Zo had het eigenlijk in eerste instantie moeten zijn van het jaar

Eldritch Horror (Fantasy Flight Games)

Eldritch Horror is wat Arkham Horror eigenlijk had moeten zijn.

De kans is groot dat u dit spel, in tegenstelling tot zijn voorganger, wél foutloos zult spelen. Dat komt door de veel overzichtelijker en kortere spelregels, die nog extra worden ondersteund door een referentiewerkje dat tijdens het spelen eventueel opkomende vragen in een mum van tijd beantwoordt. Het is trouwens een heuglijke vaststelling dat Fantasy Flight Games wat spelregels betreft eindelijk de goede weg is ingeslagen.

Speelde Arkham Horror zich nog af op kleinstedelijk niveau, hier wordt zowaar de hele wereld uw speelterrein. Een speelterrein dat door het overzichtelijke spelbord – nóg een verbetering ten opzichte van Arkham Horror – door de spelers ook daadwerkelijk als speelterrein wordt ervaren.

En wat een verhaal waarin u hier wordt gezogen!

Dat verhaal wordt nog versterkt door de ‘conditions’ die u in de loop van het spel kunt oplopen. Eerder in het spel een lening aangegaan om materiaal te kopen? Dat is inderdaad handig maar besef wel dat u op een of andere manier later in het spel zult moeten terugbetalen, en niet noodzakelijk met geld. U gebruikt al eens graag een eeuwenoude toverspreuk? Goed articuleren en mentaal sterk genoeg zijn is de boodschap want het zou wel eens kunnen dat de uitgesproken formule u zelve als eerste slachtoffer kiest.

Maar niet getreurd, als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Hier onder de vorm van een bende kloosterzusters die u met hun zegeningen mogelijk de belangrijkste hulpbron in het spel aanbieden. Atheïst of niet, ik garandeer u dat u op uw knieën zult smeken om hun interventie.

Mooi meegenomen is ook dat de speeltijd, mits wat oefenen, aanzienlijk korter is dan die van Arkham Horror. Maximum drie uurtjes moeten volstaan. Laat u niet misleiden, een kort spel wordt dit nooit. Maar dit soort epiek mag wat mij betreft gerust wat tijd kosten.

Runner up: Battlelore (Second Edition) / Fantasy Flight Games

Battlelore, medespeler, ik heb er tonnen plezier mee gehad.

Die tijd is echter voorbij.

Want Battlelore (Second Edition) is aan de einder verschenen en het is een godsgeschenk.

Weg met die banieren, die ingewikkelde eenheidsregels, die hopen kaarten voor uw neus, die slijtende dobbelstenen en dat onhandige scenarioboek. Een frisse wind heeft al deze irritante weerhaakjes van het slagveld weggeblazen.

Meer info? In de rechterkolom vindt u een bespreking. Van een verliefde bordspeler.

Tot morgen!

Dominique

Spellenbabe van het jaar

Het is algemeen geweten dat de mannelijke veeleisende veelspeler geen oog heeft voor vrouwelijk schoon en alleen maar geïnteresseerd is in spelborden, actiekaarten, fiches, bordkartonnen dukaten, houten grondstofblokjes en complexe regelboeken. En lijstjes, vooral veel lijstjes.

Alle bewoonsters van de Playboy Mansion mogen op raakafstand uitdagend en weinig rondingen verhullend op hetzelfde kingsize waterbed liggen te kronkelen, een veeleisende veelspeler gunt ze geen blik waardig als er zich ook maar iets in dezelfde kamer bevindt dat lijkt op een spellendoos.

Zo jammer.

Om te redden wat er nog te redden valt werd deze award in het leven geroepen. Mogelijk kan ik door deze bijdrage toch nog enkele zielen redden.

Kom naar het licht, jongens!

Ik heb geen naam, geen adres, geen foto, niks. Ik weet alleen dat deze Poolse schoonheid ons op Spiel op weg zette bij 7 Days of Westerplatte, een weg die wat mij betreft gerust eindeloos had mogen doorlopen. Jammer dat de spelregels zo kort waren. Elk woord, elke pionberoering, elke bladomslag door de spelregels, elke beweging die ze maakte droeg het soort erotische lading in zich waarvoor Merkel, Rutte en Di Rupo een moord zouden begaan. Dat alles werd nog eens ondersteund door het aroma van een heerlijk parfum, een aroma waarvoor het bovengenoemde trio zou overwegen een Ici Paris XL te overvallen.

Soit, ik was verkocht aan het spel maar toch vooral aan de deerne die ons tijdens het startproces begeleidde. Jammer genoeg mocht het niet zijn want later op de beurs kwam ik haar tegen, vergezeld door wat overduidelijk haar vriend was, het soort knapperds waartegen ik het altijd weer moet afleggen.

