Goede voornemens? Voor 2008? Ik? Ik dacht het niet. Ik heb al meer dan genoeg aan de dagelijkse worsteling met mezelf.

Maar een voorzichtige blik vooruitwerpen en anticiperen op wat op ons, spelliefhebbers, afkomt, dat kan nog net, al zijn we ondertussen de maand januari al ruim gepasseerd.

Even kijken: er zijn er veel nieuwe op komst, elk jaar weer meer. Projectielbraken noemen ze dat in de geneeskunde. Maar een selectie dringt zich op. Dit zijn de spellen waar ik naar uitkijk:

Pandemic (Z-Man Games)

Sedert mijn zeer aangename kennismaking met coöperatieve spellen zoals “In De Ban Van De Ring” en “Shadows Over Camelot” is mijn interesse voor dit genre opgewekt. Paradoxaal genoeg zijn deze spellen, hoewel bedoeld voor het edele samenspel, ook zeer goed solo te spelen. Pandemic dus: vuile, vieze infecties en epidemies indijken, het is een kolfje naar mijn hand. De man(nen) van Z-Man Games kunnen in mijn ogen trouwens momenteel weinig verkeerd doen. Zeer goede uitgever. Bezorgde ons pareltjes als “1960: The Making Of The President”, “R-Eco”, “Duel In The Dark” en “Midgard”.

Municipium (Valley Games)

Ik heb hiervoor een preorder lopen bij Valley Games. Normaal gezien gaat het, als het überhaupt al geproduceerd wordt, door Miss Canada persoonlijk bij mij thuis worden afgeleverd. Ik heb de heemkring van Diest al verwittigd want dat gaat hier nogal een knal geven. De plaatselijke middenstand struikelt trouwens nu al over elkaar heen om mee op de foto te mogen.

Monastery (Ragnar Brothers)

Het enige wat in Essen 2007 kon gespot worden van dit spel was een scheefhangende poster. Ik had toen eerlijk gezegd meer verwacht. Het spel stond hoog op mijn verlanglijstje. Nog altijd. The Ragnar Brothers, wie zou voor een speluitgever met zo’n naam niet overstag gaan? Als ze er de brui aan geven kunnen ze nog altijd de alternatieve rockscene of de maffia in. Een tegelspel, individueel of in team te spelen en dit in de rustgevende meditatieve context van een klooster? Ik sta al met mijn bedelnapje aan de voordeur.

Wie Verhext! (Alea)

Dit gaat over heksen. Ils is gefascineerd door heksen en alles wat daarrond hangt. Er is misschien een kans dat ze dit eens wil spelen. Dat zou een mijlpaal betekenen in de geschiedenis van de stad Diest en ik heb dan ook hiervoor al contacten gelegd met de heemkring van Diest, kwestie van de plaatselijke geschiedschrijvers al wat op te porren.

Als ik de, zij het summiere, informatie over dit spel lees meen ik er van uit te mogen gaan dat het een kaartspel betreft – heb ik een zwak voor – waarin het kiezen van bepaalde rollen en de daarbij horende voor-en nadelen een belangrijke – hou u vast – “rol” speelt. Kaartspel, rollen, heksen, magie, vieze drankjes: woordjes die ik graag lees en hoor. Laat maar komen.

Change Horses (Eggert Spiele)

Een paardenrace waar de laatste wint? Dit is echt iets voor mij. Het wordt nochtans een moeilijke oefening want meestal eindig ik ongewild laatste. Nu moet ik bewust voor die laatste plaats gaan. Een uitdaging.

Die Hängenden Gärten (Hans Im Glück)

Het is een Hans Im Glück en dan staan mijn sensoren op maximale ontvangstcapaciteit. Een tuin die “hangt” vind ik sowieso een fascinerend fenomeen. En eindelijk wordt “hangen” eens in een positieve context ingebed. Denk maar aan termen als “hangjongeren”, “ophangen” of uitdrukkingen als “Gij hangt weer ferm mijn keel uit!” en “Mijn Windows hangt weer.” Dus welkom zijt gij, Hangende Tuinen Van Babylon. Als ik het me goed herinner gaat het hier zelfs om een wereldwonder. Dat mag altijd op mijn tafel. En het zal met de nodige honneurs worden behandeld. Tere ere van de Hangende Tuinen en de ontwerpers ervan zal ik dit spel dan ook met glans winnen.

Stone Age (Hans Im Glück)

Ik val in herhaling: het is een Hans Im Glück en dan staan mijn sensoren op maximale ontvangstcapaciteit. Alweer. We zitten in de steentijd en we moeten onze stam zo goed mogelijk onderhouden en liefst zo snel en zo groot mogelijk uitbreiden. De wet van de sterkste, weet u wel. Er komt nogal wat gedobbel aan te pas maar ja, in de steentijd hing het leven sowieso aaneen van lucky shots. Ondanks de dobbelstenen schijnt het spel beheersbaar te zijn. Ja hoor, dat zeiden ze van Alin Stoica ook en zie wat ervan gekomen is: Dender. Afwachten dus. Maar mijn periscoop bevindt zich voorlopig zeker nog boven de waterlijn.

Athene (JKLM Games)

Kijk, mij zul je daar niet zien met al die smog en de hitte. Maar Athene uitgestald op een keukentafel in het koude, winderige en natte Diest? Zeer zeker. Huiswaarts zeilen en aankomen, daar gaat het om in dit spel. En als je aankomt dan liefst zo snel mogelijk, want de klein mannen wachten vol ongeduld op de souvenirs die je mee hebt van Troje. De zee is me nooit na geweest. Dat zand dat overal in kruipt, de visstank, opdringerige meeuwen, belachelijk hoge horecaprijzen, middenstanders die continu klagen over het slechte weer en hoogbejaarden in  go-carts die altijd voorrang nemen. De zee? Weg ermee. Behalve op een speltafel diep in het binnenland. Athene dus.

Sultan (Phalanx Games)

Phalanx is goed bezig. Eindelijk. “Voor De Wind” en “Lascaux” zijn zeer aan te raden. Een hele vooruitgang ten opzichte van nog niet zo lang geleden. Ik herinner me nog een periode van totale ontreddering toen ik probeerde één hunner telgen, “Nero”, zowel wat betreft het ontcijferen van de spelregels als het spelen zelf, onder de knie te krijgen. Ik weet niet hoe het leven is als alcoholist of druggebruiker, maar toen was ik er heel dichtbij. Maar tijden, en uitgevers, veranderen. Gelukkig maar. En een spel over sieraden, geheimzinnig omsluierde Oosterse prinsessen – waarmee je op het einde van het spel dan nog kunt trouwen ook – kunnen mij zeker bekoren. Al moeten ze ook niet overdrijven. In “Saba” kom je er ook zo eentje tegen. Geen gemakkelijke, net als het spel. Ik hoop dat “Sultan” wat meer te bieden heeft.

Even kijken deel 2. Wat is al verschenen, ligt in mijn spellenkast, vraagt gewoon ongegeneerd om mijn aandacht en zal er dus ook (weer) aan geloven in 2008?

