Reliëfdeksel waaronder ook nog eens een heel goed spel verstopt zit van het jaar

Revolver (White Goblin Games)

Is de blikken doos, en dan vooral het deksel, al zeer de moeite, het spel dat erin zit is dat nog veel meer.

1892, Het Wilde Westen.

Vooral wild omwille van ene Jack Colty, die met zijn bende het stadje Repentance Springs en omgeving onveilig maakt. Erger nog, het heerschap is erin geslaagd de plaatselijke bank succesvol te overvallen en vervolgens de benen te nemen.

Gelukkig kan de plaatselijke bevolking beroep doen op kolonel Ned McReady, die al sinds mensenheugenis jacht maakt op Mr. Colty. Hij weet ook al waar het gespuis nu naartoe trekt: de exprestrein van 3:15 in Rattlesnake station.

Eén opdracht heeft Ned: zorgen dat de hele bende, 16 stuks,  het loodje heeft gelegd voor ze de exprestrein halen. Jack ziet het anders: hij wil kost wat kost die exprestrein op en de Mexicaanse grens oversteken. Levend.

Dat zijn dan ook meteen de overwinningsvoorwaarden voor de twee protagonisten in dit spel.

Vooraleer Rattlesnake in zicht komt moeten eerst nog enkele locaties worden gepasseerd: Whiskey Canyon, Buzzard Point en Rattlesnake Creek. Leuke bezienswaardigheden voor de neutrale passant, irritante conflicthaarden voor Jack en Ned.

Er wordt daar immers wat afgeschoten.

En dat wordt hier allemaal door het spelen van kaarten gesimuleerd. Aan locaties waarbij na elke beurt van Ned een klassiek vuurgevecht begint of rechtstreeks tegen uw tegenstander waarbij onmiddellijk bendeleden (Jack beschikt over 16 bendeleden waaronder een afgrijselijk uitziende vrouw met gigantische borsten en al even gigantische schietgeweren) of armen der wet tegen de grond gaan. Het manipuleren van de tijd die nodig is om bepaalde locaties te doorlopen is ook leuk gevonden. Slaagt Ned tijdens een spelronde er niet in een bendelid te doden komt de Mexicaanse grens, hier gesymboliseerd door 14 houten blokjes op een kaart, meer en meer op een kier te staan.

En zo gaat het op en neer tot een overwinningsvoorwaarde is bereikt, uiteraard de voorwaarde die wordt gesteld voor het karakter dat u speelt.

Spannend tot op het einde, tijdsdruk, snelle beurtwisselingen waar u toch het hoofdje moet bijhouden, keuzestress en eindelijk eens grote, degelijke houten blokjes die lekker in de hand liggen. Houten blokjes die illustratief zijn voor de hoge kwaliteit van de rest van het materiaal.

Wat mij betreft is Revolver een schot in de roos.

Dominique

 

Zombiespel van het jaar

Eaten by Zombies (Mayday Games)

Max Holliday doet hier iets met deckbuilding en hij doet dat werkelijk goed.

In dit kaartspel probeert u als enige te overleven in een door zombies bezette stad. Dat doet u door diezelfde zombies te verslaan of gewoon zo snel u maar kunt weg te rennen.

Maar hoe u het ook draait of keert, u wordt altijd gestraft. Een zombie die u verslaat komt immers voorgoed in uw persoonlijke kaartendek te liggen en als u erin slaagt succesvol weg te lopen moet u in uw haast enkele waardevolle voorwerpen achterlaten. Denk hier aan praktische dingen als jachtgeweren, honkbalknuppels, een goed boek en lekkere sandwiches. Voorwerpen die u later weer kunt terugkopen uit de algemene voorraad. Als u na het aanvullen van uw handkaarten tot zes alleen maar zombies in uw handje hebt mag u onmiddellijk met datzelfde handje dag zeggen.

De kans is erg groot dat u in de loop van het spel zelf in een zombie verandert, waarna u uw nog menselijke tegenspelers het leven zuur mag maken.

Voor twee tot vier spelers dit, maar eigenlijk het leukst met z’n tweeën. Het is dan allemaal een beetje beter gestroomlijnd. En smeriger.

Houdt u van het thema zombies en ziet u er niet tegenop bijna tien keer op tien dood te gaan moet u dit zeker eens proberen.

Dominique

Grootste stijgers van het jaar in mijn persoonlijke top 2000 aller tijden

Deze top 2000 wordt opgemaakt op basis van een quasi oneindig aantal variabelen waarmee ik u hier niet ga vervelen. Het volstaat te weten dat hoe hoger een spel in deze ranglijst staat, hoe beter ik het vind.

