Medespeler,

Ik moet eerlijk toegeven dat ik toen ik op 18 april 2007 met dit project begon nooit had gedacht dat ik er op 31 december 2012 nog altijd mee bezig zou zijn. Mezelf en mijn korte bevliegingen kennende was er zelfs geen hoop dat de kaap van 31 december 2007 zou worden gehaald.

Maar ziet, ik doe het nog steeds en ziet: u blijkt het nog te appreciëren ook. Een betere motivatiebron kan een spelbespreker zich niet wensen. Ik dank u dan ook oprecht voor uw regelmatige bezoeken, uw steun en uw feedback.

Daarstraks meende ik de laatste twaalf slagen van 2012 al in de verte te horen. Ik wil u dan ook nog snel, maar niet minder gemeend, mijn oprechte wensen meegeven voor 2013, zowel voor u als uw familie en iedereen die volgens u die wensen verdient. Wat die wensen inhouden mag u voor uzelf bepalen. Er is slechts één voorwaarde: hou u vooral niet in.

Medespeler, ik hoop u ook in 2013 hier regelmatig te mogen begroeten. Gras zal ik er in elk geval niet over laten groeien. Afspraak morgen voor het startschot van de jaarlijkse ‘De Tafel Plakt!’ Awards, die dagelijks tot 31 januari zullen worden uitgereikt.

Tot volgend jaar!

Dominique

The Hobbit : An Unexpected Journey

Licentiespellen, meestal lopen we er met een grote boog omheen. Omdat we denken dat het gewoon geldklopperij is of omdat we er van uitgaan dat licenties en goede bordspellen onmogelijk door dezelfde (online) winkeldeur kunnen.

Dat fenomeen heeft een naam: vooroordelen.

Op vooroordelen mag een mens nooit vertrouwen, en al zeker niet de spelende mens.

The Hobbit: An Unexpected Journey is geen topspel, laat daar geen twijfel over bestaan, maar het biedt u wel een leuke en ontspannende trip naar Midden-Aarde.

U maakt deel uit van het samenwerkende genootschap BGD (Bilbo, Gandalf, Dwergen). Geen zeven dwergen hier, maar de volle dertien. U vertrekt in groep op weg naar De Eenzame Berg, een geografische locatie in Midden-Aarde die binnenin helemaal hol blijkt te zijn en een fabelachtige dwergenschat herbergt. Die schat werd nogal wild opgeëist door Smaug, de draak. Geen beest om zonder vuurbestendige handschoenen aan te pakken. Maar de dwergen willen hun goud en zilver wel terug, want van hen heeft Smaug het onterecht met zijn grijpgrage klauwen afgepakt. En dat terug hebben gebeurt liefst zo snel mogelijk.

Daartoe gaat men, zoals eerder al aangegeven, op weg.

Wat het belangrijkste spelmechanisme al een beetje aangeeft, want The Hobbit: An Unexpected Journey is een coöperatief loopspel.

De vuurbestendige handschoenen mogen gelukkig aan de kant – ermee spelen zou nogal omslachtig zijn – maar lopen zult u. Door het inzetten van uw basispakket bewegingskaarten en door het uitspelen van handkaarten die u bekomt op het einde van uw beurt. Op geregelde tijdstippen maakt u ook gebruik van een zeszijdige dobbelsteen. En terwijl u loopt, te voet of gezeten op een Midden-Aardse pony, komt u heel slecht volk tegen, als daar zijn: trollen, wargs, goblins, de goblin koning en onze goede ‘vriend‘ Gollem. U gaat conflicten met deze lieden niet kunnen vermijden. Pakt het goed uit ziet u het gedrocht nooit meer weer. Pakt het niet goed uit zal uw tocht aanzienlijke vertraging oplopen – denk aan de impact van de Fyra-vertragingen tussen Nederland en België de afgelopen weken – en dat kunt u echt niet hebben. Daarbovenop kunt u ook worden gevangen genomen en dan wordt u overgeleverd aan de goodwill van uw medespelers om u te komen bevrijden. Gelukkig gaat het hier om een coöperatief spel, dus hulp is meestal onderweg. Ook Gandalf zal u meermaals zijn reddende hand reiken, als hij zich in de buurt bevindt tenminste.

U beweegt de twee dwergen die u bij spelaanvang werden toegewezen – Bilbo mag door iedere speler worden bewogen – over een kronkelend loopspoor richting verlossing. Verlossing staat hier voor het bereiken van het eindeveld met minstens één uwer dwergen én Bilbo, al dan niet in het bezit van de ring. Naar goede coöperatieve gewoonte kunt u op meer manieren verliezen dan winnen. U verliest immers onmiddellijk als de orksteen – o huivert gij allen – het laatste veld van het spiraalspoor bereikt, een speler zijn beide dwergen gevangen ziet, of als Bilbo samen met een dwerg gevangen genomen wordt.

Goede loopspellen, ze liggen niet bepaald dik gezaaid langs het spellenpad. Drachenland schiet mij als goede exponent van deze subgroep te binnen, net als Verflixxt. Goede coöperatieve loopspellen moet al u met een elektronenmicroscoop gaan zoeken. The Hobbit: An Unexpected Journey does the job. Niet perfect, niet fenomenaal, maar wel gewoon goed. Zie dit ook als een mooie binnenkomer voor de sociaal geëngageerde gelegenheidsspeler die het wonderlijke universum van De Hobbit wat actiever wil verkennen.

