King Of Tokyo (Iello / Homo Ludicus)

King Of Tokyo is er eentje die u in de gaten moet houden.

Niet omdat Richard Garfield De Grote de bedenker is – Roborally heb ik hem nog altijd niet vergeven – en al zeker niet voor het prachtige materiaal, maar wel omdat het gewoon erg, héél erg leuk is. Onder andere omdat hier een aansprekende dynamiek wordt aangeleverd waarbij de toepassing van het gekende fenomeen ‘bashing the leader’ de leader in kwestie zowaar extra punten oplevert. Meer nog, de leader kan naar eigen goeddunken – uit lijfsbehoud – de leidersfunctie overdragen naar een andere speler waardoor die op zijn beurt weer extra kan punten, maar daardoor ook weer in het oog van een storm terechtkomt. Een storm wiens vernietigende kracht wordt gevoed door mutanten, gigantische robots en buitenaardse monsters met quasi onuitspreekbare namen. Ga daar maar eens aanstaan, met die voorraad steen en hout en erts en goud en interessante zeevaartroutes uit uw saaie eurootje.

Als u eerder kickt op het laten groeien van een extra monsterachtige kop waarmee u extreem hard kunt bijten in plaats van het in stilte heen en weer schuiven van gekleurde blokjes op spreadsheetachtige spelborden weet u wat u te doen staat.

En vooral wanneer: in april 2011.

Dominique

 

The Awful Green Things From Outer Space (Steve Jackson Games)

Als u wilt weten waar Bruno Faidutti de mosterd haalde voor Red November moet u hier eens rustig naar kijken. Krijgt eindelijk een degelijke remake – mijn eerste memorabele sessie vond begin jaren 80 plaats en ik herinner me nog alle gore details – en u zou daarvoor de spelgoden op uw blote knieën moeten bedanken, temeer omdat samen met het opgewaardeerd spelmateriaal ook de uitbreiding “Outside The Znutar“, in de doos zit.

Remake is eigenlijk een understatement. Met deze versie zitten we al aan editie 8, maar dit wordt de eerste waarin het spel zich manifesteert zoals het zou moeten: met een stevig spelbord en kwalitatief betere spelonderdelen.

In dit spel bevindt u zich op een ruimteschip dat wordt geënterd door u bijzonder vijandig gezinde aliens. Eén speler controleert de bemanning van het ruimteschip, de andere – het is een spel voor twee – de aliens. Het ruimteschip zit volgestouwd met (potentiële) wapens, alleen weet de ruimteschipeigenaar niet wat het effect van deze wapens is tot op het moment dat het tegen de aliens wordt ingezet. Dat betekent dat de confrontatie met de aliens willens nillens móét worden aangegaan, waarbij het op zoek gaan naar het meest effectieve verdedigingsmiddel een niet te verwaarlozen nevenactiviteit is. Een veel leukere activiteit dan de gemiddelde fotozoektocht zeg maar. In de praktijk komt dat er bijvoorbeeld op neer dat u een laserstraal op een alien afvuurt om er vervolgens luid krijsend als een speer vandoor te gaan omdat de laser blijkbaar als lastige bijwerking heeft dat de aliens zich in aantal hebben verdubbeld. Een goedgemikte augurk uit de mess daarentegen kan op diezelfde aliens dan weer de impact hebben van een 50 megaton TNT waterstofbom.

Claustrofobische spanning, tijdsdruk, verrassingsstress, variatie en vooral veel gegrinnik: het zijn allemaal sensaties die uw deel worden tijdens een spelletje TAGTFOS, eender welke rolverdeling u hanteert.

Er zijn er die voor minder naar de spellenwinkel hollen.

Voor iets mufs als Merkator bijvoorbeeld.

Dominique

 

De directeur-generaal van het niet nader genoemde bedrijf waarvan u in dit spel – dàt noem ik hier even wel bij naam: Mobbing: Reine Chefsache! – deel uitmaakt zit in moeilijke papieren. De man staat vlak voor zijn ultieme confrontatie met Pietje De Dood en moet dringend voor opvolging zorgen.

U bent een van de zes mogelijke kandidaten.

Dat geeft stress, maar u bent gewapend. U hebt dit namelijk al lang zien aankomen en u hebt niet stilgezeten. U hebt zich bekwaamd in de edele kunst van het slijmen en pesten, niet noodzakelijk in die volgorde. Het slijmen doet u bij de heren Benny Fitz, Heinz L. Mann, Reiner Profit, Tom Bola en mevrouw Lore Leih, de leden van de Raad Van Bestuur. Het pesten bewaart u voor uw tegenspelers.

