Handigste spelonderdeel van het jaar

De goudstukken van Smallworld (Days Of Wonder)

Totale waarde 515, in stukken van 1,3,5 en 10. En quasi gewichtloos. Perfect te gebruiken voor spellen allerhande, zoals ik proefondervindelijk tijdens sessies van onder andere Palazzo, Age Of Empires III en Three Dragon Ante heb aangetoond. Enkelzijdig bedrukt ook, dus perfect geheim te houden voor uw medespelers.

Gedaan met het gezeul met pokerfiches en andere attributen die het scoren moeten vergemakkelijken. En u moet eens stilstaan bij wat u met twee dozen Smallworld aankunt. Het spelen van een hele hoop andere spellen wordt dankzij de opvolger van Vinci opeens veel functioneler.

Rep u dus naar de spellenwinkel, schaf uzelf een doos Smallworld aan, haal die kartonnen goudstukken eruit en leg onmiddellijk Three Dragon Ante op tafel. En geniet.

Tot morgen.

Dominique

Taalafhankelijkste spel van het jaar

Taalafhankelijk en taalonafhankelijk zijn zeer populaire woorden in de spellenwereld, al worden ze soms wel eens door elkaar gehaald. Om het verschil aan den lijve te ondervinden legt u de winnaar van deze award best eens op tafel:

Tales Of The Arabian Nights (Z-Man Games)

Meer dan twee kilo onversneden taalafhankelijkheid hebben we hier.

Als het Nederlands de enige taal is die u uit uw welgevormde mond kunt laten rollen en met uw mooie blauwe ogen kunt lezen blijft u hier best ver vanaf. Erger nog, buiten het degelijk begrijpen van de geschreven en gesproken Engelse taal wordt tevens van u verwacht dat u het bijgevoegde verhalenboek op Shakespaeriaanse wijze kunt declameren. Met de nodige tremor dus. Ik kan me voorstellen dat dit spel daardoor alleen al kettingreacties van lachsalvo’s aan speeltafels allerhande heeft veroorzaakt. Gelukkig kunt u dat uitlachen uwer medespelers camoufleren door te wijzen op de grappige, anekdotische voorvallen die de protagonisten in dit spel te beurt vallen. Laat u dus gerust een keertje gaan.

Als er trouwens één spel op onze aardbol bestaat dat een Nederlandstalige versie verdient is het dit. Maar het zal er niet van komen. Er is gewoon geen beginnen aan. Dat bespaart mij uiteraard de uitreiking van het formilabel voor de vertaling van het jaar. En zo heeft elk nadeel weer z’n voordeel.

Tot morgen.

Dominique

Heruitgave van het jaar

A La Carte (Heidelberger / Mosquito)

Ik heb er lang op zitten wachten maar in 2009 was het zover: een nieuwe oplage van A La Carte. Mijn jarenlange onzekere wachten werd beloond. Ik moet toegeven dat ik op onbewaakte momenten nog naar de eerste editie hunker, maar de nieuwe is toch een grote pleister op de wonde die mijn verkoop van het origineel had geslagen.

Er zijn spelers die hier niets aan vinden, meestal het slag dat niet gewend is om te verliezen en zich het liefst onledig houdt met oneindig lang  piekeren over welke in een gegeven spelsituatie de beste tactische of strategische zet is. Na een tijdje treedt er bij dit soort spelers een vervorming van de realiteit op die resulteert in een uniforme aanpak van elk spel dat gespeeld wordt: die van de meester-tacticus/strateeg. Dat is een houding die in A La Carte genadeloos wordt afgestraft, waardoor de meester-tactici/strategen het niet leuk vinden en de liefhebbers worden geconfronteerd met totaal overbodige vragen als: “Wat vinden jullie daar nu toch aan?”

Maar bent u daarentegen iemand die nogal zonnig is ingesteld en graag lacht, zowel met uzelf als met anderen, is dit een absolute aanrader.

Formilabel!

Tot morgen.

Dominique

Technische flater van het jaar

De genummerde bemanning van het schip waar alles om draait in Cartagena 4:  Die Meuterei (Winning Moves).