Marrakech (Gigamic)

Die tapijtjes! Ze komen recht uit smurfenhuisjes. Plop zou er ook wel weg mee weten. Ze zijn zo schattig! En je kan er punten mee scoren ook. En ze moeten niet uitgeklopt worden. Even blazen volstaat.

Liberté (Warfrog)

Martin Wallace, zegt u dat iets? Er komt een nieuwe versie van Liberté, dit keer van Valley Games, in 2008. Ik zou dit in d
e gaten houden als ik u was. Want ik heb dit spel. En ik weet hoe goed het is. En als u weet dat ik weet dat het goed is zou dat voldoende moeten zijn om in één of andere, al dan niet virtuele, rij te gaan staan. Neem uw iPod mee om de tijd te doden want u gaat niet alleen zijn. Komt dit jaar zeker weer op tafel.

Archaeology (Adventureland Games)

Een leuk tussendoortje. Een kaartspelletje. Een zogenaamde “filler”. Kijk, ik heb iets tegen dat woord. Het heeft zo’n minderwaardige bijklank. Zo iets van: “Jij mag nog blij zijn dat we even wat tijd over hebben, tussendoortje, want anders werd je niet gespeeld.” Een grote vergissing. Dit soort spellen neemt een prominente plaats in in mijn weke spelershart. Dikwijls zijn deze zogenaamde opvullertjes beter dan datgene waartussen ze als vulsel worden opgediend. Beter, en leuker. Archaeology is er zo eentje. Schatten verzamelen en verkopen of ruilen op de antiekmarkt en af en toe een zandstormpje trotseren. Meer moet dat niet zijn.

Utopia (Matagot)

Het uitstallen alleen is al de moeite. Prachtig uitgevoerd spel. Een beetje wennen aan de regels, maar lang niet zo dramatisch geschreven als – ik noem maar iets – Phoenicia. Lijkt op het eerste gezicht lang te gaan duren want er staat en ligt zoveel op tafel, maar dat valt dik mee. Een dik uur moet volstaan.

Ticket To Ride, The Nordic Countries (Days Of Wonder)

Ils, deel twee: ik ga haar proberen te overtuigen dit eens met mij te spelen. Het is tenslotte een kaart voor 2-3 spelers en de setting, het hoge noorden met veel sneeuw, gezelligheid en op de doos een op een kerstman lijkend sujet moet haar zeker aanspreken. Ik ga dat telefoonnummer van de plaatselijke heemkring toch eens aan een sneltoets toewijzen.

Owner’s Choice (Z-Man Games)

We hadden het daarstraks even over fillers. Wel, dit is er eentje, maar dan hors categorie. Ik denk dat dit het enige aandelenspel is dat mij naar de zevende spellenhemel kan voeren vanwege alles behalve droog. Een bijna-dood-ervaring dus. “Big Boss” kwam er al heel dichtbij, maar dit gaat me nog meer ten dienste zijn op het pad naar verlichting.

Zombiaki (Mario Truant Verlag / Portal)

Spel voor twee waarbij de goede (ik: mens) de slechte (mijn tegenstander: zombie) van zich af moet zien te houden. En van de mensheid tout court. Er gebeurt van alles. Er wordt met brandende vaten gerold, er worden in een handomdraai zombiewerende muurtjes opgetrokken, zombies laten hun schroothondjes los en vormen indien nodig een zombiaanse piramide om over obstakels te kruipen, er wordt kwistig met napalm gestrooid, bij het vallen van de avond worden gezellige zoeklichten ontstoken, handgranaatjes vliegen vrolijk heen en weer, er zijn vlammenwerpers in de aanbieding en voor de liefhebbers zijn er elektroshocks a volonté. U begrijpt dat ik dit niet aan mij voorbij kan laten gaan.

Chang Cheng (Tenkigames)

Een meerderhedenspel. Geeuw. Ik zie het al, u werpt uw ogen ten hemel en denkt: “Daar gaan we weer!” Richt uw ogen weer naar uw scherm en vergis u niet. Dit is er in alle geval eentje die op mijn maat gesneden is. En misschien hebben u en ik wel dezelfde maat, wie weet. Oogt mooi, duurt niet al te lang, af en toe een verrassing bij het omdraaien van de fiches en de actiekaarten en ik heb altijd zelf al eens een muurtje en een torentje willen metsen.

Caveman (JKLM / Make-a-Game Ltd)

Dinosaurussen op je tegenstander afsturen, en dan liefst nog een Tyrannosaurus Rex, ik kan minder leuke activiteiten bedenken om de avond door te komen. Verscheen al in Essen 2007 en vloog bijna omder mijn radar door. Bijna. Een rechttoe-rechtaan spel, zonder veel tralalie en tralala. Mekaar lekker dwarszitten en ondertussen onopvallend fluitend naar één van de overwinningsvoorwaarden toe werken. Het berenvel ligt klaar.

Mijn volgende bijdrage gaat over welke spellen ik op dat moment al zal gespeeld hebben, zijnde Jamaica, Auf Achse, Patrizier, Battlelore, Ticket To Ride: The Nordic Countries, Diamant, Die Schatzteucher, Eketorp, Im Jahr Des Drachen, In De Ban Van De Ring, Medici, Mitternachtsparty, Orgeon, Race For The Galaxy, Mordred, Twilight Struggle, Handelsfürsten, Herren Der Meere en Fangfrisch.. En hoe ik het vond. Niet over mijn resultaten want dat interesseert u natuurlijk voor geen meter. Er zijn immers belangrijker dingen in het leven. Het verontrustend nare geluid dat mijn microgolfoven op dit ogenblik een viertal meter verder aan het maken is bijvoorbeeld.

Ik sluit af met een herhaling van een vorige bijdrage. Meerbepaald die over de prijs die u kunt winnen naar aanleiding van het 1-jarig bestaan van deze weblog. Ik zou u aanraden om mee te doen, al was het maar om het gevoel te hebben dat u mij aan het werk zet. Hier komt ie:

U moet steeds weer moeite moeten doen om op deze blog langs te komen en daar bewonder ik u voor. Daarom wordt u nu ook beloond. U mag meedoen aan de “De Tafel Plakt bestaat op 18 april 2008 1 jaar wedstrijd”. U kunt een mooie prijs winnen. U mag “mooi” en “prijs” letterlijk nemen. U kunt immers het spel, “Ticket To Ride: Nordic Countries” (Days of Wonder) winnen. Alleen verschenen in het Hoge Noorden, waar kerstmannetjes wonen die vlak voor aanstormende locomotieven staan te wuiven en waar men, in tegenstelling tot ondergetekende, alleen maar witte sneeuw ziet. U speelt met kaartjes met ondergesneeuwde treinwagonnetjes op en, net zoals in het alle Ticket To Ride spellen probeert u te winnen door steden met elkaar te verbinden en daarmee punten te scoren. Deze steden bevinden zich in Denemarken, Zweden, Finland en Noorwegen. Het spel is voor twee tot drie spelers. De eenzamen en de grote gezinnen vallen uit de boot, ik weet het, maar het spel staat ook gewoon mooi op de schoorsteenmantel. De mensen zonder schoorsteenmantel vallen dan uit de boot, ik weet het, maar je kunt de stevige doos ook gebruiken als opstapje als u iets uit uw hoge keukenkast wilt nemen. Bent u een smurf of heet u Plop en hebt u geen hoge keukenkast dan kan u ook gewoon in de doos gaan wonen.

