Kashgar: Händler der Seidenstraße (Kosmos)

In Kashgar: Händler der Seidenstraße, een spel voor 2 tot 4 spelers, transformeert u (voor de zoveelste keer) in een handelaar die jongleert met specerijen die via de zijderoute vanuit Azië naar Europa worden getransporteerd.

Dat jongleren doet u uiteraard om het meeste centjes te vergaren om van daaruit dan weer de wisselbeker ‘handelaar van het jaar’ binnen te halen, die wordt uitgereikt aan de speler die als eerste een vooraf bepaald aantal leveringscontracten – voor iedereen zichtbaar in het midden van de speeltafel – heeft binnengehaald.

U doet het vuile werk uiteraard niet alleen. Drie families staan u bij in de bordkartonnen strijd. De leden daarvan hebben belangrijke vaardigheden die u tijdens uw beurt kunt inzetten. Deze vaardigheden hebben onder andere betrekking op de deelgebieden goudbeheer, specerijenvoorraad en – last but not least – uw kudde muilezels. Ook voor gezinsplanning en het vervullen van contracten draaien zij hun hand (en andere lichaamsdelen) niet om. U kunt via hen zelfs de gezinsplanning van uw tegenspelers beïnvloeden.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Gerhard Hecht is, ondanks zijn gezegende leeftijd van 47 jaar, een nieuwe naam aan het ontwerpersfirmament. U geeft nieuwelingen graag een kans.

Kashgar: HdS is een race. U houdt van spellen waarbij snelheid van handelen geboden is.

U houdt ervan druk te zetten op uw tegenstanders.

U geniet ervan uw tegenspelers voor te zijn.

U kickt op kaartmanagement.

Minder dan een uur speeltijd, met geringe wachttijden? U count zich alvast in.

U kickt op de illustratieve vaardigheden van Franz Vohwinkel.

Een kaartgestuurd bord(jes)spel met goederen-, geld- en muilezeloptimalisatie? Laat maar komen.

Schuiven met houten blokjes op een persoonlijk spelbordje, daar mag men u altijd voor komen wakker maken.

U bent geïntrigeerd geraakt door de introductie van het spelmechanisme ‘open deckbuilden’ waarbij u ten allen tijde bij uw tegenstanders kunt evalueren wanneer welk familielid aan de beurt komt. Het feit dat ook zij dat bij u kunnen doen schrikt u niet af.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Kosmos voorbij want:

U kunt zich niet van de indruk ontdoen dat u het zogenaamd nieuwe concept ‘open deckbuilden’ al bij andere spellen bent tegengekomen en van het inzetten van open kaarten met activeerbare eigenschappen hebt u onlangs nog kunnen proeven tijdens een sessie Guildhall. U hebt het gevoel dat men u gewoon uit uw financiële tent wil lokken. U vindt dat niet leuk.

Geringe wachttijden? Met minstens negen openliggende kaarten bij elke speler? U ziet zo voor u wat er met de speeltijd gaat gebeuren als u met de leden uw reguliere spelgroep, stuk voor stuk gerenommeerde beurtanalisten, aan tafel zit. In het beste geval klokt u af op 90 minuten in plaats van de op de doos vermelde 45. U past.

Er staat nogal wat tekst op de kaarten dus u past sowieso voor de Duitse versie. U wacht nog even af en speurt aan de einder naar een Nederlandstalige omzetting.

Dominique

 

Glass Road (White Goblin Games)

In Glass Road wordt van u verwacht dat u zich inleeft in de dagelijkse besognes van een middeleeuwse glasmaker in Beieren. U produceert onder andere steen en glas die dan weer aanwendt om mee te bouwen aan de stad, wat dan weer uw inkomsten vergroot. U hebt specialisten in dienst die u voor allerhande klusjes kunt inzetten, houthakken bijvoorbeeld. Als u deze lieden slim uitspeelt kunt u uw tegenstanders een stapje voor blijven.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Glass Road is kaartgestuurd en hoe goed u stuurt hangt mede af van het stuur(on)vermogen van uw tegenspelers. Goed sturen betekent dat u specialisten inzet die uw tegenspelers – zij beschikken over identiek hetzelfde personeelsbestand – links laten liggen. U mag dan immers de volle twee vaardigheden van de specialist in kwestie benutten. U bent daar goed in, in het inschatten van uw tegenspelers.

U speelt graag Carcassonne.

U houdt van een kartonnen groeiproces op uw keukentafel.

U houdt van zorgvuldig plannen.

U fungeert graag als zandkorrel in de tandwielen van uw tegenstanders. 

U kunt zich spelmatig niet veel langer dan een uur concentreren.

U speelt regelmatig met z’n tweeën.