U moet de onderkant van de voetjes van deze plastic poppetjes beplakken met getallen van 1 tot 10. Die geven hun sterkte aan. Deze sterkte moet geheim blijven. Voor het  verrassingselement, weet u wel. Op de bovenkant van de voetjes staat het getal echter doodleuk aangegeven. U ziet dus aan de bovenkant wat er aan de onderkant is geplakt. Ik ben er nog altijd niet uit of ik daar nu mee moet lachen of huilen. Het gevolg is dat door het gebrek aan creatieve geesten bij Winning Moves úw creativiteit moet worden aangesproken om dit spel alsnog speelbaar te maken. En ik raad u ten stelligste aan dat te doen want dat levert u een erg leuk en interessant spel op.

Gelukkig hebben ze nog altijd het mooiste logo, die van Winning Moves.

Maar ondanks dat logo: toch een abomilabel.

Runner up:

Hansa Teutonica (Argentum): het aangeven van de stadsnamen met witte letters op een lichtgrijze achtergrond. Moest het niet zo’n goed spel zijn, ik deed het hele personeelsbestand van Argentum, sanitair verantwoordelijken incluis, een proces aan.

Tot morgen.

Dominique

List van het jaar

De schoonheid van Senji (Asmodée)

U wordt met schoonheid de bosjes ingelokt waarna u ijskoud en meervoudig langs achteren wordt gepakt. Een beetje te vergelijken met wat er ‘s nachts gebeurt op de parking langs de E 40 richting Brussel, ter hoogte van Sterrebeek.

Prachtige vormgeving, ontgoochelend spelverloop. Ik moet altijd aan Terri Hatcher denken als dit spel ter sprake komt. Mooi maar mager. U hebt ook erg grote handen nodig want van het woord handkaartenlimiet hebben de makers, om onbegrijpelijke redenen hier, nog niet gehoord. En dat is toch dikwijls de eerste vraag die medespelers bij het uitleggen van een gemiddeld spel stellen: “Hoeveel mag je er op je hand houden?” Bij Senji luidt het antwoord: zoveel als je handjes aankunnen. Ik ken spelers bij wie dat ongelooflijk veel is, maar ik ken er ook die daardoor in dit spel al van bij aanvang met een ernstige handicap worden opgezadeld.

Nodeloos ingewikkeld en  uw startpositie kan u maken of breken waardoor de lange speelduur u nog meer gaat irriteren. Doe dit trouwens met z’n zessen en u wordt allemaal krijsend afgevoerd, de eigenaar van het spel incluis. Allemaal eigenschappen waar ik niet van hou.

U mág hoor, maar mij hoeft u niet te bellen.

Abomilabel.

Tot morgen.

Dominique

Eros van het jaar

Das Bettspiel (Privategames)

Ik maak er verder niet te veel woorden aan vuil omdat ik anders uit mijn eigen bedgeheimen klap, maar ik raad u deze ten zeerste aan. Bij mijn weten het enige spel dat u best zonder kleren speelt. Voor twee spelers, maar mits het combineren van meerdere sets ook geschikt voor groepen perverselingen.

Meegenomen: u kunt dit spel niet verliezen, tenzij uw partner per se de penismeter die zij gratis kreeg bij de Flair van 4 maart 2009 in het spel wil integreren.

Das Bettspiel is trouwens een ideale manier om de minst tot spelen bekeerbare medemens, de seksverslaafde, aan het spelen te krijgen. En hij of zij hoeft er zijn vertrouwde biotoop niet eens voor uit.

Nog een opmerkelijke eigenschap van dit spel: na afloop van een sessie kan het spelmateriaal zonder problemen de wasmachine in. Als u echt een vies mannetje of vrouwtje bent mag u het woordje “kan” in de vorige zin vervangen door “moet”. Ik ken niet veel bordspellen waarvan dit kan gezegd worden.

Ook heel goed gezien door Privategames: de “doos” is een neutrale kussensloop. Heel handig als dit mee moet op verplaatsing. Uw goede naam blijft zo gewaarborgd.

Runner up: de zondekaarten van “7” (Wolf Fang P.H.). Mijn God. Net niet naakt, maar dat maakt deze deernen nog begeerlijker.

Tot morgen!