Hoe win je nu dit genot om naar te kijken en mee te spelen? U moet twee dingen doen. Ten eerste voorspelt u op welke plaats (ranking) dit spel op 18/04/2008 om middernacht (de nacht van 17 op 18 april) op Boardgamegeek zal staan: http://www.boardgamegeek.com/

Ten tweede krijgt u nog een schiftingsvraag: u moet mij kunnen zeggen, op de kop of bij benadering, hoeveel deelnemers er aan deze prijsvraag gaan deelnemen. Uiteraard is deze vraag pas van belang indien er meerdere deelnemers de eerste vraag juist beantwoorden of er even dicht bij zitten. Ik heb maar één Ticket To Ride: Nordic Countries, vandaar. U mailt uw antwoord naar dominique.cortens@telenet.be en u vermeldt uw naam en adres (voor de verzending of levering als u niet te ver woont). Eén inzending per persoon.

I
ndien ook de schiftingsvraag een gelijke stand oplevert wordt de winnaar door de onschuldige hand van mijn jongste dochter, Ruth, uit de afgeprinte stapel mails getrokken. We zijn er nog niet echt uit welke hand nu de meest onschuldige is, maar we hebben nog tijd om een aantal experimenten te doen.

Deze wedstrijd loopt nog tot 29/02/2008 om middernacht.

Voor de nieuwsgierigen onder ons even de link naar het spel op Boardgamegeek: http://www.boardgamegeek.com/game/31627

De winnaar wordt met de nodige egards op 18 april op deze blog bekend gemaakt.

Veel geluk! Ik zal het nodig hebben.

Dominique

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U moet steeds weer moeite moeten doen om op deze blog langs te komen en daar bewonder ik u voor. Daarom wordt u nu ook beloond. U mag meedoen aan de “De Tafel Plakt bestaat op 18 april 2008 1 jaar wedstrijd”. U kunt een mooie prijs winnen. U mag “mooi” en “prijs” letterlijk nemen. U kunt immers het spel, “Ticket To Ride: Nordic Countries” (Days of Wonder) winnen. Alleen verschenen in het Hoge Noorden, waar kerstmannetjes wonen die met ware doodsverachting vlak voor aanstormende locomotieven staan te wuiven en waar men, in tegenstelling tot ondergetekende, alleen maar witte sneeuw ziet. U speelt met kaartjes met ondergesneeuwde treinwagonnetjes op en, net zoals in alle Ticket To Ride spellen probeert u te winnen door steden met elkaar te verbinden en daarmee punten te scoren. Deze steden bevinden zich in Denemarken, Zweden, Finland en Noorwegen. Het spel is voor twee tot drie spelers. De eenzamen en de grote gezinnen vallen uit de boot, ik weet het, maar het spel staat ook gewoon mooi op de schoorsteenmantel. De mensen zonder schoorsteenmantel vallen dan uit de boot, ik weet het, maar je kunt de stevige doos ook gebruiken als opstapje als u iets uit uw hoge keukenkast wilt nemen. Bent u een smurf of heet u Plop en hebt u geen hoge keukenkast dan kunt u ook gewoon in de doos gaan wonen.

Hoe win je nu dit genot om naar te kijken en mee te spelen? U moet twee dingen doen. Ten eerste voorspelt u op welke plaats (ranking) dit spel op 18/04/2008 om middernacht (de nacht van 17 op 18 april) op Boardgamegeek zal staan: http://www.boardgamegeek.com/ Momenteel staat het op 601. Zeker niet slecht. U krijgt dus als u wint nog een goed spel ook.

Ten tweede krijgt u nog een schiftingsvraag: u moet mij kunnen zeggen, op de kop of bij benadering, hoeveel deelnemers er aan deze prijsvraag gaan deelnemen. Uiteraard is deze vraag pas van belang indien er meerdere deelnemers de eerste vraag juist beantwoorden of er even dicht bij zitten. Ik heb maar één Ticket To Ride: Nordic Countries, vandaar.

U mailt uw antwoorden naar dominique.cortens@telenet.be en u vermeldt uw naam en adres (voor de verzending of levering als u niet te ver woont). Eén inzending per persoon.

Indien ook de schiftingsvraag een gelijke stand oplevert wordt de winnaar door de onschuldige hand van mijn jongste dochter, Ruth, uit de afgeprinte stapel mails getrokken.

U kunt deelnemen aan deze wedstrijd vanaf het posten van deze bijdrage tot 29/02/2008 om middernacht.

Voor de nieuwsgierigen onder ons even de link naar het spel op  Boardgamegeek: http://www.boardgamegeek.com/game/31627

De winnaar wordt met de nodige egards op vrijdag 18 april op deze blog bekend gemaakt.

Veel geluk! Ik zal het nodig hebben.

 

Dominique

 

 

Schoonheid is een list van de natuur. Denk daar eens aan als u weer naar een mooie man of vrouw zit te lonken. Zeg achteraf niet dat ik u niet heb gewaarschuwd.

Ik weet eigenlijk niet goed meer waar ik met de bovenstaande inleiding naartoe wou, ik vind het gewoon een leuk statement. En het klopt als een bus natuurlijk.

Misschien ook omdat schoonheid en wedstrijden meestal hand in hand samengaan. Vraag het maar aan Ignace Combré. De man weet er alles van. De snoeper.

Wedstrijdjes, ook wij weten er alles van. In onze spaarzame tijd ploeteren en wroeten we, gezeten aan tafels allerhande en zogenaamd ter ontspanning, om toch maar het ene spel na het andere te winnen. We vechten tegen aliens, bestrijden de ene rattenplaag na de andere, koloniseren in het zweet onzer aanschijns vreemde en verre gebieden, worden constant in de zak gezet, slaan op de vlucht voor een horde losgeslagen vikings, maken kennis met de minder mooie kantjes van de porno-industrie en ik ken er verder nog wel een paar. De lijst is eindeloos. Een hobby, zegt u? Goed gek zijn wij, ja!

Maar het leven heeft zo zijn wetten, lees gerust de eerste zin van deze bijdrage nog eens na, en dus kan ook “De Tafel Plakt” niet ontsnappen aan de wetmatigheid van het opstellen van een lijst. Ik heb er lang over nagedacht of ik wel een jaaroverzicht zou doen en ik heb er al lang spijt van dat ik het enkele maanden geleden heb aangekondigd. Ik geef toe, als éénmansjury heb je wel een voordeel: je wint tijd. Geen eindeloos beraadslaag over welk spel nu dit of dat of geen is. Nadeel: je wordt langzaamaan stapelgek.

Ook ik heb dus een lijst. Let niet op de volgorde, die heeft totaal geen belang. Hier komt ie:

Spelbord van het jaar

1960: The Making Of The President (Z-Man Games). Prachtig spelbord, lekker groot, maar daar kom je tegenwoordig niet echt ver mee om een prijs te winnen natuurlijk. Wat wel de doorslag heeft gegeven is de grote, ronde koffievlek op het bord. Ik heb verhalen gehoord van spelers die tevergeefs met allerhande reinigingsmiddelen hebben geprobeerd de vlek te verwijderen, met alle gevolgen vandien. Anderen stuurden hun exemplaar terug naar de uitgever met de vraag of ze alstublieft een proper konden terugkrijgen.