Uwe Rosenberg is zo’n beetje de Opel Ascona van de bordspelenwereld. Degelijk maar ook niet meer dan dat. Dat is voor u meer dan voldoende. U neemt immers niet graag risico’s, u weet graag vooraf wat u kunt verwachten en u gruwt van verrassingsfeestjes.

U streeft naar tevredenheid en niet naar geluk.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van White Goblin Games voorbij want:

Diepe zucht. Weer grondstoffen verzamelen om die later weer om te zetten in gebouwen en overwinningspunten. U hebt het allemaal al gezien en vooral meer dan één keer. U bent oververzadigd.

De Opel Ascona wordt soms ook gebruikt om het woord saaiheid te duiden en dat is nu net het eerste woord dat u te binnen schiet als u dit spel wat nader onderzoekt, zowel naar inhoud als verschijningsvorm, en u bent niet bepaald onder de indruk. U wil een Ferrari Testarossa in uw spellengarage en dat wordt hier absoluut niet aangeleverd.

Tijdens het lezen van de titel van dit spel hebt u even gehoopt dat u echt mocht glasblazen. U kreeg zelfs een beetje heimwee naar de sessies blaasvoetbal met uw overbuurjongen. Het zal jammer genoeg bij heimwee blijven.

De persmap gewaagt van ‘een atypische Rosenberg’ wat dan staat voor flexibel spelen, iets meer geluk dan u van hem gewend bent en de noodzaak om die twee dan weer optimaal op elkaar af te stemmen. Daar moet u eens goed om lachen, uw spellenkast puilt al uit van dit soort spellen.

Dominique

 

Medespeler,

Dit is uw probleem: u gaat in oktober naar Spiel, uw budget is beperkt en u ziet door het meer dan 800 stuks tellende spellenbos allang de bomen niet meer.

Dit is uw oplossing: u stemt vanaf morgen af op de dagelijkse Spiel 2013 voorbeschouwing van ‘De Tafel Plakt!’. Een voorbeschouwing die een week voor het startschot van Spiel zal uitmonden in een ongeziene climax: de ondertussen legendarisch geworden ‘De Tafel Plakt!-Koopwijzer’. Ik vis dus voor u zomaar de krenten uit de pap. Gratis en voor niets. U moet mij daar niet voor bedanken, een gezellige babbel als ik u op Spiel in een smalle doorgang tegen het lijf loop volstaat.

Ik zal de voorbeschouwingen handig groeperen links bovenaan op de startpagina, onder de titel: Uitkijkpost Spiel 2013.

Toch raad ik u aan uw prospectieve activiteiten niet te verwaarlozen, maar daar ben ik vrij gerust in. Ik heb immers uit betrouwbare bronnen vernomen dat velen onder u in groezelige hotelkamers en uitgeleefde caravans het internet afstruinen naar spelnieuws, terwijl vrouw- of manlief en de kinderen op het strand leuke dingen doen. Dat stemt mij hoopvol.

Houden zo.

Tot morgen!

 

Dominique

Van de week las ik op de nieuwe weblog ‘Ditterio’s Race door Spellenland’ dat de auteur zich schaamt omdat hij ooit UNO heeft gespeeld.

Toevallig kreeg ik ongeveer op hetzelfde moment een recensie-exemplaar toegestuurd van de nieuwste telg in de UNO familie, UNO Power, met het vriendelijke verzoek of ik eventueel wou  overwegen een bespreking te plaatsen op ‘De Tafel Plakt!’

Medespeler, mijn tijd is kostbaar – hoelang heb ik trouwens nog? – maar op vriendelijke verzoeken ga ik altijd in.

Dus heb ik deze variant uitvoerig getest.

De stelling van bovengenoemde auteur in acht genomen zou ik nu door de grond moeten zakken van schaamte. Gelukkig bestaan er schaamlappen als Terra Mystica, Caylus of Puerto Rico. Als ik echter moet kiezen tussen de begrafenisstemming die onlosmakelijk is verbonden met een sessie van de schaamlap Caylus of de uitgelaten vrolijkheid die oplaait tijdens een beschamend spelletje UNO twijfel ik geen seconde. Tafel twee.

De uitgelaten vrolijkheid waarvan hierboven sprake stak tijdens onze hernieuwde kennismaking met UNO opvallend snel weer de kop op.

U kent UNO, u moet uw hand proberen leeg te spelen vooraleer iemand anders aan tafel dat doet. Zodra u slechts één kaart op handen hebt moet u luid UNO roepen zodat uw tegenspelers weten dat het licht zich in de overgangsfase van oranje naar rood bevindt.

