City of Horror (Asmodee / Repos Production)

City of Horror is een bordspel voor 3 tot 6 spelers die zich jammer genoeg in een stadje ophouden dat overspoeld wordt – u mag dat quasi letterlijk nemen – door zombies. U draagt de verantwoordelijkheid over een klein subgroepje – the usual victims van het genre – binnen de stadspopulatie en die probeert u levend de stad uit te krijgen. Hoe meer hoe liever want alleen zij leveren u punten op. Om dat voor elkaar te krijgen zult u zwaar in overleg moeten gaan met uw tegenspelers en dat voor praktisch elke belangrijke beslissing die in het spel moet worden genomen. Het is dan ook de vraag voor wie u het meest bevreesd moet zijn, de zombies of het stelletje ongeregeld dat u voor een leuke spelavond hebt uitgenodigd.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

City of Horror is Mall of Horror 2.0, een spel dat het hart van iedere zombiefanaat en onderhandelingsliefhebber aanzienlijk sneller doet slaan, en zeker dat van de ongelukkigen die indertijd naast het spel grepen. 2.0 betekent hier: uitgebreid, een beter afgestelde motor en meer variatie. Zoek snel even een doekje om uw kwijl op te vangen.

U haat spreadsheets – euro’s zijn aan u niet besteed – maar u bent een geniale manipulator, backstabber en bedrieger met een totaal gebrek aan gevoelens en empathie. Een psychopaat zeg maar. Dit spel is echt iets voor u.

U kunt de prijsmanipulatoren van Mall of Horror op BoardGameGeek en eBay nu eens goed in hun gezicht uitlachen.

U bekleedt een politiek mandaat.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Asmodee en Repos Production voorbij want:

U houdt van spreadsheets en u bent een grote liefhebber van de betere eurogames.

Als het op manipuleren en backstabben aankomt trekt u steevast aan het kortste eind.

Onderhandelen betekent praten, praten en nog eens praten. U vraagt zich af waarom er standaard geen zandloper bij in de doos zit. De 90 minuten speeltijd die op de doos staat aangegeven zal gegarandeerd worden overschreden. En laat nu net op 90 minuten uw tolerantiedrempel liggen.

U bent te goed voor deze wereld.

Dit spel op tafel leggen betekent met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het einde van uw sociaal netwerk. U weet niet of de heer Nicolas Normandon zich hiervan bewust is maar het aantal (v)echtscheidingen, familiedrama”s en vechtpartijen als gevolg van een spelletje Mall of Horror zijn al lang niet meer te tellen. De leukerd doet dit kunstje met City of Horror nog eens losjes over. U hoopt voor de man in kwestie dat Nicolas Normandon een pseudoniem is.

U gaat de tientallen jaren werk die u in uw sociaal weefsel hebt gestoken niet op de helling zetten voor een “gezellige” spelletjesavond.

U hebt geen stalen zenuwen.

Dominique

 

Arctic Scavengers (Rio Grande Games)

Artcic Scavengers is een Dominionkloon die in zijn eerste verschijningsvorm het leven al zag in het jaar 2009, 88 jaar voor het tijdsgewricht waarin het spel zich afspeelt. Dat tijdsgewricht wordt gekenmerkt door extreme koude. En hoewel u eigenlijk liever dood zou zijn – u hebt van leukere tijdsgewrichten gehoord – zet uw overlevingsinstinct u ertoe aan toch maar vol te houden. Gelukkig hoeft u niet echt de koude in maar kunt u aan uw eigen tafel, gezellig in de buurt van uw zorgvuldig uitgekozen design-radiatoren en met een kop warme chocomelk binnen handbereik, aan de slag. Aan de slag gaan betekent hier een overlevingskaartendeck uitbouwen met voorwerpen, personages en wilde dieren. Op het einde van het spel leveren een aantal kaarten in dat deck u de broodnodige punten op voor een eventuele overwinning.

Onterecht onder vele radars doorgevlogen, maar gelukkig niet onder de mijne. Ik besprak het spel op deze eigenste plaats reeds op 7 september 2009. Voor meer details verwijs ik u daar graag naartoe:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive/2009/07/07/ice-age-2097.html

Velen onder ons hadden een meer professionele heruitgave al lang afgeschreven maar Rio Grande Games komt nu eindelijk toch met een upgrade.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Arctic Scavengers was een van de eerste Dominionklonen en het is nog steeds een van de beste. U gaat er na drie jaar gehunker eindelijk beslag op kunnen leggen en u gaat die kans niet laten liggen.

Bij Rio Grande Games hebben ze wijselijk beslist de HQ uitbreiding – extra peper, zout en fijne kruiden zeg maar – standaard in de doos te steken en u vermoedt nu al dat er nog uitbreidingen in de pijplijn zitten. U kunt bijna niet wachten.

U doet tijdens uw beurt hele leuke dingen in dit spel: prospecteren op de plaatselijke vuilnisbelt, jagen in de plaatselijke wildernis en aanwerven op het plaatselijke werkloosheidsbureau. U houdt van variatie dus u komt hier zeker aan uw trekken.

U kotst van de eindeloze wachttijden in Dominion en bent op zoek naar een gelijkaardig spel waarin de beurtwisselingen veel sneller zijn.

U wil een deckbuilder waarin veel, liefst heel veel, interactie zit. Zoek niet verder want vanaf ronde drie wordt er immers na elke ronde geschermutseld – wat een heerlijk woord – om wat lekkers en daar zult u alle zeilen moeten bijzetten. Er wordt nogal wat gesaboteerd en sluipgeschoten in dit spel. U zult uw deckje dan ook moeten wapenen voor deze twaalf keer weerkerende activiteit. Leuk: u weet welk gespuis uw tegenstanders inhuren dus u kunt hierop anticiperen. Jammer genoeg doen uw tegenstanders net hetzelfde. Heel belangrijk: om te schermutselen moet u op het einde van uw beurt kaarten op hand houden, anders bent u een vogeltje voor de kat. Bovendien speelt de beurtvolgorde in deze fase een belangrijke rol. U houdt van moeilijke keuzes en Arctic Scavengers voorziet u daar ruimschoots van.

