Samenwerkende vennootschap van het jaar

Hooyah: The Navy Seals Card Game (U.S. Game Systems, Inc.)

Een heerlijk coöperatief spelletje dit. Volledig kaartgestuurd, enorm snel opgezet, erg spannend met zeer snelle beurtwisselingen en niet lijdend aan het “ik en ik alleen bepaal wat er hier gebeurt aan tafel” (ondanks de aanwezigheid van een luitenant-commandant die af en toe heel luid ‘roll call’ mag roepen).

Hooyah: The Navy Seals Card Game is een absolute must als u van intens kaartmanagement houdt, niet opziet tegen snijdbare spanning, houdt van militaire opdrachten die moeilijker worden naarmate de tijd vordert en – wat nu volgt is heel belangrijk – niet opgeeft als u in uw opzet mislukt. Want dit laatste gaat u. U gaat veel meer falen dan slagen en dat kan er bij bepaalde spelers wel eens diep inhakken. Faalangstigen moeten zich hier dan ook meer dan onthouden.

Gelukkig is een sessie zo gespeeld – al helemaal als er eentje van de teamleden voortijdig het loodje legt – en kunt u onmiddellijk in de herkansing.

Erg leuk: de functionele, kartonnen timer die bepaalt hoe lang een submissie maximaal kan duren zonder dat er gewonden – of veel erger: doden – vallen. Dit spelonderdeel, dat na elke spelersbeurt in uurwijzerzin wordt doorgegeven, heeft op een speler de impact van een op scherp staande handgranaat. U moet hen eens in de ogen kijken op het moment van overdracht, dat is genieten.

Runner-up: Mice and Mystics (Plaid Hat Games)

Mice and Mystics is een fantastisch en episch spel met prachtig materiaal, een innovatief scenariogestuurd spelverloop en een thematische omzetting die echt helemaal af is. Het heeft bovendien een finishing touch waar de liefde voor het avontuurlijke bordspel bijna letterlijk van afdruipt.

Maar de prijscategorie waarin dit spel zich bevindt maakt het toch eerder een hebbeding voor de begoede veelspeler en niet voor de doorsnee straatspeler. Dat zorgt voor puntenaftrek bij het eindoordeel. Ook de complexiteit is aanzienlijk groter dan die van Hooyah: The Navy Seals Card Game. U gaat tijdens het spelen regelmatig het spelregelboek moeten raadplegen omdat u al even regelmatig met vragen wordt geconfronteerd. Krijgt u dit spel echter goed in de vingers wordt u getrakteerd op een heerlijke copieuze coöperatieve spelmaaltijd waarbij het duimen en vingers aflikken is.

Van de week trouwens nog een intense sessie van scenario twee gespeeld, waarbij het bevrijden van Tilly uit een muizenval centraal staat. Onze eerste poging faalde jammerlijk, maar bij de tweede was het wel raak. Zonder twijfel speelden bij deze succeservaring mijn leiderscapaciteiten – ik was Collin – een doorslaggevende rol. Getuige daarvan de bewonderende blikken, schouderkloppen, diepe buigingen en de schier eindeloze reeks dankbetuigingen van mijn medespelers na afloop. Het is trouwens niet gemakkelijk de ongeleide projectielen die mijn medespelers zijn in het gareel te houden. Wat het voorgaande exploot, vanuit mijn standpunt althans, nog indrukwekkender maakt.

Bent u avontuurlijk aangelegd, hebt u geen vooroordelen ten aanzien van ongedierte en gaat u graag helemaal op in een goed verhaal, dan moet u Mice and Mystics zeker eens proberen. U gaat aangenaam verrast zijn.

Tot morgen!

Dominique

 

Zak van het jaar

President Bashar Hafiz al-Assad van Syrië stond aanvankelijk helemaal bovenaan op mijn nominatielijst voor deze award, maar aangezien het hier om een spelgerelateerde prijsuitreiking gaat hou ik het toch maar bij de gigantische tas die AEG op Spiel per lopende meter aan de kopers verstrekte. De vraag ‘Haben sie eine tüte, bitte?’ kreeg met dit opbergsysteem een heel nieuwe betekenis. Uit goede bron heb ik trouwens vernomen dat ze op Spiel 2013 met een nóg groter exemplaar op de proppen gaan komen. Dat belooft.