Ik had tijdens onze sessie 7 Days of Westerplatte nochtans alles uit de kast gehaald. Om kans bij de andere sekse te maken moet u immers kopiëren wat uw doelwit doet. Daar hebben gerenommeerde psychologen heel goed over nagedacht. Ik deed alles goed, van sensuele pionberoeringen over stijlvol spelregelbladzijden omslaan en zwoel bewegen tot zeemzoeterig praten – geen makkelijke opdracht als het over het uitbreken van de tweede wereldoorlog gaat. Alleen het ondersteunende aroma, daar had ik blijkbaar niet voldoende aandacht aan besteed.

Volgend jaar beter.

En in afwachting maar naar Jubilee Street van Nick Cave & The Bad Seeds luisteren.

Eén troost, medespeler, ik weet het licht nog te vinden.

Tot morgen!

Dominique

 

Stress genererend spelonderdeel van het jaar

De grafzerk in Carnival Zombie (Albe Pavo / Raven Distribution)

Als u de eerste zombies op deze tegel dropt denkt u, is het dát maar? Dat ‘dat maar denken’ zal u echter snel vergaan als u enkele rondes verder bent. Niet veel, enkele. Dan begint u plots te hopen dat u tijdens uw beurt niet al teveel zombies uitschakelt. Uw dumpfase wordt dan immers plots gekenmerkt door een irritante stressgerelateerde tremor waardoor uw fijne handmotoriek plots niet meer is wat u er doorgaans van gewend bent: doortastend, fijnzinnig en erg doelgericht.

De stress die zich meester van u maakt wordt ook mee in de hand gewerkt door wat een potentiële mislukking in deze fase uw medespelers kan aandoen. Dat is namelijk niet niks en dat wéét u. En uw trillende hand blijkbaar ook.

En het wordt allemaal nog erger als de huisregel ‘op uw plaats blijven zitten tijdens de dumpfase’ gehanteerd wordt. Dan breekt het koude angstzweet u helemaal uit.

Carnival Zombie krijgt daardoor ook gelijk de ‘De Tafel Plakt!’ behendigheidsspel award van het jaar.

Twee ‘De Tafel Plakt! Awards’ in één klap, het is niet veel spellen gegeven.

Tot morgen!

Dominique

Spel(len) van het jaar

Origin (Matagot)

Zeg maar gelijk hét gateway spel van het jaar. Als u de toegangspoort tot uw hobby voor nieuwe spelers wagenwijd open wil zetten moet u naar deze doos grijpen. Haar inhoud gaat u grote diensten bewijzen.

Origin scoorde op de plak-o-meter 9,0625 punten, een score die door een zelf ineen geknutselde supercomputer berekend wordt aan de hand van 24 superingewikkelde variabelen.

Die hoge score is onder andere te danken aan het prachtige spelmateriaal, de eenvoudige en overzichtelijke spelregels (ook in het Nederlands), de balans, de aangename spanningsboog die uitmondt in een verrassende eindtelling, de overzichtelijkheid tijdens het spelen, het spelbord dat voor elke speler goed ligt, de korte opzet- en opruimtijd, de korte speeltijd, de aangepaste juniorversie en het hoog ‘nog eens’ gehalte. Dat kan tellen. Tot 9,0625 meerbepaald.

Toch, zij het licht, puntenverlies door de makkelijk omvallende lange, smalle pionnen en de, ondanks zijn onmiskenbare functionaliteit tijdens het spelen, iets te broze inlay. Schoonheidsfoutjes.

Runner up: 8 Masters’ Revenge (Serious Poulp) 

Met zijn 8,913 punten haalde 8 Masters’ Revenge tot mijn grote verrassing de tweede plaats binnen. Nou ja, verrassing. De verrassing ontplooide zich al in vol ornaat tijdens mijn kennismaking op Spiel, waarna het al snel evolueerde naar een regelrechte openbaring. Zoekt u een voortreffelijk tweepersoonsspel waarmee u zich zonder problemen een heel avondje zoet kunt houden – niet omwille van de speelduur, wel vanwege het hoge revanchegehalte – hebt u het net gevonden.

Derde plaats: Battlelore (Second Edition) / Fantasy Flight Games

Kwam nog op de valreep 2013 binnengewaaid en na -tig sessies en een passage door het plak-o-meter beoordelingsinstrument, dat dit spel 8,804 punten opleverde, stelde het de derde plaats zonder veel moeite veilig. Waarom het zo goed scoort kunt u nog eens rustig nalezen in mijn bespreking die u hier ergens in de rechterkolom kunt aanklikken.

Vierde plaats: Sanssoucci (Ravensburger)

Met zijn 8,695 punten knalde Sanssouci de ‘De Tafel Plakt!’ top 5 van 2013 binnen. Een heerlijk familiespel waarmee u gegarandeerd – ik heb het al meerdere keren zien gebeuren de laatste weken – niet-spelers naar de spellenwinkel kunt doen rennen. Of ze het daar nu nog gaan vinden is zeer de vraag maar geen nood, er wordt een herdruk verwacht in januari.