De spelregels hadden misschien wat meer structuur kunnen gebruiken en ook de speelfiguren die u hier krijgt voorgeschoteld spreken door hun banale vormgeving niet bepaald tot de verbeelding, maar dat zijn geen onoverkomelijke hindernissen. Niet te vergelijken met wat het gezelschap van hierboven tijdens de reis naar De Eenzame Berg voorgeschoteld krijgt. Geen gezeur dus.

Als u op zoek bent naar een degelijk coöperatief familie-loopspel bent u hier aan het juiste adres. Laat u vooral niet misleiden door de slechte score op BoardGameGeek. Ik weet wie die lage scores geeft: de snobistische veelspeler, die hiervoor zijn vol met vooroordelensnot zittende neus ophaalt en zich in een parallel universum bevindt van waaruit al lang geen redding meer mogelijk is. Een te mijden soort als je het mij vraagt.

Leg dit dus gerust en zonder enige schroom eens op tafel. Ik durf te wedden dat u geniet.

Dominique

The Hobbit: An Unexpected Journey

Kosmos / 999 Games e.a., 2012

Andreas Schmidt

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

Fleet

Wie mij een beetje kent weet dat mijn favoriete spel aller tijden San Juan is. Daar heeft tot op vandaag geen enkel spel een speld tussen kunnen krijgen. Al acht jaar staat het, als was het gebetonneerd, te blinken op nummer 1 in mijn persoonlijke top 2000.

Wanneer er spellen verschijnen die ook maar een schijntje vertonen van het San Juan spelmechanisme ben ik dan ook altijd erg geïnteresseerd.

Fleet is er zo eentje.

Ik recyleer even de inleiding die ik in mijn voorbeschouwing op Spiel 2012 voor het spel gebruikte:

‘Fleet is een kaartspel voor 2 tot 4 spelers waarin u langs de Canadese kust vis en andere zeewezens gaat vangen. U koopt licenties en boten, huurt kapiteins in en kiest vervolgens het ruime sop. Met al het voorgaande scoort u punten, hopelijk meer dan uw tegenspelers.’

Meer is het inderdaad niet. In een biedfase koopt u licenties om op bepaalde vissoorten te vangen, vervolgens lanceert u boten die speciaal uitgerust zijn om die vissoorten makkelijk binnen te halen, u bemant deze schepen met kapiteins, vist dat het een lieve lust is en verhandelt uw oogst op overschot voor baar geld of – het klinkt een beetje raar als ik het deze alinea nu herlees – extra handkaarten.

Voor al het voorgaande gebruikt u kaarten. U gebruikt kaarten als betaalmiddel, maakt er schepen van of zet ze in als kapiteins. En, beste medespeler, dat is erg, maar dan ook heel erg leuk.

De licenties waarop u biedt geven u niet alleen de mogelijkheid te vissen, ze schenken u ook nog wat extra’s, en deze extra’s zijn cumuleerbaar als u meerdere licenties van dezelfde soort bezit. Zo geven bepaalde licenties u bijvoorbeeld korting bij elke financiële transactie of laten ze u toe extra kaarten op hand te nemen als u boten lanceert. Erg interessant allemaal.

Vissen leveren u ook punten op. Elk bemand schip dat u de baai uitstuurt heeft een capaciteit van vier kratten verse vis en elke beurt vangt u per actief schip één kratje. Elke krat die zich op het einde van het spel op uw schepen bevindt levert u een punt op. U kunt ook een speciaal scheepje de golven op sturen, ‘The Processing Vessel’. De licentie voor dit schip laat u toe vers gevangen vis om te zetten in geld of handkaarten. Als u weet dat u op het einde van een ronde standaard slechts één handkaart mag bijtrekken weet u hoe schaars kaarten zijn en hoe belangrijk kaartgenerende licenties zijn. Onthoud dit goed, medespeler, dit was een gouden tip.

U blijft bieden, schepen bouwen, kapiteins inhuren en vis vangen voor overwinningspunten, geld of handkaarten tot de licenties niet meer kunnen worden aangevuld of de visgronden helemaal zijn uitgeput. In het eerste geval speelt u de ronde gewoon verder uit, in het tweede geval wordt er enkel nog gehengeld.

Punten bekomt u via licenties, schepen, vissen en eventuele bonussen die sommige licenties u nog extra in uw visnetten gooien.

Fleet is een heel goed kaartspel. Het verdringt San Juan niet van de eerste plaats in mijn spellen hitparade, maar het gaat wel nog heel dikwijls op tafel komen.

Samengevat? Fleet is een makkelijk transporteerbaar kaartspel dat veel waterwegen bevat die u naar de overwinning kunnen leiden, heel mooi presenteert door het kwalitatief hoogstaand en mooi geïllustreerd materiaal, lekker snel wegspeelt en op geen enkel moment onbeheersbaar wordt.

U mag van mij gerust toeslaan. U mag zelfs overdrijven als u met dit spel thuiskomt: ‘Liefje, nu heb ik zoooo’n goed spel gevangen.’

Dominique

Fleet

Gryphon Games, 2012

Ben Pinchback / Matt Riddle

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

Locke & Key: The Game

Het is geen lachertje, behoren tot de (comic)familie Locke. Ze wonen in een behekst huis, Keyhouse Mansion, waarin niets is wat het lijkt en als er al iets op iets anders lijkt dan wilt u echt niet weten wat.

Kortom, alles wat ook maar een beetje naar het bovennatuurlijke zweemt is in Keyhouse Mansion in meer dan wettelijk toelaatbare hoeveelheden aanwezig.

Maar de familie Locke zou de familie Locke niet zijn als ze niet moedig weerstand biedt tegen al het onheil dat hun overspoelt, hoe goor ook de content.