Dominique

Beste medespeler,

Els verwoordde het zo:

“Misschien kan ik hier ook voor advies terecht: hoe overtuig je je familie die vindt dat je ‘al veel te veel spellen hebt’ hebt om toch iets in dat genre onder de kerstboom te placeren? Alvast hartelijk dank voor de tips!”

Dat is eindelijk eens iets anders dan: “Ik heb al van alles geprobeerd om zijn aandacht te trekken maar hij ziet me niet eens staan. Zou hij verliefd zijn op iemand anders?”

Daarom, voor iedereen die voeling heeft met dit probleem, enkele tips die ten aanzien van eventuele cadeauverstrekkers misschien als volgt zouden kunnen worden geformuleerd:

Ik heb smetvrees en wil er zo snel mogelijk vanaf (Pandemie).

Ik ben bezig met een interessante literaire studie over Ken Follet en zou nog wat extra researchmateriaal willen (Die SaulenDer Erde en/of Die Tore Der Welt).

Ik heb moet dringend wat meer gaan bewegen (Santy Anno).

Ik wil nog één ultiem bordspel, waarin alle andere relevante spellen gratis worden meegeleverd (The BoardGameGeek Game).

Ik wil de seksuele relatie met mijn partner wat “opkrikken” en Viagra is te duur (Das Bettspiel).

Ik ben gokverslaafd en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Long Shot).

Ik ben seksverslaafd en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Project Pornstar).

Ik ben een weerwolf en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Luna Llena).

Ik ben koopverslaafd en wil daar in een veilige omgeving aan werken ( California).

Ik zou graag een aquarium hebben maar het mag niet van mijn huisbaas (Acqua Dolce).

Ik zou graag eens een safaripark bezoeken maar ik heb er geen geld voor (African Park).

Ik wil nu eindelijk eens weten hoe die kredietcrisis is ontstaan (Crunch).

Ik wil de boerenstiel in maar ik ben een stadsmens (Agricola).

Ik wil mijn hamster van haar dwangneurose voor loopmolentjes afhelpen (PsychoPet).

Ik wil graag wat meer naar de film maar ik heb geen geld (Traumfabrik).

Ik wil graag het management in maar ik wil me eerst wat bijscholen (Lifeboat).

Ik wil graag de lange omvaart in maar ik wil eerst een beetje ervaring opdoen (Shipyard).

Ik snoep teveel en ik wil daar in een veilige omgeving aan werken (Aber Bitte Mit Sahne).

Ik sta op de drempel van de volwassenheid en wil mij voorbereiden op het echte leven (Foute Vrienden, Vette Feesten).

Ik wil mijn vriend verrassen (Kama Sutra: Het Bordspel).

Ik wil mijn vriend verassen (Feurio!).

Ik wil eer betonen aan u, papa en mama (Familienbande).

Ik heb een te zware voet en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Fette Auto’s).

Ik ben een man in een vrouwenlichaam en wil mij mentaal al voorbereiden op mijn geslachtsoperatie (Dokter Bibber).

Ik ben masochist en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Im Jahr Des Drachen).

Ik ben sadist en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Inquisitio)

Ik heb het altijd koud en heb dus dringend een bivakmuts nodig (War On Terror).

Ik heb geen partner en ik wil een seksspeeltje (Jungle Speed).

Ik heb een seksspeeltje maar ik heb geen partner (Het  Seks Geheugenspel).

Ik wil inzicht krijgen in het liefdesleven van mijn drie dochters (Liebe Und Intrige).

Ik wil nóg goedkoper met de trein rijden (Ticket To Ride).

Ik heb zeer slechte ogen en wil mijn accommodatievermogen oefenen (Pictureka + leesbril).

Ik wil nu eindelijk van mijn spelverslaving af (Arne, Het Kaartspel).

Mijn pillendoosje voor mijn dagelijkse psychofarmaca is kapot (Ruhe In Frieden).

Ik zou wat hulp kunnen gebruiken bij het bekomen van mijn zwembrevet (Seenot Im Rettungsboot).

Ik wil de politiek in (Minister).

Ik wil de politiek uit (Democrazy).

Ik wil mijn kinderen op een snelle manier leren optellen en aftrekken (Biberbande).

Ik wil mijn kinderen leren bluffen (Biberbande).

Ik wil mijn kinderen leren op tijd te stoppen (Biberbande).