Vijfde plaats: Carnival Zombie (Albe Pavo / Raven Distribution)

Carnival Zombie haalde uit de losse pols een score van 8,151 op de plak-o-meter. Voorwaar een prestatie voor een coöperatief spel dat eerder gericht is op de veeleisende veelspeler en toch enkele uurtjes gekluister aan de speeltafel van u vraagt. Dat kluisteren moet u hier niet negatief interpreteren, het is eerder een aangenaam vastkleven aan het spelgebeuren.

Schaft u zich deze vijf spellen aan kunt u eigenlijk jaren voort. Alleen zult u zich daar niet aan houden. Eigen schuld.

Tot morgen!

Dominique

Veertien, het is een mijner geluksgetallen. Dat belooft voor het jaar dat komen gaat.

U, medespeler, wens ik toe wat u uzelf toewenst.

Alles mag, alles kan. Zolang het maar binnen de perken blijft. Als u bijvoorbeeld in de loop van 2014 een succesvolle aanslag pleegt op oliebollenbakker Roulaux op de Utrechtse Neude zou ik het erg appreciëren als u achteraf de politie niet vertelt dat ik u dat heb toegewenst.

U begrijpt wat ik bedoel.

Medespeler, ik wil u bij deze bedanken omdat u mij ook dit jaar niet in de steek liet, dat u mij ook dit jaar regelmatig kwam bezoeken in dit donkere uithoekje van blogland.

Het is immers zo dat ik mij, schrijvend vanuit mijn van alle comfort voorziene cockpit, al eens onzeker voel en mij afvraag of ik u wel bereik. En als ik u bereik, of dat dan wel op de juiste manier is. Dat u er iets aan heeft. En dat de inhoud die hier verschijnt wel goed genoeg is voor u. 

Want dat is eigenlijk mijn grootste drijfveer, dat deze blog voor u iets kan betekenen.

Als dat zo is, medespeler, maakt mij dat gelukkig.

En daarmee heb ik gelijk een mijner grootste wensen voor 2014 neergeschreven.

Tot in 2014!

Dominique

In Hollywood, een kaartspel voor 2 tot 6 spelers, bent u eigenaar van een filmstudio die maar één doel heeft: zoveel mogelijk winst maken.

Uw eisen zijn niet hoog. Met een script – wie het geschreven heeft en waarop maakt u geen ene moer uit – , een regisseur en een acteur/actrice bent u al ruim tevreden. En als het even kan voegt u er nog wat goedkope werkkrachten uit de business aan toe, als daar bijvoorbeeld zijn: stage managers, make-up specialisten (mogen wat u betreft rechtstreeks van een of ander lokaal kinderfeestje worden weggeplukt), geluidsmensen, producers en zelfs script rewriters, die van een vod nog een aantrekkelijk filmscenario kunnen maken.

U hebt ook agenten in dienst, ongure heerschappen die grote talenten middels lichte intimidatie bij andere filmstudio’s gaan wegplukken.

U hebt zich voorgenomen in drie jaar de grootste in Hollywood te zijn. Dat er ook concurrenten op de markt zijn schrikt u helemaal niet af.

Om uw nobele doel te bereiken hebt u de beschikking over een portfolio die elk jaar opnieuw wordt samengesteld. Een degelijke basis wordt gevormd door de courante lui in het wereldje, maar u zou uw eigenste zelve niet zijn moest u niet minstens één keer per jaar een of twee sterren naar uw projecten lokken. Daar vallen natuurlijk acteurs en actrices onder, maar ook gerenommeerde regisseurs.

U hebt zich gespecialiseerd in vier genres: thriller, actie, komedie en romantiek. En u probeert de films in dat genre zo veel mogelijk op te pompen door specialisten in dat genre aan te trekken. Jean-Claude Van Damme in een romantische blockbuster? Ik dacht het niet. Tenzij u ook een make-up specialist in dienst neemt die Jean-Claude zonder enig probleem omvormt tot een Jeannine-Claudette. Kan hij toch de romantische toer op.

Dat is in een notendop waarmee u thematisch bezig bent als dit op uw speltafel ligt.

Hollywood, beste medespeler, is mij zeer goed bevallen.

U mag draften, dubbelblind bieden (iets wat u, als u niet oppast erg veel geld kan kosten), lekker puzzelen bij het opbouwen van uw projecten, soms bepalen wie welke sterrenkaart krijgt en u haalt – als u het écht slim speelt – een of meerdere Oscars binnen. Dit laatste hebbeding kan u bij de eindtelling de overwinning opleveren.

Ook leuk is dat er over die Oscars wordt gedebatteerd en gestemd als er meerdere films voor de prijs in aanmerking komen. Qua interactie zit dit dus ook helemaal snor.