Er waren hier en daar wel wat klachten over scheuren maar daar heeft mijn exemplaar op geen enkel moment onder te lijden gehad, mogelijk omdat er alleen maar een Love Lettertje in zat.

Tot morgen!

Dominique

Tweepersoonsspel van het jaar

Met z’n tweeën, voorzien van een rieten mandje en een tafeldoekje, al huppelend paddenstoelen zoeken in bos, stad en op de hei, deze vervolgens verkopen of bakken en daarvoor punten scoren. Geef toe dat u daar niet bepaald een adrenalinestoot van krijgt.

Toch is Morels (Two Lanterns Games) in mijn ogen het beste tweepersoonsspel dat in 2012 is verschenen.

Met veel spelliefde gemaakt (die kaarten, die pannetjes, die wandelstokjes!), dat zie en voel je gewoon, en dit heeft er op zijn eentje voor gezorgd dat Jaipur ten huize van ondergetekende in de spellenkast ligt te verstoffen. En eindelijk nog eens een spelregelboekje in een wat groter lettertype. Een verademing.

U moet wel 8238 km in westelijke richting om hieraan te geraken. Zoals de zaken er nu voorstaan kunt u alleen rechtstreeks bij de makers terecht.

Tot morgen!

Dominique

 

Irritatie van het jaar

Het moet me toch even van het hart, medespeler. Ik baal van Kickstarter en Indiegogo.

Kijk, ik stam nog uit de goeie ouwe tijd dat de dieren nog spraken en bordspellen gewoon áf waren. Je kocht een doos, wist wat erin zat en met dat wat erin zat kon je een heel leven verder.

Niet zo bij Kickstarter en Indiegogo.

Als u nu een spel koopt, zij het online of in de winkel, is de kans reëel dat het eigenlijk niet volledig is. Inderdaad, alleen zij die gekickstart of geïndiegogood hebben krijgen de volledige doosinhoud, en dan nog. Het hangt er immers van af voor hoeveel u gekickstart of geïndiegogood hebt.

U, die als goede huisvader of -moeder toch een beetje wil weten of u geen kat in de zak koopt – u hebt hard genoeg moeten werken voor uw eurocentjes – wordt paradoxaal genoeg met een kat in een zak opgezadeld omdat u het raadzamer vond te wachten en geen risico’s te nemen. Het gevolg is dat u na het openen van de doos toch niet helemaal bevredigd bent omdat u gewoon wéét dat er iets in die doos ontbreekt, en dat iets zijn spelonderdelen die het spel nóg leuker maken. Dat is geen fijn gevoel. Dat zorgt voor irritatie. En een geïrriteerde speler kan niet meer van spelen genieten, meer zelfs: hij irriteert zijn medespelers.

Stoppen dus met dat gedoe en weer naar die goeie ouwe tijd, met dezelfde doosinhoud voor iedereen, zodat brave en goede huisvaders en -moeders ook van een volledig spel kunnen genieten.

Tot morgen!

Dominique

Eenvoud van het jaar

Er zijn zo van die spellen waarvan u na het doornemen van de spelregeltjes – ik gebruik hier bewust het verkleinwoord – denkt: is dit wel een spel?

Zo eenvoudig en beperkt lijkt het.

Tot u aan het spelen gaat en tot de vaststelling komt dat u met een echt pareltje te doen hebt.

De winnaar van deze award, Divinare (Asmodee) is een spelletje right up my alley, zoals de Engelstaligen dat zo mooi zeggen. Ik win het meer dan gemiddeld, mede door het feit dat er op mij geen draad te trekken valt als er mag gegokt en gebluft worden. Ik ga het spel hier niet beschrijven, de ‘De Tafel Plakt!’ spellenbabes van 2012 kunnen dat veel beter dan ik (zie de Spellenbabes van het jaar award).