Ik wil mijn kinderen leren wat het verschil is tussen los en vast (Mister Diamond).

Ik wil mijn leerlingen leren opletten in de klas (Carcassonne, Das Katapult).

Ik wil bijdragen aan het afblokken van de opwarming van het aarde (R-Eco).

Ik wil eindelijk een goeie stiel leren (Hamertje Tik).

Ik heb pyromane neigingen en wil daar in een uitdagende omgeving aan werken (Das Waldschattenspiel).

Ik wil de populairste zijn op school (Saigo No Kane).

Ik wil op het einde van het schooljaar eindelijk eens slagen (Easy School).

Ik wil een boom onder de kerstboom (Arbos).

Ik wil een heel bos onder de kerstboom (Das Waldschattenspiel).

Ik heb ADHD en zoek een uitlaatklep (Aargh!Tect).

Ik wil eindelijk eens leren omgaan met geld (Money).

Ik wil Kim Clijsters achterna maar ambieer tegelijkertijd ook een job in de zoo van Antwerpen (Affentennis).

Ik wil graag politie-inspecteur worden en alvast beginnen oefenen (Schinderhannes).

Ik wil eindelijk verantwoord en zonder risico op gas leren koken (A La Carte).

Hopelijk kan je er wat mee.

Zalig Kerstfeest.

Dominique

Naar jaarlijkse gewoonte begint mijn mailbox weer vol te stromen met mails van uitgevers die me smeken hun spellen niet te selecteren voor de “De Tafel Plakt!” Awards. Bij sommigen bespeur ik zelfs een dreigende ondertoon. Aangezien dreigementen op mij het effect hebben van een rode lap op een gezonde volwassen stier grijp ik dit gegeven graag aan om u nu al attent te maken op deze Awards, die inhoudelijk toch enigszins afwijken van de doorsnee prijzen die her en der en massaal in spellenland worden uitgereikt (iets wat mij doet overwegen om binnenkort een bijdrage te plaatsen met als titel: “Zijn er meer spellenprijzen dan spellen en zo ja, waarom en wie zit daar in godsnaam achter?”).

De uitgevers mogen dreigen wat ze willen. De prijzen zijn verdeeld en ze zúllen worden uitgereikt vanaf 1 januari, dagelijks en een hele maand lang.

Wat de “De Tafel Plakt!” Awards kenmerkt, iets waar ik trouwens best fier op ben, is dat er ook spellen worden bekroond die bij een normale spellenjury nooit een prijs zouden pakken, mogelijk zelfs niet in overweging zouden worden genomen voor een longlist. Dat is een grote en schandalige onrechtvaardigheid die ik met mijn Awards wil counteren. Hoe dikwijls heb ik niet zuchtend de armen ten hemel geheven bij de confrontatie met de zoveelste prijs voor Agricola, Caylus, Dominion en andere u welbekende dozen met variabele inhoud. Allemaal kronieken van een aangekondigde prijs en een garantie op een gereserveerde plaats onder de kerstboom, waar de kerststal blijkbaar al lang de wijk heeft genomen. Op fora allerhande bespeuren wij rond deze tijd trouwens geen boodschappen van “Vrede op aarde aan alle spelers van goede wil” meer, maar topics als “Wat ligt, lag of gaat er onder die kl.. boom liggen en zit er ook een uitbreiding bij???”

Hebt u zich trouwens al eens afgevraagd waarom gokkantoren spellenprijzen niet in hun assortiment hebben opgenomen? Omdat men de winnaar al van verre ziet aankomen. Vergelijk het met The Grand National Derby met één paard. Daar is geen meter plezier aan te beleven.

Maar ik dwaal weer af.

Er is wel een probleem. Ik heb op dit eigenste moment al meer dan 31 prijzen toegekend waardoor ik er af en toe meerdere per dag zal moeten uitreiken. En wie weet wat de maand december nog brengt. Ik hoop dat het u niet stoort.

Er zitten weer de nodige verrassingen tussen, al zeg ik het zelf. Er zullen twee soorten labels worden uitgereikt: een abomilabel voor wanprestaties en een formilabel voor topprestaties. Ik wil u niet verontrusten maar het aantal abomilabels overtreft voorlopig nog het aantal formilabels. Hopelijk trekt december nog het een en ander recht.