Hollywood behoort tot het subsegment van het betere familiespel. Het speelt vlot, de regels – verkijk u niet op de dikte van het spelregelboek – zijn poepsimpel, het materiaal is dik in orde en het is snel opgezet en al even snel opgeruimd.

De kaarten mochten wel iets dikker zijn maar ach, dat kijken we tijdens de feestdagen gewoon even door de vingers.

Tijdens onze recente sessie was ik laatste. Had ik in de echte wereld geopereerd waren mijn projecten niet verder geraakt dan een eenmalige dvd-persing, maar ik heb met wel heel erg geamuseerd.

Het is toch raar dat het net de Russen zijn die de Amerikanen even laten zien hoe je een goed spel maakt over Tinseltown.

En dit Tinseltown is helemaal niet ‘in the rain.’

Dominique

 

Hollywood

Hobby World (2013)

Nikolay Pegasov

2 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

Waarom Battlelore (Second Edition) hét Battlelore hebbeding is.

De eenvoud

BSE is eenvoudiger dan zijn oudere broer. Dat impliceert dat de regels sneller zijn uitgelegd en dat u sneller aan spelen toekomt. Sessies duren niet lang maar zijn heel intens. U gaat meerdere veldslagen uitvechten op een avond, dat garandeer ik u.

De setting

BSE speelt zich af in het universum van Terrinoth, een universum dat niet bestaat en daardoor bevolkt wordt door de meest afgrijselijke creaturen. Gelukkig wordt het ook bevolkt door de Darwiniaanse miskleun mens, wat voor velen onder ons dan weer lekker vertrouwd zal aanvoelen.

De fantasy setting geeft FFG – FFG zou FFG niet zijn zonder – de mogelijkheid triljoenen uitbreidingen op de markt te gooien. Het valt te vrezen dat die triljoenen uitbreidingen jammer genoeg ook zeer de moeite zullen zijn.

De conflictregels

U evalueert uw dobbelresultaat nu als aanvaller, in tegenstelling tot de vorige edities waarbij de aangevallen eenheid uw referentiepunt was. Valt u aan met een boogschuttereenheid gebruikt u de doelwitsymbolen, valt u aan met een melee-eenheid gebruikt u de zwaarden. Logisch. Daarbovenop worden melee-eenheden die nog uit slechts één figuur bestaan beschouwd als zwak, waardoor ze enkel door het gooien van dubbele zwaard symbolen nog schade kunnen toebrengen. Leuk!

Eenheden kunnen ook nog beroep doen op hun speciale (basis)vaardigheid. Allemaal hebben ze er minstens een en als het kroonsymbool wordt gegooid mag u zelfs aan de slag met freaky eigenschappen waarmee u dan leuke dingen kunt doen met uw eigen manschappen maar vooral met die van uw tegenstander. Laten we daar nu verder even op ingaan.

De eenheden

Er zitten er tien verschillende in de doos, 92 figuurtjes in totaal, en ze hebben heerlijk irritante onhebbelijkheden. Laten we het even over de slechteriken hebben, de Uthuk Y’llan (what’s in a name?). De Bloedoogsters – ik vertaal even vrij uit het Engels – worden sterker naarmate hun eenheid wordt uitgedund. De Obscene eenheden – jawel – zijn ondanks hun bolle buikjes erg mobiel en counteren vooraleer ze moeten terugtrekken. De Vleesvillers doen sowieso schade als ze een reeds gedecimeerde eenheid aanvallen. En de Heer der Chaos tenslotte vertikt het om zich terug te trekken en boezemt door zijn verschijningsvorm zoveel angst in dat de tegenstander in absolute wanorde een blokje om loopt.

Bij de Daqan Lords springt vooral de Roc Warrior er uit, een vliegende reuzeneenheid die bestaat uit een gigantische roofvogel, gemend door een menselijke ruiter. Omwille van het vliegen wordt deze eenheid geenszins gehinderd door hindernissen als terrein en gebouwen en daarbovenop heeft hij een grote actieradius. Lekker meegenomen.

De scenario’s en het genot tijdens het opzetten ervan

Het opzetten van de scenario’s is een spelletje op zich waarbij u uw tegenstander aanzienlijk kunt verrassen. Dat is toch maar lekker meegenomen in deze cadeautjestijd. Op basis van het door u gekozen scenario stelt u uw legers samen aan de hand van een puntensysteem of, als u geen tijd wil verliezen, op basis van de meegeleverde prefab legerkaarten. Hoe u de scenariokaarten kiest kunt u lekker zelf invullen, al suggereert het spelregelboek te kiezen uit een toevallig getrokken hand van drie.

Omdat er 7 scenariokaarten per factie zijn zijn er 49 verschillende uitkomsten mogelijk. Dat kan al tellen wat variatie betreft. Niet slecht voor een basisdoos.

Elke scenariokaart, die de terreinsamenstelling en troepenopstelling van een helft van het spelbord bepaalt, heeft zijn eigen overwinningsvoorwaarden waardoor hetgeen u nastreeft volledig kan verschillen van wat uw tegenstander voor ogen heeft. Later meer hierover.