Spelpion van het jaar

Antler Island (Fragor Games). We moeten er niet omheen draaien, de neukbeesten waarmee je over het spelbord wipt zien er prachtig uit. De kerels van Fragor hebben in deze categorie uiteraard een traditie in stand te houden, maar ze hebben zich ook in 2007 van hun beste kant laten zien. Enig nadeel: ze lijken me breekbaar. Het perverse kantje van dit spel laten we voorlopig even buiten beschouwing. Dat valt onder een andere categorie.

Slechtste inlay van het jaar

Leuk, een leuk spel. Maar je wil na het spelen toch alles terug in die doos krijgen. Daarvoor werd de zogenaamde inlay ontworpen. Eén van de beste en meest praktische voorbeelden is de inlay van “Um Ruhm Und Ehre” (Alea). Een pareltje voor de veeleisende veelspeler. Een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet, en daarom in de bloemen, werd geserveerd door Clementoni, meerbepaald voor het spel “Trapper”. Niet te geloven hoe ver men daar uit de bocht is gegaan. Ik heb uren doorgebracht met puzzelen en op een moment dacht ik dat Clementoni gewoon twee spellen in één doos had gestoken. Een verzamelspel en een puzzel. Ik keek ook regelmatig op de website van Clementoni om te verifiëren of er geen wedstrijd werd uitgeschreven “hoe Trapper weer in de doos krijgen?”. Tevergeefs. Ik heb mijn, extreem oranje gekleurd, exemplaar uiteindelijk uit de doos verwijderd en de rest van het spelmateriaal er gewoon los ingelegd. Veel handiger. Vervolgens stond de inlay me enkele weken op het aanrecht in de keuken toe te grijnzen. Mijn oudste dochter heeft geprobeerd er haar make-up spullen in op te bergen. Dat bracht haar op de rand van een zenuwinzinking. Uiteindelijk begon het hele gezin zich af te vragen of het plastieken gedrocht überhaupt wel een functie had. Onze Nederlandse vrienden zouden er omwille van de kleur eventueel creatief mee kunnen omgaan op het Europees kampioenschap voetbal. Maar verder? Geen idee. Eén van de grootste mysteries van 2007.

Milieuvriendelijkste spelontwerper van het jaar

Wolfgang Kramer. Jongens en meisjes, die recycleert wat af. El Capitan, Der Markt Von Alturien, Auf Achse, Origo en er zijn er nog wel een paar. Een herwerkte versie van Big Boss komt er ook nog aan en God weet wat er in 2008 nog allemaal uit zijn recylagepark komt gerold.

Kaarten van het jaar

Animalia (GameWorks, Hurrican). Mooiste kaarten die ik dit jaar in een spel heb gezien. Ook lekker groot. Lovely.

Thema van het jaar

Antler Island (Fragor Games). Punten scoren door zoveel mogelijk vrouwtjes zwanger te maken, dat belooft voor 2008.

Speelgeld van het jaar

Age Of Empires III (Tropical Games). Gouden en zilveren dukaten. Ze zijn niet te stapelen maar ze zijn lekker groot. En nogal grillig van vorm. En ze maken zo’n lekker typisch geluid als ze door de handjes gaan of als ze op de grond vallen. Daardoor weet je ook dat ze op de grond liggen. Altijd meegenomen.

Speldonderdeel van het jaar

Galaxy Trucker (Czech Games Edition). De astronautjes. Zo schattig.

Duidelijkste spelregels van het jaar

1960: The Making Of The President (Z-Man Games). Overzichtelijk, duidelijk en in kleur. Laat geen vragen open behalve dan hoe ze in godsnaam zo’n complex spel zo goed uitgelegd krijgen. Leest als een goed boek.

Slechtste spelregels van het jaar

Phoenicia (JKLM Games). Het spel grijnst me nog altijd toe vanop het spellenrek. Ik ben er nog altijd niet toe gekomen het eruit te trekken en het te spelen. Het Egmontpact is veel makkelijker te begrijpen dan dit. Ik zoek wel iemand die het me kan uitleggen, al dan niet tegen een kleine vergoeding zoals kost en inwoon.

Gemeenste spel van het jaar

Lifeboat (Fat Messiah Games / Gorilla Games). Vergeleken met dit spel is “Rette Sich Wer Kan” een theekransje voor vrouwen van boven de tachtig met een looprekje. Ik weet nog perfect wat ik deed de dag nadat ik dit spel voor de eerste keer had gespeeld. Ik ben toen constant in de weer geweest. Ik heb brieven geschreven, mailtjes verstuurd, telefoontjes gepleegd, sms-jes verzonden, postduiven de lucht in gejaagd, telegrams laten bezorgen, rooksignalen geprobeerd, in-betweens gebruikt, deurwaardersexploten ingezet, lichtsignalen gegeven met het spiegeltje van de beautycase van mijn oudste dochter en vlagsignalen zwaaiend op het dak gestaan. En dat allemaal om het weer goed te maken. Zo erg was het.

Verdienstelijk tweede: Moai (Face 2 Face Games). Een spel waarin het de bedoeling is zo lang mogelijk te overleven door het volk van je medespelers geheel of gedeeltelijk op te eten, geef toe: je komt het niet vaak tegen. Hier wel. En eet ge niet, dan wordt ge gegeten. En dan verliest ge. Zo simpel is het.

Startspelerfiguur van het jaar

Wadi (Emma Games). Het waterkruikje. Heel mooi gedaan. Elk spel zou een verschillend kruikje bevatten heb ik me laten vertellen. Ik weet niet of dat klopt maar de prijs is toch binnen!

Volste doos van het jaar

Een moeilijke, deze. Laten we zeggen dat de volgende spellen aan de beschrijving “overvolle doos” meer dan voldoen:

Agricola (Lookout Games)

Battlelore (Days of Wonder)

Galaxy Trucker (Czech Games Edition)

Colosseum (Days of Wonder)

Laborigines (Czech Board Games)

Wilt u gewoon veel en kan de rest u geen bal schelen? Zoek niet verder. Neem een karretje mee als u naar de winkel gaat of reken op een klein maandloon verzendingskosten.

Bedrieglijkste doos van het jaar

If Wishes Were Fishes (Rio Grande Games). U koopt dit op basis van de illustraties op het deksel van de doos voor uw kleuters. Vervolgens legt u dit op tafel, haalt uw oogappels erbij, leest de regels even voor en stelt als u weer opkijkt met ontzetting vast dat uw schatjes ondertussen buiten uw nieuwe 4×4 aan het bekrassen zijn. Laat u, ondanks de kleurrijke wormen, niet vangen aan dit spel. Dit is er eentje voor papa en mama, niet voor hun nageslacht op peuter- en kleuterleeftijd.