U gaat alle zeilen moeten bijzetten, want de resultaten van uw interventies zijn mee afhankelijk van het al dan niet voortijdig heengaan van de grote baas.

Het beïnvloeden van de raad van bestuur doet u met lobbykaarten, het jennen van uw tegenspelers met pestkaarten.

De lobbykaarten – elke speler heeft er 12 bij spelaanvang en ze komen slechts mondjesmaat op hand – speelt u uit bij een van de leden van de raad van bestuur, de pestkaarten komen gewoon voor u of uw tegenspelers te liggen.

De lobbykaarten hebben waarden van 1 tot 3 (met halfjes) en er zitten nog drie buitenbeentjes tussen waarmee u uitgelegde kaarten bij bestuursleden kunt wegspelen of verwisselen. Afhankelijk van de soort worden ze gedekt of open uitgespeeld. Lag er al een gedekte kaart bij het bestuurslid in kwestie wordt deze omgedraaid en volgt er eventueel een actie. Speltechnisch lijkt dit een beetje op Bedriegers Bedrogen, alleen is het hier veel leuker en – veel belangrijker – beheersbaar. Bij elk bestuurslid mogen maximaal 6 kaarten liggen.

De pestkaarten, waarvan u er op het einde van uw beurt tot twee mag trekken van een gedekte trekstapel, knalt u gewoon neer voor de verbaasde snuit van een tegenspeler. Er zitten leuke dingen tussen voor de mensen, zoals “Brengt teveel tijd op het toilet door!” bijvoorbeeld. Deze kaarten bepalen de algemene indruk die men binnen het bedrijf van u heeft. Een zwart getal is positief, rood is negatief. U begrijpt dat langdurige toiletsessies u van een rood cijfer voorzien, het goed kunnen bedienen van de koffieautomaat daarentegen wordt zeer geapprecieerd en levert u positieve punten op. Kaarten met positieve eigenschappen legt u uiteraard bij uzelf neer, kaarten met negatieve eigenschappen schuift u als vanzelfsprekend door naar uw tegenspelers. Er zitten ook kaarten bij met een dubbele score, positief en negatief. De kaart “Woont nog bij zijn ouders!” heeft een positieve score van twee en een negatieve van één. U bepaalt dan zelf welke score u bij welke speler gebruikt.

Als het speleinde zich aankondigt moet uw populariteit positief zijn, anders kunt u de overwinning op uw yuppiebuik schrijven.

Sommige kaarten staan, zoals eerder aangehaald, in relatie met de fysieke toestand van de grote baas op het einde van het spel. Met toestand wordt hier bedoeld: dood of levend.

Tijdens uw beurt speelt u een of twee lobby- en/of pestkaarten uit en trekt u er twee bij op hand. U mag bijtrekken van uw persoonlijke lobbystapel of van de centrale pest-trekstapel. Die centrale trekstapel werd bij spelaanvang in twee gelijke delen opgesplitst. In de tweede stapel, die pas na het leeghalen van de eerste wordt aangesneden, worden drie “De chef is gestorven”-kaarten geschud. Zodra de tweede wordt getrokken is het van dat en is het spel ten einde. Het spel eindigt ook als de laatste pestkaart wordt getrokken en daarna iedere speler nog een keer aan de beurt kwam of als bij elk lid van de raad van bestuur zes lobbykaarten liggen.

Dan begint fase één van het bepalen van de winnaar. Wie een negatief of neutraal imago heeft valt onmiddellijk af, de rest gaat door naar fase twee. In fase twee wordt nagegaan wie het meeste invloed heeft uitgeoefend op de leden van de raad van bestuur. Elke speler die de meeste invloed heeft – gelijkstanden tellen ook – krijgt van dat bestuurslid een stem. U hebt minstens één stem nodig om het tot grote baas te schoppen. Wie de meeste stemmen haalt wint. Bij gelijkstand beslist de populariteit.

Dit, beste medespeler, is er weer zo eentje die onder vele radars is doorgevlogen. Zoals zo dikwijls bij dit soort spellen totaal onterecht. Heel veel interactie krijgt u hier, veel hilariteit ook en toch bent u niet aan willekeur overgeleverd. U hebt tot op zekere hoogte vat op wat er gebeurt en u kunt meer dan voldoende invloed op het spelgebeuren uitoefenen.

Op het spelmateriaal valt niets aan te merken. De vierkante kaarten (150!) bevatten Duitse tekst, maar er zijn er slechts enkele waarbij wat geschreven is echt van belang is. Als u Duitse cijfers kunt lezen gaat u amper in de problemen komen.