Enorm snel opgezet en al even enorm snel uitgelegd. En erg leuk.

Runner-up: Las Vegas (Alea / Ravensburger)

Dit is nu eens een spelletje waarvan ik denk dat ik er, ondanks mijn beperkte hersencapaciteit, zelf op had kunnen komen. Als u de spelregels tot u neemt hebt u echt het gevoel dat u niet serieus genomen wordt als speler, dat men met u lacht. En dat met het Alea-logo op de doos. U gaat na een eerste lezing dan ook argwanend uw omgeving afspeuren om na te gaan waar het Bananaspilt-team zich heeft verstopt.

Maar alweer: tot u aan het spelen gaat.

U bent hier weerloos overgeleverd aan het gooien van een handvol zeszijdige dobbelstenen die u vervolgens moet verdelen over verschillende goktenten in Las Vegas. Goktenten die getallen dragen die met die van de zeszijdig dobbelstenen overeen komen, zes in totaal dus. De goktenten zijn van dik karton zodat u uw dobbelstenen er gemakkelijk op kunt leggen. Naast elke goktent ziet u en plein public de hoeveelheid slijk der aarde liggen die u bijeen kunt schrapen als u er het meeste dobbelstenen op deponeert. Neutrale witte dobbelstenen – een variant voor gevorderden (hahahaha), maar gebruik ze altijd als u speelt – kunnen nog roet in het eten gooien. Zelf kunt u uiteraard ook a volonté roet verspreiden over de goktenten waarop uw tegenspelers hun grijpgrage zinnen hebben gezet.

Eenvoud siert. Het is een gekend gezegde dat niet altijd opgaat. Hier gaat het wel op, en zelfs heel hoog.

Aanradertjes.

Tot morgen!

Dominique

 

Spellenbabes van het jaar

Deze award werd in het leven geroepen om de – als ik Maarten van ‘De Bordspeler’ mag geloven, niet zelden onwelriekende – mannen-veelspelers die onze hobby bevolken te wijzen op het feit dat er nog zoiets als een vrouw bestaat, een menselijke soort die hen totaal vreemd is.

Inderdaad, u hebt de meervoudsvorm in de titel wel degelijk goed gelezen: het zijn er twee dit jaar, én een runner-upje.

De Michelle Jennekes van de bord- en kaartspelwereld van het jaar dragen de welvoeglijke namen Kaja Sadowski en Joanna Gaskell van Starlet Citadel Reviews. Voor de welriekende mannen onder ons: klik op de onderstaande link, bekijk hun bespreking van het spel Divinare en probeer achteraf eens te herhalen hoe het spel eigenlijk in elkaar zit. U gaat jammerlijk falen. Niet spelgerelateerde details gaat u dan weer wel zonder enig probleem kunnen reproduceren.

De onwelriekende man-veelspeler gaat u na het bekijken van de video perfect kunnen uitleggen hoe het spel functioneert, gefixeerd als hij was op de spelbordjes, puntenfiches en de kaarten en niet op wie zich achter de tafel bevond. Maar voor hen is dan ook geen redding meer mogelijk. Ze weten niet wat ze missen.

http://www.youtube.com/watch?v=yjhC_5sxlcA&feature=player_embedded

Runner-up: Felicia Mezzanotte van Board to Death. Ook zij doet het hart van menig gezonde, welriekende, mannelijke speler sneller slaan.

Tot morgen!

Dominique

 

Superheldenspel van het jaar

DC Comics Deckbuilding Game (Cryptozoic Entertainment)

Terwijl iedereen zich suf kwijlt op Legendary: A Marvel Deck Building Game (Upper Deck Entertainment) of Sentinels of the Multiverse (Greater Than Games, LCC) verliezen ze allemaal deze parel uit het oog, die de andere twee trouwens moeiteloos het nakijken geeft. Veel leuker, veel sneller, veel makkelijker op te zetten, veel interactiever, een veel duidelijkere iconografie en een erg leuke Ascension-aanpak. Dat zijn allemaal leuke dingen voor de supermensen. En allemaal samen goed voor een ‘De Tafel Plakt!‘ award.