UNO Power introduceert vier torens (U, N, O, !) die zijn gekoppeld aan actiekaarten. u mag een of twee torens uit de voorraad of van een andere speler claimen als u een kaart met het betreffende torensymbool uitspeelt. Elke toren beschermt u tegen een van de gevreesde actiekaarten die u kaarten op hand doen nemen of een beurt doen overslaan. Hebt u alle vier de torens verzameld mag u al uw handkaarten, behalve één, afleggen en UNO roepen. De torens gaan daarna weer naar de algemene voorraad. Vervolgens maakt u zich op voor de genadeslag.

Voor de veeleisende veelspeler is UNO Power uiteraard absolutely not done. Voor de niet veeleisende veelspeler, een categorie waartoe ik mij zonder enige schaamte reken, is UNO Power een lekkere ontspanner na een zware, veeleisende werkdag. Gezellig spelen, prikjes uitdelen, prikjes incasseren, torens grijpen, streven naar maximale onschendbaarheid, UNO  krijsen en vooral veel lachen. We hebben er schaamteloos van genoten.

Pretentieloos amusement zonder uw grijze hersencellen nodeloos te belasten, meer pretendeert UNO Power niet te zijn. Dat hoeft ook niet. Er is immers een tijd voor alles.

Ook voor ondraaglijk heerlijke lichtheid. 

Dominique

 

UNO Power

Mattel, 2012

2 tot 6 spelers vanaf 7 jaar

30 minuten

 

In Police Precinct, een (semi)coöperatief bordspel voor 1 tot 6 spelers, evoceert u de rol van een politieman. Of vrouw. U mag kiezen. U bent gestationeerd in een stadsdeel waar recentelijk een gruwelijke moord werd gepleegd, de misdaad welig tiert en ogenschijnlijk iedereen die er resideert constant over de rooie gaat.

De hoofdcommissaris vraagt van u en uw teamgenoten dat u de bovengenoemde moord oplost terwijl u zich tegelijkertijd bezighoudt met uw dagelijkse politionele werkzaamheden: straatbendes onder controle houden, bijstand verlenen bij verkeersongevallen, geldtransporten escorteren, agressieve echtgenoten kalmeren, gekken met kettingzagen neutraliseren, inbrekers op heterdaad betrappen, neergeschoten collega’s te hulp snellen, interveniëren bij gaslekken, smokkelaars onderscheppen, cybercriminelen bij de kraag vatten, autodieven achtervolgen, vandalen voorleiden, zelfmoordpogingen verijdelen, gijzelnemers ompraten, zakkenrollers lokken, brandstichters natspuiten, bankovervallers arresteren, ontsnapte gevangenen terughalen, dronkaards hun roes laten uitslapen, bommenleggers opsporen, valsemunters ontmaskeren en ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan.

Soms krijgt u bij een oproep maar een flard van de informatie. Zo blijkt bij aankomst een gewone dronkaard een wel zeer agressieve pittbull terrier als boezemvriendje te hebben, met bijgevijlde hoektandjes. Of heeft een autodief en passant een gijzelaar meegenomen. Dat had men u bij de briefing niet gezegd. Maar toch: u zult het moeten oplossen.

En u zúlt echt tot het draadje moeten gaan wil u dit spel winnen.

Maar die moord is eigenlijk toch uw topprioriteit. De hoofdcommissaris heeft voor het oplossen ervan een deadline gesteld. Lukt het u en uw teamgenoten binnen de gestelde termijn niet de dader te vinden en te arresteren ziet het er heel slecht voor u uit.

Daarbovenop hebt u het gevoel dat niet elke collega zuiver op de graat is. Meer zelfs: u voelt aan uw water dat er minstens eentje vals speelt, zo vals zelfs dat hij of zij absoluut wil voorkomen dat de moord wordt opgelost en u een lintje krijgt.

Al het bovenstaande doet u door u op een gigantisch spelbord te verplaatsen met een politiewagen – u kunt kiezen tussen het opzichtige model met zwaailichten of een doordeweekse gezinswagen waarin u minder opvalt (goed voor het moordonderzoek) – en u te begeven naar de plaatsen delict. Tussen het pompen en verzuipen door zoekt u naar de identiteit van de moordenaar. Dat doet u door verdachten te ondervragen, sporenonderzoek te doen en het moordwapen te zoeken. Alles wat u verzamelt brengt u bij elkaar op een prikbord op het bureau, liefst zo snel mogelijk want de klok tikt onherroepelijk verder. Van zodra alle puzzelstukjes in elkaar vallen kunt u op jacht naar de moordenaar. Die beseft ondertussen dat het net zich sluit, waarna hij probeert zo snel mogelijk de stad te verlaten. Hij laat hierbij niet na zich onder de straatbendes te mengen. Hij kent daar nog een paar vrienden.

Gelukkig hebben u en uw collega’s bepaalde vaardigheden die van pas kunnen komen tijdens het vervullen van uw taak. Is dat niet voldoende kunt u zich op het bureau nog bijscholen in specifieke politionele technieken.