Leuk: de langwerpige doos is opgevat als een dossiermap. U kunt dit spel dus zonder enig risico wegmoffelen in uw dossierkast op het werk. En als u het aan de bewaking thuis wilt ontrekken biedt deze verschijningsvorm uiteraard ook mogelijkheden. Dit zal mogelijk het enige spel zijn dat u in uw werkhoek bewaart, tussen uw dossiermappen met uw gas- en elektriciteitsrekeningen en daardoor onttrokken aan de continu spelscannende blikken van uw partner.

En dat laatste is toch maar mooi meegenomen.

Dominique

 

Mobbing: Reine Chefsache!

Heidelberger Spieleverlag, 2010

Raphael Gottlieb & Frank Stark

3 tot 6 spelers (hoe meer hoe beter)

30 tot 45 minuten

 

 

Medespeler,

Het is nog maar 3 februari en het belang van het smachtend vooruitblikken naar wat dit gezegende speljaar ons zal brengen kan wat mij betreft nu al worden gedefinieerd met het volgende woord: overbodig.

Dat komt door het feit dat ik het beste spel van 2011 gisteravond al heb gespeeld.

Ik hoef dit jaar geen geld aan spellen meer uit te geven, geen spellenwinkels of beurzen te bezoeken, geen prospectie meer te doen, geen fora te bekijken, geen berichten meer te posten op “De Tafel Plakt!“, kortom: ik kan vanaf nu lekker achterover leunen en gewoon spelen.

Het spel dat deze gigantische tijdsbesparing heeft opgeleverd heet Yomi.

Yomi is een kaartspel voor twee dat digitale vechtspellen – denk aan Tekken, Streetfighter en andere digitale rotzooi – unplugged simuleert en dat op een zodanige vernuftige en toch eenvoudige wijze dat u na enkele sessies knock-out en uitgeput aan uw speeltafel zit, smekend om meer.

Ik had het nooit gedacht hoor, dat ik mijn tegenspeler zou smeken mij nog meer pijn te doen, maar gisteren, op 2 februari, is het uiteindelijk dan toch gebeurd. “Sla mij alstublieft” Die zin heb ik eigenmondig uitgesproken. Mijn tegenspeler deed dat uiteindelijk niet omdat hij wist dat hij door deze actie zijn eigen doodvonnis tekende, maar toch, ik heb de vraag tot slaan gesteld.

Yomi hanteert het “ik denk dat jij denkt dat ik dat ga doen en ik doe dat lekker niet” principe waarbij tweevoudig inzetbare kaarten gedekt worden uitgespeeld, omgedraaid en uitgevoerd. U kunt trappen, slaan, gooien, ontwijken en blokkeren en afhankelijk van wat uw tegenstander op u af stuurt gebeurt er daarna nog het een en ander. Nog snel een extra aanvalletje er achteraan bijvoorbeeld of, nog beter, een welgemikte tegenaanval.

Het doel van dat alles is het aantal levenspunten van het karakter van uw tegenstander tot nul komma nul te herleiden voordat hij hetzelfde doet met dat van u.

Elk karakter beschikt over een speciale eigenschap en een kaartendeck met daarin 55 prachtig geïllustreerde kaarten – in de speciale editie zitten ze alle tien – die inhoudelijk en in verhouding tot de decks van de andere karakters in de doos ongelooflijk goed zijn uitgebalanceerd. U kunt met elk karakter van elk karakter winnen of verliezen. Verder bevat de speciale editie twee spelersmatjes en uit de kluiten gewassen glasstenen waarmee u op die mat de levenspunten van uw karakter aangeeft. En uit de kluiten gewassen spelregels.

Dat, beste medespeler, is meer dan genoeg om u de volgende jaren aan uw speeltafel gekluisterd te houden.

Als u een speelmaatje vindt.

Want dat is, samen met de prijs, het enige euvel waaraan dit spel lijdt. Het kan enkel met z‘n tweeën.

Maar hebt u zo iemand, iemand waarmee u regelmatig kunt afspreken en u ziet er niet tegenop met dat heer- of vrouwschap aan een tafel kaartverslaafd te zitten wezen is de aanschaf van dit spel een absolute must. Misschien moet u gewoon samen leggen om het spel te kopen want 100 dollar voor de speciale editie – iets waarnaar u vanzelf gaat verlangen als u zich enkele aparte sets hebt aangeschaft – is inderdaad niet niks.

Als u dat doet zullen de volgende kernwoorden tijdens het spelen als vanzelf in uw gedachten opborrelen: ontdekken, combo’s, psychologische oorlogvoering, bluffen, handmanagement, vaardigheid, inzicht, genadeslag, schoonheid, actie, snelheid, verslaafd, verwondering, bewondering, strategie – u las het vorige woord echt wel goed – en ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan.

