dat u eigenlijk niet kijkt met uw ogen, maar met uw hersenen. U ziet eigenlijk van nature alles op zijn kop en uw hersenen draaien alles gewoon weer om. Dit om onder andere te voorkomen dat u ’s ochtends via het plafond uw slaapkamer probeert te verlaten. Kijkt u naar een omgekeerd spelbord dan zetten uw hersenen dat omgekeerde beeld recht, om vervolgens hun vergissing in te zien en het beeld nòg eens om te keren, zodat u uiteindelijk tòch dat op zijn kop liggende spelbord gepresenteerd krijgt. U belast uw grijze massa dus driedubbel: door de dubbele beeldomkering, het verlies aan denkvermogen dat deze dubbele omkering teweegbrengt (alle energie gaat daar naartoe) en de cervicogene hoofdpijn waarvan eerder sprake. En dan heb ik nog niet eens de variant “brildrager” in dit hele proces geïmplementeerd.

U gaat ook regelmatig moeten vragen aan uw medespelers wat er nu op die actiekaart staat die daar zo vrolijk tijdens een spelletje London – voor hen uiteraard lekker leesbaar – ligt te schitteren. Dat zorgt voor mentale onrust bij uzelf want u wilt uw medespelers niet lastigvallen en daardoor onnodig het spel vertragen. Wat schreef ik hierboven weer over driedubbele hersenbelasting? Maak er maar een vierdubbele van!

Dat, beste medespeler, is dan ook de reden waarom ik beter presteer in kaartspellen en bordspellen waarbij de ligging van het spelbord er niet toe doet. Het is ook opmerkelijk dat mijn winstpercentages aanzienlijk hoger liggen bij digitale versies van bordspellen en onlinesessies, op BrettspielWelt bijvoorbeeld. Alles ligt daar lekker gebruiksvriendelijk voor je neus en verder geen gedoe. 

Oplossing? Verliezers, kom op voor uzelf en eis inspraak in de tafelschikking. Spelontwerpers zouden er ook voor kunnen zorgen dat borden meerzijdig benaderbaar en leesbaar zijn. Zij staan blijkbaar niet echt stil bij het schandalige feit dat tijdens het spelen hunner spellen de helft van het deelnemersveld al van bij het openspreiden van het belangrijkste spelonderdeel met een handicap wordt opgezadeld. Fundamentele ongelijkheid, ook de bordspellenwereld ontsnapt er niet aan.

Strategisch geplaatste spiegels kunnen ook helpen.

En nu even een aspirientje.

Dominique

 

Klacht van den oude.

Het is een nieuwe parel van Luc De Vos, naar een gedicht van Willem Elsschot. Ik moest aan enkele zinsneden eruit denken toen ik Captain Cool voor het eerst speelde: “Wanneer ik langs de huizen trek, loert men mij na als waar ik gek, alsof mijn plannen en mijn zonden op mijnen rug te lezen stonden. Ik ben een schurk, ik ben een hond, geen rustplaats waard in heil’gen grond.”

Ja, dat hakt er op heerlijke wijze lekker in.

Captain Cool: er schuilt, zo vermoed ik, iets goeds in hem. Al zult u lang moeten zoeken en diep moeten graven. Hij houdt zich, samen met zijn twee boezemvrienden Tom en Edward, bij voorkeur op in de havenkroegen alwaar hij druk doende is kleine garnalen in te huren voor zijn vieze, vuile en dus onwelriekende zaakjes.

U bent zo’n garnaal en u probeert in de gunst van C.C. te komen door de kroegen af te schuimen om aldaar op nogal opvallende en vooral negatieve wijze in het nieuws te komen. Lukt dat merkt hij u wel op. Wie weet werkt u zich binnen de kortste keren op tot eerste “bad lieutenant”, een wensdroom die u ’s nachts op uw hoofdkussen kwijl doet produceren.

U schuimt dus af en neemt deel aan levensgevaarlijke knokpartijen, risicovolle pokeravonden, zakrolactiviteiten en het aanzienlijk lichter maken van kroegkassa’s. Gelukkig beschikt u, net als C.C., over werkvolk dat onder zachte dwang voor u aan het werk gaat. Zes stuks in totaal. U zet ze aan het werk aan de hand van uw zeven actiekaarten. Deze laten u toe uw handlangers naar de vier kroegen te sturen of ze geruchten te laten verspreiden over hoe verschrikkelijk en meedogenloos u in het dagelijkse leven wel niet bent. Deze geruchten worden geacht C.C.’s oren aan te doen.  