Weerstand bieden doet u in dit spel door kaarten uit te spelen. Kaarten in drie kleuren: wit zwart en blauw. Daarmee probeert u uitdagingen – de onuitspreekbare verschrikkingen van hierboven – te overwinnen. Die uitdagingen hebben dezelfde drie kleuren als de kaarten waarmee u speelt. En een puntenwaarde.

Uitdagingen overwinnen doet u voor een stuk samen met uw familiale medespelers. Op uw eentje zult u het echt niet klaren, al moet u uiteindelijk toch toewerken naar een solozege.

Tijdens een ronde probeert u samen met uw tegenspelers de waarde van de uitdaging minstens te evenaren door om beurt gedekt sterktekaarten uit te spelen. Lukt dat krijgt de speler die het meest heeft bijgedragen aan de overwinning de kaart van de uitdaging als overwinningspuntentrofee. De speler die op een na het meest bijdroeg krijgt de troostprijs, al is die meestal ook niet te versmaden (een sterktekaart van de trekstapel nemen en de kracht ervan als overwinningspunten cashen bijvoorbeeld). Meer zelfs, soms spéélt u gewoon voor die tweede plaats.

U kunt buiten het gedekt uitspelen van 1 tot 3 kaarten ook nog twee andere dingen doen tijdens uw beurt: passen, waarna u gewoon één kaart van de sterkte-trekstapel mag nemen of twee sterktekaarten uit je hand afleggen en de bovenste kaart van de sleutel-trekstapel op handen nemen. Bovenop hun buitengewone schoonheid – u moet er eens eentje heen en weer bewegen voor een lichtbron – hebben de sleutels ook nog zeer interessante eigenschappen die u meer dan van pas kunnen komen. Sommige sleutels laten u bijvoorbeeld toe kleuren van sterktekaarten te wijzigen, een erg handige truuk. Bepaalde sleutels zijn onbeperkt inzetbaar, andere dan weer eenmalig.

Buiten die sleutelbos hebt u ook nog de beschikking over combokrachten: 1-2-3-combo’s, 2-2-2-combo’s, multikleurencombo’s en de ‘pats erop’-combo zijn echt leuke dingen voor de spelende mens. Vooral de laatste, die u toelaat een felbegeerde sleutel van een tegenspeler te stelen, is een leuke.

Soms kunt u er ook voor kiezen kaarten open uit te spelen, om een bepaald effect te genereren bijvoorbeeld. Niet zonder risico dit, want voor uw tegenspelers is weten uiteraard macht. Maar de beloning kan wel navenant zijn.

U speelt lekker door tot de ‘game over’ kaart uit de uitdagingdeck tevoorschijn komt, waarna het spel onmiddellijk eindigt. U telt de waarde van uw verzamelde uitdagings- en sterktekaarten – ja die laatste kunnen u ook punten opleveren – en u doet al dan niet een rondedansje.

Locke & Key is zonder enige twijfel een van de betere slagenspellen op de markt. Het is altijd spannend tot aan het eindsignaal, het pleziert door de combo’s die u kunt samenstellen, het levert u de geneugten aan van een tweede plaats tijdens een uitdaging, het biedt u ongelooflijk mooie – die sleutels! – en vooral véél kaarten, kent een uitermate vlot spelverloop – of u nu met z’n drieën bent of met z’n zessen maakt hier geen ene moer uit – en het verloopt altijd weer anders.

Het is iets minder spannend met z’n drieën, maar zit u regelmatig met vier, vijf of zes liefhebbers aan tafel beveel ik u dit griezelige kaartspel van harte aan.

Dominique

Locke & Key: The Game

Criptozoic Entertainment, 2012

Matt Hyra

3 tot 6 spelers vanaf 15 jaar

30 minuten

Escape: The Curse of the Temple

In de oostelijke vleugel van de ronduit indrukwekkende demoruimte van Asmodee Benelux bevindt zich ‘Het Hok’. Dat is althans de naam die het personeel van Asmodee aan het bouwsel geeft. Het is een houten, zwart geschilderde constructie die wordt ingezet bij het demoën van spellen die nood hebben aan duisternis en – zo bleek tijdens de proeverij van 15 november jongstleden – spellen die een niet geringe geluidsoverlast veroorzaken. Off the record hebben ingewijden mij verteld dat ‘Het Hok’ ook wordt gebruikt als bezinningsruimte voor werknemers die op het einde van het werkjaar hun quotum niet hebben gehaald. Vandaar het hangslot aan de buitenkant.

Soit, wij werden vriendelijk gesommeerd in ‘Het Hok’ plaats te nemen voor een partijtje Escape: The Curse of the Temple. Niet dat ‘Het Hok’ ons angst inboezemde, maar het was toch opvallend hoe wij ons na het plaatsnemen aan de speeltafel collectief naar de deur richtten om te horen of we de sleutel in het hangslot niet hoorden knarsen.

Gelukkig niet.

Ik hoef u niet veel meer te vertellen over Escape: The Curse of the Temple. U, veelspeler zijnde, weet er waarschijnlijk al alles over en ik ga het dan ook kort houden. Het volstaat om te melden dat u zich in een vervloekte tempel bevindt wiens buitendeur zich onherroepelijk sluit over 10 minuten. Over die tijdspanne kunt u beschikken om de deur in kwestie te bereiken. U hebt daarvoor geen horloge nodig, een cd-speler volstaat. Het spel voorziet u immers van een digitaal schijfje waarop de tijdsduur met stemmige – lees: onheilspellende – muziek wordt aangegeven.