The Fog of War

Bij het plaatsen van uw legers, een activiteit die u doet aan de hand van de door u gekozen scenariokaart, moet u eerst kaarten waarop die eenheden staan aangegeven gedekt op het spelbord leggen. U beschikt echter ook over fopkaarten die uw tegenstander doet vermoeden dat het om echte eenheden gaat. Of toch minstens doet twijfelen. Als iedereen zijn kaarten heeft geplaatst worden ze vervangen door hun driedimensionale verschijningsvorm. Begin uw eigen Ruytinckxlachje al maar in te oefenen.

De lorekaarten

Kennis is macht, ook in BSE. Net als in de voorgaande kunt u in deze versie kunt gebruik maken van de kennis uwer voorvaderen om het conflict in uw voordeel te beslechten. Leuk is dat u hier over kennis geschikt die gelinkt is aan de factie waarmee u speelt. Twintig kaarten krijgt u ter beschikking, die u mits betaling van lorefiches kunt uitspelen. Wanneer en waar deze kaarten uit te spelen vormen belangrijke afwegingen tijdens het spel. Een goed getimede kaart kán het verschil maken. Er is een bekend Battlelore spreekwoord dat zegt: “Als de nood het hoogst is, is een lorekaart nabij.” Hou dat in het achterhoofd als u aan de speeltafel plaatsneemt.

Het thema

We gaan hier helemaal de fantasytoer op. Puristen halen hiervoor hun neus nu al op, maar dat is hun probleem. Ik verdenk hen er trouwens van dat ze hun exemplaar van BSE al lang in de kast hebben staan, de hypocrieten..

Het ontbreken van baniergefriemel

Gaven in de vorige editie de banieren enig cachet aan het slagveld, het gefriemel ermee was toch ook een beetje frustrerend. Twee partijen in twee kleuren hebben we nu, wat het gefriemel verbant en het overzicht op het slagveld vergroot.

De spelregels

U krijgt een basis spelregelboek dat uitblinkt door overzichtelijkheid en een referentiewerkje waarin u snel kernwoorden kunt opzoeken als u tijdens het spelen met een vraag wordt geconfronteerd. Prima gedaan. Deze nieuwe aanpak, die ook al bij Eldritch Horror spelers op goedkeurend gemompel kon rekenen, is duidelijk een stap vooruit.

De overwinningsvoorwaarden

Zoals eerder al aangegeven worden ze bepaald door de twee scenariokaarten die tijdens elk spel werden gekozen. U scoort punten als u strategische locaties op het slagveld bezet als u aan de beurt bent. Of zelfs niet bezet. 16 punten binnenhalen en u bent gewonnen. Uw tegenstander helemaal van het slagveld maaien is ook nog een optie, wat het niet onaanzienlijke aantal agressievelingen onder ons zeker zal verwelkomen.

U gaat echter het meest genieten van het puntensysteem en het daaruit voortvloeiende strategisch en tactisch vernuft dat op het slagveld van u gevraagd wordt.

Het materiaal

Het materiaal is prachtig. Spelbord, eenheden, kaarten, terreintegels en fiches, het is allemaal áf. De miniaturen zijn groter dan die van de oorspronkelijke Battlelore, net als het spelbord en de terreintegels. Een zegening vind ik ook dat de kaarten niet de typische smurfenkaartjes zijn die FFG de laatste tijd meent te moeten gebruiken, maar wel grote, lekker in de hand liggende en vooral goed leesbare exemplaren 

De balans

Ondanks de veelheid aan hoger genoemde variabelen is dit spel lekker in balans. Het gaat echt wel aan uzelf liggen als u met de staart tussen de benen moet afdruipen. Dit laatste kunt u alleen als u een flesh ripper brute bent, maar dit terzijde.

Minpunten?

Ja hoor.

(Lichte) puntenaftrek voor het ontbreken van een degelijke doosinlay, de aanwezigheid van slechts vier dobbelstenen (die kwalitatief gelukkig wel veel beter zijn dan die uit de eerste editie) en – o gruwel – de afwezigheid van de ondertussen legendarisch geworden kaartenhouders.

Maar deze onvolkomenheden ondermijnen het speelplezier geenszins.

Is het concept Battlelore u helemaal vreemd? Toeslaan. Hebt u alles van de vorige editie(s) al? Toeslaan. Houdt u van conflictspellen? Toeslaan. Bent u spelliefhebber tout court? Toeslaan.

U leest het, u hebt echt geen excuus.

Dominique

Battlelore (Second Edition)

Fantasy Flight Games (2013)

Richard Borg, Robert A. Kouba

2 spelers vanaf 14 jaar

45 tot 90 minuten

Medespeler,

Ik zou graag eens onderzoek willen (laten) doen naar de correlatie tussen bord- en kaartspellen en lijstjesfetisjisten. Het valt me steeds weer op hoeveel medehobbyisten onder ons door spellenlijsten worden aangetrokken. Als konijnen door lichtbakken.