Als u tijdens uw niet bepaald fraaie activiteiten door C.C. en zijn twee companen wordt opgemerkt wordt u uitgenodigd op een kringgesprek waarbij u het meest indruk probeert te maken. Het meest indruk maken betekent het meeste punten krijgen. Indruk maken doet u door de puntenkaarten die u met behulp van uw handlangers in de kroegen hebt verzameld (meerderheden, weet u wel) aan de ronde tafel uit te spelen. U scoort voor elke uitgespeelde kaart, eventueel in combinatie met de kaarten die er al liggen. Als u tijdens dat proces voldoende invloed uitoefent op C.C., Tom en Edward kunt u nog extra bonuspunten verdienen.

U herhaalt heel dat – het moet gezegd: aangename – gedoe vijf keer. Daarna wordt de winnaar bepaald.  

Captain Cool is het zoveelste kaartspel dat zich onnodig in een spelbord heeft gehuld om de doos groter te maken. Dat stoort hier niet omdat het boord erg functioneel is uitgevoerd – u ziet in één oogopslag hoe problematisch het er voor u uitziet – en eigenlijk niet echt misstaat op de doorsnee speltafel.

En dit – ik dacht dat ik het in dit leven nooit meer ging neerschrijven – ondanks het veelvuldig gebruik van de kleur bruin.

Ik heb mij sedert het gedrocht Magna Grecia voorgenomen een kruistocht te ondernemen tegen de kleur bruin en al haar varianten op spelborden. Dat heeft toch enkele jaren geduurd. Het binnenvaren van Endeavor stemde mij al wat minder negatief en ik moet zeggen dat Captain Cool er mogelijk in gaat slagen dat ik de kleur bruin weer vol in de armen sluit. Het speelplezier speelt daar uiteraard geen onbelangrijke rol in, maar toch: de omzetting van bruine driedimensionale kroegen naar platte spelbordversies kon mij zeer bekoren.

Kent u het spreekwoord “Easy to play, difficult to master”? Wel, dit is er zo eentje. Poepsimpel maar pipimoeilijk te winnen. Na de speluitleg denkt u: “Dit varkentje zal snel worden gewassen.” Dat zal zeker zo zijn, maar niet door u. Niet tijdens uw eerste spel. U gaat moeten nadenken over wat u te doen staat. Vergeet een losse pols-aanpak want u wordt dan door uw tegenspelers genadeloos ingemaakt. Er zitten namelijk enkele interessante mechanismen in dit spel die van u een niet zo eenvoudige evenwichtsoefening vragen. De gangsterkaarten die u in de kroegen bekomt bijvoorbeeld, daar scoort u bij ontvangst onmiddellijk de kaartwaarde mee (1 tot 10 punten). U moet ze later ook zien in te passen in het kringgesprek en dan zijn de hogere kaarten niet zo interessant omdat u dan later aan de beurt komt en er nog niet voldoende plaatsen aan de kringgesprektafel zijn ingenomen om veel punten te scoren. Verder hebben de gansterkaarten met een lagere waarde meestal meer invloed op C.C., Tom en Edward, waardoor u tijdens het kringgesprek met die kaarten meer bonuspunten kunt verdienen.

Uw actiekaarten dan, daar gebeurt ook iets leuks mee: u mag na het uitspelen van een actiekaart deze gewoon weer op hand nemen zodat u ze onmiddellijk opnieuw kunt inzetten. Verder wordt u ook hier geconfronteerd met het ongemakkelijke gevoel over te weinig personeel te beschikken om uw doel te bereiken. U moet ook erg goed opletten waar uw tegenstanders zoal mee bezig zijn en welke gangsterkaarten ze verzamelen. Dat zijn geen grote hoeveelheden en het blijft zeker speelbaar, maar u mag dat observeren niet laten wilt u tijdens het kringgesprek niet van tafel worden geblazen, als u al aan een zitje geraakt. U kunt dit met z’n zevenen, fantaseer nu gerust even over dat kringgesprek aan die tafel voor tien als u weet dat enkele sujetten aan tafel meer dan één gangsterkaart op hand hebben.

Voldoende inhoud dus voor een uur amusement. Ik ben volop in de “ik wil dit echt wel onder de knie krijgen” fase. Ik hoop dat deze toestand nog een tijdje aanhoudt want ik denk graag over spellen na, vooral in de kroeg.

Waarmee u zich hier bezighoudt vindt zijn oorsprong in een boek. Schuif dat gerust aan de kant. Voorkennis van het thema is niet vereist. Een slechte inborst volstaat.

En dàt zal, rekel die u bent, wel geen probleem zijn zeker?