Tot morgen!

Dominique

Oorlogsstoker van het jaar

Kemet (Matagot)

1812: The Invasion of Canada stond tot oktober 2012 in fluo als nummer één aangeduid op de shortlist voor deze award, maar op de valreep werd het naar plaats twee geduwd door het nog voortreffelijker Kemet.

Kemet is het leukste oorlogsspel in jaren en mogelijk ook van het eerstvolgende decennium.

Nu moet u het etiket ‘oorlogsspel’ hier ook met een korreltje zout nemen, al gaat u zonder te vechten dit spel niet kunnen winnen. U moet immers ook piramides oprichten en liefst zo hoog mogelijk, op regelmatige tijdstippen intense gebeden prevelen, mythische wezens oproepen om aan uw zijde te strijden, heilige gronden afschermen voor uw machtsgeile tegenstanders en af en toe in een schermutseling bewust het onderspit delven. En of het nu dag of nacht is, er wordt u geen moment rust gegund.

Een prachtig spelbord, fantastische speelstukken, heerlijke opwaarderingen van van alles en nog wat, functionele individuele spelersbordjes, interessante gevechtskaarten, een op elk moment overzichtelijk spelverloop, een myriade aan keuzemogelijkheden en een geslaagde moduleerbaarheid die het spelen met 2, 3, 4 of 5 spelers even leuk maakt: het zijn slechts enkele eigenschappen die Kemet moeiteloos deze award op zak liet steken.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de grandeur van dit spel die – hou u vast – wordt verzekerd met een velletje spelregels van slechts 8 luttele bladzijden. En het Nederlandse taalgebied werd terecht – met hoeveel zijn wij, een kleine 25 miljoen? – niet vergeten.

Kemet moedigt actie en agressie aan en mede daardoor kunt u dit epische spel in een klein anderhalf uurtje afhandelen. Bent u vredelievend van inborst en trekt u zich liever terug in uw stadje achter dikke en zeer hoge muren gaat u dit spel niet kunnen winnen.

Houdt u van Cyclades maar hebt u het gevoel dat u daar toch nog iets mist zoek dan vooral niet verder. Wat u mist zult u in Kemet aantreffen.

Klein nadeeltje: na Spiel volledig van de aardbodem verdwenen en ten vroegste pas opnieuw beschikbaar in februari. En hopelijk strooit de stopzetting van de samenwerking tussen Asmodee en Matagot aangaande de verdeling in onze contreien ook geen roet in het eten. Maar toch: zet alvast een deeltje van uw eindejaarspremie opzij. Het zal goed besteed zijn.

Tot morgen!

Dominique

 

Kemet

Matagot, 2012

Jacques Bariot / Guillaume Montiage

2 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

90 minuten

 

Lijn van het jaar

Tempest (Alderac Entertainment Group)

Katy Perry heeft een parfumlijn, Lady Gaga probeert u ook haar assortiment geurtjes aan te smeren, Urbanus zit ondertussen al aan zijn tweede meisjes-kledinglijn en de Kardashian-zussen – o gruwel – proberen ook al hun eigen vodden aan de vrouw te brengen.

Waarom zou AEG dan geen eigen spellenlijn mogen ontwikkelen?

Wel, in 2012 deed deze Amerikaanse uitgever dat en het moet gezegd dat diens kwaliteit die van alle bovenstaande lijnen ver overtreft.

Courtier, Dominare, Love Letter, Mercante: dit lijntje mag er best wezen. Niet dat je er bij gebruik high van wordt, maar drie van de vier – Mercante heeft nog niet op mijn plakkende tafel gelegen – leveren alvast voldoende speelplezier aan voor een gezellige spellendag.

Tot morgen!

Dominique

 

Startspelerbepalerspel van het jaar

Het is altijd een gedoe, dat bepalen van de starspeler. Ik gebruikte tot nu altijd de gsm-methode, maar de Nokia 1110 is steeds moeilijker te vinden en het lijkt of de tafelbladen van tegenwoordig ook steeds ruwer worden. Ik moest dus in 2012 op zoek naar iets anders.