Ik mag nog niet te veel verklappen, maar ik beloof u dat ik op 1 januari zal beginnen met een klepper van formaat. U gaat er mogelijk zelfs een kleurtje van krijgen. En misschien laat u vervolgens van pure verontwaardiging de rest van de 31 dagen durende ceremonie wel aan u voorbij gaan. Dat is dan uw eigen beslissing, beste medespeler. Maar ik hoop dat uw gezond verstand zegeviert. Indien niet dingt u uiteraard mee voor de prijs van de meest verontwaardigde medespeler. Maar maak u geen illusies, dát is een abomilabel.

Dominique

Hebt u Yspahan in uw kast staan roep ik u dringend op uzelf te trakteren op de Ystari Box en het setje actiekaarten dat daar in zit in uw Yspahandoos te keilen. De oorspronkelijke actiekaarten keilt u eruit. Ze mogen zelfs in de vuilnisbak of, als u nogal recyclagegevoelig bent, bij het oud papier.

Yspahan is één van de twee Ystarispellen die ik leuk vind. Het andere heet Sylla.

Het nieuwe setje actiekaarten heeft Yspahan een erg interessante boost gegeven. Niet te vergelijken met de orgastische opdonder die ik mocht incasseren bij mijn kennismaking met de uitbreiding van San Juan, maar toch.

Wat ik wel weet is dat u, eenmaal uitgeprobeerd, Yspahan niet meer zonder de nieuwe actiekaarten zult spelen.

Er zijn een drietal regelveranderingen voor Yspahan voorzien in deze uitbreiding, onder andere nieuwe beweegregels voor de vizier, maar deze is veruit de leukste: als u ervoor kiest om een actiekaart te trekken door het activeren van een dobbelsteenveld trekt u er twee van de trekstapel en kiest er eentje uit. Dat op zich is al een hele verbetering. En dit in combinatie met de nieuwe actiekaarten tilt Yspahan toch naar een hoger – excuseer: leuker – niveau.

Ik overloop de 9 nieuwe kaarten even:

U bekomt 3/5/8 zegepunten als u minstens 1 handelswaar in 2/3/4 verschillende stadsgebieden liggen hebt.

U bekomt 2 punten per actiekaart op de hand, met een maximum van 6.

U mag van één dobbelsteen het resultaat veranderen in een waarde die reeds/nog voorhanden is op een dobbelsteenveld.

U krijgt 1 punt per gebouw dat u reeds gebouwd hebt.

U krijgt 2 punten per bazaar die u volledig hebt bevoorraad, met een maximum van 6.

U mag een actiekaart op handen nemen die een andere speler vlak daarvoor heeft uitgespeeld.

U mag tot 4 eigen goederen van  bazaars verwijderen voor 2 overwinningspunten per goed.

U mag tot 4 eigen goederen van bazaars verwijderen en voor elk goed 1 kameel of 2 goudstukken kiezen. U mag per goed kiezen wat u neemt.

U mag nadat elke speler aan de beurt is geweest nog een dobbelsteengroep activeren die nog niet werd geactiveerd. Os er geen dobbelsteengroep meer beschikbaar kan enkel een actiekaart worden genomen. Na deze tweede actie mag u wel geen tweede gebouw bouwen.  

Medespeler, dit zijn hele leuke kaartjes. Ze geven het spel veel meer dynamiek en verhelpen in één klap het ietwat grijze spelgevoel dat de oorspronkelijke actiekaarten bij ondergetekende opriepen.

De resterende originele 9 actiekaarten werden hier en daar lichtjes aangepast, maar het meeste speelplezier wordt toch uit de bovenstaande nieuwe actiekaarten gehaald.

Jammer dat je er al die andere uitbreidingen moet bijnemen en dus ook de prijs. Maar als we die euro’s gaan delen door het aantal extra uren die u door de nieuwe actiekaartjes aan Yspahan gaat besteden loont het mogelijk wel de moeite. En misschien is er nog ergens een lege plaats beschikbaar onder een of andere kerstboom bij uw familie. Misschien toch maar eens voorzichtig een kerstballonetje oplaten. Dan kost het u, buiten uw deelname aan een saaie familiereünie,  misschien zelfs niets.