Dominique

 

Captain Cool

Gém Klub Kft. / Heidelberger Spieleverlag (2010)

Zoltán Aczél, Péter Arvai

2 tot 7 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

Zit u ook zo op die film te wachten, goed wetend dat men er eigenlijk nog niet eens aan begonnen is: The Hobbit? Ik anders wel hoor.

Gelukkig werd de wachtkamer waarin wij zitten voorzien van een interessant wachtmuziekje: The Hobbit -The Boardgame. 

Van de week gespeeld en goed bevonden. Zonder meer.

U kruipt in de huid van een van de dertien dwergen die Bilbo, daartoe aangezet door Gandalf (wie anders), vergezellen om op zoek te gaan naar het ondergrondse hol van draak Smaug. Daar aangekomen is het de bedoeling dat Bilbo vindingrijk en moedig genoeg is om de schat waarop Smaug zijn luie leden heeft neergelegd te stelen en aan de rechtmatige eigenaars, waarvan u een onderdeel bent, terug te bezorgen. Als u dit avontuur overleeft zal uw beloning navenant zijn: men zal u verheerlijken in liederen.

In het verhaal gaat Bilbo zwaar tegen zijn zin en onder lichte dwang de weg naar het onbekende op. Het bordspel daarentegen werd door ons met verwachtingsvolle vreugde aangesneden. Ook na afloop bleef die vreugde overeind. Zo overeind dat dit weekend een nieuwe sessie wordt ingepland.

Eén pad lijdt ons van het ene avontuur naar het andere. Daarover bewegen wij ons onzichtbaar in het zog van de Bilbofiguur. Onderweg waarderen wij onze basisvaardigheden op, als daar zijn: zin voor initiatief, sluwheid en sterkte. Deze vaardigheden houden we bij op ons persoonlijk spelbordje. Ook proviand, het belangrijkste element in dit hele project, kan onderweg worden opgepikt. 

Wij bewegen ons voort door het uitspelen van dwergenkaarten. Deze kaarten, waarvan we er steeds vijf in onze rugzak hebben zitten, zijn genummerd van 1 tot 60 en worden vòòr elke verplaatsing uitgespeeld en van laag naar hoog uitgevoerd. Het symbool waarop Bilbo stopt, meestal een upgrade van uw vaardigheden, is vervolgens het uwe. Soms moet u ook inleveren. Het is dus zaak een dwergenkaart uit te spelen waardoor Bilbo op een symbool terechtkomt dat u het liefst zou hebben of voorkomen dat hij halt houdt op een een symbool dat u echt wilt vermijden.

Op ons pad naar de eeuwige roem vindt iemand in ons gezelschap De Ene Ring die hij vanaf dan ter eigen eer en glorie kan aanwenden. Aanwenden staat hier gelijk met het zodanig neerleggen van een dobbelsteen dat de voorkeurzijde van de speler in kwestie bovenaan ligt. Tijdens de tocht verandert de ring, onder begeleiding van enig tandengeknars, ook al eens van eigenaar.

Als we op onze tocht een veld van een hoofdavontuur bereiken moeten we dat proberen tot een goed einde te brengen. Het conflict met de steentrollen zit erin, net als het gevecht met de wargs, de bangelijke doortocht door het elfenwoud en de ultieme confrontatie met Smaug op zijn thuisadres. Als we daar al geraken.

Dat tot een goed einde brengen, dat is niet bepaald te vergelijken met het doen van inkopen in uw plaatselijke supermarkt. Het kost bloed, zweet en tranen, of beter gezegd: strijdbijlen, schilden en proviand. De avontuurkaarten die op elke lokatie worden gedraaid moeten één voor één worden afgewerkt en liefst succesvol. Indien u faalt gebeuren er immers erg ongemakkelijke dingen met u en uw gezelschap. U verliest meestal van alles en de kans bestaat dat Smaug, die uw nabijheid langzaamaan en letterlijk begint te ruiken, vanuit zijn grot opstijgt om zich te verplaatsen naar Meerstad, alwaar hij de plaatselijke bevolking aan den lijve laat ondervinden wat de enige ware betekenis van het woordje “heet” is. Waardoor het spel ook voortijdig eindigt. Uit de praktijk is gebleken dat draakje Smaug daar niet veel tijd voor nodig heeft.

Treuzelen is dus geen optie.