Het lijkt inderdaad een beetje op winkelen met vrouwlief op Antwerpen Meir vlak voor sluitingstijd.

Zodra de digitale aftelling achter de rug is begint uw race naar de uitgang. Racen doet u door dobbelstenen te gooien waarvan de symbolen u toelaten u naar een aangrenzende kamer te bewegen, nieuwe kamers (tegels) aan te leggen en edelstenen te verzamelen. Die edelstenen hebt u nodig om uw allerlaatste exploot, het inademen van de frisse buitenlucht, enigszins te vergemakkelijken.

Dobbelen doet u simultaan en vooral tegen de tijd, want tijd is vrijheid. Gooit u zwarte maskersymbolen verliest u die dobbelstenen, gooit u er gele mag u eerder kwijtgespeelde dobbelstenen weer recupereren. Medespelers kunnen u helpen maar ze moeten zich dan wel in dezelfde ruimte bevinden.

Halfweg wordt u door de geest van de tempel vriendelijk maar dringend verzocht op uw stappen terug te keren en de starttegel nog eens een bezoekje te brengen. Daarna mag u definitief de uitgang opzoeken.

Dit alles gebeurt in een coöperatieve setting: u wint of verliest allemaal samen.

U moet het zien om te geloven: als u een sessie Escape gadeslaat hebt u het gevoel dat u naar het eindresultaat van een groepsuitbraak uit een psychiatrische instelling staat te kijken. Iedereen dobbelt er als een waanzinnige op los, er wordt van alles naar elkaar geschreeuwd en op de achtergrond blijft die cd-speler maar dreigende bassen uitbraken. En dat een volle tien minuten lang. En na afloop, u zult het zien, begint dat stelletje ongeregeld gewoon weer van voor af aan.

Escape: The Curse of the Temple is een belevingsspel. Een hectisch belevingsspel. U moet hiervoor zijn als u zich hiermee wilt amuseren. U moet kunnen presteren onder extreme tijdsdruk en u moet ten allen tijde het hoofd koel houden. U moet ook rekening houden dat u door de hectiek ook fouten zult maken onderweg. Dat is u vergeven, u bent hier tenslotte bezig uw vege lijf te redden in dit spel. En dat van uw medespelers.

Het enige wat ontbreekt in dit spel is een bijsluiter waarin de tegenindicaties worden opgesomd, als daar zijn: zwangere vrouwen, hartpatiënten, mensen die lijden aan een hoge bloeddruk, mensen met claustrofobie – u moet echt wel op zoek naar een geluiddichte cabine – en mensen die graag houten pionnetjes op spelborden plaatsen waarmee ze grondstoffen kunnen verzamelen om gebouwen op te richten waarmee ze later goederen kunnen produceren die ze dan op hun beurt weer kunnen inruilen tegen bonuskaarten en overwinningspunten.

Zoekt u nog een leuke voor oudejaarsavond, laat ons zeggen zo omstreeks 23u50? Zoek niet langer. De ontlading om middernacht zal ongeëvenaard zijn.

Maar daarna douchen.

Dominique

Escape: The Curse of the Temple

Queen Games, 2012

Kristian Amundsen Østby

1 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

10 minuten

Medespeler,

Naar jaarlijkse gewoonte worden van 1 tot 31 januari 2013 de jaarlijkse de ‘De Tafel Plakt!’ Awards uitgereikt.

Dagelijks zult u kunnen volgen welke spellen – reken vooral niet op voor de hand liggende winnaars – de felbegeerde prijzen zullen wegkapen.

Ook dit jaar was het voor de één lid tellende jury geen sinecure een longlist samen te stellen, die vervolgens te herleiden tot een werkbare shortlist en uiteindelijk de koppeling te maken met de – ook dit jaar weer ietwat ongewone – awards. 

Ik nodig u dan hierbij ook graag uit om vanaf 1 januari 2013 de plechtigheden bij te wonen.

Als aperitief kunt u in deze donkere dagen voor kerstmis alvast komen proeven van enkele interessante spelbesprekingen.

Gegroet!

Dominique

Op donderdag 15 november jongstleden organiseerde Asmodee Benelux in Kortenberg een proeverij, alwaar hun nieuwe oogst aan onze spelsmaakpapillen werd blootgesteld. Wij waanden ons even in de betere Franse wijnstreek want het geheel werd ingebed in de grandeur van het wijnuniversum, met de daarbij horende kwalitatief hoogstaande rode en witte. Daarbovenop werden wij ook nog eens vriendelijk verzocht gebruik te maken van het bijpassende en zeer uitgebreide kaasbuffet.

Wijn en andere alcoholische dranken, ik kan er eigenlijk niet over meepraten want ik ben mijn hele leven lang al geheelonthouder. Maar de frisdrank en de kazen waren ook van een zeer goed jaar, dus mij hoort u niet klagen. En dan heb ik het nog niets eens gehad over het hoofdgerecht.

Waarvan wij mochten proeven: Lady Alice, 7 Wonders: Cities, Escape: The Curse of the Temple, String Railway, Myrmes, Room 25, Nautilus, City of Horror, River Dragons, Diavolo, Dobble Smurfen, Archipelago, Shadows over Camelot: The Card Game en Libertalia.

Dat is niet niks.

Proefstaal 1:

Room 25

In Room 25 bent u opgesloten in een 25 kamers tellende gevangenis waaruit u, samen met enkele medegevangen, probeert te ontsnappen. Dat is geen sinecure want u weet niet eens waar de uitgang is. Verder lopen er, afhankelijk van met hoeveel spelers u bent, nog eens één of twee bewakers in het complex rond die u te allen prijze het inademen van frisse lucht willen ontzeggen.