Summoner Wars is, mede door het verschijnen van de Master Set in 2011, doorgeschoten naar nummer 27. Dat kan tellen.

King of Tokyo haalde nummer 36 en Survive! tenslotte klokte af op 101.

Sinds 2004 onbedreigd op nummer 1: San Juan. Daar kon geen enkel spel uit het gezegende jaar 2011 iets aan veranderen.

Dominique

Pion van het jaar

De pion, zeg maar pionnen van het jaar – voor zover hier van pionnen sprake is – vindt u in de doos van Mage Knight: Boardgame (WizKids).

Deze pionnen, die met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid heel weinig gaan worden gebruikt (zie de award “Het fantastisch spel waarvoor u geen medespelers gaat vinden van het jaar”) dragen de welluidende namen Norowas, Arythea, Goldyx en Tovak. Ondanks hun belachelijke namen zien ze er prachtig uit en zijn ze een genot om te hanteren. Het is leuk rondlopen met deze heer- en vrouwschappen in het Mage Knight Universum.

Maar aangezien u hen weinig zult gebruiken in dat universum is het aan te raden ze ook in te zetten bij andere spellen met een fantasysetting. Keuze genoeg.

U verzint wel wat.

Dominique

Vriendschapsbreker van het jaar

Alcatraz: The Scapegoat (Kuznia Gier)

De allergrootste vriendschaps-, relatie- en huwelijksbreker blijft uiteraard Mall of Horror (Asmodee / Nexus, 2005) maar in 2011 werd alle tegenstand moeiteloos weggeblazen door Alcatraz: The Scapegoat.

U probeert met enkele criminele vrienden te ontsnappen uit de best bewaakte gevangenis ter wereld. Dat vraagt een plan, veel geduld en intensieve samenwerking. Zijn de eerste twee voorwaarden voor u en uw vrienden een fluitje van een cent, bij de derde vergaat dat fluiten u al heel wat minder. Al snel wordt duidelijk dat er zandkorreltjes in het radarwerk van uw samenwerkend vennootschap opduiken. Zandkorreltjes die naarmate het spel vordert zo irritant worden dat het hele project dreigt te mislukken.

Voor die bijna-mislukking zal iemand het gelag moeten betalen en die iemand is diegene die naar het oordeel van de groep het minst bijgedragen heeft aan de voorbereiding van de exit. Op het moment suprême zal deze zondebok de uitnodiging voor het feestje dan ook aan zijn neus zien voorbijgaan. Hij blijft dan ook gewoon eenzaam en alleen in zijn cel achter.

Mooi maar iets minder kwalitatief spelmateriaal, een origineel spelmechanisme, veel tabletalk – de zondebok durft tijdens het spel al eens veranderen – en vooral veel paranoia, dreiging, hoop en wanhoop zijn enkele kenmerken van dit toch wel erg speciale spel. En verliest het spel.

Wilt u snel van enkele vrienden of vriendinnen af, staat uw huwelijk op springen en wilt u de echtscheiding een finaal duwtje in de rug geven? Of wilt u gewoon een extreme druksimulatie op uw relatie uitvoeren en eens testen hoe ver u kunt gaan? Dan is Alcatraz: The Scapegoat een ideaal hulpmiddel.

Maar zeg niet dat u het van mij hebt.

Dominique

 

Uitbreiding die eigenlijk het basisspel had moeten zijn van het jaar

Summoner Wars: Master Set (Plaid Hat Games)

Blunderde de uitgever grandioos met het papieren spelbord dat in de basisversies van het – verder overigens fantastische – spel zat en vervolgens nog eens door mits betaling kwalitatief hoogstaande borden aan te bieden, maakte hij in 2011 alles goed door de Master Set te introduceren.

Zes nieuwe volkeren krijgt u hier, een doos waarin voor al het voorgaande een plaatsje is voorzien, het hoger genoemde kwalitatieve spelbord, herwerkte regels en de vine walls die een extra dimensie aan het speelplezier toevoegen.

Kortom: dit is het spel zoals het in 2009 had moeten verschijnen.

Het woord uitbreiding is misschien niet helemaal goed gekozen in de context van deze award. U kunt met wat hier geboden wordt immers onmiddellijk jaren speelplezier opbouwen zonder de vorige edities of uitbreidingen in uw bezit te hebben.

Maar toch: moest dit in 2009 als starterset zijn verschenen, het was ingeslagen als een bom. Een bom met een impact die niet te overzien zou zijn geweest.

Een heerlijk spel.

