Coolste spel van het jaar
Wat is cool? Het is een vraag die mij soms bezoekt.
Nu kan ik daar wel enkele antwoorden op formuleren:
Bernard Edwards – God hebbe zijn ziel – die een basgitaar hanteerde bijvoorbeeld, eender welke, dat was cool. Of Nick Cave en zijn Slechte Zaden in Abattoir Blues, dat is zelfs cooler dan cool (wie de dubbelaar The Lyre Of Orpheus en Abattoir Blues nog niet in huis heeft, hij of zij schame zich dood). Of de autoachtervolging in The Matrix, extremely cool. Zo wil ik elke dag wel naar het werk. Of de film Blood Simple, dat is kippenvelcool van begin tot eind, zo cool zelfs dat u na zonsondergang niet meer alleen de straat op durft. Of het kortverhaal “Weg” van John Crowley, cooler kan bedlectuur niet zijn.
Maar spellen spelen, beste medespeler, is dat cool?
Hier volgt het antwoord: NEEN! Ik heb het van een uitroepteken voorzien om de “maar..roepers” al maar onmiddellijk af te blokken.
Ook in 2009, net als alle jaren daarvoor als actieve speler, heb ik het meegemaakt dat ik vierkant werd uitgelachen toen ik me als bord- en kaartspeler outte. Dat uitlachen werd verbaal ondersteund met woorden als oubollig, kneuterig, tenenkrullende gezelligheid, nerds, freaks, voor kinderen, je maakt een grapje, belachelijk en – deze kwam het hardst aan – “Get a life!”
Besef dus goed waar u mee bezig bent.
We moeten onszelf geen rad voor ogen draaien: wij beoefenen een hobby die voor de boze buitenwereld even opwindend is als het bekijken van een sessie “Das Bettspiel” in rust- en verzorgingstehuis De Einder, na het uitdelen van de slaapmedicatie.
Uiteraard weten wij, insiders, wel beter. Maar geef toe: een groepje volwassen mannen dat aan een keukentafel over een hoopje kartonnen materiaal gebogen zit, dat is toch geen gezicht? Geen enkele vrouw met verstand die daarop afkomt, of ze moet wel heel wanhopig zijn. Oké, we kunnen wel wat aan onze kleding doen – de makers van Crunch raden tijdens het spelen van hun kaartspelletje het dragen van coole, ruimzittende kleding zelfs expliciet aan – en we kunnen ons taalgebruik een beetje bijschaven, maar we blijven wel mannen aan een keukentafel die in de weer zijn met kartonnen frutselmateriaal.
En dát, beste medespeler, is een houding waarmee geen enkele strijd met coolheid als inzet te winnen valt.
Maar als wij zelf niet cool zijn, kunnen de spellen dat misschien wel in onze plaats.
Geloof me, coole spellen zijn niet dik gezaaid. En in 2009 was het al helemaal huilen met de pet op.
Maar er was toch één lichtpunt.
Nostra City (Hazgaard Editions / Asmodée) heet de lichtbron.
In dit spel bent u een gerespecteerd lid van de maffia. U gangstert er dus lekker op los. De Grote Baas zit in de cel en het is kantje boordje want de jury gaat op korte termijn beslissen over zijn lot, namelijk binnen of buiten. Met een nogal uitgesproken neiging naar het eerste. Ondertussen wordt van u verwacht dat u de malafide zaakjes draaiende houdt en tegelijkertijd alles in het werk stelt om baasje lief weer in de lucratieve vrije wereld te krijgen. Uw ogen kijken dus elk een verschillende richting uit. Verder dient u rekening te houden met zware interne concurrentie want iedereen wil wel promotie als de grote zaakvoerder uiteindelijk weer achter zijn bureau plaatsneemt. Alsof dat nog niet genoeg is gaan er geruchten dat agenten van de FBI geïnfiltreerd
zijn in uw middelgrote onderneming.
Leven op het scherp van de snee noemen ze dat bij ons.
Prachtig artwork – zeg maar cool – en een spelverloop dat qua gevoelstemperatuur het streepje “fucking cool” zeer dicht benadert.
Meer moet dat niet zijn. Maar dat is het uiteindelijk wel want Nostra City is één van de beste gangstergerelateerde spellen die ik ken, mogelijk zelfs het beste. U mag dus met een gerust gemoed richting spellenwinkel, al dan niet met een cool loopje. Besef dan wel dat de grens tussen cool en kompleet belachelijk soms erg dun is. Laat me dus zeker weten waar en wanneer ik kan komen kijken.
Formilabel!
Tot morgen.
Dominique
detafelplakt.com 