Dat ontsnappen kadert in het volksvermaak van de niet zo verre toekomst. Saaie talkshows en Immer Wieder Sonntags-achtige gedrochten hebben afgedaan en plaatsgemaakt voor brood, bloed en spelen. Met de nadruk op het middelste.

De kamers waardoor u rent kunnen onderverdeeld worden in drie soorten: onschadelijk, irritant en ronduit dodelijk. Ja hoor, slik gerust even.

De gevangenen hebben een bepaald aantal rondes ter beschikking waarin ze de uitgang moeten bereiken en vervolgens moeten zien buiten te komen. Dat ontdekken en bereiken, tot daar aan toe, maar het buitenkomen, dat is heel andere koek. De uitgang moet zich daarvoor immers aan de buitenzijde van het gebouw bevinden. Logisch, zult u zeggen, een uitgang ligt meestal wel aan de buitenzijde van een gebouw, dus waar maken we ons druk over? Simpel, het probleem is dat tijdens het spel de kamers gaan verschuiven. Op Magisch Labyrintachtige wijze. Op irritant Magisch Labyrint-achtige wijze.

De gevangenen en de incognito bewakers, die door middel van willekeurig getrokken fiches bij het begin van het spel werden aangeduid, bevinden zich op het moment dat het alarm afgaat in de centrale kamer. Van daaruit moeten de gevangenen zich een weg naar buiten banen, liefst zo snel mogelijk want treuzelen kan dodelijk zijn.

Elke gevangene kiest bij de aanvang van een spelbeurt twee acties uit zijn vier beschikbare en legt de bijbehorende fiches in de volgorde dat hij ze wil uitvoeren gedekt voor zich neer. De acties zijn simpel: zich verplaatsen naar een aangrenzende kamer, eens voorzichtig gaan kijken in een aangrenzende kamer, iemand – let op – die zich in dezelfde kamer bevindt naar een aangrenzende kamer duwen en tenslotte de rij kamers waarin hij zich bevindt één plaats verschuiven in een richting naar keuze. Aan meer hoeft u niet te denken.

Alhoewel..

U zit daar in die centrale kamer met uw groepje lotgenoten. Uw gezellige groepje waarvan u weet dat er waarschijnlijk minstens een bewaker bij zit. Een bewaker die zich bij spelaanvang eerder koest zal houden en vrolijk en vooral erg geniepig aan het saboteren slaat. Hij doet gewoon mee in de actiecarrousel en als hij het slim speelt kan hij dit subtiele gesaboteer erg lang volhouden. Hij kan zich echter ook kenbaar maken als zijnde bewaker waarna hij tijdens zijn beurt gewoon een actie mag kiezen – hij hoeft niet meer gedekt te selecteren en vooruitzien tijdens de planfase – waardoor hij een niet onaardig voordeel binnenhaalt. Hij kan dan immers zijn handelingen afstemmen op wat de gevangenen doen.

U beweegt, u onderzoekt, u wordt kamers binnengeduwd waarin u eerst niet even hebt kunnen kijken en u verschuift de kamers in uw voordeel. Dat blijft zo doorgaan totdat er minstens twee, in onze sessie met vier althans, gevangenen kunnen ontsnappen. Lukt dat niet verliezen alle gevangenen en wint de bewaker.

Frisse lucht

Room-25 is ons zeer goed bevallen. We hebben hier te maken met een heel overzichtelijk, snel en niet ingewikkeld spelverloop met heel wat interactie en dynamiek.

Houdt u van het verradersprincipe komt u hier echt aan uw trekken. Meer zelfs, houdt u van het verradersprincipe waarbij het niet eens zeker is dát er een verrader in het spel zit komt u hier helemaal aan uw trekken. Denk aan de paranoia in Shadows over Camelot.

Elk spel is anders. Niet alle kamers komen immers in het spel en welke het wel zijn zult u al spelende moeten ontdekken. Leuke kamers zijn het, zoals de kamer des doods (doet wat zij aangeeft te doen), de kamer der illusies (doet hele gekke dingen met u), de donkere kamer (u bent tijdelijk blind), de vortex (stuurt u terug naar de startkamer), de koelkamer (maar alleen als ie ijs- en ijskoud is), de executiekamer (slik). Daar dit alles moet u zich doorheen zien te manoeuvreren richting kamer 25, uw enige hoop op redding.

Het vooraf bepaalde aantal rondes zet zowel de gevangenen als de bewakers onder tijdsdruk en dat maakt dit spel extreem leuk. Ook de steeds wisselende startspeler, bewakers incluis, levert hier zeer interessante situaties op.

Uiteraard kunt u dit spel niet succesvol afronden zonder het alom geprezen Belgische overlegmodel, al moet gezegd dat ook de bewakers dit model zeer genegen zijn. Passief genegen, dat wel, maar toch zeer genegen. Ik heb nog nooit zo’n scherp gespitste oren gezien als tijdens dit spel.

Achter de tralies

Houdt u niet van spellen waarin sabotage een essentieel spelelement is moet u een beetje oppassen. Mogelijk is dit niet voor u. Mogelijk zeg ik, want het zou heel goed kunnen dat u na één sessie helemaal overstag gaat. 

Vrijheid blijheid

Houdt u van spellen waarin u moet samenwerken om te overleven, zit u graag uw medespelers dwars, kan u genieten van een gezonde geut paranoia, speelt u alleen spellen met een vlot spelverloop, gaat u puzzels niet uit de weg, bent u een fan van de film Cube en hebt u graag variatie in het leven – er zijn vijf spelmodi mogelijk, waaronder een solo-ontsnapping – moet u zeker toeslaan.

Dominique

Room 25

Matagot (2012

François Rouzé

1 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

25 minuten

Morels (Two Lanterns Games)

Morels is een kaartspel voor 2 spelers waarin u al competitief herfstwandelend op zoek gaat naar paddenstoelen, zowel in bos en hei als in dorpjes en verstedelijkte gebieden. Op geregelde tijden eet u uw verzamelde pannenkoeken op – u gebruikt voor het koken steelpannetjes die u onderweg wonderwel zomaar op uw wandelpad aantreft – en verzekert uzelf daarmee van overwinningspunten. U kunt uw buit ook verkopen om uw actieradius te verhogen, lees: u koopt met de opbrengst wandelstokken zodat u nog verder kunt wandelen. U leeft écht wel in een wondere wereld want onderweg stoot u zomaar op appelcider en boter waarmee u uw paddenstoelgerechten nog meer cachet kunt geven. Scharrelt u tijdens uw trip ook nog eens een mandje mee kunt u uw voorraadje, en daarmee ook uw flexibiliteit, aanzienlijk doen groeien.

In de doos – denk aan het formaat van de Kosmos-serie voor twee – vindt u 84 dagkaarten, 8 nachtkaarten, 2 prachtige overzichtskaarten, 16 wandelstokken (fiches), 2 pannetjes (fiches) en een overzichtelijk spelregelboekje dat amper 6 bladzijden omvat (grote druk).

Daarmee gaat u aan de slag en wel op volgende wijze:

U scheidt de dagkaarten van de nachtkaarten en legt ze beiden als gedekte trekstapel op tafel, legt en rij van 8 kaarten van de dagstapel open, geeft uzelf en uw tegenstander een panfiche en bezorgt u beiden 3 handkaarten van de dagstapel.

Uw wonderlijke wandeling kan beginnen.

U wandelt naar de dagkaarten-trekstapel toe, wat wil zeggen dat u tijdens uw beurt een van de twee verst verwijderde kaarten zomaar op hand mag nemen. Dat is een van de 5 acties waaruit u kunt kiezen. Uw basis handlimiet is 8.

U kunt er ook voor kiezen alle kaarten van de afvalstapel op hand te nemen. Die afvalstapel ontstaat door na elke beurt de laatste kaart van de uitlage hieraan toe te voegen. Zodra deze stapel uit 4 kaarten bestaat wordt hij verwijderd en begint er een nieuwe. U moet dus op tijd toeslaan als er iets inzit dat u interesseert.

Derde keuzemogelijkheid: paddenstoelen verkopen. U kunt 2 of meer paddenstoelen van dezelfde soort verkopen. Hoeveel ze opbrengen staat mooi aangegeven op de kaart in kwestie. Van de opbrengst koopt u dan weer wandelstokjes waarmee u tijdens uw beurt verder kunt stappen op het wandelpad en moeilijk bereikbare paddenstoelen of andere leuke hebbedingen kunt verzamelen. Wandelstokjes zijn er niet voor de eeuwigheid, na gebruik moet u ze alweer inleveren.

Vierde mogelijkheid: koken. Om te koken hebt u een pannetje nodig en minstens 3 paddenstoelen van dezelfde soort. U legt ze dan gewoon samen met het pannetje voor u op tafel neer en u kunt even heerlijk achterover leunen: die punten, ook weer mooi aangegeven op de kaart in kwestie, zijn alvast binnen. Als u geluk hebt kunt u uw gerecht extra op smaak brengen door er appelcider of boter uit uw hand aan toe te voegen. Als u boter toevoegt moet u wel minstens 4 paddenstoelen van dezelfde soort afleggen, cider vraagt er zelfs 5. Boter en cider leveren u respectievelijk 3 en 5 bonuspunten op bij de eindtelling. Niet te onderschatten, maar ook niet makkelijk realiseerbaar. Paddenstoelen vallen in dit spel nu ook niet bepaald als manna uit de hemel. Daarbovenop zit er tegenover u iemand die u erg scherp in de gaten houdt. Ik hoor u al opwerpen: ‘Maar ik heb maar één pannetje!’ Dat is zo, maar u kunt er meer verzamelen tijdens uw tocht. U vindt ze zomaar op uw pad en er zitten er 11 in het spel. En zonder pan geen punten, u weet dus wat u te doen staat. Wat ons naadloos brengt naar de vijfde en laatste actie:

Een lege pan uitspelen. Dat kost u uw beurt maar u moet dat wel doen wilt u enige kans maken op de overwinning. U moet immers koken om te winnen.

Dat waren de actiemogelijkheden, maar ik moet u toch ook nog even wijzen op enkele speciale kaarten.

De mandjes. Er zitten 5 mandjes in het dagdeck en als u er eentje kiest legt u ze onmiddellijk voor u op tafel. Uw handlimiet vergroot vanaf dan met 2 en dat geldt voor elke mand die u later nog uitspeelt. Heel handig als u weet dat u om te winnen setjes moet uitspelen.

De maankaarten. Er zitten er 8 in de dagstapel en als u er eentje kiest mag u onmiddellijk de bovenste kaart van de nachtstapel trekken. In deze stapel zitten dezelfde paddenstoelen als in de dagstapel, maar ze tellen dubbel waardoor u met 2 kaarten al een setje kunt uitspelen. Erg handig.