Vrouwvriendelijkste spel van het jaar

Liebe & Intrige (Goldsieber). Komt ook in aanmerking voor het manvriendelijkste spel van het jaar want de bedoeling is zo snel mogelijk van je vrouwvolk zien af te geraken. Ik denk er aan dit spel aan te kopen om met mijn drie dochters te spelen. Al vrees ik dat Hannah, de oudste, niet meer gaat bijkomen van het lachen als ik dit op tafel leg, gevolgd door: “Neen, dank u.”. Waarna ze zich verder zal toeleggen op het repeteren van haar basloopjes in de nummers van de punkgroep ‘Lobotomy”, waarvan ze deel uitmaakt.

Manvriendelijkste spel van het jaar

Battlelore (Days of Wonder). Oorlog voeren zonder dat vrouwlief op uw handen staat toe te kijken. Wat wil een man nog meer? Uitbreidingen natuurlijk en die komen er in grote getale aangevolgen. Ook in 2008 blijven we dus nog lekker bezig met dit spel.

Slechtst ruikend spel van het jaar

Duel In The Dark (Z-Man Games / Pilot Games). Na het openen van het spel en na het bijkomen van ondergetekende heeft de doos met inhoud enkele dagen moeten luchten. Ook de buren hebben een tijdje met een zakdoek voor de mond rondgelopen. Ik heb na het openen van de doos nog een tiental dagen barstende hoofdpijn gehad. Maar het moet gezegd: het is een goed spel! Dus nemen we de ongemakken er maar bij.

Nederlaag van het jaar

Cold War: CIA vs KGB (Fantasy Flight Games). Ik word
er niet graag aan herinnerd maar hier is nog eens de uitslag: 100-0

Uitspraak van het jaar

“Ik hou zoveel van u, papa.” (Ruth Cortens, 17/11/2007, 19u43)

Verdienstelijk tweede: “Ik hoop dat Miss Canada mijn containertjes juist heeft geteld.” (Kris, 18/11/2007, 16u03, Essen, stand van Valley Games)

Verdienstelijk derde: “Dus als ik deze fiche nu inzet mag ik nog eens neuken? En moet dat dan met dezelfde of moet ik een andere pakken?” (David, tijdens de spellen-van-Essen-Marathon, Diest, 1/11/ 2007, 11u29).

Marketingblunder van het jaar

Zooloretto (Abacus Spiele). Geen ijsbeer.

Fijnmotorische uitdaging van het jaar

Galaxy Trucker (Czech Games Edition). De energiesteentjes weer in het ziplockzakje krijgen.

Trend van het jaar

Vikingen als thema.

Verdienstelijk tweede: standaard ziplockzakjes bij spellen.

Reserveonderdeel van het jaar

Tribun (Heidelberger Spieleverlag). De strijdwagen. Er zitten nog wel meer reserveonderdelen in de doos maar de strijdwagen slaat alles. Enigszins verontrustend vind ik dat deze uitgever überhaupt reserveonderdelen in de doos steekt. Vertrouwen ze ons niet of wat? Denken ze nu echt dat wij, multidisciplinair gevormde spelers als we zijn, bij het minste onze spelattributen zomaar kwijtspelen? Wat denken ze wel? Een beetje respect graag! Schande!

Solospel van het jaar

Agricola (Lookout Games).

Ontgoocheling van het jaar

Aquädukt (Schmidt Spiele). Het spel dateert al van 2005 maar dat maakte de ontgoocheling er niet minder om. Het heeft een onuitwisbare indruk nagelaten op Mathias, Jan en mijzelf. Mathias en ik zijn er nog redelijk goed uitgekomen maar Jan kijkt sindsdien voortdurend achterom op straat omdat hij, naar eigen zeggen, wordt achtervolgd door een blauwe 20-zijdige dobbelsteen.

Herontdekking van het jaar

In De Ban Van De Ring (999 Games) en uitbreidingen. De Battlefieldsexpansie (Fantasy Flight Games) heeft me dit spel weer leren naar waarde te schatten. Eén dezer dagen gaat Sauronneke eraan, en dan zal hij worden gereduceerd tot iets wat losweg kan worden vergeleken met een peuter in het ballenbad van de Ikea.

Kunstverlichting van het jaar

ETAP UJ403

Tafelvullendst spel van het jaar

Agricola (Lookout Games)

Ontmoeting van het jaar

De ontmoeting die Miss Canada met mij had op 19/11/2007 in Essen.

Ontsnapping van het jaar

Mijn ontsnapping aan pek en veren en daardoor ook aan het beschimp van Erwin Broens in november 2007 na mijn, ik geef het toe, beschamende afgang met betrekking tot het voorspellen van de tops en flops van Essen 2007. Het gaat dus niet door. Ik heb daar wel wat voor moeten doen, de heer Broens laat je niet zomaar los uit zijn wurggreep, geloof me, maar mijn geste gecombineerd met een genadeverzoek op mijn blote knieën, heeft hem toch doen bijdraaien. Mensen die mij steeds weer blijven opbellen met de vraag waar en wanneer het "pek-en-veren-evenement" doorgaat en hoe ze aan kaarten kunnen komen zijn er dus aan voor de moeite.

Dreun van het jaar

Conquest Of The Empire(Eagle Games) voor 18 euro in Essen.

Seksueel gefrustreerden-vriendelijkste spel van het jaar

Antler Island (Fragor Games). Ik ga er niet verder over uitweiden want anders krijg ik de werkgroep inquisitie van het pastoraal team van Diest op bezoek. Een verwijzing naar de bijdrage die ik op 04/11/2007 schreef over de sessie op de spellen-van-Essen-marathon moet volstaan.

Wiskundige formule van het jaar

Antler Island (Fragor Games). De formule die je toelaat te berekenen hoeveel keer je maximum kunt neuken in één beurt. Om er u verder niet mee te vervelen geef ik gewoon de oplossing: 5

Tot slot nog enkele niet terzake doende uitsmijters:

Film van het jaar

Red Road. Hij ligt ondertussen al in de videotheek. U hebt dus geen excuus meer om hem niet te zien. Kwam ook in aanmerking voor de “dreun van het jaar”.

Mirakel van het jaar

Amy Winehouse daagt op op TW.

Borsten van het jaar

Róisín Murphy (Ancienne Belgique, 19/11/2007)

Doorkijkblouse van het jaar

Róisín Murphy (Ancienne Belgique, 19/11/2007)

Sport van het jaar

Voetboogschieten 

Dit volstaat voorlopig. Over enkele dagen volgt mijn vooruitblik naar 2008. U krijgt dan ook de details over de grandioze prijsvraag die deze blog organiseert tussen 1 en 29 februari in het kader van zijn éénjarig bestaan. Er is een prachtige prijs te winnen. Zo prachtig zelfs dat ik eraan denk ook mee te doen.

 

Tot dan!

Dominique

 

 

Wat zichzelf niet stuwt, heeft geen kracht tot bestaan. Het is van Geert Van Istendael en het staat, samen met de rest van een gedicht, op een plaquette aan de gevel van het stadhuis van Diest. Enkele dagen geleden, toen ik er een verse portie vuilniszakken ging afhalen (ik ben mij bewust van de alles behalve romantische inhoud van dit laatste gegeven, maar het leven is zoals het is), werd mijn aandacht er naartoe getrokken. De boodschap was duidelijk: “Ge moet er op uwe blog opnieuw een lap op geven.”

Ik geef het toe, het was de laatste weken wat stil geworden op “De Tafel Plakt”. Daar zijn gegronde redenen voor. De feestdagen, uiteraard, maar ook onze verhuis, die, als was het erom gedaan, met de feestdagen samenviel. Gelukkig is alles en iedereen zonder noemenswaardige problemen verhuisd. Ook mijn bijna 1500 spellen. Voor dit laatste gewaagde exploot had ik het voorrecht hulp te krijgen van een paar doorwinterde spelliefhebbers. Zo van het slag dat je ‘avonds laat van op spelclub “De Speeldoos” in Aarschot opbelt om te vragen of het eventueel zou kunnen dat je een fiche, meerbepaald “Population” van de derde era van “Age Of Empires III” mist, want “die hebben we hier net op de vloer gevonden onder de tafel waarvan we vermoeden dat jouw spel er vorige keer op werd gespeeld”. Dat slag dus. Het slag dat geeft zonder voorwaarden.

Kristof en Kris hielpen mij dus bij deze delicate opdracht. Specialist-verhuizers zijn het, zeker als het om spellen gaat. Mijn grootste nachtmerrie was hoe ik in godsnaam na de verhuis mijn spellen op mijn nieuwe stek snel ging terugvinden. Ik heb namelijk een stapelsysteem. Ik weet niet goed meer wat dat systeem nu eigenlijk inhoudt maar het resultaat is dat ik heel snel een spel kan terugvinden als ik het nodig heb. Ik weet wat waar op welk rek staat. En, misschien nog belangrijker, hoe het daar gekomen is.

Geen punt voor Kris en Kristof. Men neme een gsm met fototoestel. Men trekke een foto van het nog volgestapelde rek dat gaat verhuisd worden. Men verhuize vervolgens de spellen en het betreffende rek. Men bekijke de foto van het bewuste rek met de spellen op de nieuwe lokatie. Men stapele de spellen op identiek dezelfde wijze op het betreffende rek. Men make de heer des huizes kordaat maar vriendelijk attent op waar welk rek zich nu bevindt. Men inne eeuwige bewondering.

Door die kerels, beste spellenvrienden, is mijn verzameling spellen, samen met mijn ingenieuze stapelsysteem naadloos overgegaan naar mijn nieuwe lokatie. Een woord van dank is hierbij op zijn plaats. Dank!

Ik mag u dus geruststellen. De stilte op “De Tafel Plakt” is slechts schijn. De schaarse vrije momenten tijdens de overgang (van oud naar nieuw uiteraard) heb ik koortsachtig (ik schat gemiddeld zo’n 41 °C) besteed aan mijn jaaroverzicht van 2007. Het is geen klassiek jaaroverzicht. Verwacht geen “spel van het jaar”-gedoe en andere gelijkaardige toestanden. Daar zijn andere en betere internetlokaties voor. Ook ik geef prijzen weg, jawel, maar mijn awards worden gewonnen door spellen waarvan de kans groot is dat ze, buiten het universum van “De Tafel Plakt”, nooit iets zullen winnen. De schatjes. Ik ga tevens een gewaagde vooruitblik doen naar het gezegende jaar 2008. Tijdens het verhuizen kwam ik namelijk mijn verloren gewaande kristallen bol weer tegen, vandaar. Ook ga ik onthullen wat u kunt winnen ter gelegenheid van het 1-jarig bestaan van “De Tafel Plakt”, op 12 april. Als u meedoet, de spellenscene volgt en een beetje kunt vooruit denken bent u niet kansloos. Of uw hobby moet kantklossen op het Brugse begijnhof zijn natuurlijk.

Afspraak op zondag 20 januari aanstaande. Ik moet eerst immers nog wat tweaken, één en ander aan de censuurcommissie voorleggen, een paar awards in heroverweging nemen en nog een paar spellen spelen.

 

 

 

Dag 1. 

"Geluk zit in een klein hoekje”, zei mijn moeder altijd. Op 24 november jongstleden, rond drie uur in de namiddag, moest ik proefondervindelijk vaststellen dat deze uitspraak niet klopt. Ik bevond mij in ontmoetingscentrum Den Boomgaard in Broechem, samen met een kleine 700 spelfanaten, op “Spel 2007”. Organisator: Forum-Federatie Gezelschapsspellenclubs. Ik vond daar geluk, maar niet in een hoekje. Neen, het bevond zich in het midden van een grote zaal en het werd gevormd door een bonte mélange van ingrediënten die in perfecte hoeveelheden en harmonie aanwezig waren. Anders is het geen geluk. De ingrediënten waren de volgende: Wim, Lise, Kristof, Edith, Kris, Mieke en Leen; twee tegen elkaar geschoven tafels met daarop een oranje-rood pas gewassen tafellaken; de grote maar uiterst gezellige zaal waarvan eerder sprake; een perfecte zaaltemperatuur; een immense hoop speelklare bord- en kaartspellen waaruit naar believen kon gekozen worden; vriendelijke en behulpzame spellenkenners aan wie deze spellen en eventueel bijbehorend advies zonder enige schroom kon worden gevraagd; binnen een extreem korte wandelafstand een verkoopstand alwaar een massa spellen aan schandalig lage prijzen konden worden aangekocht (later meer hierover); de zekerheid van onberispelijke toiletten voor hem en voor haar binnen iets langere wandelafstand; hotdogs en broodjes en drank binnen een middellange wandelstand; een hele hoop spellenliefhebbers die zich uiterst discreet maar toch nadrukkelijk aanwezig rondom ons heen bewogen en daarbij een zacht en hypnotiserend geroezemoes voortbrachten. En tenslotte tijd.

Aan de bewuste grote tafel speelden wij Alhambra, Diamant, De Grote Dalmuti en Animalia. Aan Alhambra begonnen we met zijn zessen. Mieke en Leen, toevallige voorbijgangsters, zouden pas vanaf Diamant hun charmante opwachting maken. Alhambra kenmerkte zich door de onbeheersbaarheid die het spel met zes toch wel heeft. Maar toch, je moet er wel mee kunnen omgaan natuurlijk, en op dat vlak zat er een specialist mee aan tafel genaamd Lise. Halfweg gaf ze even de indruk de teugels uit handen te geven, maar dat was slechts schijn. Ze maakte zich gewoon op voor de genadeslag die ze vriendelijk maar kordaat zou toedienen in het eindspel. Ze maakte ons allemaal in. Allemaal. Het spel werd wel een klein beetje ontsierd door ondergetekende, die erin was geslaagd de tweede en derde waardering toch wel heel snel op mekaar te laten volgen. Ik werd daarvoor net niet gelyncht (geluk zit dan misschien toch in een klein hoekje, moeder). Mogelijk kwam dat door mijn onweerstaanbare onschuldige glimlach. Indien niet lag het misschien aan de 500 euro zwijggeld die ik onder zachte dwang aan mijn medespelers moest afgeven. Ik zal het nooit weten.

Daarna volgde het plezierigste uurtje van de dag. Met zijn zessen begonnen we aan een spelletje Diamant. Het geschreeuw, geroep, getier, gevloek, gelach, gezever dat dit teweeg bracht lokte heel wat nieuwgierigen naar onze gelukstafel. Mieke en Leen, toevallige passanten, schoven zelfs mee aan. Eigenlijk waren ze met drie want Leen bleek zwanger. Diamantje in de buik. We hebben dus met zijn negenen gespeeld. Ik heb de regels nog even nagelezen. Over zwangere vrouwen staat er niets vermeld. Ik vermoed dus dat het mocht. Jongens en meisjes en baby’s toch, wat een fun. Met het maximum aantal spelers is dit een absolute topper. En aangezien één sessie vrij snel is speelden we er verschillende na elkaar. Door de aanhoudende spanning en de daarmee gepaard gaande opwinding vreesde ik er even voor dat onze namiddag ging eindigen op één of andere kraamafdeling in een Antwerps ziekenhuis, maar die vrees bleek gelukkig niet gegrond.

Daarna De Grote Dalmuti aangesneden. Kristof begon als Grote Dienaar en bleek later verdacht veel naar die functie terug te keren. Kristof die zich steeds weer tot slaafje laat bekeren. Moeten we ons hierover zorgen maken? De tijd zal het uitwijzen. Nu, ik moet zelf niet te hoog van de toren blazen want ik ben ook een keertje naar het peupelst van het gepeupel moeten afdalen. En voor je plezier moet je dat niet doen. Daarom maar snel over naar Animalia. Setjes verzamelen van dieren. Drie rondes. Prachtige kaarten, snel uitgelegd, snel gespeeld ook en een waardige afsluiter van de namiddag. Een namiddag die ik me nog lang zal heugen. Ik herinner me nog dat Leen dit spelletje met 25 punten won. Ik had er 24. Erger kun je niet verliezen. Alhoewel: ik herinner me een partijtje “Koude Oorlog” van enkele weken geleden tegen een ongure C.I.A.-er, Kris genaamd, waarin ik een verliespartij speelde die qua pijnlijkheid niet moest onderdoen voor een apexresectie bij de tandarts. Zonder verdoving. Na lang zeuren van hogergenoemde, niet meer uit te houden is het, publiceer ik hier de uitslag: 100-0

Ook gezien: Tim De Rycke (Sandtimer). Er zit een uitbreiding van Experiment aan te komen, een kaartspel van eigen bodem dat ik u ten zeerste aanbeveel. In de pijplijn: iets met visjes. Dit ondanks het verbod op kabeljauwvangst in de Noordzee. Wordt vervolgd.

Corné Van Moorsel (Cwali) was er ook. Hij demonstreerde zijn Gipsy King. Leuk, snel gespeeld en mooi spelmateriaal. En zigeuners, een bevolkingsgroep die mij vanwege hun eigenzinnigheid altijd heeft gefascineerd. Hou dit in de gaten. Voor zover u met mijn mening rekening houdt: een aanrader.

Het voorgaande in acht genomen zult u kunnen begrijpen dat 24 november 2007, gezien de perfectie van het toegediende spelgenot en de prachtige menselijke en materiële omkadering, voorgoed in mijn geheugen opgeslagen werd onder de rubriek “op te halen bij neiging tot depressie en aanverwante ziektebeelden”.

En dan moest de avond nog komen.

Nadat de prachtige mensen aan onze speeltafel huiswaarts waren getogen bleven Kris en ik nog een beetje rondhangen. Ondertussen waren we ook David Grietens tegen het lijf gelopen. Of hij ons, dat weet ik niet goed meer. David is de drijvende, en nog lang niet zinkende, kracht achter “Bordspelforum.com”. We trokken voor een drankje nog even naar de toog acherin de zaal. Gelach, gegier, gebrul. Ik leef. Dat dacht ik. Echt waar. We lieten ons gaan in een gruwelijk leuke fanatasie over een potentieel bordspel over de al even potentiële spiltsing van België, waarin een neeknikkpopje van Joelle Millequet (een idee dat eerder op de dag werd geuit door Wim, ere wie ere toekomt) een prominente rol zou spelen. Dit beeldje, een tegenhanger van het bekende jakniknegertje van de missies, zou na het bevoorraden ervan door de nodige harde spelvaluta, consequent en zonder enige uitzondering nee knikken. Uiteraard komt er voor onze Waalse vrienden een tegenhanger: Bart De Wever. Maar die doet iets met zijn buikje. Schudden van het lachen namelijk. 

En alsof Vrouwe Fortuna ermee gemoeid was passeerde Sven De Backer, S-Man voor de vrienden en één van de dragende krachten van “Spel”, nog even aan ons tafeltje om doodleuk mee te delen dat er nog tomatensoep met balletjes was als we er zin in hadden. Het was veel, het was warm en het was vooral lekker. Dank u, Sven. Dank u, Forum-Federatie.

En wij gingen daarna nog niet naar huis. Bijlange niet.  Naast &ld
quo;Den Boomgaard” bevindt zich een sporthalletje met onder hetzelfde dak een gezellige cafetaria. Daar hebben we nog lang gezeten. Nagepraat. Over de dingen des levens. Gemiste kansen. Gegrepen kansen. Schuldgevoelens. Maar ook borstgeklop. De pijn van het zijn en vooral het niet zijn. Of het net niet zijn. En een beetje weemoed. Volgens Herman Van Veen altijd goed zo even voor het slapengaan. Op de achtergrond Lou Reed met “Perfect Day”. Op de tv aan het plafond, zonder klank,  eindeloze hehalingen van de net niet gemaakte doelpunten van het zaterdagavondvoetbal. Eigenlijk wilden we niet echt naar huis. Nee, dan liever eindeloze herhalingen van net niet gewonnen partijtjes Diamant of Alhambra. Maar we moesten, al klonk het stemmetje dat ons huiswaarts riep, of in het geval van David “Rotterdam”, verre van overtuigend.

Ik gaf een aantal woordjes geleden aan dat ik nog even zou terugkomen op de koopjes die je op “Spel” kon doen. Indien u er niet bij was hou u dan vast of sla dit stukje over want u gaat zich niet goed voelen. Wilt u toch door en hebt u er ondertussen een emmertje bijgepakt? Daar gaan we dan. Edel, Stein & Reich: 8 euro, alstublieft! Las Vegas Showdown: 12 euro, sta maar terug recht want we gaan snel door! Australia: 12 euro, ga er maar aanstaan! Nicht Die Bohne: 2,5 euro, kabamm! Oltremare: 18,80 euro., boem! Gipsy King, 18 euro en een beetje, lieve hemel! Balloncup en nog een handvol tweepersoontjes van Kosmos, waaronder mijn favoriete ontspanner "Das Riff": 6 euro, aaargh! En dan vergeet ik er nog een paar. Voor wie het nog niet moest doorhebben: Carl Adriaensen gaf ze net niet weg. Hij had beter met een mijter en lange witte baard achter zijn verkoopstand gestaan. Soms heeft een mens spijt dat hij zo snel is met nieuwe spellen kopen. Het vorige zinnetje slaat op mezelf. Het woord dat u in dat zinnetje tevergeefs zocht is "Essen".

Dag 2.