Dat op zoek gaan, medespeler, was niet eenvoudig want een startspelerbepalerspel moet aan enkele strikte voorwaarden voldoen: het mag maar een fractie duren van het spel waarvoor de startspeler bepaald wordt, het moet makkelijk transporteerbaar zijn – bij voorkeur kan het mee in de doos van het spel dat gaat gespeeld worden – en de spelregels moeten kort en duidelijk zijn.

Maar ’De Tafel Plakt!’ zou ’De Tafel Plakt!’ niet zijn moest ik niet hebben gevonden. Meer zelfs, ik heb gevonden voor 2 tot 40 spelers. Vier awards in totaal, en een gratis uitsmijter.

Bent u met z’n tweeën raad ik u het kaartspelletje R (Japon Brand) aan. Is in oogwenk gespeeld, heeft voor een stapeltje van slechts 16 kaarten een verrassende diepte en doet perfect wat hier van het spelletje verwacht wordt: de startspeler aanduiden.

Bent u met 3 of 4 spelers moet u Love Letter (AEG / Japon Brand) tevoorschijn toveren. Ook hier weer een verrassende diepte voor een bescheiden set van 16 kaarten en erg snel gespeeld. Eén nadeel echter: het is goed mogelijk dat u uiteindelijk niet aan uw oorspronkelijk geplande spel toekomt omdat u de hele avond met dit aan de slag blijft. U bent gewaarschuwd.

Als uw speeltafel 5 tot 6 spelers herbergt moet u zonder enige schroom voor Coup (La Mame Games) gaan. Speelt ook lekker snel, al moet u hiervoor iets meer tijd uittrekken dan voor de vorige twee, maar u mag de avond dan wel gewoon beginnen met liegen en bedriegen. Als aperitief kan dat tellen, zeker als de spellen die erna volgen zich in hetzelfde spelsegment bevinden. Maar ook hier weer een waarschuwing: dit heeft dezelfde verslavende factor als Love Letter. Twee waarschuwingen in twee alinea’s, u bent ondertussen al vier mannen waard.

Dobbelt u liever en zit u met 2 tot 4 spelers aan tafel moet u voor Go First Dice gaan, een selfmade dobbelsteenset. U krijgt hier de garantie dat iedereen evenveel kans heeft om startspeler te worden, dat er nooit gelijke standen zijn en dat u in één worp, moest u dat wensen, de volledige spelersvolgorde kunt bepalen. Ga daar maar eens aanstaan.

In het uitzonderlijke geval dat u met 7 tot 40 spelers aan uw ongetwijfeld erg uit de kluiten gewassen tafel zit moet u schijnbaar argeloos Il Cucco uit uw binnenzak halen. Een beetje een buitenbeentje dit want dit is niet in 2012 verschenen, maar dook oorspronkelijk op in het Frankrijk van de zeventiende eeuw, waarna het in Italië werd geperfectioneerd om vervolgens uit te waaieren naar de Scandinavische landen, alwaar het tot op heden nog steeds een populair tijdverdrijf is. Omwille van het verschijningsjaar komt dit uiteraard niet in aanmerking voor een 2012 award. Maar goed, 40 spelers aan tafel, dat ziet u ook niet elke dag, dus dit moet hier toch even onder het voetlicht. Japon Brand bracht het in 2004 uit, het werd prompt genomineerd voor de Japan Boardgame Prize 2004 als beste Japanse spel en in datzelfde jaar heb ik het dan maar vrolijk opgepikt op Spiel. Dat heb ik me tot op heden nog niet beklaagd. Het leuke aan dit spel is dat u niet moet proberen te winnen, maar moet proberen te voorkomen dat u verliest. Dat lijkt een beetje raar als u het zo leest, maar u moet het spelen om het te begrijpen. En u krijgt er nog een hoop varianten bijgeleverd. Veel spel dus, en dat in een ziplock-zakje.

Tot morgen!

Dominique