De stouterd in het spel is de “Destroying Angel”. Als u deze leukerd op hand neemt gaat hij morrelen aan je systeem. Je wordt eigenlijk ziek van het eten van je eigen paddenstoelen. Om te beginnen moet je je handkaartenlimiet verlagen naar 4 zolang hij in je systeem zit – u mag gelukkig eerst nog 2 handkaarten afleggen in een mandje, als u er een hebt, en pas daarna afleggen tot 4 – en het engeltje blijft net zoveel beurten in uw systeem rondhangen als u kookacties gedaan hebt. Dat betekent dat u, als het even tegenzit, enkele beurten doodziek aan tafel zit. Ik kan u uit ervaring meegeven dat dit uitermate hinderlijk is. U probeert deze kerel dus best te vermijden.

U wandelt, u verzamelt, u koopt, u verkoopt, u wordt ziek en u blijft dat doen tot u alles hebt leeggeroofd. Vervolgens telt u de waarde van uw gekookte paddenstoelen, eventueel vermeerderd met de bonuspunten voor cider en boter, en u vergelijkt het resultaat met dat van uw tegenstrever. Ik duim voor u.

Plop

Morels sloeg in als een bommetje op GenCon 2012 en ik kan heel goed begrijpen waarom. Bij menig speler heeft het Lost Cities als favoriete tweepersoonsspel naar de tweede plaats verdrongen. Ik kan daar inkomen want er valt heel wat te zeggen voor Morels. Zo is het makkelijk te leren, is het materiaal prachtig (en al helemaal als u de gepimpte editie met de pannetjes en de wandelstokjes op de kop kunt tikken), is het erg koppelvriendelijk (uw partner gaat hier gegarandeerd van houden), is het thematisch erg mooi omgezet, kent het een volledige taalonafhankelijkheid en is het enorm ontspannend.

Als u houdt van handkaartemagament bent u hier aan het goede adres. Steeds weer die afwegingen: paddenstoelen verkopen voor meer bewegingsvrijheid of ze toch maar koken? Neem ik nu die grijpklare mand die mijn handkaartenlimiet vergroot of ga ik voor die pan? Moet ik nu echt dié paddenstoelen nemen om te voorkomen dat mijn tegenstander zijn derde van die soort verzamelt, terwijl er nu net zoveel interessanter lekkers klaarligt? Neem ik die lekkere afvalstapel die ik echt goed kan gebruiken en neem ik die kl.. engel er dan maar bij, mezelf daarbij in de spreekwoordelijke voet schietend?

Wilt u uw partner de wondere wereld van het bord- en kaartspel inlokken is dit uw kans. Indien uw partner van de vrouwelijke kunne is garandeer ik u zelfs een slaagkans die de 100% benadert.

Houdt u van Jaipur gaat u hier ook van houden, en omgeleerd.

Flop

Dit is geen zware kost (tenzij u het waagt de Destroying Angel op handen te nemen) en spectaculaire innovaties moet u hier ook niet verwachten.

In onze contreien niet te vinden. U moet naar Amerika.

Verzameld werk

Houdt u van ontspanning, houdt u van de herfst en zoekt u een spelletje met dat thema, bent u lid van een wandelclub, bent u romantisch aangelegd, houdt u van dilemma’s, kunt u schoonheid appreciëren, speelt u graag spelletjes op reis en bent u uitgekeken op Lost Cities en Jaipur? Toeslaan!

Dominique

Morels

Two Lanterns Games (2012)

Brent Povis

2 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

Coup (La Mame Games)

Niet het beste, maar wel het leukste spel op Spiel 2012 was zonder enige twijfel Coup.

Meesurfend op de nieuwe speltrend die minimalisme heet heeft het menig spelershart, waaronder het mijne, zonder veel moeite veroverd.

Dat komt door de meerlagigheid en de bereidheid tot liegen en rolinleving die van u gevraagd wordt.

U ben een machtig man en hebt dan ook veel invloed, meerbepaald twee. Daar probeert u zich tijdens dit spel met uw hele hebben en houden aan vast te klampen want zakt u naar invloed nul ligt u eruit. Zo simpel is dat.

Dit zijn de schaarse spelonderdelen waarmee u aan de slag moet: 15 personagekaarten (Hertog, Huurmoordenaar, Kapitein, Ambassadeur en Gravin, 3 van elk), 6 overzichtskaarten, 50 plastic munten en een spelregelboekje.

U krijgt bij spelaanvang gedekt twee personagekaarten. Die mag u rustig bekijken. Meer nog, u móet ze bekijken wil u uw vileine plan, het winnen van dit heerlijke spelletje, tot een goed einde brengen. De overgebleven kaarten vormen de trekstapel. Verder krijgt u nog twee goudstukken overhandigd en een overzichtskaart waarop alles wat u moet weten bondig wordt weergegeven.

De twee gedekte personagekaarten die u voor u hebt liggen beschikken elk over een interessante eigenschap en zolang ze daar liggen leveren ze u elk een invloedspunt op. Op het moment dat u geen invloedspunt meer hebt wordt u verbannen uit de stad, en ook uit het spel eigenlijk. U doet dan voor enkele minuutjes niet meer mee. Zo kort duurt dit spelletje.

Als u aan de beurt bent – er wordt geen advies gegeven voor het aanduiden van de allereerste startspeler – moet u één actie doen. Dat kan een personagegerelateerde actie zijn, maar ook een niet personagegerelateerde. U mag niet passen.