Om een avontuur te kunnen aanvatten moet u twee proviand in voorraad hebben. Om het succesvol af te ronden moet u een bepaald minimum aan schilden, strijdbijlen en proviand verzamelen. Dat doet u door het gooien van speciale dobbelstenen. U kunt de worpen beïnvloeden met uw eigenschappen sluwheid en kracht. Ook de ring en eerder gewonnen avonturenkaarten kunnen u hierbij helpen. Reken vooral niet op uw medespelers. U doet dit immers niet samen, maar individueel. De speler die het meest initiatief heeft mag avonturieren of passen. Past iedereen wordt het avontuur in kwestie als mislukt beschouwt en fladdert Smaug vrolijk snuivend één veld richting Meerstad. Een avontuur dat tot een goed einde is gebracht levert u edelstenen op. Om die edelstenen draait het, want op het einde van het spel bepaalt hun hoeveelheid de winnaar.

Dit bordspel, beste medespeler, is een avontuur, een belevenis. U moet het ook als dusdanig benaderen. Als u dat doet gaat u een leuk uurtje tegemoet. Het doet mij denken aan Beowulf, een spel van dezelfde auteur (ene Reiner Knizia) dat mij zeer genegen is en door menigeen onder ons zwaar wordt onderschat. Wilt u winnen moet u risico’s nemen. Niet zoveel risico’s als tijdens een bezoekje aan een gezellige markt in Bagdad, maar toch.

U kunt dit semi-coöperatief spelen of allen tegen elkaar. De laatste variant is het leukste. Het spel eindigt op het moment dat het laatste avontuur – veruit het moeilijkste – is afgewerkt of op het moment dat Smaug Meerstad aandoet. De speler die op dat moment het meeste edelstenen en bonuspunten, die op typisch Kniziaande wijze worden toegekend, heeft verzameld wint. Als u helemaal coöperatief gaat – deze variant staat niet vermeld in de regels maar is perfect mogelijk -moet u afrekenen met de verschrikkelijke Smaug voor hij Meerstad bereikt. Ik wens u en uw kleine, langgebaarde vriendjes hierbij veel geluk.

We worstelden een beetje met de proviand-spelregel en maakten het daardoor onszelf onnodig en erg moeilijk. Noteer dan ook de volgende belangrijke zin in uw spelregel-aantekenboekje: om een avontuur te mogen aanvatten is het voldoende dat u twee proviand in uw bezit hebt, u moet deze niet afgeven.

Verdict? Goed, zonder meer. Met prachtig materiaal en, voor de verandering, nog eens een heel functionele inlay.

De filmcrew in Nieuw Zeeland hoeft zich voorlopig niet te haasten.

Dominique

 

The Hobbit

Imagination Games / Fantasy Flight Games (2010)

Reiner Knizia

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 60 minuten

 

Dit is het plaatje:

Camelot is gevallen, koning Arthur is dood, Merlijn is vermist en de schatkamer is geplunderd. Niet te verwonderen dat de maaltijd die voor u en uw vijf mede rondetafelridders werd opgediend niet echt smaakt. 

Daarbovenop is er sprake van onenigheid aan de ronde tafel. Er wordt stevig geruzied over het verduisteren van goedgevulde goudzakjes. Zelfs Lancelot zou er stiekem enkele onder zijn maliënkolder hebben weggemoffeld.

Verwijten gaan over en weer, er wordt met bestanddelen van de maaltijd gegooid, vuisten worden in elkaars richting gebald, er wordt “Uw moeder is een hoer!” geroepen en zelfs Parcifal, door de band de redelijkheid zelve, heeft zijn broek afgestoken om rugwaarts aan zijn mederidders te laten zien hoe hij over hen denkt. Tot overmaat van ramp is de rouwende Guinevere na het aanschouwen van Parcifals derriére krijsend de de kamer uitgerend om zich vervolgens van de kantelen te storten.

Het ergste moet echter nog komen: er worden scherpe zwaarden getrokken. En gebruikt.

Het escaleert.

Niet alleen zwaarden worden in de strijd gegooid, ook de kristallen bol van Merlijn, Excalibur himself en Arthurs kroon – alle drie geladen met magische krachten – worden een onderdeel van het strijdtoneel.

En dat allemaal om enkele goudstukken.

U speelt in dit erg leuke kaartspel een van de zes hebzuchtige ridders die bij het conflict zijn betrokken en u mag al het bovengenoemde in de strijd gooien om uw onrechtmatige deel op te eisen, zijnde zoveel mogelijk goudstukken.

U begint met zes handkaarten en speelt vervolgens met uw concurrenten de trekstapel één keer door. Zodra dat is geschied kent u de winnaar.

Tijdens uw beurt doorloopt u drie fasen. U moet twee kaarten van de trekstapel trekken, u speelt (optioneel) een kristallen bol van Merlijn of de kroon van Arthur uit en u rondt af met een aanval op een tegenspeler of het afleggen van kaarten om nieuwe en vooral meer kaarten op hand te krijgen.