Slaagt u erin de dagdagelijkse stedelijke calamiteiten op te lossen – daartoe dobbelt u, en liefst zo hoog mogelijk – wordt u beloond met een donut en eventueel politiekaarten. Die geven u weer extra mogelijkheden die het u makkelijker maken de dag door te komen. Hebt u het gevoel dat u de stokebrandjes waarvoor u werd opgeroepen niet alleen kunt blussen kunt u altijd assistentie inroepen van uw collega’s. Zij beslissen dan of ze u te hulp snellen of niet. Faalt u moet u rekening houden met een aanzienlijke stijging van de misdaadcijfers in uw district, wat dan weer zijn weerslag heeft op de tijd die u nog rest om de moord op te lossen.

Pompen of verzuipen is een term die tijdens het spelen van PP voortdurend door mijn geest spookte. U hebt zo al weinig tijd en u hebt maar tien vingers die in de talrijke rompgaten van dit zinkende schip kunnen worden gestopt.

Heerlijk.

Medespeler. Police Precinct is qua thematiek het beste coöperatieve spel dat ik ooit heb gespeeld. En niet alleen qua thematiek, maar ook wat betreft spelmechanismen en speelplezier houdt PP zich op in de topklasse van het coöperatieve subsegment. Waarlijk waar.

Negatieve punten? Ja hoor. Op de windroos op het spelbord blijkt het westen in het oosten te liggen en ongekeerd en een gebeurteniskaart die hiermee correleert moet u dan ook tegenvoets interpreteren. Hinderlijk, maar niet onoverkomelijk. Op BGG vindt u trouwens gecorrigeerde exemplaren.

PP – ik heb het hierboven al eens aangehaald – is een heerlijk spel. Het maakt ook niet uit met hoeveel spelers u aanschuift, plezier hebt u altijd. En reken niet op een gezondheidswandeling, al helemaal niet wanneer u met de ‘bad cop’ variant speelt. Doet er een verrader mee of niet, dat is altijd een leuke smaakmaker bij een coöperatief gerecht. Ook het feit dat u bij de beurten van uw medespelers betrokken partij bent is een groot pluspunt, Om over de tafelpraat tijdens het spelen nog maar te zwijgen (het verdient aanbeveling om de communicatie middels krakende walkietalkie geluiden te voeren). Verder kunt u naar believen de moeilijkheidsgraad aanpassen van poepsimpel tot quasi onmogelijk.

Ik geeft u deze gouden raad: niet twijfelen. Speld op dat insigne!

Dominique

 

Police Precinct

Common Man Games / Passport Game Studios (2013)

Ole Steiness

1 tot 6 spelers vanaf 13 jaar

90 minuten

 

Fillers, het is de ietwat oneerbiedige benaming van korte spelletjes die als opvulsel moeten dienen tussen het zogenaamde grotere en betere werk. De term ‘grotere’ is meestal van toepassing, de quotatie ‘beter’ mag dikwijls met een korrel zout worden genomen. De fillers steken qua speelplezier niet zelden de grote broers in hun kleine achterzak.

The Great Heartland Hauling Co. is zo’n kleppertje. Meer zelfs, het kleine doosje herbergt een spel dat qua diepte en speelplezier de gebakken lucht van veel grote broers en zussen ver overtreft.

Het uitgangspunt is simpel: u bent een van een grote hoeveelheid tatoeages voorziene Noord-Amerikaanse trucker in de al even Noord-Amerikaanse Midwest. Die Midwest wordt willekeurig op tafel uitgestald middels beiderzijds bedrukte speelkaarten. De bedrukking omhelst locaties die u moet aandoen. Aandoen betekent laden of lossen van één soort lading: fauna (varkens en runderen) en flora (maïs en sojabonen). Verder kunt u op de kaarten mooi aflezen welke lading welke locatie aanbiedt en, veel belangrijker, welke goederen ze nodig heeft, waarbij het goed om weten is dat fauna meer opbrengt dan flora. Lossen betekent cashen en wie het meeste geld heeft verdiend op het einde van het spel wint.

Uw monster van een vrachtwagen, gesymboliseerd door een houten exemplaar op het ‘spelbord’ en een persoonlijk overzichtsbordje met de laadruimte en de boekhouding, kan tot acht goederen (houten blokjes) vervoeren.

Tijdens uw beurt moet u uw vrachtwagen verplaatsen, vervolgens mag u één actie doen (laden, lossen of kaarten afleggen) en als afsluiter tankt u lekker bij (handkaarten aanvullen tot vijf).