Dominique

 

Clixfiguren van het jaar

De U.S.S. Enterprise en de Klingon battle cruiser van Star Trek: Expeditions (WizKids).

Zij bevinden zich boven aan het spelbord op het gevechtsspoor en als u het spel wilt winnen zult u regelmatig vanuit de Enterprise de plasmakanonnen moeten afvuren. Problematisch daarbij is dat u daarvoor bemanningsleden naar het schip moet beamen en daardoor verliest u dan weer kostbare tijd en knowhow op de planeet Nibia. En zo is het altijd weer wat in Star Trek: Expeditions. Weliswaar een leuke altijd weer wat, maar toch altijd weer wat.

Dit is trouwens mijn persoonlijke solo/coöperatieve van het jaar. En de eerste uitbreiding – met de bemanningsleden Montgomery Scott, Hikaru Sulu en Pavel Chekov – is ook al op komst. Yummy.

Dominique

Snoeischaar van het jaar

Santiago de Cuba (eggertspiele / Filosofia Editions / Gryphon Games / Kaissa Chess & Games / Pegasus Spiele)

Kortwiekt deskundig grote broer Cuba tot de essentie, een schoonheidingreep die wel meerdere spellen te beurt zou mogen vallen vooraleer ze in de winkelrekken worden gedropt.

De essentie die overblijft duurt ongeveer drie kwartiertjes, is overzichtelijk en makkelijk uit te leggen, laat u toe uw tegenspelers lekker dwars te zitten, kent een spannende eindtelling en is visueel erg aantrekkelijk. U moet alleen opletten dat u bij het assembleren van de, overigens iets te kleine, zichtschermpjes niet teveel enthousiasme vertoont want dan gaat het gegarandeerd fout.

Fysiek ook stukken compacter dan Cuba, waardoor u weer extra plaats vrijhoudt voor andere spellen in uw ongetwijfeld indrukwekkende spellenkast.

Dominique

Tweedrietje van het jaar

The Road to Canterbury (Gryphon Games) .

Een verrassend leuk meerderhedenspel, met een thematisch ongezien prettige insteek, waarbij u middeleeuwse pelgrims op de route Londen – Canterbury de zeven hoofdzonden laat begaan om deze vervolgens mits betaling weer te vergeven. Relieken, zoals de Roereieren van St. Benedictus, brengen dit middeleeuws gerecht lekker op smaak.

Alleen voor met z’n tweeën of drieën dit, maar qua speelplezier meer dan de moeite waard. Ook zeer de moeite omwille van het prachtige – zeg maar gerust over the top – materiaal en het originele kruisvormige speelbord.

Opvallend: een spel dat graag gespeeld wordt door vrouwen. Of het reliek “De Onderbroek van Sint Nicolaas” daar iets mee te maken heeft blijft vooralsnog onduidelijk. 

Dominique

Make-over van het jaar

The Awful Green Things From Outher Space (Steve Jackson Games)

Al Capone heeft ooit gezegd: “Je komt ver met een glimlach, maar je komt nog veel verder met een glimlach en een wapen.”

Erg, heel erg van toepassing in The Awful Green Things from Outher Space. Alleen weet u als ruimteschipbewoner eigenlijk niet goed wat een wapen is in dit spel. U probeert dan ook de agressieve aliens die uw schip als militair oefenobject hebben uitgekozen met alles wat u binnen handbereik vindt te bestoken. En zo bestaat het dat gooien met een diepvriespakje soepgroenten veel meer schade kan aanrichten dan het plasmakanon waarmee u onder normale omstandigheden muren van drie meter dik omlegt.

Dit is al de achtste reïncarnatie van dit spel en het is, zij het nog lang niet perfect, veruit de beste.

Uit het voorgaande hebt u al kunnen afleiden dat dit spel gedrenkt is in humor. U moet dan ook niet verwonderd zijn als u samen met uw tegenspeler tijdens dit spel voortdurend zit te lachen.

Niet te missen als u een vrolijk mens bent en die vrolijkheid graag al spelend deelt met een medemens.

Runner up: Homesteaders (Tasty Minstrel Games)

Kreeg een fantastische visuele en materiële upgrade en is nu eindelijk het spel dat het had moeten zijn.

Een speciale vermelding gaat uit naar de overwinningspuntenfiches. Het hanteren daarvan geeft zo’n tactiel genot dat menig speler in de late uurtjes op zijn persoonlijke spellenzolder deze kleinoden steeds weer als droge zandkorrels door de vingers laat glijden.

En zo hebben we allemaal onze eigen geheimpjes.

Dominique