“Mijn spellen top 50! Mijn spellen top 10 van spellen die net buiten mijn top 50 zijn gevallen! Mijn top 5 van spellen die net buiten de top 10 vielen die op hun beurt net buiten mijn top 50 van beste spellen vielen! Mijn spellen top 10 op het moment dat ik mijn maandstonden heb! Mijn top 15 spellen waaraan ik denk aan de kassa in de Bijenkorf! Mijn top 20 van meest brandbare spellen, opgelijst toen ik even zonder aardgasbudget zat.”

Het houdt niet op.

Blijkbaar komt er geen enkele lijstjesmaker op het idee een top 10 lijst te maken van “De meest overbodige en zinloze activiteiten waarmee ik mij bezighoud terwijl ik eigenlijk een donatie voor de slachtoffers van de aardbeving op de Filippijnen zou moeten doen.” Een spellenlijstje zou dan als vanzelf op nummer 1 terechtkomen.

Uiteraard bevestigen uitzonderingen de regel. De enige lijst die er immers wel toe doet, medespeler, is die van de laureaten van de jaarlijkse ‘De Tafel Plakt! Awards’.

Hij komt er weer aan. Die van 2013 meerbepaald.

Was 2013 jaar een goed jaar? Zeker. Was het een uitzonderlijk jaar? Allerminst. Hebben de ‘De Tafel Plakt! Awards’ daaronder geleden? In geen geval. Gaat u verrassende ideeën opdoen voor de verdere uitbouw van uw persoonlijke collectie, die u dan weer in interessante lijstjes kunt opdelen? Absoluut.

Stem dus van 1 januari tot 31 januari 2014 lekker af op deze zender. U gaat het zich niet beklagen.

Maar voor het zover is krijgt u nog enkele interessante spelbesprekingen voorgeschoteld.

Dominique

In Händler der Karibik, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een handelaar in het Caraïbisch gebied van de zeventiende eeuw die zo snel mogelijk zo rijk mogelijk wil worden. Want met die rijkdom kunt u macht kopen, en dáár is het u eigenlijk om te doen.

Macht en aanzien opbouwen doet u door te handelen met koopvaardijschepen, personeel in te huren en expedities uit te sturen.

Het spelen van Händler der Karibik, medespeler, is de eenvoud zelve.

Nadat u het spel hebt opgezet – ik heb het getimed, dat duurt ongeveer 6 volle seconden – draait u een kaart open van de 110 stuks tellende trekstapel. Wat er mogelijk tevoorschijn komt zijn koopvaardijschepen, personages, belastingcontroleurs en expedities. Kaarten openleggen mag u zo lang u maar wil, tenzij er plots een tweede schip van dezelfde kleur aan de einder verschijnt. Dan krijgt u niets en is de volgende speler aan de beurt.

U hebt al door dat het kunstje is op tijd te stoppen en uw grijpgrage handjes onder controle te houden. U wéét dat, en toch garandeer ik u dat u zichzelf tijdens dit spel niet onder controle kunt houden.

Als u stopt mag u 1, 2 of 3 kaarten van de opengelegde kaarten nemen. Dat aantal hangt af van het aantal schepen van een verschillende kleur die u op dat moment in het aanbod hebt liggen. Van 0 tot 3 schepen mag u 1 kaart nemen, bij 4 scheepskaarten mag u er 2 aanschaffen en bij 5 – om dit te bereiken moet u echt wel stalen zenuwen hebben – krijgt u er 3.

Als u een schip kiest krijgt u het aantal goudstukken dat erop staat aangegeven. Goudstukken neemt u gewoon van de trekstapel, op de rugzijde van de kaarten staat immers heel handig een goudstuk afgebeeld. Daarna gaat het schip op de aflegstapel. Als u een personage kiest betaalt u de wervingskost en legt u het voor u op tafel.

Interessant is dat uw tegenspelers, nadat u hebt gekozen, ook een kaart uit het door u opgebouwde aanbod mogen kiezen. Ze moeten daarvoor eerst wel een goudstuk aan de u, actieve speler zijnde, betalen.

Na het kiezen van kaarten wordt ‘het afval’ gewoon op de aflegstapel gelegd waarna de volgende speler zijn kans mag wagen.

Expeditiekaarten krijgen een speciale behandeling. Ze worden apart van het aanbod gelegd en ze blijven daar liggen tot ze door een speler worden volbracht. U moet minstens één expeditie volbrengen om het spel te kunnen winnen.