Aanvallen doet u met zwaarden. Ze duiken in uw agressieve handje op in vier kleuren. Daar kunt u aanvallen op uw tegenstanders mee uitvoeren. U kunt een speler naar keuze voorzichtig prikken met één zwaard, een aanval uitvoeren met twee zwaarden van een verschillende kleur, met drie zwaarden van dezelfde kleur, met vier zwaarden van een verschillende kleur, met vijf zwaarden van dezelfde kleur en tenslotte met Excalibur himself. Uw tegenstander kan zich proberen te verdedigen door uw aanval te blokkeren met schilden of Excalibur of te pareren met hetzelfde aantal zwaarden in dezelfde kleur als die van de aanvaller.

In de middeleeuwen had men blijkbaar erg grote handen.

Wat dit kaartspel zo speciaal maakt is de wijze waarop er wordt gescoord. Slaagt uw aanval moet uw tegenstander u, als hij er eentje op hand heeft, een goudzak overhandigen. Deze gaat in uw persoonlijke scorestapel en levert u op het einde van het spel vijf punten op. Daarbovenop gaan de zwaarden waarmee u de succesvolle aanval hebt uitgevoerd ook mee die scorestapel in. Wordt uw aanval gepareerd leggen zowel u als uw tegenstander de ingezette zwaarden elk in de eigen scorestapel. Wordt uw aanval geblokkeerd met een schild – afhankelijk van het soort aanval zijn de kleur en het aantal hier ook belangrijk – bent u uw ingezette zwaardjes kwijt, want die gaan dan doodleuk de scorestapel van uw tegenstander in, samen met diens schild(en). Elk zwaard, buiten Excalibur, is één punt waard, elk schild twee.

De” special ones” dan.

Excalibur

Deze jongen is nul punten waard, maar is alleen af te weren met een andere Excalibur (u leest dit goed). Daarbovenop kunt u met dit zwaard alle aanvallen blokkeren, behalve een aanval met vijf zwaarden van dezelfde kleur.

Merlijns kristallen bol

Deze geeft u drie mogelijkheden:

Als u deze aflegt mag u vier kaarten van de trekstapel nemen, u kiest er twee uit en de andere twee legt u bovenaan de trekstapel. U weet dus welke twee kaarten de speler na u op handen gaat nemen. Weten is ook in dit spel, misschien nog meer dan in andere, macht.

Het bolletje laat u ook toe om één kaart uit de aflegstapel te kiezen en op hand te nemen.

Tenslotte kunt u een tegenspeler verplichten zijn handkaarten aan u te laten zien. U wilt tenslotte graag weten waar die goudzakken zitten en welke verdedigingsgordel daarrond ligt, nietwaar?

Koning Arthurs kroon

Vijf mogelijkheden biedt dit hoofddeksel u:

U kunt al uw tegenstanders verplichten twee zwaarden af te leggen of, indien de koppigaards dat niet willen, hun volgende beurt over te slaan.

U kunt door hem af te leggen twee beurten na elkaar spelen.

U mag een niet te blokkeren aanval op een tegenstander naar keuze uitvoeren.

U kunt een tegenspeler verplichten twee kaarten aan u te overhandigen. Dat mogen geen goudzakken zijn.

U kunt de kroon gewoon in uw scorestapel leggen alwaar hij u op het einde van het spel drie punten oplevert.

Na het lezen van het voorgaande zult u wel beseffen dat dit spel aan aantal gemene trekjes heeft waar u zonder twijfel tenvolle en met heel veel graagte gebruik van zult maken.

Er wordt wel een loopje genomen met de legende. U wordt hier geconfronteerd met acht Excaliburs, acht Merlijnse bollen en acht kronen van Arthur. Als u een liefhebber van Engelse literatuur en geschiedenis bent zult u hier wel even door een zuur appeltje moeten.

Na het bijten stelt u echter tot uw grote verbazing en voldoening vast dat de nasmaak van die zure appel erg zoet smaakt. En vooral naar meer.

The King Commands is een erg leuk, interessant, subtiel en gemeen kaartspel dat snel aangeleerd is, bluf en “angst voor” hoog in het vaandel draagt, u constant onder druk zet en enorm snel speelt (in een half uurtje bent u klaar). De kers op deze voortreffelijke, zij het lichte, middeleeuwse taart zijn de intrigerende speltechnische elementen die u pas na enkele sessies tenvolle zult weten te doorgronden en vooral te waarderen. En dat allemaal ik een klein, handig doosje.

Nu die vrouwen nog..

Dominique

 

The King Commands

Z-Man Games (2010)

Magnus Esco

2 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten