Das Letzte Abendmahl (GameHeads)

Rote Lippen soll man Küssen, zeggen onze Duitse vrienden.

Wel, dat zal u, zelfs al bent u van Duitse origine, in dit spel niet lukken want de mannetjes- en de vrouwtjesdieren worden hier – u mag dat letterlijk nemen – van elkaar gescheiden.

Of dit speltechnisch gegeven een uitloper is van het Wetboek Van Canoniek Recht Van 1917 zal nog moeten blijken. Als dat zo is voorspel ik dat de vrouwen die zich binnen onze hobbysfeer bewegen een donkere tijd tegemoet gaan. Lees dat Wetboek er maar eens rustig op na.

Soit, we hebben hier te maken met een spel uit de weerwolvenfamilie voor 8 tot 20 spelers dat zo’n 30 tot 60 minuten duurt (veel zal onder meer afhangen van hoe lang u zonder uw partner kunt).

In die 30 tot 60 minuten probeert zowel het vrouwen- als het mannenteam de koning te vermoorden. Om ter eerst. Binnen elk team wordt een dader aangeduid, waarbij de vrouwen – begrijpelijk – de gifbeker hanteren en de mannen – valt iets voor te zeggen – de dolk. Voor men begint bespreekt elke geslachtsgroep apart en zacht fluisterend nog even de te volgen tactiek. Daarna zetten beide teams zich in één kring en het spektakel begint.

Eenmaal vertrokken schrijdt de koning het vertrek binnen, zet zich waardig neer op de voor hem vrijgelaten plaats (of verplaatst een reeds zittende onderdaan) en geeft een speler of speelster links of rechts van hem zijn scepter. De speler/speelster die de scepter toegestopt krijgt heeft als reactie hierop een aantal acties ter beschikking, mee bepaald door het karakter dat ze spelen. U kunt zowaar zelfs iemand uitnodigen ten dans. Dat wordt lachen! Veel van de acties hebben letterlijke verschuivingen van mede- en tegenspelers tot gevolg, waarbij het uiteindelijke doel is de moordenaar van uw team naast de koning te krijgen.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

U bent verslaafd aan Weerwolven Van Wakkerdam en een originele variant mag er, zelfs na uw voorbestelling van The Resistance, nog altijd bij.

De bijgeleverde kaarten zijn, in tegenstelling tot die van de Weerwolven, een genot om naar te kijken.

U hebt een beetje toneelervaring en dat is wel een vereiste als u dit spel ten volle wilt beleven.

U kunt, ondanks de aanwezigheid van vrouwelijk schoon, niet worden gewipt tijdens dit spel. U haat het steeds weer als gehangene aan de kant te moeten staan terwijl uw spellenvrienden vrolijk voort weerwolfje spelen.

U kunt niet wachten tot uw medespelers in uw bijzijn worden verplicht een wals ten beste te geven.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van GameHeads voorbij want:

De bordspelenwereld is – hoe manifest u ook het tegendeel mag beweren – nog steeds voornamelijk een mannenzaak. U vraagt zich wanhopig af waar u in uw reguliere spelerskring in godsnaam zo snel vier vrouwen vandaan moet halen. U vindt daarbúíten zelfs geen exemplaar. Rekening houdend met dit gegeven moet u zich ervan bewust zijn dat de kans groot is dat u tijdens sessies van dit spel van geslacht zult moeten veranderen. U bent nogal een macho en u ziet dat echt niet zitten.

Dit is een genre dat u moet liggen en dit ligt u absoluut niet.

Dat verhuizen van de ene stoel naar de andere de hele tijd, wat een gedoe. U hebt nog steeds nachtmerries van die ene sessie Santy Anno en het frequent spelen van bordspellen heeft uw fysieke paraatheid zodanig ondermijnd dat u nu al al uw reserves moet aanspreken om erin te slagen een hele avond zonder enige zweem van kortademigheid op dezelfde stoel te blijven zitten. Als u hieraan meedoet gaat u écht door de mand vallen, hoe zeer u ook uw best wilt doen voor die knappe blondine die net komt binnenwandelen.

Het succes van soort spellen wordt eigenlijk gemaakt door de spelers zelf. U ziet binnen uw gortdroge Caylus, Hoogspanning en Vasco Da Gama spelerskring niet echt sujetten die een avondje “Das Letzte Abendmahl” kunnen doen slagen. Die eender welke sociale activiteit kunnen doen slagen eigenlijk.

Tot morgen.

Dominique

 

National 7 (Blackrock Editions)

Een bordspel voor 2 tot 4 spelers waarin u, toerist zijnde, wordt gekatapulteerd naar de jaren 60 waarin u, vertrekkend vanuit Parijs, Frankrijk doorkruist richting Côte d’Azur.

Onderweg doet u dorpen, steden en gehuchten aan alwaar u door het uitvoeren van bepaalde activiteiten punten kunt verdienen die u hopelijk bij aankomst de overwinning opleveren.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

U bent stripliefhebber en u kijkt nu al uit naar de prachtige illustraties Franse stijl van Thierry Dubois.

U houdt van Frankrijk en u gaat er elk jaar weer met de auto naartoe. U vindt het heerlijk om die reizen in de winter nog een dunnetjes over te doen. En dat zoveel u maar wilt. En u kunt uw speelavonden dan combineren met uw, bij vrienden en familie als legendarisch bestempelde, diavoorstellingen. U wordt nu al warm.

Thematisch lijkt dit spel de nagel volledig op de kop te slaan. Aangezien u thematische onderbouw erg hoog in het vaandel draagt ziet u dit helemaal zitten.

U hebt de jaren 60 van de vorige eeuw bewust meegemaakt en u bent dít tijdsgewricht – ik kan u geen ongelijk geven – zo beu dat u niet liever wilt dan terugkeren naar those good old days.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Blackrock Editions voorbij want:

U weet wat vakantie door de band inhoudt: kotsende kinderen op de achterbank, autopech, niet bestaande hotels, hoofdpijn, regen, wegenwerken, diefstal, diarree, geldtekort, afzetterij, repatriatie, ziekenwagens en vooral heel veel denken: “Zat ik maar thuis op de bank met mijn krant.” U hebt niet bepaald de behoefte om dat allemaal nog eens te ervaren aan uw keukentafel.

Als de chauvinistische Fransen chauvinistisch gaan zitten doen over hun National 7 vreest u voor het ergste: een toeristische folder vermomd als spel (al kan ik u enigszins geruststellen met een gelijkaardig maar toch positief voorbeeld: Arriala).

U had dit spel liever vóór de zomervakantie aan de einder zien verschijnen en niet op het moment dat de bladeren van de bomen beginnen vallen. Een uitgeverij die zich zo manifest van seizoen vergist, dat belooft niet veel goeds.

U weet, net als zovelen, nog niet echt veel over dit spel. Is het een race? Is het een pick-up and deliver spel? Moet u ter hoogte van Lapallise, buiten de obligatoire plaspauze, pictionairy-achtige activiteiten gaan uitoefenen? U weet het niet en dat doet u twijfelen.

Hieronder, ter compensatie van het gebrek aan informatie over dit spel, een muzikaal en louter auditief sfeerbeeld (laat u vooral niet afleiden door het gehijg van de Jane Birkin kloon in het begin):

http://www.cobra.be/cm/1.819521?view=popupPlayer

Tot morgen.

Dominique

 

Antics! (Fragor Games)

Een bordspel voor 3 tot 4 spelers dat ongeveer een uurtje duurt, waarin u op wonderlijke wijze wordt gereduceerd tot mier en doet wat mieren door de band zoal doen: het bouwen van een mierennest en het slepen van van alles en nog wat daar naartoe, waaronder lekkere groene blaadjes. Als u de concurrerende mierenkolonies daarbij het nakijken geeft wordt u uitgeroepen tot – hou u vast – Mierenkoningin.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

U maakt graag moeilijke keuzes en het tijdens uw beurt constant moeten afwegen van opties die als communicerende vaten met elkaar in balans liggen – in dit geval bouwen aan uw mierennest of het zoeken naar voedsel – is iets dat u helemaal aanspreekt.

Het spel introduceert een – hou u vast – nieuw en revolutionair “Ant-Hill System. U ziet uzelf al met een zelfvoldane glimlach aan uw keukentafel zitten terwijl u tegen uw spellenvrienden zegt: “En nu ga ik jullie laten kennismaken met een revolutionair nieuw spelsysteem!”. U bent Fragor Games oneindig dankbaar dat ze u de kans geven uzelf nog eens in het middelpunt van de belangstelling te zetten.

U gaat aan de slag met actiepunten en tegeltjes, waarbij u dankbaar gebruik maakt van de aan uw kolonie toegekende speciale vaardigheden.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Fragor Games voorbij want:

De laatste jaren hebben de spellen van Fragor Games toch een beetje aan kwaliteit ingeboet, vindt u, zowel inhoudelijk als vormelijk. U bent er niet gerust op.

U hoedt zich voor uitgeverijen die spellen aankondigen met een nieuw en revolutionair spelsysteem. U hebt zich al te dikwijls laten foppen.

De eerste beelden van het spelbord zijn niet bepaald veelbelovend. U wenst de mieren die daarop aan de slag moeten veel succes. Een kat vindt er haar jongen misschien nog op terug, maar een werkmier haar mierenhoop? U hebt zo uw twijfels. Dat revolutionaire spelsysteem zal zwaar uit de kast moeten komen om de meubels op dit onderdeel alsnog te kunnen redden.

Van de spellen die u tot nu toe als mier hebt gespeeld heeft er geen enkel u kunnen overtuigen. U vreest dat dit spel deze wetmatigheid alleen maar zal bevestigen.

U had liever een rechtstreeks mierengevecht met de concurrerende nesten aangegaan in plaats van braaf blaadjes en takjes lopen te versjouwen. Opwindend is anders. Een gemiste kans, Fragor Games!

Tot morgen.

Dominique 

 

Munera: Familia Gladiatoria (Albe Pavo)

Een bordspel voor 2 tot 4 spelers waarin u de in de spellenwereld eerder zeldzame rol opneemt van een gladiatorentrainer in het Oude Rome. U runt als kleine zelfstandige een gymnasium en probeert dat met veel bloed, zweet en tranen te upgraden tot de status van “legendarisch opleidingscentrum voor gladiatoren“. Zelf meer dan dat: u zorgt voor alles: kost en inwoon van de vechtmachines, trainingsmateriaal, (gevechts)kleding en meer van dat fraais. Daarbovenop hebt u in bijberoep ook nog een klein boekingskantoor waarmee u tournees door heel Italië organiseert.

U bent waarlijk een manusje van alles.

U gaat zelfs zo ver dat u – buiten koks, dokters, trainers en ander leuk volk – bevallige prostituees inhuurt om het uw leerlingen naar de zin te maken. Vleselijke zwaarden moeten immers ook geslepen.

Uiteindelijk gaat het zoals altijd in het leven om geld en, in mindere mate, eer en glorie. Als u daartussen een goed kwantitatief evenwicht vindt is uw plaats in één of andere eregalerij verzekerd.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Gladiatoren opleiden? Gevechtstournees? Een zekere dood? U wrijft zich al in uw grijpgrage, verweerde handjes.

U verheugt zich ook al op het feit dat u eindelijk het woord prostituee aan uw keukentafel mag uitspreken zonder dat uw partner met een echtscheiding dreigt.

Het is uiteraard een kwestie van smaak, maar de doosillustratie en het artwork dat tot nu toe bekend is kan u zeer bekoren.

“Uri Vinciri Verberari ferroque necari”: deze kreet hebt u altijd al eens willen debiteren, rechtstaand aan uw keukentafel en rechtervuist op het hart gebald.

Dit is het eerste spel in een reeks met de gewelddadige spektakels uit Oude Rome als thema. Geweld en spektakel, veel meer hebt u in deze wereld echt niet nodig om gelukkig te zijn.

U vindt het heerlijk de baas te spelen over andere mensen. In dit spel kan het. Meer zelfs, u bepaalt hun hele leven.

U kunt wedden op de lieverdjes die u de arena instuurt, zowel op hun overwinningen als – handig als u een doetje het zagemeel opstuurt – hun nederlagen.

De doos zit boordevol leuk materiaal zoals een spektakelbord, een kaart van Italië, eventumkaarten, mumuskaarten, gladiatorkaarten, ministerkaarten, geldfiches, ervaringsfiches, populariteitsfiches en gymnasiumbordjes. Daar kunt u ongetwijfeld erg leuke dingen mee doen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Albe Pavo voorbij want:

U hebt het vermoeden dat de actie zich vooral toespitst op management en dat u uiteindelijk niet veel aan hakken, snijden, steken, breken, branden, bijten en schoppen toekomt.

U hebt al genoeg spellen die gelinkt worden aan het Oude Rome. Dit hoeft er echt niet meer bij.

Colosseum is, in uw ogen althans, het ultieme gladiatorenspel. Ook dit gaat daar niet tegenop kunnen.

U hebt uw buik meer dan vol van wed- en biedspellen, en wedden en bieden is een belangrijk onderdeel van wat u tijdens dit spel gaat doen.

Tot morgen.

Dominique

 

 

Intrigo (Hazgaard Editions)

Een kaartspel voor 3 tot 4 spelers waarin u, belust op macht als u aan tafel altijd bent, probeert de Doge van Venetië te worden door de meest invloedrijke inwoners van datzelfde Venetië voor en achter uw kar te spannen.

U doet dat door invloedkaarten uit te spelen aan locaties of uw beurt te spenderen aan het bekomen van extra invloedkaarten (karakters), als daar zijn: de verkoper, de huurmoordenaar, de courtisane, de gondelier, de wachter en de dief. Die moeten uiteraard worden betaald en bij elke aankoop van hetzelfde karakter wordt het duurder.

Wie als eerste vier zegels van een politieke familie heeft verzameld wint onmiddellijk. Hebt u vijf zegels van de verschillende politieke families in het spel verzameld bent u ook al onmiddellijk zegezeker.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Het thema Venetië is een onderwerp dat u na aan het hart ligt.

Eén van de karakters is de huurmoordenaar. Dit karakter doet het altijd goed in spelletjes.

Dit spel wordt gedefinieerd als een kruisng tussen Machiavelli, Bedriegers Bedrogen en Cold War: CIA vs. KGB. U kent slechtere referenties.

Er wordt met goud gejongleerd in dit spel en dat is in beperkte mate voorhanden. U houdt van schaarse betaalmiddelen in een spel.

Er wordt ook gedraft, een speltechnische activiteit waar u een boontje voor hebt.

Drie auteurs voor één kaartspelletje? Dat kan gewoon niet fout gaan.

U onderhandelt graag.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Hazgaard Editions voorbij want:

Een gondelier als karakter lijkt u niet echt opwindend.

Dit is zo’n spel dat afgelopen kan zijn voor je het in de gaten hebt en dat ligt u niet zo.

Onderhandelen om en groupe de koploper in te halen wordt door de auteurs aangemoedigd en dat lijkt u niet zo’n interessant en leuk gegeven, vooral als u met z‘n drieën aan uw keukentafel zit.

Invloedkaarten aanleggen aan een locatie, u hebt dat al meer dan genoeg op tafels allerhande zien passeren en u hebt het gevoel dat deze hobbydoos geen enkele meerwaarde gaat bieden aan uw spellenverzameling.

Tot morgen.

Dominique

 

Volgens de auteur van Defenders Of The Realm, de heer Richard Launius, heb je met vier spelers ongeveer 30% kans op dit spel te winnen. Met z’n drieën zakt dat volgens dezelfde beminnelijke man naar een kleine 20%.

Hij zal het waarschijnlijk wel weten maar ik schat dat beide, op zich al verontrustende, percentages mogen worden bijgesteld naar respectievelijk 3% en 2%. Die 30% en 20% bereik je volgens mij enkel alleen na een lange en uitputtende stage in het heldengilde van Monarch City.

 Ik las enkele weken geleden in de Humo dat een topartiest, om dat niveau te bereiken, minstens 10.000 uur moet oefenen. Zonder uitzondering, in welke discipline dan ook.

Ik denk dat u, als u Defenders Of The Realm eronder wilt krijgen, dezelfde weg moet opgaan.

Samengevat: u gaat moeten trainen.

Gisteren deden we een derde poging (op een week tijd) om de bevolking van het niet nader genoemd land waarvan Monarch City de hoofdstad is van het juk van Gorgutt, Sapphire, Varkolak en Balazarg te bevrijden.

Met z’n vieren waren we: Tom de Wizard, Dominique de Rogue, Kristof de Dwarf en Kris de Ranger.

We faalden jammerlijk.

Alweer.

Het scenario is ons ondertussen bekend: een aanvankelijk lekker en goed gevoel, mede door de aanwezigheid van Tom de Wizard in ons gezelschap (met zijn teleportvaardigheid, zijn dodelijke vuurballen en zijn manipulatieve vaardigheden ten aanzien van de Darkness Spreads kaarten een niet te duchten medestander), werd na verloop van tijd bruusk de kop ingedrukt door het duidelijk zichtbare – het gebeurt niet vaak dat spelers het spelbord gewoon niet meer dúrven te bekijken, maar hier komt het voor – insijpelen van slechtheid langs alle kanten. We kregen de volgelingen van de generaals amper onder controle, er waren meerdere uitbraken die bezoedelde gebieden creëerden, en drie van de vier generaals waren hun opmars naar Monarch City al vroeg in het spel begonnen, een hoop volgelingen meesleurend in hun zog.

Kris de Ranger probeerde in de beginfase van het spel wanhopig zoveel mogelijk queestes te volbrengen, in de hoop dat de beloningen hiervoor ons later in het spel van dienst konden zijn. Hij deed dat met succes en had al snel enkele interessante hulpmiddelen in zijn rugzak zitten.

Het mocht echter allemaal niet baten.

Na iets meer dan een uur spelen was de situatie als volgt: slechts één generaal gedood, de helft van onze speciale heldenkaarten uitgespeeld, slechts 2 kristallen meer in voorraad naast het spelbord en meer dan 50 slechteriken óp het bord. En nog veel meer op komst.

Eén lichtpunt: Balazarg , de demonenaanvoerder (6 levenspunten) ging eraan, waardoor Tom de Wizard “Tom de Demonslayer” werd. Ironisch genoeg zouden Balazargs losgeslagen demonen later in het spel mee ons onfortuinlijke lot bezegelen.

Uiteindelijk luidde Gorgutt – weer hij! – onze ondergang in. Ondanks de steun van de Wizard slaagden we er niet in hem in één gevecht in het stof te doen bijten. Hij had wel genoeg schade opgelopen om slechts traag te genezen, maar wij hadden óók wonden te likken, in Monarch City meerbepaald, en dat zorgde voor aanzienlijk tijdverlies. Tijdverlies, beste medespeler, kan in dit spel dodelijk zijn.

Door de dood van Balazarg werd de mid war fase ingeluid, met alle gevolgen vandien. Meer minions op het bord betekent dit en een grotere kans dat de resterende generaals hun opmars naar Monarch Ciry verder zetten.

We hebben het geweten.

In een laatste wanhopige poging het land te redden probeerde Tom de Wizard met de spciale heldenkaart “Dark Vision” het kwade zodanig te manipuleren dat diens opmars werd gestuit, of toch minstens vertraagd.