Op mijn punt-o-meter is Yspahan na de facelift gestegen van 7 naar 9. Dat is niet niks.

Doen!

Dominique

 

  

Om mijn schrijfsels voor u een beetje interessant te maken doe ik wel eens wat opzoekwerk en kom ik al eens op bizarre websites terecht.

De zoekterm “zweepsoorten” leidde mij rechtstreeks naar een website wier inhoud mee verantwoordelijk is voor de inleiding van de bijdrage van vandaag. Ik wil wel even meegeven dat ik deze website louter bezocht in het kader van de hoger genoemde prospectie en de inhoud ervan op geen enkele wijze raakvlakken vertoont  met mijn courante vrijetijdsbesteding die, zoals u wel weet, voornamelijk bestaat uit het spelen van bord- kaartspellen.

Als korte inleiding een citaat van de website in kwestie: www.bdsm-info.nl:

“Om met liefde te slaan is het heel erg belangrijk dat je weet hoe het voelt als de zweep je raakt, hoe de zweep voelt als hij neerkomt. Dat moet jij als Dom van elke zweep weten die je hanteert. Hoe doe je dat? Door jezelf te slaan. Het makkelijkste is om op je hand of onderarmen te slaan. Begin zacht en dan steeds harder. Nu je weet hoe hij voelt weet je hoe je moet slaan. Slaan kan op diverse manieren: door de zweep rond te draaien en hem daarbij dus de huid te laten raken, door met de zweep vanaf je schouder uit te halen (laat hem bij het teruggaan naar de beginpositie door je handen glijden zodat je alle stroken weer netjes op rij hebt liggen) of door de zweep van opzij uit te halen (ook hierbij de strookjes weer netjes op rij leggen).”

Volgens mij hebben de heren Michael Rieneck, Stefan Stadler en Stefan Feld deze cursus zweepslaan voor beginners alle drie gevolgd. Later in deze uiteenzetting zal blijken waarom.

Die Tore Der Welt, beste medespeler, is een zeer goed spel. Beter nog dan zijn voorganger Die Saulen Der Erde.

Ik kom onmiddellijk ter zake:

Het materiaal is wonderschoon. Moest ik ooit een roman schrijven met een bloedmooie vrouw erin, ik zou haar Kosmos noemen.

Het speelt als een boek. U werkt allemaal samen 4 hoofdstukken af met elk hun eigen specifieke inhoud. Deze inhoud wordt mondjesmaat onthuld in elke ronde, waarvan er zes in een hoofdstuk zitten. Dat is handig als u bij uw echtgenote weer eens tijd moet afkopen om te gaan spelen. U kunt dan zeggen: “We gaan ons op de spellenclub vanavond eens met de betere literatuur bezighouden, schat.” Dat maakt indruk en wie weet komt u er mee weg.

Er gebeurt altijd iets in Die Tore Der Welt: elke ronde wordt een gebeurteniskaart getrokken die een kortstondig of langdurig effect op het spelverloop heeft (langdurig betekent op het hele hoofdstuk in kwestie). Soms zijn meerdere gebeurteniskaarten tegelijk actief, met alle gevolgen van dien. De actieve speler mag naar believen de atmosferische tekst die op de kaart staat aangegeven met de nodige zwaarte debiteren (dat wordt lachen). Soms leveren deze gebeurtenissen voordelen op, soms nadelen. Maar maakt u zich vooral geen illusies.

U moet als actieve speler tijdens elke ronde iedere tegenspeler iets geven. U bepaalt tot op zekere hoogte wat,  maar krijgen zullen ze. Hout, steen, vroomheidsfiches, loyaliteitsfiches, zegepunten, graan, wol, medische wijsheid, geld. Het zit er allemaal in. De wijze waarop u de gebeurteniskaart oriënteert op het spelbord bepaalt wie wat krijgt. Heel origineel. Daarbovenop krijgt de actieve speler nog iets extra, eveneens bepaald door de oriëntatie van de gebeurteniskaart en de gunststeen die als gevolg daarvan een aantal velden van de gunstboog afdendert. Dat wordt treuzelen als u daardoor merkt dat u een andere speler iets gunt wat u liever niet ziet, terwijl u toch graag die bepaalde gunst zou ontvangen. En die extra gunsten zijn mooi meegenomen. Zo kunt u onder andere langs bij de koningin voor zegepunten,  bij de prior voor vroomheid (jawel!), de kooplieden voor wol en de Graaf van Shiring voor graan.