U bluft graag. Door nutteloze kaarten op hand te houden voor de schermutselingfase bijvoorbeeld.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Rio Grande Games voorbij want:

Zoals eerder aangegeven loopt u hier al eens een saboteur of een scherpschutter tegen het lijf. Dat staat gelijk voor direct conflict met uw tegenspelers. Daar gruwt u van. U bent liever bezig op uw eigenste ondoordringbaar euro-eilandje waarop niemand u iets kan maken.

Arctic Scavengers’ beurtwisselingen zijn dan wel sneller dan die van Dominion, de totale speelduur is wel iets langer. Dat schrikt u een beetje af.

Ook hier is er weer sprake van een geschud van jewelste. Dat is dankzij Dominion ook een activiteit geworden waar u van moet kotsen.

Dominique

 

Among the Stars (Artipia Games)

Among the Stars is een spel voor 2 tot 4 spelers waarin u in een klein stukje van het heelal, na alweer een zoveelste conflict waarbij alles voor de zoveelste keer werd kapot geschoten, een en ander probeert herop te bouwen. U krijgt hierbij voor de zoveelste keer concurrentie van andere volkeren, al vormt u met hen een alliantie. U bouwt ruimtestations om handels- en diplomatieke missies op te zetten. Dat bouwen doet u door het uitspelen van kaarten. Die kaarten selecteert u door te draften.

Wie het beste ruimtestation bouwt wint.

Reseverveer alvast een plaatsje in de wachtrij want:

U bent een grote fan van 7 Wonders en dit lijkt er wel heel erg op.

U kunt kiezen tussen een agressieve en een niet agressieve variant. Afhankelijk van met wie u aan tafel zit kunt u dus moduleren.

U vindt het leuk naar een vast doel te werken. De bijgeleverde opdrachtkaarten geven u daar uitgebreid de kans toe.

Het artwork op de kaarten is prachtig. U houdt van kleurrijke tableaus op uw speeltafel.

U vindt de variant voor twee spelers van 7 Wonders maar niks. Die van Among the Stars lijkt u heel wat interessanter.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Artipia Games voorbij want:

U hebt niet mee gekickstart en u krijgt dus niet alle bonussen die de kickstarters wél krijgen. U ben een slimme koper die graag probeert voor hij koopt en u haat het als u om die reden niet over een volledig spel kunt beschikken. Dat ze hun bonussen in hun … steken.

U hebt 7 Wonders al en u hebt een vaag vermoeden dat Among the Stars niet voldoende afwijkt van dit prachtige spel om een aanschaf bij uw wederhelft te verantwoorden. U hebt trouwens ook de Cities- en de Leaders-uitbreiding en dat geeft een variatie die Among the Stars u vooralsnog niet kan bieden. U past.

Er bereiken u geruchten over een zekere monotonie tijdens het spelen. U speelt een kaart en u scoort, en dat een heel spel lang. Monotoon spelen is een gegeven waar u volledig op afknapt.

Na elke ronde moet u het ruimtestation van een tegenspeler controleren. U moet immers nagaan of hij of zij wel volgens de regels heeft gebouwd. U vindt dat een irritante bezigheid die het spel vertraagt. Tijdens deze audit kunt u trouwens uw eigen station even niet in de gaten houden. Wie weet wat er tijdens uw afwezigheid allemaal gebeurt. U herinnert zich vaag een spreekwoord over een afwezige kat, muizen en een tafel. Bjikomend probleem: u gaat zélf niet vals kunnen spelen.

U speelt meestal aan een klein keukentafeltje.

Dominique

 

Trains (OKAZU Brand)

Trains is een deckbuilder voor 2 tot 4 spelers waarin u het hoogste puntenaantal nastreeft door kaarten te kopen en een spoornetwerk uit te bouwen op het bijgeleverde dubbelzijdige spelbord.

Kaarten kopen kost geld en geld wordt gegenereerd door de treinkaarten die u in uw deck brengt. Tijdens uw beurt kunt u kaarten bijkopen en eventueel extra acties doen, zoals spoorlijnen en stations uitbouwen op het spelbord want die leveren op het einde ook punten op.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U houdt van Dominion maar u verlangt toch al een tijdje naar dat ietsje meer. U zit als het ware in de mid-Dominion-crisis, waarin steeds weer de gedachte opborrelt: “Is het dit maar?” Trains zou hiervoor wel eens het beste medicijn kunnen zijn.

In tegenstelling tot het gros van de deckbuilders moet u hier uw aandacht verdelen tussen de opbouw van uw deck en de uitbouw op het spelbord. Dat zorgt voor de nodige spanning, de noodzaak tot goed plannen en af en toe zelfs een beetje semi-coöperatief samenspel. Daar houdt u heel erg van.

U hebt al heel wat positieve geruchten opgevangen over dit spel. Meer zelfs: u hebt nog geen enkele negatieve opmerking kunnen traceren. Dat belooft!

U ben een treinliefhebber pur sang.

U bent erg gecharmeerd door het mechanisme van de zogenaamde waste-kaarten die uw deck bevuilen van zodra u op het spelbord aan de slag gaat. Het is afval dat de functionaliteit van uw deck vakkundig ondermijnt en u geraakt er ook niet zonder enige moeite weer van af.

Op Spiel krijgt er zomaar een extra dubbelzijdig bedrukt spelbord bij.

U houdt van uitgevers die waarmaken wat ze op de doos beloven. De 45 minuten speeltijd die daarop staat aangegeven klopt wonderwel.

U voelt nu al aan uw water dat dit dé hit van Spiel 2012 gaat worden. U wil dan ook graag met de doos in de gangpaden flaneren.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Okazu Brand voorbij want:

52 euro voor dit hebbedingetje is ook niet niks. U houdt zich lekker in.

U vermoedt dat dit spel zó goed is dat het door een grote uitgever zal worden opgepikt. U hebt geleerd dat geduld een schone deugd is en u legt uzelf alvast in een hinderlaag.