Wat het laden en lossen enigszins bemoeilijkt is dat u deze handelingen alleen kunt doen als u gelijkaardige kaarten uit uw hand aflegt. U mag er bij het laden ook andere afleggen dan de gevraagde, maar dan moet u er dubbel zoveel afleggen. Als u weet dat de handlimiet vijf is beseft u dat goed managen van kaartjes primordiaal is. Eén van de belangrijkste acties in dit spel is mijns inziens dan ook het afleggen van kaarten en trekken van nieuwe. Dat kost u wel een dollar, maar wat u op hand krijgt is later mogelijk veel meer waard.

Deze heerlijke vorm van tijdverdrijf eindigt op het moment dat een speler minstens 30 dollar (vier spelers), 40 dollar (drie spelers) of 50 dollar (twee spelers) heeft verzameld. Daarna krijgen de andere spelers nog één kans beter te doen. Vervolgens krijgt u nog strafpunten voor elk goederenblokje dat zich nog in uw laadruimte bevindt (fauna -2, flora -1).

En u wil gelijk weer.

Wat The Great Heartland Hauling Co. zo leuk maakt is dat u uw truck elke ronde opnieuw moet verplaatsen, maximaal drie locaties ver. U mag niet doodleuk wachten tot er zich betere tijden aandienen. U moet de weg op. En om de weg op te gaan hebt u diesel nodig, die u mits het nemen van kaarten uit de uitlage of de gedekte trekstapel op hand neemt. Indien u niet over het zwarte goud beschikt moet u zuurverdiende dollars inleveren om de verplaatsing alsnog te kunnen maken. Diesel en cash mogen niet worden gemengd om uw verplaatsing te bekostigen. U mag uw verplaatsing ook niet eindigen op het distributiecentrum (het startveld) of op een locatie waar zich een truck van een tegenstander bevindt. U hebt al begrepen dat u goed moet plannen wil u dit spel winnend aflsuiten.

Hou er ook rekening mee dat op elke locatie maximum acht goederenblokjes mogen liggen. Belangrijk voor als u die stinkende varkens in uw laadruimte dringend kwijt wilt.

Ook interessant: u krijgt zomaar de ‘Truck Stop inspansion’ meegeleverd. Hebt u gebackt op Kickstarter zit de ‘Badlands’ uitbreiding ook in het doosje. Dan kunt u met z’n vijven aan de slag. Dit spelletje speelt trouwens met elk opgegeven spelersaantal even lekker.

Als u het kotsbeu bent steeds weer die grote dozen van Ticket to Ride, Age of Steam en Auf Achse mee te zeulen op vakantie moet ik u dit lichtelijk fantastische, compacte alternatief gewoon aanraden. Het verenigt de leuke ingrediënten van de bovengenoemde spellen in een kaartspelletje, doet dat met verve en in een veel kortere speeltijd. De steeds wisselende geografische setting waarop u speelt is ook een pluspunt. En op het materiaal valt gewoon niets aan te merken.

Bent u tevens al jaren op zoek naar een spel dat moeder de vrouw of meisje de partner wel eens aan tafel zou kunnen lokken? Uw zoektocht zou in de Amerikaanse Midwest wel eens een einde kunnen nemen. Dat is toch ook mooi meegnomen?

Topspel(letje)

Dominique

 

The Great Heartland Hauling Co.

Dice Hate Me Games, 2013

Jason Kotarski

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar (5 met de Badlands expansie)

30 minuten

 

In Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring Deck-Building Game (Cryptozoic Entertainment), verder LOTRDBG genoemd, mag u voor de zoveelste keer op uw blote, behaarde voeten een reis richting Mordor boeken om aldaar een ring af te leveren – handtekening voor ontvangst niet vereist.

Het is te zeggen, uw aankomst in Mordor zal voor een volgende editie zijn, want deze deckbuilder laat u slechts toe het eerste derde van uw reis te volbrengen.

Laat die blote, behaarde voeten u vooral niet afschrikken. U mag ook als Aragorn, Legolas, Gimli, Gandalf of Boromir aan de bak. En als u al helemaal geluk hebt en de promokaarten kreeg meegeleverd mag u zich zelfs in een jurk hullen en als Arwen op queeste.

Eigenaardig genoeg is in dit spel enig ongenoegen binnen het reisgenootschap ontstaan en doen de leden mee aan de queeste met slechts één doel: de beste van alle reisgenoten zijn.

Dat is wel even wennen hoor, hopen dat het uitschot van Sauron uw medereizigers genoeg schade toebrengt. Kunt u echter om deze thematische kronkel heen wordt u wel lekker verwend.

LOTRDBG is immers verrassend leuk.

Veel leuker dan vele deckbuilders waarmee men u heden ten dage om de oren slaat.