Is er een grondstof niet meer voorhanden tijdens het uitdelen blijft u niet met lege handen achter. U krijgt dan gewoon een zegepunt.

U houdt uw inkomsten geheim achter uw persoonlijke zichtschermpje. Kijk, dat vind ik nu leuk, dat anderen niet weten wat jij achter je schermpje hebt liggen. En het oplichten der schermpjes aan het einde van een hoofdstuk levert gegarandeerd de nodige verrassingen op, gekenmerkt door gezucht en ge-oef. Ik heb tijdens deze fase handjes de hoogte in zien gaan tijdens onze sessie, en voorhoofden op tafel zien bonken. Probeer toch maar voor het minst pijnlijke te gaan.

Tijdens elk hoofdstuk hebt u de beschikking over twaalf actiekaarten waarvan u er maar zes mag uitspelen. Dat is niet simpel. Ze geven u bijvoorbeeld graan, vroomheid (jawel!),  bouwmateriaal, u mag doek en wol op de markt verkopen, u mag een reeds gespeelde actiekaart opnieuw spelen, u mag bouwen enz. U wordt wel opgezadeld met een groot probleem want gelijk met de uitgespeelde actiekaart moet u er eentje gedekt afwerpen en die bent u voor de rest van de ronde kwijt. Dat doet uw mogelijkheden bij elke ronde aanzienlijk inkrimpen en
u moet dus goed beseffen waar u mee bezig bent, en vooral waar u naartoe wilt.

Op het einde van elk hoofdstuk moeten we allemaal aan een bepaalde voorwaarde voldoen. U moet graan afgeven, aantonen dat u een vroom leven leidt (eindelijk krijgen we daar nu eens echt de gelegenheid toe) of belastingen betalen. Lukt dat niet, beste medespeler, wordt u gestraft en wel onmiddellijk bij het begin van de volgende ronde. Niet vroom genoeg? Boete doen door gedekt een actiekaart uit uw hand te laten trekken! Die kunt u tijdens het volgende hoofdstuk niet inzetten. Geen graan afgegeven? Bedelen en geen inkomen in de eerste ronde van het volgende hoofdstuk! Geen belastingen betaald? Tijdens het volgende hoofdstuk maar vijf actiekaarten spelen in plaats van zes! En hou u vast, op het speleinde verliest u voor elke ontbrekende vroomheidsfiche, elk ontbrekend graan en geld het dubbel aantal zegepunten. Dat kan heel veel pijn doen. Gelukkig kunt u één straf ontlopen als u een loyaliteitszegel inlevert.

Zoals in Die Saulen Der Erde kunt u hier ook weer bouwen, al hebben we nu wat meer keuze wat onroerende goederen betreft. Deze onroerende goederen komen door middel van de gebeurteniskaarten druppelsgewijs op het bord te liggen. Alleen van een bescheiden brug en de toren van de kathedraal werden de fundamenten bij spelaanvang al uitgegraven. U kunt bouwen door – hoe bestáát het – uw actiekaart “bouwen” uit te spelen. Per bouwmateriaal levert u dat drie zegepunten op. U kunt ook gewoon harde valuta storten in het bouwfonds. Wordt het gebouw afgewerkt levert dat u zegepunten en extra voordelen op, afhankelijk van het gebouw in kwestie. Uiteraard is ook de kathedraal in zijn volle glorie aanwezig. Zodra die wordt afgebouwd krijgt de speler die het meest bij heeft gedragen aan de bouw ervan een beloning, zijnde drie zegepunten. Verkijk u echter niet, meermaals zal het voorkomen dat dit bouwsel op het einde van het spel nog steeds in de steigers staat. Weg bonus!  