We begonnen eraan om 20u en stopten ermee om 04u.

Met tegenzin.

Ik begon me immers net helemaal in te leven, in die agressieve panda.

En nu moet ik mij excuseren. Ik moet dringend gaan sleeven.

Een kleine 550 kaarten om precies te zijn.

Dominique

 

Yomi

Sirlin Games, 2011

David Sirlin

2 spelers vanaf 10 jaar

20 minuten per gevecht

 

　

Radarontwijker van het jaar

Cornucopia (Gryphon Games)

Dit is wat mij betreft met voorsprong de beste worp in de Gryphonlijn.

Helemaal weg was ik ervan toen ik het voor de eerste keer speelde. En ik ben weg gebleven. Een heerlijk kaartspelletje dit, voorzien van een goeie geut “nog één kaart en dan stop ik” – daarbij erg enthousiast aangemoedigd door uw medespelers die enkel en alleen op uw falen uit zijn – en voorzien van eenvoudige regels.

Een grote hit op familiefeestjes en aanverwante activiteiten, wat mij naadloos brengt tot een van de belangrijkste argumenten voor aanschaf: dit is er zo eentje die bij niet-spelers wel eens begrip zou kunnen opwekken voor uw eigenaardige hobby. Lees: hiermee kunt u hen mogelijk in ons geeky universum binnenlokken.

Gek genoeg is dit kleinood zo goed als volledig onder de radar doorgevlogen waardoor het niet de aandacht kreeg die het verdiende.

Daarom deze award.

Ik kan namelijk niet tegen onrechtvaardigheid.

Want waarom bijvoorbeeld, met alle respect, Hansa Teutonica wel en Cornucopia niet?

Wel, omdat we in een klotespellenwereld leven, beste medespeler.

Genoeg getreurd. Waarom ik dit zo goed vind kunt u allemaal nog eens nalezen in mijn bespreking van 11 april 2010.

Dominique

 

Pretpark van het jaar

Adlungland (Adlung Spiele)

Adlung is traditioneel de uitgever waarmee ik elke Spiel officieel afsluit. Bij het naar buiten gaan neem ik zonder dralen nog even hun nieuwste kaartspelletje mee. Als er iets te halen valt tenminste.

Antigua heb ik gelukkig laten liggen in 2010, Adlungland heb ik gelukkig meegenomen. Ik hoop dat u hetzelfde gedaan hebt.

Adlungland is een erg leuke pretpark-opbouwvariant, volgepropt met referenties naar andere spellen van deze sympathieke uitgever.

En het minuscule doosje zit vol leuke dingen.

Tweezijdig bedrukte kaarten bijvoorbeeld, die uw tegenspelers informatie geven over wat er zich in uw bevallige handje afspeelt, een logisch, interessant en spannend spelverloop, mooie kaartillustraties die de groei van het pretpark visueel prachtig ondersteunen en vooral heel veel strijd. En dat allemaal, zoals eerder al aangegeven, in een erg kleine verpakking. Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Véél leuker en stukken goedkoper dan Plopsaland.

Sorry Gert.

Dominique

 

Speltechnisch element van het jaar

Het afbieden in Munera: Familia Gladiatoria (Albe Pavo).

U leest het goed: afbieden.

Terwijl u in de meeste biedspellen naar boven moet, steeds maar hoger en hoger (tot u zichzelf de strop om de nek legt), mag u hier naar beneden, zelfs naar nul als u dat aangewezen lijkt. U leest het goed: n-u-l. En met nul wint u de bieding. Ik weet niet hoe het met u zit, maar dat ben ik nog niet dikwijls in een spel tegengekomen.

De rest van het spel moet u maar zelf ontdekken. Indrukwekkend zou ik het niet direct noemen maar dit luidruchtige uitje in het Oude Rome, gelardeerd met hoertjes, dokters, fitnesstrainers en kleermakers zou u uzelf toch niet mogen onthouden.

Dominique

 

Inlay van het jaar

Sobek (GameWorks)

U verwacht meestal mooie en functionele inlays in de grote dozen. De Kanjers waarnaar uw grijpgrage speelhandjes altijd het eerst naar reiken.

De prijs van Inlay Van Het Jaar gaat dit jaar echter naar een kleintje: Sobek.

Als u de buitenkant van het doosje aanschouwt – als u het al ziet liggen – denkt u waarschijnlijk niets, of hoogstens: “So What?” Een oranje gevalletje is het, met wat Asterixachtige figuren erop. Niks bijzonders.