U haat het sleeven van kaarten. U krijgt er hier 500 voorgeschoteld die allemaal een jasje aan moeten. Daar bedankt u vriendelijk voor.

Dat semi-coöperatieve ligt u niet zo. U wil niet dat uw tegenspelers een aandeel kunnen claimen in uw overwinning.

Voor het betere treinspel doet u enkel en alleen beroep op Winsome Games. Die uitgever heeft u, net als uw Toyota Corolla, nog nooit in de steek gelaten.

Dominique

 

Love Letter (Alderac Entertainment Group)

Love Letter is een kaartspelletje voor 2 tot 4 spelers waarin u in de metropolis Tempest, een vehikel waaraan AEG in de nabije toekomst nog veel spelletjes zal gaan ophangen, een eigenhandig geschreven liefdesbrief aan een een zekere prinses Annette wilt laten bezorgen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want er liggen concurrenten op de loer en die zijn minstens even verliefd als u. Blijft uw gezant op het einde van het spel als enige over, of heeft hij of zij het meeste invloed van de overgeblevenen, wint u de ronde. En als u als eerste een vooraf bepaald aantal brieven bezorgt ook het hart van uw doelwit.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U bent een grote fan van de minimalistische bedenksels van de mysterieuze Japanner Seiji Kanai en u weet nu al dat hij u ook deze keer niet zal ontgoochelen.

U houdt van spellen die overal kunnen gespeeld worden en dat is zeker van toepassing op dit kleinood. De hele wereld wordt één grote speelruimte. Een roeiboot? Geen probleem. Een tandem? Stap maar lekker op. De achterbank van een auto? Doe gerust. Droom u er al jaren van al wandelend een spelletje spelen? Zoek niet verder. Dit spelletje bestaat immers uit slechts 16 karakterkaarten waarvan u er ten allen tijde één van op hand hebt. Tijdens uw beurt trekt u er eentje bij van de echt wel heel kleine trekstapel en speelt er vervolgens weer eentje uit, de eigenschap van het karakter in kwestie uitvoerend. In het vorige zinnetje zit quasi de volledige inhoud van het spelregelboekje vervat.

Love Letter is verslavend. Begint u aan een partijtje moet de rest van de wereld even on hold. U gaat immers niet kunnen stoppen. Meer dan 50 potjes na elkaar zijn geen uitzondering, temeer daar een sessie soms niet langer dan enkele minuten duurt. In bepaalde gevallen wordt zelfs na enkele seconden al afgeklokt. Dit spel wordt hoe dan ook het meest gespeelde spel in uw collectie.

De illustraties op de kaarten zijn prachtig en uitermate vrouwvriendelijk. U vermoedt dan ook dat u eindelijk eens spelers van de vrouwelijke kunne tot een spelletje gaat kunnen overhalen. Een uitnodiging voor een partijtje Love Letter gaan ze niet kunnen weerstaan.

U lacht graag. Tijdens het spelen van Love Letter krijgt u daar ruimschoots de gelegenheid toe.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van AEG voorbij want:

De doos waarin dit uiterst mobiele hebbedingetje wordt aangeboden staat die mobiliteit toch een beetje in de weg. U koopt dus ook een hoop lucht en daar hebt u thuis al voldoende van in voorraad.

Voor deze 16 kaarten, enkele fiches, de spelregels en de bijgeleverde lucht betaalt u algauw 12 tot 15 euro. Dat vindt u toch een beetje veel voor een miniscuul stapeltje papier en karton.

U kunt de stand van AEG vrolijk zwaaiend voorbijlopen want het spel zal er niet in de schappen liggen. Men gaat er naar verluidt alles aan doen om u toch te kunnen bedienen maar u kent de ware betekenis van dit soort uitspraken: het wordt in het beste geval Nürnberg 2013.

De startspeler is diegene die het meest recent een date had. Voortgaande op uw populariteit bij het andere geslacht beseft u nu al dat deze eer u nooit te beurt zal vallen. U besluit dan ook wijselijk deze steeds weerkerende confrontatie met uw amoureus onvermogen te vermijden.

Dominique

 

Spellbound (Fragor Games)

Spellbound is een coöperatieve deckbuilder voor 1 tot 4 spelers waarin u in een magisch gelardeerde omgeving op zoek gaat naar fragmenten van een toverspreuk. U hebt die fragmenten namelijk dringend nodig. In de juiste volgorde gedebiteerd laten ze u immers toe de vloek die Baba Yaga de heks over u heeft uitgesproken – u gaat een conflictje nooit uit de weg – te neutraliseren.

Deze vloek manifesteerde zich in de acute fase onder andere door bewusteloosheid, verlies van uw korte- en lange termijngeheugen en luidruchtig lachen zonder aanwijsbare reden.

Tot daar aan toe.

Verdwenen deze acute ongemakken na enkele dagen als sneeuw voor de zon, de chronische component van de vloek zadelt u met een nog veel groter probleem op. Bepaalde lichaamsdelen voelen plots niet meer zo vertrouwd aan als vroeger. Neus, oren, voeten en handen zijn aanzienlijk in omvang toegenomen terwijl andere lichaamseigen componenten schrikbarend zijn gekrompen. En zo bestaat het dat uw favoriete vleselijke aanhangsel een zodanige metamorfose heeft ondergaan dat u genoodzaakt wordt gebruik te maken van een microscoop om het tijdens uw dagelijks toilet te kunnen lokaliseren. Deze miniaturisatie, in combinatie met de enorme omvang van vooral uw rechterhand, doet u beseffen dat uw favoriete hobby, als u niet snel tot actie overgaat, definitief tot het verleden behoort.

Dat nooit.

U gaat dus, ietwat waggelend maar zeer doelgericht, op weg.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Het maakt niet uit wat Fragor Games uitbrengt: u koopt het.

Die figuurtjes!

U houdt van deckbuilden maar u houdt niet van verliezen, en al zeker niet van alléén verliezen. Het vooruitzicht van coöperatief deckbuildend te zegevieren of in het zand te bijten spreekt u dan ook meer dan gemiddeld aan.