De personages die her en der opduiken zorgen voor interessante afwegingen. Ga ik voor de matrozen, waarmee ik tijdens mijn beurt schepen op de aflegstapel mag leggen zodat ik langer kan doorgaan? Ga ik voor de priesters, kapiteins en kolonisten zodat ik snel een expeditie kan starten? Ga ik voor de handelaars die me extra goud opleveren bij transacties? Of ga ik hogerop en haal ik de admiraal binnen die me 2 extra goudstukken oplevert als er 5 kaarten in het aanbod liggen als aan de beurt kom, actieve speler of niet? Of word ik goeie maatjes met de gouverneur, die me sowieso een extra kaart oplevert als ik uit het aanbod mag kiezen? Of huur ik de nar in, die me een goudstuk oplevert telkens ik op het moment van kiezen geen keuze meer heb, t.t.z. er liggen geen kaarten meer in het aanbod? Of kies ik voor schoonheid en pap ik aan met een mademoiselle, die me 1 goudstuk korting oplevert bij elke volgende aanwerving?

Hoe sterker het personage, hoe duurder Zo kost een doorsnee matroos kost u bijvoorbeeld 3 goud, een admiraal daarentegen jaagt 9 goudstukken uit uw zakken.

Elk personage, uitgezonderd de admiraal, levert u machtpunten op. Die hebt u nodig om het spel te kunnen winnen.

Uw matrozen blijven de rest van het spel voor u op tafel liggen. Zet u echter een expeditie in de steigers moet u de personagekaarten die daarvoor vereist zijn inleveren.

Af en toe komt de belastingontvanger op bezoek. Spelers die op dat moment 12 of meer goudstukken in de beurs hebben moeten de helft van hun kapitaal, naar beneden afgerond, inleveren. De sterkste speler op dat moment – hij die het meeste matrozen voor zich heeft liggen – krijgt vervolgens 1 goudstuk. U begrijpt dat het niet aangewezen is een appeltje voor de dorst aan te leggen.

Winnen doet u door minstens één expeditie te volbrengen én tegelijkertijd minstens 10 machtpunten te verzamelen. Op het moment dat een speler die voorwaarden heeft volbracht wordt de ronde nog uitgespeeld. Daarna wordt de speler met de meeste machtpunten mateloos bewonderd.

Händler der Karibik is een erg leuk, ontspannend en snel spelend kaartspel. Door zijn eenvoud is het zeer geschikt voor familiaal gebruik of als aperitief of dessert voor en na het zwaardere werk. De spanningsboog tussen doorgaan en stoppen zit perfect goed en aangezien elke speler kans maakt tijdens eenieders beurt een slag(je) te slaan bent u altijd betrokken bij het spelverloop. Lachsalvo’s zijn ook niet uit de lucht, vooral wanneer een gulzige handelaar er niet in slaagt zijn hebzucht te beheersen en zichzelf kapot speelt.

Händler der Karibik speelt met elk spelersaantal erg lekker weg. Of u nu met z’n tweeën, drieën of vieren aan tafel zit maakt niks uit. Buiten de spelregels is het helemaal taalonafhankelijk. U hebt ook niet veel tafelruimte nodig en dat maakt dit spel tot een ideale reisgezel.

Laat u niet misleiden door de schijnbare luchtigheid van dit spelletje. Er zit meer in dan u denkt en wat dat is zal u pas na enkele sessies duidelijk worden. Aan u om dat te ontdekken.

Een deel van de opbrengst van dit spel wordt ook nog eens geschonken aan de organisatie ‘Grenzenlos Spielen’, die spellen schenkt aan behoeftige gezinnen. Geloof me, u slaat twee vliegen in één klap. U krijgt een goed kaartspel in handen én u helpt er anderen mee.

Het is de laatste tijd ten huize van ondergetekende de gewoonte voor een snel en leuk tussendoortje naar Händler der Karibik te grijpen. Dat zegt al meer dan voldoende. 

Dominique

 

Händler der Karibik

Spiele Museum (2013)

Alexander Pfister

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

U kunt twee kanten op.

U bent een van de meest gehate koningen die dit middeleeuwse land ooit gekend heeft. U weet dat en u wakkert de haat nog wat aan door u dagelijks op erg hautaine wijze onder het gepeupel te begeven. Uiteraard doet u dat niet zonder uw persoonlijke lijfwacht. U mag dan wel niet goed zijn, u bent ook niet gek.

of

U maakt deel uit van het gepeupel en voor u, en enkele anderen, is de maat vol. U beraamt een aanslag op zijne majesteit en u gaat uw snode plannen ten uitvoer brengen tijdens een van zijn bovengenoemde uistapjes, lijfwachten of niet.

Dat, beste medespeler, is de setting van dit erg interessante asymmetrische tweepersoonsspel: King & Assassins.

Koning of moordenaar, u gaat elk op een van de beide kanten van het dubbelzijdig bedrukte speelbord aan de slag. De koning probeert zo snel mogelijk de relatieve veiligheid van zijn paleis te bereiken of, als dat niet lukt, zijn potentiële moordenaars te laten arresteren. De moordenaars proberen hem te liquideren vooraleer hij een van deze twee doelstellingen heeft bereikt.