Maar als u na uw – geloof me: gelukkige – aankoop het doosje opent en de spelregels en het scorebordje wegneemt zult u een kort maar krachtig kreetje van bewondering niet kunnen onderdrukken. Een wondermooie inlay hebben we hier waarin esthetisch heel verantwoorde dingen worden gedaan met een scarabee en waarin alle spelonderdelen erg functioneel zijn opgeborgen.

En dat opgeborgene zorgt voor een heleboel, zij het licht, speelplezier.

Een ideale bijsluiter in het graf van een farao op zijn reis naar het hiernamaals zeg maar.

Runner up: de zwarte mousse en de dividers in de uitbreidingsdoos Thunderstone: Wrath Of The Elements, die de lucht in de doos omtoveren tot een heel handige kaartenbak.

Dominique

 

Idiootste spel met potentie van het jaar

String Railway (Japon Brand)

Kompleet maf – iets wat alleen door Japanners kan bedacht worden eigenlijk – zonder daarbij af te gaan als een gieter.

In dit spel wordt u geacht treinstations met elkaar te verbinden door middel van het gooien van eindjes touw. U leest het goed.

Maar voor u begint te verbinden moet u het speeloppervlak samenstellen. Eerst bakent u het speelterrein af (met een eindje touw), vervolgens plaatst u heuvels en bergen op dat speelterrein (met eindjes touw) en tenslotte trekt u door het landschap een rivier (met een eindje touw).

Gek genoeg hebben we hier niet met een wollig spel te maken. Dit is niet bepaald een stoomtrein, eerder een TGV en vooral erg leuk. Niet voor elke dag van de maand, maar toch: erg leuk.

Het prepareren van het speelveld deed me onmiddellijk aan het poepsimpele en onder andere daardoor briljante Dicke Dämonen (Edition Erlkönig) denken, al houdt de vergelijking daar helemaal op. Maar die vergelijking heeft er wel voor gezorgd dat Dicke Dämonen de weg naar mijn speeltafel weer heeft gevonden, waarvoor ik String Railway hartelijk dank.

Twee leuke vliegen in één klap.

Dominique

 

Afknapper van het jaar

Malta! (Z-Man Games)

Ik zou er niet aan beginnen als ik u was. Edoch, u bent echt geïntrigeerd als u tijdens het ontbijt de – inderdaad: achteraf bekeken verdacht korte – spelregels tot u neemt. Dat interessante verdwijnt echter snel als u aan het spelen gaat en merkt dat u er in de eerste ronde al uitligt. U treurt echter niet want dan kunt u ondertussen even iets anders gaan doen, de drankjes of de hapjes aanvullen bijvoorbeeld. Dat is echter buiten de waard gerekend, Malta! genaamd, die u vriendelijk maar zacht dwingend verzoekt toch maar te blijven zitten. Er zit immers een kaart in de (omvangrijke) trekstapel die een andere speler de mogelijkheid biedt u weer in het spel te brengen, een handeling die in de spelwereld beter bekend staat als de Lazarusactie.

Beste medespeler: u kent uw spelvrienden, ik ken de mijne. Denkt u dat er ook maar één haartje op hun hoofd eraan denkt u het genoegen te gunnen opnieuw in te stappen en het spel alsnog te winnen? Ja? Van welke planeet was u ook alweer?

Want ingewijden weten het: de Lazarusactie is genoegzaam door iedereen gekend, alleen heeft nog geen enkele speler deze fameuze actie ooit live zien uitvoeren. Waardoor ik moet besluiten dat deze actie de verkeerde naam draagt, u moet het woordje Lazarus erin vervangen door Godot.

Die vlag dekt de lading veel beter.

Runner up: het niet beschikbaar zijn van de gelimiteerde versie van London (Treefrog) voor de voorbestellers, waardoor de niet voorbestellers deze editie nog eerder op Spiel konden bemachtigen en, nog véél erger, diezelfde avond thuis of op hotel al konden spelen.

U zult het maar meemaken: extra euro’s neertellen voor de gelimiteerde editie, de week voor Spiel tevergeefs en tot afgrijzen van uw postbode aan uw brievenbus de wacht optrekken en vervolgens vaststellen dat de niet voorbestellers op Spiel breed glimlachend uw gelimiteerde editie aan een goedkopere prijs in hun plastic zak, trolley, draagtas of rugzak steken. Bij al die andere gelimiteerde edities. Ik heb het niet uit officiële bron, maar naar het schijnt zijn er tientallen voorbestellers afgevoerd op Spiel. In van die grote gele minibusjes met blauwe zwaailichten.

Dominique