De crisis heeft u ertoe aangezet veilig te beleggen. U hebt dus enkele kilo’s goud aangekocht. Het equivalent van goud in de spellenwereld is volgens uw bescheiden mening het label Fragor Games. Gaat u financieel helemaal ten onder hebt u nog altijd eBay of Marktplaats als uitwijkmogelijkheid, alwaar u negen van uw tien voorbestelde exemplaren met een aanzienlijke meerwaarde van de hand kunt doen.

U surft graag mee op de golven van een goed geregisseerde hype. U wil trouwens niet het risico nemen een fantastisch spel mis te lopen. Kortom: u lijdt aan het “angst een spel en het daarbij horende genotsgevoel niet te hebben syndroom” en daar bestaat jammer genoeg maar één medicijn voor: hebben.

U hebt het voor magisch geladen, mythische omgevingen waar alles ongewoonheid uitademt. U vlucht daar graag naartoe van zodra u ‘s avonds het filestof in het afvoerputje van uw douche hebt achtergelaten..

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Fragor Games voorbij want:

Liefde op het eerste gezicht, hoe mooi ook het bekekene, biedt u geen enkele garantie. Uw onlangs gestrande huwelijk is daar het beste bewijs van.

€60 voor een spel waarvan u enkel een opgelicht sluiertipje als lokkertje toegeworpen krijgt? Hahahahahahahahaha! Met iedereen, het gele gevaar incluis, maar niet met u. Met die €60 kunt u trouwens met een beetje geluk twee of drie spellen kopen. Spellen waarvan de hele spreekwoordelijke sluier door de uitgevers al vrolijk bij het vuile wasgoed werd gegooid waardoor u de al even spreekwoordelijke kat in een zak vakkundig kunt omzeilen.

U bent toch al te laat. De hele voorraad is de virtuele deur al uit. Nog enkele exemplaren worden weerhouden voor de goed getrainde spelliefhebbers hordenlopers op donderdagochtend 18 oktober. Berouwvol neerkijkend op de uitdijende vleesmassa onder uw sternum, beseft u nu al dat u niet tot de gelukkigen zult behoren.

Dominique

 

Medespelers,

Na een min of meer gedwongen oponthoud van zes maanden wil ik jullie even meegeven dat ik vanaf woensdag mijn blogactiviteiten hervat.

Naar jaarlijkse gewoonte zal ik in een korte maar krachtige reeks dagelijkse voorbeschouwingen uit de doeken doen voor welke spellen u moet gaan op Spiel 2012 en, het crisisgebeuren indachtig, voor welke vooral niet.

En na Spiel zullen de spelbesprekingen en spelgerelateerde mijmeringen u hier weer als vanouds om de oren vliegen.

Afspraak hier op woensdag 19 september!

Dominique

 

Lords of Waterdeep samengevat? U probeert de opperlord van de stad Waterdeep te worden, die zich situeert in het Dungeon & Dragons universum. Dat doet u door het inhuren van avonturiers om hen vervolgens op queesten te sturen die, indien ze tot een goed einde worden gebracht, uw aanzien in de stad ongetwijfeld zullen verhogen (overwinningspunten). Tijdens dit moeilijke proces probeert u uw tegenstanders (twee tot vier) dwars te zitten door intriges op hen los te laten (zeg maar actiekaarten) en hen met wat lekkers te lokken naar door u gecontroleerde gebouwen waardoor ook u altijd weer een graantje meepikt.

Ik ga niet verder in op de spelregels. Die worden u visueel aanschouwelijk gemaakt in de onderstaande voortreffelijke video, gepresenteerd door een van de makers, Rodney Thompson:

http://www.boardgamegeek.com/video/15231/lords-of-waterdeep/lords-of-waterdeep-how-to-play-video

Lords of Waterdeep is een echte worker placement euro. U plaats uw handlangers – het aantal is afhankelijk van het aantal spelers – op strategische plaatsen (gebouwen, al dan niet door de spelers opgetrokken) op het spelbord en strijkt de daar beschikbare grondstoffen (avonturiers) en/of geld op om deze later te gebruiken om queesten te volbrengen die u overwinningspunten opleveren. Indien u een speler van het avonturiertype bent dat graag vecht of tovert en dat graag thematisch mooi omgezet ziet met een hele hoop gedobbel moet u hier vooral met een grote boog omheen lopen. Dan moet u voor de andere telgen van deze uitgever gaan: Castle Ravenloft, Wrath of Ashardalon of The Legend of Drizzt. Daar komt u beter aan uw trekken.

Wij speelden een sessie met vier en dit vonden wij ervan:

Bent u een pure eurogamer die dobbelstenen haat en het voortreffelijke Venture Forth een beetje moe bent gespeeld – al zou me dat zeer verwonderen, maar kom – moet u dit zeker eens bekijken.

Smaken verschillen, maar het materiaal is prachtig. Het spelbord is overzichtelijk en de situatie is op elk moment goed leesbaar. De queeste- en de intrigekaarten zijn prachtig geïllustreerd. De gebouwtegels hadden wat extra sfeerscheppende tekeningetjes kunnen gebruiken maar dat had dan weer afbreuk gedaan aan de overzichtelijkheid. De queeste- en intrigekaarten compenseren dat gemis ruimschoots.

De spelregels zijn een voorbeeld voor veel andere uitgevers: overzichtelijk, duidelijk, eenvoudig en leuk om te lezen. Ik wik mijn woorden niet, beste medespeler: een verademing. Zoals een medespeler terecht opmerkte: “Dit is enorm snel uitgelegd en als je het pas over enkele weken weer op tafel zou leggen ga je zonder problemen zo weer aan de slag.”

Die inlay dan. Daar is duidelijk erg diep over nagedacht en er staat zelfs een schematisch overzicht in de spelregels, maar het is een priegelige lijdensweg om de overwinningspunten en de eigendomsfiches weer op hun plaats te krijgen. Een heel irritante bezigheid vond ik dat. De uitsparing in de inlay en de vorm van de fiches vloeken dat het niet mooi is. Die gaan dus naar de planeet ziplock.