Het mocht niet baten.

Vogeltjes en muisjes voor katten waren we. Katten spelen met hun slachtoffers voor ze uiteindelijk worden opgegeten. Defenders Of The Realm, beste medespeler, doet dat ook met ons. Het geeft je de indruk dat je je nog uit de hele situatie kunt redden en slaat dan onverwacht en onverbiddelijk toe.

Zoekt u na Im Jahr Des Drachen nóg een spel waarin uw masochistische trekjes kunnen worden bevredigd? Zoek dan niet verder. U hebt het gevonden.

Doodgaan was nog nooit zo leuk.

Dominique

　

 

Vinhos (What’s Your Game?)

Een bordspel voor 2 tot 4 spelers waarin u als Portugese wijnboer probeert de beste wijn te produceren, deze vervolgens omzet in wijn of overwinningspunten en tussendoor pogingen doet om op allerhande wijnbeurzen prijzen binnen te halen. Dit alles culmineert uiteindelijk in een spannende eindtelling waaruit natuurlijk blijkt dat u wint, waarna u uit uw persoonlijke wijnkelder uw beste fles tevoorschijn tovert – een Aldi Grand Cru van 4,69 euro – die u met uw spellenvrienden lazarus maakt.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Buiten notoir bordspeler bent u ook notoir wijndrinker en een spel dat thematisch uw andere grote hobby aansnijdt krijgt uw onverdeelde aandacht.

Eindelijk een spel waar u uw tanden – of beter: uw gehemelte – nog eens in kunt zetten.

Spelen op de kaart van Portugal, bij uw weten is dat de eerste keer dat u dat mag. Aanschaffen dus.

U houdt van economische spellen waarin speculeren een belangrijke rol speelt.

Er wordt nu al gedacht aan uitbreidingen die zich in andere wijngebieden zullen afspelen. Age Of Steam voor wijnbouwers? Laat maar komen!

U wilt al spelend uw volgende wijnproefreis in Portugal voorbereiden.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van “What’s Your Game?” voorbij want:

U houdt niet van spreadsheets en dit spelbord lijkt er wel heel erg op.

Uit de visuele input die momenteel beschikbaar is blijkt dat u hier te maken krijgt met een friemelspel. Veel geschuif en gemanipuleer van fiches van dit en van dat en u behoudt graag het overzicht als u speelt. Hier lijkt dat overzicht ver te zoeken.

Het ultieme wijnspel, Vinos (Goldsieber), is lang geleden al verschenen – in 1999 namelijk – en u hebt dat al in uw spellenkast staan of u bent er naarstig naar op zoek.

Op de doos staat als gemiddelde speeltijd twee uur aangegeven. Uit ervaring weet u dat u daar een beetje bij moet doen. Twee uur spreadsheeten, u moet er niet aan denken. U hebt dan ook het gevoel dat dit spel meer werken dan spelen is. U past.

U hebt het gevoel dat u na een eventuele aanschaf van dit spel wordt geconfronteerd met de kater der katers, die waarvoor elke bordspeler vreest: een miskoop.

U gaat “Whats Your Game?“ zelfs niet moeten voorbij wandelen en zwaaien. De kans is groot dat het spel pas in 2011 verschijnt.

Tot morgen.

Dominique

 

 

DungeonQuest (Fantasy Flight Games)

Een bordspel voor 1 tot 4 spelers waarin u, held zijnde in Terrinoth – what’s in a name – afdaalt in een met schatten en vallen en monsters en glibberige dingen gevulde kerker met als enige doel zoveel mogelijk schatten naar buiten te slepen voor een tijdmechanisme, dat u niet bepaald goed gezind is, u door het automatisch sluiten van de uitgang de uitweg verspert. En daarmee ook uw verdere leven.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

U bent een bordspeler die zijn geschiedenis kent en u hebt in groezelige herbergen legendarische verhalen gehoord over dit spel. Tijd om dit collectors item – dat er nu dankzij Fantasy Flight Games geen meer is – na al die jaren door te strepen op uw wenslijstje.

Het spelmateriaal heeft een grondige kwalitatieve opsmuk ondergaan, zowel wat betreft stevigheid als qua uiterlijk.

U bent een al wat oudere bordspeler en u denkt met weemoed terug aan die hectische spelavonden in de jaren 80 met de nog veel hectischer DungeonQuest eindspelmomenten die qua intensiteit niet moesten onderdoen met de hevigheid van uw hartkloppingen toen u voor het eerst de blote borsten van uw eerste vriendin mocht aanschouwen.

Als u niemand uit uw reguliere spellengroep kunt warm maken voor dit spel kunt u nog altijd solo.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Fantasy Flight Games voorbij want:

Net als zijn illustere voorganger is het belangrijkste speltechnische element dat u hier tot in de perfectie moet kunnen beheersen niet veranderd: geluk.

U weet graag wat er op u afkomt zodat u kunt anticiperen. Anticiperen is een werkwoord dat in dit spel op hoongelach wordt onthaald.

De gevechten in dit spel zijn even interessant als een streaker op een nudistenstrand.

Er zijn momenteel veel betere fantasyspellen op de markt. Defenders Of The Realm bijvoorbeeld. Of Claustrophobia. En die staan dan weer wél in uw notitieboekje.

Tot morgen.

Dominique

 

 

Die Saulen Der Erde: Das Kartenspiel (Kosmos)

Een kaartspel voor 3 tot 4 spelers waarbij u door het uitspelen van kaarten meewerkt aan het bouwen aan een kathedraal. U scoort voor uw bijdrage aan dit project. Als uw bouwbijdrage op het einde van het spel het grootst is wint u.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Dit is een snelle en veel minder plaats innemende versie van De Kathedraal. U droomt daar al een tijdje stiekem van.

Op het eerste gezicht ontwaart u in deze versie meer interactie. Er zitten namelijk actiekaarten in de doos die u toelaten uw tegenspelers de duvel aan te doen. Het vooruitzicht van een Duvel die zich manifesteert tijdens een majestueus christelijk bouwproject doet de slechterik die u in wezen bent al volop watertanden.

Rieneck en Stadler zijn betrouwbare spelontwerpers die heel wat in hun mars hebben. U hebt er dan ook alle vertrouwen in.

Als het niet langer dan 30 minuten duurt wilt u uw tanden wel eens in een kathedraal zetten.

Dit kadert in de zogenaamde “Kosmos Literature Series”. Een beetje cultuur in uw spellenkast is altijd meegenomen.

U gaat graag en veel op reis en dit past in uw reiskoffer.

5,99 euro? Daar kunt u het zelf niet voor maken.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Kosmos voorbij want:

De vorige kaartafgeleide van Die Saulen Der Erde, “Duell Der Baumeister”, heeft u zwaar ontgoocheld. U vertrouwt het zaakje niet meer. Dat niet Stefan Feld, maar wel de heren Michael Rieneck en Stefan Stadler zich aan deze versie hebben gezet stelt u zelfs nog niet helemaal gerust.

Er staat Duitse tekst op bepaalde kaarten. U wacht/hoopt liever op een Nederlandstalige editie.

Het kaartspel is qua inhoud zo goed als identiek aan het bordspel – met uitzondering van het slagenspel dat de bouwfase vooraf gaat – en dat hebt u al.

U gaat nooit op reis.

Tot morgen.

Dominique

 

 

Gisteren heb ik, beste medespeler, Defenders Of The Realm (Eagle Games) gespeeld. Met z‘n drieën waren we. Echte helden. We transformeerden in De Ranger, de Dwerg en de Eagle Rider en op die prachtige zomeravond kon ons niets, maar dan ook niets, gebeuren.

Zwaar verloren.

Na een dik uur spelen.

Eén generaal gedood, Gorgutt De Groene, daarna zwaar onder de voet gelopen door zijn orcs die – was het wraak? – het spelbord massaal infecteerden als waren zij spelfanaten die de hallen van Spiel instormen vlak nadat de deuren werden geopend.

Als het meetlatje er dan toch langs moet: de virussen in Pandemic zijn lichte medische ongemakken in vergelijking met het bruut geweld waarmee u hier krijgt af te rekenen. U meent dat u in Pandemie met een echte overrompeling te maken hebt? Blijf daar dan maar rustig zitten en eet nog wat boterhammetjes met spek want u gaat Defenders Of The Realm niet aankunnen. Pandemie, beste medespeler, wordt een coöperatieve waarnaar u enkel nog teruggrijpt als u nog eens een stressloze avond wilt en op een ontspannen manier wilt zegevieren.

U bent gewaarschuwd.

Weer naar onze sessie. Het dik uur vloog voorbij en het was heel gek, maar na onze historische verliespartij waren we alle drie helemaal opgelaten. Ons drie goed kennende zegt dat iets.

Op basis van deze sessie enkele tips voor als u over enkele jaren Pandemie bent ontgroeid en zelf de strijd in Defenders Of The Realm wilt aangaan:

Les 1:

De startopstelling bij het begin van het spel die je, ondanks de random opbouw, gegarandeerd de schrik om je hart doet slaan, vraagt eerst wat bestudering en overleg met je medespelers. Een inventarisatie van de pijnpunten – hou vooral de orcs en de demonen in de gaten – is noodzakelijk. Het bepalen van een gemeenschappelijk actieplan voor de aanpak van die pijnpunten is een ander paar mouwen maar daar komt u wel uit.

Les 2:

Getreuzel is niet aan de orde. “De tijd gaat snel, gebruik hem wel” is een levenswijsheid die nergens meer van toepassing is dan in Defenders Of The Realm. Speel daarnaar.

Les 3:

Hou, zoals reeds aangehaald, de orcs is de gaten. Ze zijn veruit het makkelijkst te verslaan maar ze infecteren het spelbord als een kakkerlak in volle bronsttijd. Er zitten enkele kaarten in de Darkness Spreads-deck die een ware ravage kunnen aanrichten als u die meute niet onder controle houdt. U begint daar best zo snel mogelijk aan.

Les 4:

Bouw zo snel mogelijk magische poorten. U moet er maar vier op het bord zien te krijgen maar u hebt ze broodnodig, zoals wij in de eindfase van onze ondergang aan den lijve mochten ondervinden. Bepaalde zwarte gebieden leken ons daar achteraf het meest voor geschikt. Ik plak er geen namen op want dan is de lol eraf. Zoek het zelf even uit.

Les 5:

Hoed u voor de kristallen die in gebieden komen te liggen die door het Slechte worden bezoedeld. Als ze alle 12 op het bord liggen is het coöperative game over. Hou ook rekening met het feit dat er meer dan één kristal in een gebied kan liggen. Een voortdurende dreiging, dit. Hoe mooi ze ook ogen.

Les 6:

Ga op queeste in de beginfase van het spel, de early war fase. Dan heb je nog tijd. De magische poorten van hierboven kunnen je helpen de queestes sneller te volbrengen, maar zodra u de eerste generaal hebt gedood en de mid war fase in geslingerd wordt moet u echt wel andere prioriteiten gaan stellen. Dan kunt u nóg op reis met een doel, maar doe het dan in combinatie met andere acties die kaderen in De Grote Opdracht, het doden van de generaals. Hou er ook rekening mee dat u slechts één queeste-kaart in voorraad mag hebben. U mag pas een nieuwe trekken als u uw lopende queeste hebt volbracht, ze mislukt of als u ze door de omstandigheden op het spelbord niet meer kunt volbrengen.

Les 7:

Werk samen, zeker wat de aanpak van de generaals betreft! Verdeel de taken, afhankelijk van de vaardigheden van de helden. Praat, praat, praat! U moet zoveel praten dat uw partner, die flarden van uw geleuter in de keuken opvangt terwijl zij op de bank naar een aflevering van Sex And The City aan het kijken is, zich gaat afvragen of u wel dezelfde kerel bent waarmee zij ooit getrouwd is. Misschien komt ze uit nieuwsgierigheid wel even kijken en wil ze meedoen, zodat ze eindelijk nog eens de kans krijgt een goed gesprek met u te voeren.

Les 8:

Gebruik uw speciale actiekaarten met wijsheid en in overleg met uw medespelers. Besef dat ze definitief verloren zijn nadat u ze hebt uitgespeeld. Hou er ook rekening mee dat u ze buiten uw beurt kunt uitspelen.

Les 9:

Verkijk u niet op de trage opmars van de generaals richting Monarch City. Ze zijn namelijk vals traag. Bij spelaanvang lacht u ermee en doemt het woord “overwinning” al in grote knipperende neonletters op in uw onderbewustzijn. Maar ze zijn slechts vier gebieden van Monarch City verwijderd en u gaat nog schrikken als ze plots en nogal ongeduldig op uw deur staan te bonken, een moment waarop het meestal al te laat is om de meubelen en huisgerief en eventueel uw partner nog te redden.

Les 10:

Besef dat uw helden-handkaarten multifunctioneel zijn en u bij het gebruik ervan evenveel wijsheid aan de dag moet leggen als bij het inzetten van de speciale. U kunt ermee bewegen, magische poorten oprichten, bezoeldele gebieden “genezen” en u hebt ze nodig om de generaals te bevechten. Besef ook dat u er slechts twee trekt na elke beurt. Anticipeer dan ook op uw volgende trekbeurt als u er tien op hand hebt door er tijdens uw actiefase eventueel uit te spelen. Beter dat dan ze ongebruikt moeten weggooien omdat u uw handkaartenlimiet overschrijdt. U mag zelfs speciale heldenkaarten uitspelen op het moment dat u tijdens de avondfase twee heldenkaarten bijtrekt en daardoor over uw handlimiet gaat.

Les 11:

Overleg, als voorbereiding op de gevechten met de generaals, voortdurend met uw medespelers, over welke kleur kaarten u collectief bezit en hoeveel kracht onder de vorm van dobbelstenen dat oplevert.

Les 12:

Hebt u dringend heldenkaarten nodig, bijvoorbeeld na het gevecht met een generaal, breng dan een bezoekje aan een herberg en probeer daar uw handje, door het bekomen van informatie van de stamgasten, aan te vullen.

Les 13:

Hou er rekening mee dat de actiemogelijkheden van de betere en de speciale heldenkaarten ook in verhouding staan tot hun bruikbaarheid tijdens de gevechten met een generaal. Afwegingen, het is een sleutelwoord in de aanpak van dit spel.