Beide partijen – de koning, zijn 7 lijfwachten en de 12 onderdanen waaronder zich 3 moordenaars hebben gemengd – beginnen op hun voorgedrukte startpositie op het speelbord, waarna de aanslagpleger uit de 12 burgerkaarten in het geheim 3 moordenaars selecteert. Zij gaan de klus proberen te klaren.

Tijdens een spelbeurt – noblesse oblige, de koning begint – wordt een rondekaart omgedraaid waarop staat aangegeven hoeveel actiepunten de koning en de burgers/moordenaars ter beschikking hebben. Actiepunten worden gebruikt om te bewegen (burgers/moordenaars, koning en lijfwachten), arrestaties te verrichten (lijfwachten), zich bloot te geven als moordenaar (burgers) en een aanslag te plegen op de koning (moordenaars).

Meer is het eigenlijk niet.

Bewegen is eenvoudig, u kunt vrij bepalen hoeveel actiepunten u aan bewegen spendeert en welke karakters u daarvoor gebruikt. Lijfwachten en burgers/moordenaars kunnen zelfs de daken op, een activiteit waartoe de koning zich niet verlaagt. Lijfwachten kunnen daarbovenop burgers opzij duwen, bijvoorbeeld om een veilige doorgang voor de koning te creëren.

Zodra een burger zich kenbaar heeft gemaakt als moordenaar wordt hij beweeglijker, hij heeft immers geen tijd meer te verliezen. Hij kan dan veel sneller aanpalende daken op en af. Een niet onaanzienlijk voordeel is dat, wil hij de lijwachten van de koning een stap voor blijven.

De koning, die arme drommel, heeft onder alle omstandigheden slechts een bewegingsfactor van 1. Hij komt dus niet snel vooruit en is dus mee afhankelijk van zijn lijfwachten wil hij heelhuids moeder de vrouw bereiken.

Arrestaties kunnen enkel worden verricht als de rondekaart het boeisymbool bevat. De speler die de koning probeert te vermoorden moet niet aangeven of de arrestant een moordenaar is of niet, maar de gearresteerde burger wordt wel van het spelbord genomen. Als de derde moordenaar wordt gearresteerd moet de aanslagpleger wel kleur bekennen, hij verliest dan immers meteen.

De koning is van een harde soort. Eén messteek krijgt hem niet onder de zoden. De moordenaar(s) moeten hem twee keer goed raken. Dan pas legt hij het loodje.

En zo u speelt lekker voort. Een rondekaart wordt omgedraaid, elke speler voert zijn acties uit en er wordt nagaan of een van de twee partijen zijn overwinningvoorwaarde heeft bereikt.

King & Assassins, beste medespeler, is een tweepersoonsspelletje waarin alles goed zit: het thema, de speelduur, het kwaliteit en de functionaliteit van het materiaal, het eenvoudige regelwerk, het hoge blufgehalte met de daaraan gekoppelde schijnbewegingen, de liefde voor detail – die oriëntatie van de rondekaarten! – en het hoge ‘nog eens’ gehalte.

Zowel de koning als de aanslagpleger worden voortdurend voor dilemma’s geplaatst. Wat doe ik? Ga ik als koning zo snel mogelijk richting paleis? Hou ik mijn lijfwachten in de buurt of laat ik ze alvast enkele arrestaties verrichten in de hoop een of meerdere moordenaars uit te schakelen? Ga ik als moordenaar onmiddellijk over tot de actie en onthul ik alvast een van de moordenaars? Of breng ik mijn vermomde moordenaars eerst in een goede uitgangspositie om later pas toe te slaan? Of trek ik een rookgordijn op en verplaats ik als afleidingsmanoeuvre enkele doodbrave burgers om de lijfwachten van zijne majesteit weg te lokken? Hoe benut ik de actiepunten op de rondekaarten het best? Ga ik het dak op om een snelle aanval vanuit de hoogte te kunnen uitvoeren of blijf ik lekker zitten tussen de koopmannen, meisjes van lichte zeden en boeren? Leuk!

Het beiderzijds bedrukte spelbord biedt twee verschillende uitdagingen en afhankelijk van welke zijde u kiest is de set-up ook anders. Met de herspeelbaarheid zit het dus ook wel goed. In de praktijk zult u trouwens merken dat u gelijk een nieuw spel wil beginnen, al was het maar om uw tegenstander te bewijzen dat u het beter kunt als koning of moordenaar.

Met King & Assassins kunt u heel weinig verkeerd doen, niets zelfs. Als u dit aanschaft garandeer ik u dat het meer dan gemiddeld op tafel gaat komen.

Als u me nu wilt excuseren, ik moet een koning gaan vermoorden. Of was het beschermen?

Dominique

 

King & Assassins

Galakta (2013)

Lukasz Wozniak

2 spelers vanf 10 jaar

20 tot 30 minuten