Enkele tips:

De intrigekaarten en het uitspelen daarvan zijn, al zult u daar in de aanvangsfase van het spel anders over denken, zeer belangrijk. U gaat daar anders over denken omdat u het in eerste instantie als een verloren actie zult zien, een actie die u schijnbaar vertraagt in uw activiteiten. Edoch: het levert u altijd wat op en u kan uw geplaatste handlanger – u moet er eentje in Waterdeep Harbor plaatsen om een intrigekaart te kunnen spelen – later in de ronde weer ergens anders inzetten. Altijd leuk, een beetje manipuleren van de spelregels met kaarten. Speelt u met meer dan drie spelers en zit u in de spelersvolgorde na plaats drie moet u serieus overwegen via de locatie Castle Waterdeep het startspelervoordeel naar u te halen of andere spelers zodanig te manipuleren dat zij dat doen. Dan pas hoort u er echt bij. De intrigekaarten zorgen voor de interactie in het spel. Ten goede of ten kwade, maar interactie is het.

De queesten leveren u het gros van de punten op. U krijgt wat bonussen op het einde of wat kruimels tijdens het spel, maar dat is een fractie van wat er met queesten te verdienen valt. Het verdient dan ook aanbeveling om bij het kiezen ervan rekening te houden met de beloningen die eraan vasthangen en hoe die dan weer kunnen ingezet om een volgende queeste te volbrengen, liefst zo snel mogelijk. Streef naar naadloze overgangen.

Uiteraard is het optrekken van gebouwen die interessant kunnen zijn voor uw tegenspelers een middel om zonder veel moeite zelf aan wat lekkers te geraken. Zo leverde het op het eerste gezicht armzalige gebouw Northgate – kostprijs een schamele drie goudstukken – mij tijdens het spel toch acht overwinningspunten op omdat het kiezen van een avonturier naar keuze, met daarbovenop nog twee goudstukken extra, bij mijn tegenspelers het effect had van een lamp op een mot.

Dit is ook weer zo’n spel dat om een voortdurende evaluatie van de stand van zaken bij uw tegenspelers vraagt. U gaat dus regelmatig hun persoonlijk spelersbordje moeten scannen. Als u enkel focust op uw eigen bezigheden wordt u ingemaakt. Zo simpel is het. Als dit soort activiteiten u niet ligt moet u hier niet aan beginnen.

Zelf had ik graag wat meer variatie gezien bij de bonussen van de tien Lords. U kruipt in hun huid bij aanvang van het spel en negen van hen hebben een speciale voorkeur bij het vervullen van queesten. Vervult u een voorkeurqueeste levert die u op het einde van het spel vier overwinningspunten op. Alleen Larissa Neathal schenkt u zes overwinningspunten voor elk door u opgericht gebouw op het einde van het spel. Niet dat het echt stoorde, maar wat meer afwisseling had best gemogen.

Schenk ook de nodige aandacht aan de plotqueesten. Zij spelen een belangrijke rol in het groter geheel, wat dat dan ook moge zijn. Het enige dat u moet onthouden is dat ze u tijdens het spel een blijvend voordeel opleveren. Het is erg interessant als u zo’n queeste in een van de eerste ronden kunt volbrengen.

Ook leuk: de rondeteller door middel van het inbrengen van overwinningspunten, die er voor zorgt dat de gebouwen die blijven liggen extra punten opleveren als ze toch worden opgetrokken.

Heb ik het al gehad over de ambassadeur en de luitenant? Als het Paleis van Waterdeep is gebouwd kunt u daar de ambassadeur gaan ophalen. Die mag u dan als een handlanger inzetten bij het begin van de volgende ronde vooraleer de andere spelers aan de beurt zijn, of u nu startspeler bent of niet. Interessant? Reken maar. De luitenant recruteert u dan weer door het volbrengen van de queeste met de toepasselijke naam “Recruteer een Luitenant”. Vanaf dan mag u hem voor de rest van het spel als extra handlanger inzetten. Niet te versmaden, zeker als u dit vroeg in het spel klaargespeeld krijgt.

Ook nog interessant: niemand van ons had tot kort voor het einde het gevoel niet meer mee te doen voor de overwinning. In een spel waar zoveel punten te verdelen zijn – de winnaar klokte af boven de 150 – is dat toch een prestatie.

Wij hebben ons erg geamuseerd tijdens dit spel. De tijd, een klein anderhalf uur, vloog voorbij. Ondanks de euro-inslag zorgde dit spel voor veel tafelpraat en plezier.

Dit komt zeker nog op tafel. Ik heb trouwens het gevoel dat dit spel ook met twee, drie en vijf spelers meer dan de moeite waard is.

U mag van mij gerust toeslaan.

Dominique

 

Lords of Waterdeep

Wizards of the Coast, 2012

Peter Lee / Rodney Thompson

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

60 minuten

 

Aanschuiven bij een leuk sport-kaartspelletje, daar hoeft men mij niet voor aan te porren. Temeer daar deze activiteit, in tegenstelling tot het echte werk,  mij geen enkele fysieke inspanning kost.

Het enige probleem is dat dit soort spelletjes, of meerbepaald goede sport-kaartspelletjes, niet bepaald dik gezaaid zijn.

Er zijn uiteraard uitzonderingen. Ik kan bijvoorbeeld heel erg genieten van Finale (Kosmos), hoewel dat verre van perfect is. Ook NHL Ice Breaker (CSE Games / SportFX) is niet te versmaden. En, last but not least, mag men mij gerust midden in de nacht uit bed komen halen voor een sessie van The World Cup Game (Games for the World).

Maar toch: de spoeling is te dun.

Al is er beterschap merkbaar.

Zo plofte onlangs het meer dan geslaagde Forceball op mijn deurmat neder, een kaartspel voor twee. En dat is sindsdien zowat grijs gespeeld, zo grijs dat ik mogelijk al aan een nieuw exemplaar toe ben.