Dat komt door het volgende:

LOTRDBG bouwt voort op de Cerberus Engine, de motor die het ook al heerlijke hebbeding DC Comics Deck-Building Game, hier verder DCCDBG genoemd, zo soepel deed draaien. LOTRDBG voegt er enkele ingrediënten aan toe, maar ook weer niet teveel zodat alles leuk in balans, en vooral erg leuk, blijft.

Die motor waarvan hierboven sprake bestaat voornamelijk uit een lekker volumineus ‘Main Deck’ waarvan er steeds vijf kaarten op tafel open liggen. Neemt u tijdens uw beurt een of meerdere kaarten van de uitlage wordt die niet onmiddellijk aangevuld. Dat gebeurt pas helemaal op het einde van uw beurt. Dat is interessant en het doet u een beetje meer nadenken vooraleer u toeslaat. Door meerdere kaarten uit de uitlage te nemen verhoogte u trouwens de kans dat de speler na u aanzienlijke schade oploopt vooraleer hij zijn beurt kan beginnen. Later meer hierover.

Verder krijgt u ook de kans tegen het gespuis van Sauron te vechten, wat u extra kracht – de enige munteenheid in dit spel – en punten oplevert. U kunt kiezen tussen Saurons voetvolk, nog enigszins beheersbaar, of Saurons elite strijdkrachten – denk in dit geval aan zelfmoord in het kwadraat. De maker adviseert u dit zorgvuldig verzegelde deckje creaturen pas te openen van zodra u de basis voldoende in de vingers hebt, een advies waarbij ik me graag aansluit. Luistert u hier niet naar moet u het zelf maar weten. Een gewaarschuwde elf is er tweeëntwintig waard.

Saurons discipelen aanvallen is één ding, er zelf door aangevallen worden een heel ander. Krijgt, net als in DCCDBG, elke speler met een aanval te maken na het verslaan van een superslechterik en het openleggen van de volgende, wordt bij het opendraaien van een vijand uit het main deck hier ook nog eens de speler geviseerd die als volgende aan de beurt is. Dat is voor de man of vrouw in kwestie niet erg fijn, voor de andere reisgenoten is dat smullen. Verdedigingskaarten kunnen gelukkig wonderen doen, al moet u ze wel uit uw handje verwijderen als u ze wil gebruiken. En uit het handje betekent minder kracht als u aan de beurt komt. Hou rekening met een aanzienlijke hoeveelheid keuzestress tijdens dit spel.

Hebt u geluk kunt u locatiekaarten op de kop tikken die u later tijdens het spel voor u op tafel mag leggen waarna ze u een permanent voordeel bieden.

Hebt u heel veel geluk verschijnt er tijdens uw beurt een fortuinkaart die doet wat ze belooft dat ze doet: u een fortuinlijke boost geven. Wat bijvoorbeeld te denken van ‘A Gift’, een kaart die u toelaat zomaar de bovenste kaart van het main deck op hand te nemen waardoor die onmiddellijk speelklaar zit. Yummy!

In tegenstelling tot DCCDBG beschikt uw karakter hier niet over een permanente vaardigheid die het leven van een (super)held erg veraangenaamt, maar krijgt u wel één speciale kaart mee die u uiteraard enkel kunt gebruiken als u ze tijdens uw beurt op hand krijgt en uitspeelt. Zo krijgt bijvoorbeeld Frodo De Ene Ring mee, Gandalf zijn magische staf, Gimli zijn onmisbare bijl en Legolas de boog van de Galadhrim. Erg krachige kaarten zijn dit, die uw mogelijkheden tijdens uw beurt aanzienlijk de hoogte injagen.

Zoals bij elke deckbuilder telt u op het einde van het spel, dat zich aandient zodra de laatste superslechterik is verslagen of de uitlage niet tot vijf kaarten kan worden aangevuld, de punten op uw verzamelde kaarten samen, trekt uw opgedane corruptie daarvan af en steekt u de handen in de hoogte als de uitkomst die van uw tegenspelers overtreft.

LOTRDBG is een erg puike deckbuilder. Thematisch erg mooi omgezet – er wordt fotomateriaal uit The Fellowship of the Ring gebruikt – en erg leuk en vlot om te spelen. Laat het competitieve aspect van het geheel u er niet van weerhouden dit kleinood aan te schaffen.

You shall not pass on this one!

Dominique

 

Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring Deck-Building Game

Cryptozoic Entertainment, 2013

Ben Stoll, Patrick Sullivan

2 tot 5 spelers vanaf 15 jaar

30 minuten

 

In Brügge vraagt de heer Feld van u dat u in het Brugge van de 15^de eeuw de rol van handelaar aanneemt en vervolgens met uw zuurverdiende guldens huizen bouwt, kanalen aanlegt, standbeelden opricht, personeel aanwerft en – herr Feld zou herr Feld niet zijn – de aan de einder opdoemende rampspoed vermijdt.