De niet personagegerelateerde acties waaruit u kunt kiezen zijn: 1 goudstuk uit de voorraad nemen (inkomsten), 2 goudstukken uit de voorraad nemen (buitenlandse hulp) of een coup plegen. Deze laatste actie kost u 7 goudstukken, kan niet geblokkeerd worden en is gericht tegen een speler naar keuze die dan gewoon 1 invloed verliest. U bent ook verplicht een coup te plegen als u 10 of meer goudstukken in uw beurs hebt zitten.

De personagegerelateerde acties zijn: belastingen heffen (Hertog: neem 3 goudstukken uit de algemene voorraad, kan ook buitenlandse hulp blokkeren), vermoorden (Huurmoordenaar: leg 3 goudstukken in de algemene voorraad en kies een speler uit die 1 invloedspunt verliest), afpersen (Kapitein: neem 2 goudstukken van een andere speler, kan een andere Kapiteinsactie blokkeren) en wissel (Ambassadeur: neem twee personagekaarten van de trekstapel, bekijk ze en verwissel ze geheel of gedeeltelijk met de personagekaarten die gedekt voor je liggen, kan de Kapiteinsactie blokkeren). De Gravin heeft geen speciale actieve actie maar is wel in staat zichzelf te beschermen tegen de Huurmoordenaar. Niet te onderschatten, deze passieve tussenkomst.

Blokkeeracties kunnen op elk moment door elke speler worden uitgevoerd.

So far, so good.

De échte kern van het spel vormen de uitdagingen. Als u aan de identiteit van een tegenspeler twijfelt mag u hem of haar uitdagen en de juistheid van zijn of haar rol betwisten. U kunt uitdagen op het moment dat een speler een personagegerelateerde actie of blokkade doet. De speler die wordt uitgedaagd moet dan bewijzen dat hij wel degelijk het personage is dat hij beweert te zijn door de betreffende kaart te tonen. Lukt dat niet – het is een grote leugenaar – verliest hij een invloedspunt en draait hij een kaart open. Is hij wel de man of vrouw die hij beweert te zijn verliest de uitdager een invloedspunt. Verliest de uitdager mag de uitgedaagde daarbovenop zijn getoonde kaart aan de trekstapel toevoegen, deze schudden en een willekeurig nieuw personage trekken. En meer nog: de geplande actie gaat daarna gewoon door.

U doet dus tijdens uw beurt één actie, initieert tussendoor uitdagingen en u blijft hiermee doorgaan tot er nog één speler trots overeind staat (zit). Die speler wint.

Uitdaging

U hebt al lang begrepen dat dit een spel is voor agitatoren en goedgebekte spelers. Als u voor dit soort spellen bent moet u, liefst vandaag nog, toeslaan. Bent u dat niet moet u toch eens een sessie meedoen, misschien gaat u wel helemaal om.

Uitdagen is dubbel. U kunt iemands invloed reduceren maar u kunt zelf ook invloedspunten verliezen en u hebt er maar twee. En als u verliest kan het doel van uw aanval zich weer versluieren in een nieuwe, onbekende identiteit. U moet, voor zover uw deductieve en communicatieve kwaliteiten dat toelaten, toch een beetje zeker zijn van uw zaak.

Naarmate de invloed van de spelers verdwijnt neemt de spanning en de paranoia duidelijk toe. Elke uitdaging of actie kan de laatste zijn en dat vóelt u letterlijk aan tafel.

Ligt u eruit duurt dat nooit lang en dat is prima. U kunt dan nog lekker meegenieten van de capriolen van uw tegenspelers en u weet zeker dat u in de volgende sessie, die ongetwijfeld volgt, meedogenloos zult toeslaan.

De geldkwestie dan. Die moet u ook niet onderschatten. Wie muntjes verzamelt bereidt een coup voor en wie er teveel verzamelt moet een coup plegen tijdens zijn of haar beurt. Dat zorgt voor een leuke spanningsboog aan tafel.

Om erechter te komen wie nu eigenlijk wie is moet u goed opletten wat er allemaal gebeurt aan tafel. Wie doet wat wanneer, en vooral hoe? Dat zijn de vragen waarmee u zich moet bezighouden tijdens dit spel en dat is erg, maar dan ook heel erg leuk. Ik adviseer u heel goed naar de gelaatsuitdrukkingen van uw tegenspelers te kijken tijdens dit spel en zelf enkele uurtjes per dag voor de spiegel apathie-oefeningen te doen.

Het spelmateriaal is dik in orde, en al helemaal als u beseft dat het hier om een lilliputter-uitgever gaat. Niets op aan te merken.

Blokkade

Zoals eerder aangegeven: u moet in zijn voor dit soort spellen.

Er is in dit segment concurrentie van onder andere Love Letter en R, al kunnen deze drie elkaar gerust gezelschap houden in uw spellenkast. Laat ons zeggen dat Coup, omwille van de grotere subtiliteit, meer iets is voor de veelspelers-veelpraters onder ons.

Last one standing

Als u van communicatieve spellen houdt is Coup een absolute must. U krijgt prima spelmateriaal in een makkelijk meeneembaar doosje, veel deductieve diepte (al kan in uiterste nood een goed gemikt gokje u ook de overwinning opleveren), bulderende lachsalvo’s en een speelduur die toelaat uw revanchegevoelens helemaal te bevredigen.

De naam van de maker is lekker gelinkt aan het spelthema, er wordt immers heel wat afgetaterd en u gaat dat ook moeten wil u enige kans maken op de overwinning.

Een goed, zelfs een heel goed, spelletje.

Dominique

Coup

Rikki Tahta

La Mame Games (2012)

3 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

15 minuten