Forceball simuleert een futuristische sport waarbij, als ik de kaarten goed bekijk, een soort ijshockeystick een prominente rol speelt. Met die stick probeert u een bal (of is het een puck?) het doel van uw tegenstander in te jagen.

Doelpunten kunt u alleen maken als u aanvaller bent. Aanvaller bent u enkel en alleen als u in het bezit bent van de bal. Als verdediger probeert u uiteraard uw tegenstander het scoren te beletten of, nog beter, hem de bal af te pakken zodat u de rol van aanvaller kunt overnemen.

Dat lijkt allemaal simpel maar dat is het niet. Zo kunt u alle acties die u op hand hebt (tackelen, op doel schieten, passen, afblokken, dribbelen, ..) niet zomaar lukraak uitvoeren. U hebt daar voldoende snelheid voor nodig. Die snelheid creëert u door middel van een zogenaamde snelheidsstapel, waarop u kaarten uit uw hand aflegt.

Het spel excelleert door de manipulatie van deze snelheidsstapel. Afhankelijk van welke league u speelt – het spel kent meerdere varianten – is het goed managen van deze stapel onontbeerlijk wilt u een kans maken om het spel te winnen. Speelt u tegen een veteraan wordt u dan ook gegarandeerd afgedroogd. U moet ook rekening houden met het irritante, maar tegelijk leuke feit dat de actie die u uitspeelt minstens een even hoge kracht/snelheidswaarde moet hebben dan de laatst uitgespeelde actie van uw tegenstander. Dat heeft tot gevolg dat u geduldig moet opbouwen tot u kunt toeslaan en scoren.

Ook erg interessant: de open trekstapel. De bovenste kaart is altijd zichtbaar waardoor uw tegenstander ziet welke kaart u eventueel – u bent niet verplicht ook maar iets op handen te nemen tijdens uw beurt – voor zijn neusje weg graait. En omgekeerd natuurlijk. U hebt dus tot op zekere hoogte informatie over de sterktes en zwaktes van uw tegenstander en het is dan ook de kunst deze wetenschap ten volle uit te buiten.

Drie periodes speelt u. Wie op het einde daarvan de meeste doelpunten achter zijn naam heeft staan is Forceballkampioen.

Medespeler, het is ongelooflijk hoeveel spel de onbekende – jawel – auteur in dit deckje van 55 kaarten heeft weten te proppen. U moet het een en ander afwegen tijdens een speelronde en ik moet toegeven dat het lang geleden was dat het nemen van de juiste beslissing op het juiste moment mij zoveel aangename stress bezorgde tijdens een kaartspel.

Samengevat: Forceball is een meer dan geslaagde futuristische sportsimulatie met een overzichtelijke kaartstructuur, een speelsnelheid die deze van het licht benadert, een lekkere compactheid, een speelveld dat u toelaat dit overal te spelen en een diepte zoals ik die maar zelden in één kaartendeck ben tegengekomen. Voeg daarbij nog de zeer scherpe prijs en u hebt een toppertje in handen. Laat de manga-achtige illustraties er u vooral niet van weerhouden dit aan te schaffen.

En het is goed voor uw mentale conditie. Wat wil een mens nog meer?

Dominique

 

Forceball

Gigantoscop / Impact! Miniatures (2011)

Auteur onbekend

2 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

Men komt het niet veel tegen: spellen waarbij u de belangrijkste acties en beslissingen neemt en doet buiten uw beurt. 1812: The Invasion of Canada, verder 1812 genoemd, is er zo eentje.

Laat me maar onmiddellijk met de deur in huis vallen: 1812 is een fan-tas-tisch bordspel dat de oorlog tussen Amerika en Engeland in het aangegeven jaartal (en enkele jaren daarna) evoceert, met als inzet de Britse kolonie Canada.

Over het hoe en waarom de kindjes ruzie kregen wijd ik hier niet verder uit. Daar zijn geschiedenisboeken voor uitgevonden. En als u het spel koopt – u zou gek zijn als u het niet doet – vindt u achteraan in de spelregels enkele bladzijden interessante duiding.

Kort samengevat hebben we hier te maken met een kaartgestuurd, op scenario’s gebaseerd conflictspel waaraan twee tot vijf spelers kunnen deelnemen, opgesplitst in twee allianties.

Inderdaad, beste medespeler: een wargame.

Vooraleer u, grondstoffenverzamelaar en bouwer, afhaakt toch een vriendelijk verzoek om nog even te blijven hangen.

Ik zou u immers willen onderhouden over hoe goed dit spel wel is. Gezien uw ongetwijfeld erg drukke agenda zal ik mij beperken tot de essentie.

Essentie één: het prachtige materiaal

Wat een spelbord! In het lang en breed uitgemeten ligt het daar voluit spelbord te wezen op uw speeltafel. Overzichtelijk, met hier en daar sfeervolle, vooraf aangebrachte vetvlekken om u helemaal in de stemming te brengen. Door de langwerpigheid raden de makers de twee partijen trouwens aan elk aan één kant van het bord plaats te nemen.

Verder vinden we in de doos nog speciale zeszijdige gevechtsdobbelstenen, aangevuld met vijf beurtdobbelstenen die de spelersvolgorde aangeven. Zij worden tijdens de vijf beurten van elke ronde willekeurig getrokken uit een, uiteraard meegeleverde, zwarte stoffen zak.

Nog in de doos: 60 prachtige kaarten (12 voor elke betrokken partij, bestaande uit 8 bewegingskaarten en 4 speciale kaarten) en 20 controlefiches die aangeven welke partij welke doelgebieden controleert, essentieel om het spel uiteindelijk te kunnen winnen.

En tenslotte is er nog het minst indrukwekkende, maar wel heel functionele spelonderdeel: de houten blokjes in vijf kleuren die de betrokken partijen in het conflict aangeven (British Regulars, Canadian Militia, Native American, American Regulars en American Militia).