Les 14:

Hou die demonen in de gaten. Zij hebben slechts drie volgelingen per gebied nodig om het te bezoedelen. Heel gevaarlijk, deze sujetten. Denk even terug aan die 12 kristallen op het bord die u onmiddellijk doen verliezen. Geloof me, u gaat ervan versteld staan hoe snel dit spel tot 12 kan tellen.

Les 15:

Bevecht de generaals in groep en overleg erg goed welke speler, hopelijk, de genadeslag toedient. De extra voordelen die hij of zij daardoor krijgt kunnen in combinatie met de vaardigheden van zijn of haar karakter nog een extra boost geven.

Les 16:

Besef dat dit spel u als het ware besluipt. Als u niet oplet gaat het er als een dief in de nacht met uw overwinning vandoor. Laat u niet in slaap wiegen door het schijnbaar controleerbare en gezapige spelverloop in de beginfase. U hebt het gevóél dat u erg goed bezig bent tot de strop rond uw nek plots wordt aangetrokken. Hárd wordt aangetrokken. Met een snok dus. Het is raadzaam alles wat er op het spelbord gebeurt heel goed in de gaten te houden. Verslapping van aandacht is niet aangewezen.

Les 17:

Hou in uw achterhoofd dat u na het doden van een generaal niet achterover kunt leunen omdat al zijn volgelingen worden verwijderd. Geen Pandemie-aanpak hier waarbij een ziekte volledig kan worden uitgeroeid en van de aardbodem verdwijnt. Hier blijven de volgelingen komen, dode generaal of niet. Het bewijs daarvan vindt u ergens aan het begin van deze bijdrage.

Les 18:

Schade oplopen moet u proberen te vermijden. Maar ik wil u geen valse hoop geven, het zal u waarschijnlijk niet lukken. U verliest dan immers actiepunten en u hebt twee beurten nodig om volledig te herstellen en weer op full force te geraken, zoals dat heet. Als u al volledig kunt genezen binnen die twee beurten, want wáár u zich bevindt bepaalt hoe snel u geneest. Schade oplopen is strompelen en tijd verliezen. En wat las u weer over tijd enkele lessen geleden?

Wees erg voorzichtig met het bekampen van de ondoden. Zij geven u nog een extra schadepunt omdat hun verschijning u als een natte vaatdoek om het hart slaat. Probeer uw beurt dus te eindigen in gebieden waarin deze leukerds zich niet ophouden.

Les 19:

Maak maximaal gebruik van de speciale vaardigheden van uw held. Probeer die, indien mogelijk, ook te koppelen aan die van uw medespelers. Dat kan een sleutelrol spelen in het behalen van de overwinning.

Les 20:

Vergeet tijdens de gevechten met de volgelingen niet te gooien met de aan die volgelingen gekoppelde gekleurde dobbelstenen. Dat is van belang. Pas het aantal dobbelstenen ook aan aan het aantal volgelingen waarmee u de strijd aangaat. Ik weet het, u zou anders willen, want dat maakt het spel makkelijker, maar het mag niet.

Les 21:

Hou er rekening mee dat u geen kaarten kunt uitwisselen met uw medespelers. Er wordt veel samenwerking van u verwacht, maar u moet ook veel dingen zelf doen. Bereid u daarop voor.

Les 22:

Voorzie een pamper of gelijkaardig incontinentiemateriaal voor als u in de late war fase terechtkomt.

Les 23:

Een slaappilletje innemen na uw sessie is geen overbodige luxe. U gaat anders de slaap niet kunnen vatten.

Les 24:

Oefenen, oefenen, oefenen, oefenen, oefenen.

Tijdens het spelen heb ik mijn medespelers ook goed geobserveerd en al snel kwam het grootste verschil met alle andere coöperatieve spellen die ik ken bovendrijven: de opeenvolging van hoeramomenten. Waar de andere coöperatieve spellen meestal één hoeramoment kennen, het moment waarop de overwinning wordt behaald, excelleert Defenders Of The Realm door de hoera- en yesss!-momenten aan elkaar te rijgen. Dat komt voor een groot stuk door de onvoorspelbaarheid van de vecht- en andere dobbelsteengerelateerde acties, die steeds latent aanwezige dode hoek van het oncontroleerbare. Zelden zo’n collectieve spanning aan tafel meegemaakt op het moment dat een speler een gevecht aangaat en zelden zo’n collectieve ontlading gezien als het lukt of ontgoocheling als het niet lukt. Niet alleen bij de gevechten met de generaals, maar ook met hun volgelingen.

Een aaneenrijging van hoeramomenten, frequente high five-jes en collectieve en oprechte steunbetuigingen bij mentale dieptepunten. Lang geleden dat ik er nog zoveel heb gezien in één uurtje speeltijd. Er is nog hoop voor deze wereld.

Daarom alleen al, beste medespeler, is Defenders Of The Realm een dot van een spel.

Dominique

 

Defenders Of The Realm

Eagle Games, 2010

Richard Launius

1 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

90 minuten