Dat doet u allemaal door tijdens een ronde vier handkaarten – u hebt er vijf op hand – uit te spelen waarbij elke kaart u de keuze biedt uit zes mogelijke acties, al dan niet gelinkt aan het resultaat van het werpen van vijf dobbelstenen in fase twee van de vijf fases tellende speelronde.

Die dobbelstenen bepalen hoeveel gulden u tijdens uw beurt kunt innen en hoeveel u moet betalen om in de gunst te komen van de plaatselijke adel. Dat loont, want uw positie op de sociale ladder levert u aan het eind van het spel extra punten op.

De acties die u uitvoert leveren u vroeg of laat punten op: de huizen die u bouwt; de lieden die u inhuurt; de kanalen die u uitgraaft; de bonusfiches die u verdient door op het einde van een ronde als enige voor te liggen bij kanaalbouw, personeelsbeleid en status; het voorkomen van onheil; de extra bonussen die bepaalde personages bij speleinde u opleveren enzovoort.

Het personeel dat u aanwerft verblijft in de huisjes die u voor hen bouwt. Heel kleine huisjes zijn het, er kan slechts één bewoner in.

Dat onheil dat u ongegeneerd tegemoet treedt dient zich aan onder de vorm van overstromingen, branden, overvallen en de pest. Hoe snel het gekommer en gekwel uw richting uitwaaiert wordt ook bepaald door de hoger vermelde dobbelsteenworp. Het is allemaal nog niet zo erg als in ‘Im Jahr des Drachen’, maar toch. U houdt er best rekening mee. Doet u dat levert dat u zelfs punten op.

Herr Michael Menzel, de illustrator van dit leuke hebbeding, heeft overuren geklopt want hij heeft, buiten zijn gekende vakwerk op het spelbord, nog eens 165 verschillende personagekaarten getekend waarnaar het erg fijn kijken is.

U kent mij. Als men mij vraagt te kiezen tussen bordspel of kaartspel kies ik zonder aarzelen voor de kaarten.

Ik ben er verzot op.

Ik ben ook gek op kaarten met meervoudige functionaliteit. En Brügge legt er zomaar ineens 165 met meervoudige functionaliteit in uw mandje. Dat is wel heel genereus..

Brügge levert gelukkig kaart én bord aan en dat is ook altijd lekker meegenomen. Nog meer meegenomen is dat het zwaartepunt van dit spel zich toch ter hoogte van het kaartspel ophoudt, waarbij de 165 personagekaarten u als kleine kunstwerkjes wel heel erg lekker in de hand liggen. Het bord is eerder klein, maar functioneel gehouden. Dat moet, want er komt nogal wat omheen te liggen tijdens het spelen. Uw idyllische huisjes met hun bewoners met name. En die vragen wat ruimte.

Na het lezen van het voorgaande kunt u verkeerdelijk de indruk krijgen dat u zich vooral op uw eentje in uw eigen speeltuintje aan het ontspannen bent. Dat hoeft niet. Morrelt u graag met het welbevinden van uw tegenspelers kunt u ook beroep doen op het gespuis van de onderwereld. Met de onruststoker bijvoorbeeld – what’s in a name – kunt u de kanaalbouw van uw tegenspelers aanzienlijk ondermijnen. Of speelt u liever de bedrieger uit, zodat u bij zijn activatie het onheil dat uw tegenspelers bedreigt naar een versnelling hoger kunt schakelen?

Laat u niet in de luren leggen door sujetten op BoardgameGeek die beweren dat de graveur het spel uit balans trekt. Zij dwalen. De brave man doet dat niet.

Klein minpuntje: de bonuspunten die u op het einde van het spel verzamelt zijn een veelvoud van wat u tijdens het spelen bijeen hebt gescharreld. Ik had hier een Stone Age gevoel. Zelf vind ik ze niet aangenaam, massieve eindtellingen. Ik scheur liever over een scorespoor dan dat ik voortstrompel. Maar misschien bent u een heel ander type speler en kunt u heel erg genieten van een onverwachte puntentelling op het einde. Het zij u gegund. En het wordt u gegeven.

Nog een aandachtspunt: op elke kaart staat de speciale vaardigheid van het personage vermeld. In een aangenaam leesbaar lettertype, maar Auf Deutsch. ‘Schade’ als u deze taal niet een beetje begrijpt. Dat wordt bidden voor een Nederlandstalige editie of wachten op de Engelse van Z-Man Games later op het jaar.

Brügge klokt af op ongeveer 60 minuten, mijn soft spot wat speelduur betreft. In dat uur, dan kan ik u verzekeren, hebt u zich erg geamuseerd. Dat komt mede door de snelle beurtwisselingen en het daaruit voortvloeiende soepele spelverloop, de voortdurende dreiging van het noodlot dat als een wurgslang op de loer ligt en het niet zelden verrassende eindresultaat van de eindtelling. Dat zijn leuke dingen voor de mensen, ook voor slechts twee Bruggelingen.