Essentie twee: het eenvoudige en overzichtelijke regelwerk

Roept de benaming wargame bij u al visioenen op van regelboeken van ettelijke honderden bladzijden, hou dan even stil bij wat u hier voorgeschoteld krijgt: een prachtig regelboek van 12 bladzijden waarvan er slechts 5 (vijf!) zijn voorbehouden voor de spelregels. De resterende pagina’s worden gevuld met de richtlijnen voor de scenario-opbouw en de historische achtergrond van het conflict.

U legt dit spel dan ook uit binnen de tien minuten, met enige ervaring slechts vijf.

Essentie drie: de elegantie en snelheid van het spelen

U speelt tijdens uw beurt verplicht één bewegingskaart uit en maximaal twee speciale kaarten, verplaatst uw legers en voert eventueel de daaruit volgende gevechtsacties uit. Dat is niet veel. Het feit dat u ook nog eens buiten uw beurt betrokken partij bent doet de beurten als het ware samensmelten tot één lang actief spelorgasme.

U speelt dit kleinood trouwens op minder dan twee uur en hoe u het ook draait of keert, het zal een kwartiertje lijken. U verliest de tijd helemaal uit het oog.

Essentie vier: de gevechten

Gooien met speciale zeszijdige dobbelstenen, daar gaat het hier om. Op deze dobbelstenen staan alles samen slechts twee symbolen aangegeven: een “hit” en een “flee” symbool. Een hit verplicht de tegenstander een eenheid van het bord te halen naar zijn persoonlijke voorraad, een flee symbool verplicht de actieve speler een eenheid te verplaatsen naar de op het spelbord voorziene verzamelplaats van alle gevluchte eenheden., die normaal gezien bij de volgende beurt van die speler allemaal weer op het bord verschijnen.

Die dobbelstenen zijn ook niet allemaal gelijk. Zo worden de British Regular in generlei mate gehinderd door de emotie angst, waardoor u ze echt van het bord moet schieten wilt u hun gebied veroveren. De American Militia daarentegen lopen een groter risico om richting moeder de vrouw te rennen zodra de eerste kogels om hun oortjes fluiten. Dit gegeven zorgt voor interessante afwegingen tijdens de gevechten. Uw eigen kracht kennen, maar meer nog die van uw tegenstander, is een essentieel gegeven om een campagne succesvol af te sluiten.

Verder moet u ook erg goed opletten dat u niet in de valkuil trapt van “ik stel een gigantisch leger samen en wals daarmee mijn tegenstander(s) zo plat als een vijg”. U gaat gegarandeerd verliezen. Het is maar dat u het weet.

Essentie vijf: de constante betrokkenheid van de niet aan de beurt zijnde speler(s)

U gooit altijd uw eigen dobbelstenen als u buiten uw beurt betrokken geraakt bij een gevecht. Dat lijkt een detail, maar dat speelt enorm prettig.

En wel om het volgende:

u las het al eerder. De belangrijkste beslissingen die u neemt in dit spel zouden wel eens kunnen plaatsvinden buiten uw beurt, meerbepaald door wat u beslist als u een dobbelsteen met blanco zijde gooit. U kunt dan beslissen of u verder deelneemt aan het aan de gang zijnde gevecht of u een eenheid van uw troepen verplaatst naar een aangrenzend vriendelijk gebied. Een vriendelijk gebied is een aangrenzend leeg of door uzelf of bondgenoten bezet gebied in uw thuisland, een aangrenzend gebied van de tegenpartij dat is bezet door u of uw bondgenoten of – hou u vast – een aangrenzend gebied waar een veldslag op handen is. Beslissen wat u met een blanco dobbelresultaat doet, beste medespeler, is een beslissing die mee bepalend kan zijn voor winst of verlies.

Essentie zes: het overlegmodel

Voortspruitend uit essentie vijf en essentie veertien (zie verder) wordt u hier geconfronteerd met een interessant probleem. Bij meer dan twee spelers zit u immers met uw bodgenoten aan tafel en wil u doodgraag met hen communiceren over welke briljante tactische en strategische zetten u in petto hebt. Maar aan de overkant zitten uw tegenstanders en een snelle fysieke observatie heeft u geleerd dat deze over oren beschikken. Dat vraagt om enige verbale creativiteit en dat is leuk. U kunt ook gewoon afspreken om, analoog aan een sessie Diplomacy, af en toe de tafel te verlaten voor overleg. U doet maar, al vind ik de aanpak waarbij u aan tafel blijft plakken leuker.

Essentie zeven: de minieme afstand tussen winnen en verliezen

Vanaf ronde drie – eerder is er geen overwinning mogelijk – kan het op het einde van elke ronde afgelopen zijn. Er wordt dan gewoon nagegaan of er een alliantie meer vijandelijke doelgebieden controleert dan de tegenpartij. Is dat zo is de winnaar bekend. Het einde van het spel wordt sowieso getriggerd op het einde van een ronde waarin een alliantie haar laatste “wapenstilstandkaart” heeft uitgespeeld. Die wapenstilstandkaarten zijn dus erg interessant, want daarmee kunt u het speleinde beïnvloeden door het uit te stellen als u er niet zo goed voorstaat (u houdt deze kaart lekker op hand) of te versnellen als u de overwinning als het ware kunt ruiken(u speelt deze kaart lekker uit).

Maar geloof me vrij, de meeste overwinningen zullen behaald worden na een millimeterspurt waardoor spanning tot op het einde gegarandeerd blijft.

Essentie acht: de speciale kaarten

Deze lieverdjes laten u toe meer te doen dan u normaal kunt of uw tegenstander te verrassen met onverwachte gebeurtenissen.

Wilt u als indiaan uw tegenstander eens lekker schrik aanjagen? Dan laat u vlak voor een gevecht toch even Tecumseh ten tonele verschijnen zeker, waardoor eerst uw tegenstander moet gooien waarna hij vervolgens alleen de vluchtsymbolen moet toepassen.

Enkel de actieve speler mag tot twee van die speciale kaarten uitspelen. Dat roept interessante afwegingen op. Spaar ik kaarten op of zet ik ze onmiddellijk in, daarbij plaats vrijmakend – de handkaartenlimiet is drie – voor andere, en misschien betere?