Vanaf het derde hoofdstuk duikt plots onze goede vriend de pest op. Deze onvoorziene gast gaat ons nog eens extra teisteren. Gelukkig kunnen we hem afblokken door het uitvoeren van de nodige genezingswerken, die ons nog eens zegepunten opleveren ook. Daartoe spelen we onze actiekaart “medicijn” uit en leveren we “medische wijsheidsfiches” in. Gek genoeg moeten we rekening houden met huisnummers om te weten te komen of we op die locatie wel patiënten kunnen genezen. Afhankelijk van dat huisnummer wordt immers een bepaalde graad van medische wijsheid gevraagd.

Vroom leven loont, want op het einde van het spel fungeert dit als eerste tiebreaker, nog vóór loyaliteit aan de koning en uw voorraad aan medische capaciteiten.

Die Tore Der Welt is heel tactisch. U probeert het beste te maken van een hoofdstuk en zoveel mogelijk schade te voorkomen. Als u even wat tijd en materiaal over hebt probeert u tussendoor zo veel mogelijk zegepunten te verzamelen. U hamstert voor wat komen gaat en kruimelt zo wat bij elkaar. Het leuke is dat u met het angstzweet op het voorhoofd aan de voorwaarden van die laatste gebeurteniskaart in het hoofdstuk probeert te voldoen en dan pas aan uw zegepunten gaat denken. Voldoen aan de voorwaarden van gebeurteniskaarten is op hoop van zegen een beetje van alles proberen te verzamelen, want u weet niet 100% zeker wat er op u afkomt. Rampspoed, dat staat vast, maar onder welke vorm en in welke omvang? Daar hebt u tot op zekere hoogte het raden naar. Elk hoofdstuk heeft elf  gebeurteniskaarten en daarvan gaan er bij spelaanvang vijf gedekt in de doos. Hoe heette dat woordje dat ik enkele zinnen geleden weer gebruikte? Rampspoed? Jammer ende ween, beste medespeler.

Het is een cliché, ik weet het, maar er leiden meerdere wegen naar de overwinning. U hebt dus wat uit te proberen. En u gaat meerdere sessies nodig hebben om de finesses van dit spel goed tot u te laten doordringen. Dat is erg interessant en biedt een hoge graad van herspeelbaarheid.

Masochisten komen hier weer vol aan hun trekken , al slaan de heren Rieneck en Stadler hier niet zo hard op uw blote billen als Stefan Feld in ”Im Jahr Des Drachen”. Om even te refereren naar mijn inleiding: Rieneck en Stadler hanteren de flogger, Feld de karwats. In Die Tore Der Welt geniet u dus iets meer van de pijn omdat hij draaglijker is. Dat is voor bepaalde spelers onder ons niet onbelangrijk.

Minpunten? De spelregels zijn, net als bij “Die Saulen..”, te groot uitgevallen. U gaat uw partner in bed wéér aanstoten tijdens uw nachtelijke leesactiviteiten. En werd u omwille van het lezen van de regels van Thunderstone in bed al niet op water en brood gezet, dan zal dat nu wél het geval zijn.

Nog een minus: u gaat aan de torens van de aarde langer bezig zijn dan aan de zuilen ervan. Maar dat is niet erg, vliegen gaat de tijd toch. Net als in het gezelschap van de bloedmooie vrouwe Kosmos uit mijn roman.  

Voorlopig alleen nog maar beschikbaar en dus ook speelbaar in het Duits, maar daar zal 999 Games na de eindejaarsfeesten vrolijk verandering in brengen. De Duitse versie is ook goed speelbaar hoor. Het is voldoende dat u vooraf samen de actiekaarten even doorneemt. Dat is lekker gezellig en u zult de oooh’s en aaah’s van de ene kant van de tafel naar de andere horen vliegen. De gebeurteniskaarten op hun beurt leveren ook niet echt veel problemen op voor ons veelspelers.  

Die Saulen Der Erde is nog steeds één mijner favorieten.
Die Tore Der Welt heeft zich ondertussen bij dat lijstje gevoegd. Dat lijstje is niet echt lang. U bent groot en wijs genoeg om uw conclusies te trekken.

Op tien? Negen.

Mijn advies: toeslaan als dit in het Nederlands uitkomt.

En  nu het vrome nachtleven van Diest in.

Dominique

Die Tore Der Welt (Kosmos, 2009)

Michael Rieneck en Stefan Stadler

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

90 tot 120 minuten