Rialto, Bora Bora of Brügge? De Feld-adepten onder u hebben ze ondertussen alle drie op het schap staan. Behoort u nog enigszins tot de nuchteren onder ons en vindt u een van deze drie meer dan voldoende? Brügge is the place to go.

Rest mij enkel nog u het antwoord te geven op de vraag in de titel van deze bijdrage: volmondig ja!

Dominique

 

Brügge

Stefan Feld

Hans im Glück, 2013

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

De Kolonisten van Catan Collector’s Editie (Kosmos / 999 Games)

De Kolonisten van Catan, na San Juan mogelijk het beste spel aller tijden, kreeg onlangs een ongelooflijk knappe opsmuk. In 2010 meerbepaald, maar ik kon pas van de week mijn eerste blik erop werpen.

Een opsmuk die uw liefde voor dit spel, moest die al bekoeld zijn, weer zal doen opflakkeren.

Prachtige houten landschapstegels met uitsparingen voor de al even houten getalfiches, aangepaste en heel mooie houten speelstukken, houten zeshoekige tegels met daarop het overzicht van de bouwkosten en de trofee voor de langste handelsroute en de grootste riddermacht, grafisch herwerkte grondstoffen- en ontwikkelingskaarten, kaartenhouders, een handig en overzichtelijk regelwerk, lekker ouderwets vormgegeven houten dobbelstenen en dat allemaal in een prachtige houten en erg functionele opbergkist.

Als u het voorgaande nog eens naleest zult u vaststellen dat het materiaal hout in niet geringe mate in dit spel aanwezig is. Als u de kist opent brengt het aroma van het naar vers hout ruikend spelmateriaal u helemaal in de sfeer. U waant zich onmiddellijk in een blokhut in het nationaal park Kootenay in British Columbia.

En alsof het allemaal nog niet genoeg was werd de uitbreiding voor 5 en 6 spelers ook maar gelijk mee in de kist gestopt.

U moet dit op een vrije avond eens op tafel uitstallen en enkele vrienden niet-spelers uitnodigen. Zelfs het aperitief gaat onaangeroerd blijven.

Uiteraard hangt hier een prijskaartje aan. Onder de 70 euro gaat u dit waarschijnlijk niet vinden, tenzij u een erg grote geluksvogel bent.

Maar toch. Als u één keer per jaar van uw partner spelmatig mag inhakken op het gezinsbudget én u wil hem of haar mee aan tafel krijgen voor een spelletje hoeft u niet verder te zoeken.

Dominique

 

De Kolonisten van Catan Collector’s Editie

Kosmos / 999 Games (2010)

Klaus Teuber

2 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

75 minuten

 

Overdaad van het jaar

Spellbound ( Fragor Games)

Er zijn grenzen.

Ook aan wat in een spellendoos hoort.

Hebben de Lamont Brothers al een zekere reputatie hoog te houden in de categorie ‘het oog wil ook wat’, met Spellbound zijn ze helemaal doorgeslagen. Geen problemen met de kaarten en het spelbord en de spelregels en de stoffen zak en de glasbolletjes, dat is allemaal dik in orde. Maar de spelfiguren, de pionnen dus, horen toch eerder in een vitrinekast thuis dan op een keukentafel.

Heel breekbaar ook, wat resulteert in een obligatoire minutieuze manipulatie bij opzet, spelverloop en afruim. Twee witte, fluwelen handschoentjes in de doos waren geen overbodige luxe geweest.

En hoe zit dat nu met Spiel 2013? Ik heb vernomen dat de twee Schotten dit nog willen overtreffen. Hoe gaan ze dat dan wel doen? En met welk thema? En moet er dan een aanhangwagen mee naar Essen? Of een LF Hybride van DAF Trucks?

Dimmen, jongens!

Dominique

 

Hier eindigt de prijsuitreiking voor het gezegende spellenjaar 2012. Ik kan u nu al meedelen dat voor het jaar 2013 reeds twee awards op de perkamentrol kunnen worden bijgeschreven. En we hebben nog maar een twaalfde van het parcours afgelegd. Straffe awards zijn het, maar de sluier zal pas in januari 2014 worden opgelicht.

In afwachting daarvan gaat ‘De Tafel plakt!’ weer over tot de orde van de dag, met spelbesprekingen, glazen bol-activiteiten en mijmeringen.

Als ik even scan wat er nog op mijn keukentafel staat te wachten heb ik niet het gevoel dat ik even op adem kan komen.

En u dus ook niet.

Dominique