Elke betrokken partij beschikt over acht bewegingskaarten en vier speciale kaarten en is uw trekstapel leeg moet u het voor de rest van het spel doen met wat u nog op hand hebt. En dat kan u uiteindelijk erg zuur opbreken.

Essentie negen: de beurtvolgorde

Dit is een leuke: u weet dat u aan de beurt komt maar u weet niet wanneer. De beurtvolgorde wordt immers bepaald door het blind trekken van een beurtsteen uit een stoffen zak. Dat zorgt voor interessante afwegingen. Gok ik erop dat er na mij onmiddellijk een bondgenoot aan de beurt komt en hang ik daar mijn briljante tactische en strategische acties aan op? Of neem ik het zekere voor het onzekere en speel ik op veilig? Staan we er goed voor en speel ik dan nu maar die wapenstilstandkaart in de hoop dat mijn bondgenoot uit de zak komt en hij uiteindelijk ook zijn wapenstilstand kan spelen zodat we op het einde van deze ronde met de overwinning gaan lopen? Dilemma’s en nog eens dilemma’s. Heerlijk.

Essentie tien: de overzichtelijkheid

U hebt ten allen tijde een perfect overzicht van hoe de zaken ervoor staan en u ziet dat in één oogopslag. Dat creëert een ideale voedingsbodem voor snelle beslissingen.

Essentie elf: de balans

Hebt u bij aanvang van uw eerste spelletje het gevoel dat de Amerikanen er wel heel slecht voorstaan zult u deze inschatting al snel herzien. Mooi uitgebalanceerd is dit en ondanks de bilaterale geografische en militaire verschillen heeft elke alliantie evenveel kans om te winnen. Er is maar één doorslaggevende factor die u kan doen winnen of verliezen: uzelf.

Essentie twaalf: de rekruteringen en de terugkeer van de gevluchte eenheden

Als u aan de beurt bent brengt u versterkingen op het bord. Dat kunt u alleen op de aangegeven gebieden en enkel het aantal maximaal toe te voegen versterkingen dat op die gebieden staat aangegeven mag u inbrengen. Daarbovenop mag u al uw gevluchte eenheden uit een vorige beurt in die gebieden inbrengen. Uiteraard mogen de gebieden waarin u uw troepen dropt niet zijn bezet door uw tegenstander(s). Ook dit gegeven zorgt weer voor interessante tactische en strategische afwegingen.

Essentie dertien: The Native Americans

Leuke kerels zijn dit. Ze kunnen in het begin van hun beurt zomaar overal op het bord opduiken in een gebied waar zich reeds een eenheid van hen bevindt en ze kunnen met hun kano’s onverwacht uit verschillende gebieden tegelijk toeslaan. Wees op uw hoede als u plots een omsingelend bewegingspatroon van groene blokjes aan uw landsgrenzen waarneemt.

Essentie veertien: de troepenbewegingen

Zoals aangegeven moet u om eenheden (legers) te verplaatsen bewegingskaarten uitspelen. Dat kunnen verplaatsingen over land of over water zijn. Belangrijk om weten hierbij is dat een leger minstens één eenheid van uw eigen leger moet bevatten. Dat betekent dat u tijdens uw verplaatsingsfase als actieve speler eenheden van geallieerde medespelers mee mag  verplaatsen, of u daarvoor hun toestemming hebt of niet. Dit is een belangrijke actie die goed moet worden onderbouwd met tactische of strategische fundamenten.

Essentie vijftien: de diepte

De korte spelregels zijn een wolf in schapenvacht. U vreest geconfronteerd te worden met een ondraaglijke lichtheid tot u tijdens de eerste sessie tegen de veellagigheid en de belangrijkheid van elke beslissing die u tijdens uw beurt, en zelfs daarbuiten, aanloopt. U gaat zelfs meerdere sessies nodig hebben om alle laagjes weg te werken, en dan nog. Elk spel is weer anders.

Wakker liggen zult u.

Essentie zestien: het spelersaantal

In tegenstelling tot de meeste wargames kunt u hier met meerdere spelers aan de slag. Meer zelfs, er is geen enkel spelersaantal tussen twee en vijf waarin dit spel niet excelleert. Ga daar maar eens aanstaan.

Essentie zeventien: de onzekerheid

Wie komt er als volgende aan de beurt? Heeft mijn tegenstander speciale kaarten op hand en zo ja, welke? Kan ik dat afleiden door de troepenbewegingen die hij maakt? Heeft mijn bodgenoot een wapenstilstand op hand? Riskeer ik het om mijn wapenstilstandkaart uit te spelen in de hoop dat mijn bondgenoten snel kunnen volgen? Wat betekent die concentratie aan indianen daar rond Detroit? Hij gaat daar toch niet binnenvallen zeker? Dit is maar een kleine greep uit de veelheid aan levensvragen die u zoal overvallen als u dit aan het spelen bent.

Oeps.. 

Ik merk plots al dat ik veel meer van uw kostbare tijd heb gevraagd dan de bedoeling was. Dat komt omdat ik helemaal weg ben van dit spel. Ik vraag dan ook deemoedig uw begip hiervoor.

Minpunten? Weinig. Eéntje slechts: de blokjes. Soldaatjes waren uiteraard visueel aantrekkelijker geweest, maar daar staat dan weer tegenover dat de blokjes wel een beter overzicht bieden en iets functioneler zijn in gebruik. Naar verluidt zouden de figuurtjes uit bepaalde Risk edities wel als vervanging kunnen worden ingezet.

Medespeler, als u in uw hele leven van plan bent slechts één historisch gefundeerd oorlogsspel te spelen heb ik voor u één aanrader: 1812: The Invasion of Canada. Al de rest mag u gerust links laten liggen.

U doet er verder mee wat u wilt.

Dominique

 

1812: The Invasion of Canada

Academy Games / Asyncron Games (2012)

Beau Beckett / Jeph Stahl

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

90 minuten