Werkendag. Maar leuk werk. De stand bemand van Bordspelforum.com, samen met Joke. Een uiterst aangename dag hebben we daar met ons tweetjes doorgebracht. Meegenomen, gedemonstreerd en gespeeld: Filou, If Wishes Were Fishes, Army Of Frogs. Joke was weg van “If Wishes Were Fishes”. Als ze een wishlist heeft staat het er ondertussen op. Veel gezinnen met kinderen gezien. En ook veel kinderen zonder gezinnen. Papa en mama ergens gedumpt waarschijnlijk. Filou werd door iedereen goed onthaald. Bordspelforum.com ook. "If Wishes Were Fishes” trok, door de paarse en vooral glibberige wormen, veel kinderknuistjes aan. Toch opvallend hoe dit spel een volwassenenspel is met kindervacht. Ik heb het er al eens over gehad in een andere bijdrage. Laat u, en vooral uw kinderen, niet vangen. Dit is mijn tweede en laatste waarschuwing. Ook “Army Of Frogs” lokte een gros nieuwsgierigen. Vooral het tactiele aspect kreeg bijval. In tegenstelling tot Hive, van dezelfde maker, vinden we hier een gelukselement terug, het trekken van de kikkers uit de zak. Daarom vind ik deze iets leuker. Mathias, grote Hive-liefhebber die gij zijt. Ik denk dat dit, ondanks het gelukselement, ook iets voor u is. Bij mij thuis te proberen. Op afspraak.

Voor het afsluiten van de dag nog even geïnformeerd bij Sven De Backer over de bezoekersaantallen. Tevredenheid alom. 1899 waren het er. In totaal. Dag 1: 677. Dag 2: 1222. Hoedje af.

Aangezien we het aan onze stand verplicht waren hebben we verder niet veel kunnen doen. Om 17u30 sloten we af. Voldaan en moe reed ik huiswaarts. Daar aangekomen nestelde ik me tussen mijn spellen. Mijmerend voor de rekken dacht ik aan iedereen die ik had ontmoet in Broechem. Ik had ze mee naar huis moeten nemen. Allemaal.

Mieke, één van de charmante voorbijgangsters waarvan eerder sprake, heeft ook een eigen blog: “Ik Koe Van You". Dit is de link: http://cowsandtrains.blogspot.com/ Men neme er snel een kijkje om nog even na te lezen hoe sympathiek ze onze bende wel vond. Terecht. En om haar andere gedachten, die ook de moeite waard zijn, in ogenschouw te nemen.

Volgend jaar vinden “Spel” en  “Het Spellenspektakel” op een verschillend tijdstip plaats. Geen België-Nederland dus in 2008.  Een goede zaak. Dan krijgen beide evenementen wat ze verdienen. Nog meer volk. Waaronder ondergetekende.

Dominique

 

 

Beste vrienden, medespelers,

Ik heb gefaald.

Vandaag vraag ik, bij hoge uitzondering, uw steun.

De jaarlijkse "En kinderen, wat vragen jullie aan de Goedheilig Man"-enquète leverde niet het verhoopte resultaat op. Ik had de omstandigheden waarin de vraagstelling zou plaatsvinden nochtans perfect geregisseerd. Tijdstip: het ontbijt. Ingrediënten: verse en warme chocomelk, zeventien soorten ontbijtgranen, kaarsjes op tafel, dennengeurverspreider in het stopcontact, sfeervolle Sinterklaasdeuntjes op de achtergrond, pyjamaatjes mochten tot na het ontbijt aan. Het kon niet mis gaan. Op geen enkele manier. Wel, dat was buiten de doelgroep gerekend aan wie de vraag werd gesteld. Kijk, dat Hannah, mijn oudste en puberend op olympisch niveau, een enigszins afwijkend patroon vertoont in haar wenslijstje is nog acceptabel te noemen. Maar de twee jongste? Esther en Ruth? Nog nooit vertoond. Want wat vroegen zij, optredend als een het volledig met elkaar eens zijnde drukkingsgroep (Al Qaeda-leden zijn er broekventjes tegen) aan de Goedheilig Man?

Een Playstion 3!

Een Playstation 3. Geen bordspel. Geen kaartspel, zelfs geen kwartet. Een voorzichtig "Maar jullie spelen toch graag gezelschapsspellen?" werd vakkundig in de kiem gesmoord alvorens ik de lettergreep "gra" had bereikt.

Sinterklaas. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee.

Liefde vanwege de heerlijke kindherinneringen, die me de gespannen maar o zo verwachtingsvolle sfeer zo voor de geest kunnen halen. De wonderlijke nacht van 5 op 6 december, de langste van het jaar. De warme chocomelk, het bij de schoorsteen op de loer liggen tot we op de grond in slaap vielen. De warme kruik die mee naar bed ging. De 364 resterende avonden van het jaar verzonken erbij in het niet.

Haat vanwege de zondvloed van valse, en meerbepaald de duidelijk als vals herkenbare sinterklazen. Spontaan zie ik me weer tijdens een fietstochtje met mijn dochters, een jaar of vijf geleden, in de met veel jonge gezinnen bevolkte wijk "Park Ter Heide" in Averbode. Eind november. Op minder dan een half uur tijd kwamen we er drie tegen. Drie! Vergezeld door al even wansmakelijk en onzorgvuldig geassembleerde zogenaamde pieterbazen. Eentje wurmde zich, samen met zijn 200 kg., voornamelijk dood, gewicht in een fiat Punto, daarbij zijn mijter tegen de dakrand van het autootje stotend. Daardoor kwam de witte elastiek bloot te liggen waarmee zijn baard op zijn plaats werd gehouden. Een tweede exemplaar stapte ons een paar minuten later uit een zijstraat vrolijk tegemoet, niet schrijdend, zoals een oude man hoort te doen. Neen, hij rende bijna. Twee pieten met evenveel zakken in zijn zog. Hij droeg Adidas sportschoenen. Zwart. Met witte strepen. We konden nog net op tijd weg komen. Wij waren tenslotte per fiets, hij te voet. Maar het was kantje boordje. De derde was zelf per fiets, zwarte piet op het achterzitje. Je verwacht het andersom, maar neen. Moet kunnen. Hij trapte zich de ziel uit het lijf. Waarschijnlijk achter op het schema. Daarbij waaide zijn baard zo hoog op dat het sujet zijn echte baard, ros van kleur, vol in het zicht kwam te liggen. U kunt zich voorstellen welke toeren ik heb moeten uithalen om mijn diepgelovige dochters, toch wat de Sint aanging, deze confrontaties te besparen.

Zoiets komt bij mij de schouw niet in.

Tot overmaat van ramp zag ik dezelfde dag ’s avonds het exemplaar van 200 kg opnieuw. Hij stond BBB-gewijs (Bovenkant Baard op Buikhoogte) en met een verkreukelde mijter biljart te spelen in de cafetaria van zaal "Familia" in Averbode. Liters bier binnen handbereik. Lallend dat hij die avond nog vijf kindjes moest doen. Eén van zijn Pieten moet gemerkt hebben dat ik helemaal niet was opgezet met de publieke verkrachting van het heilig icoon. Hij trok de pseudosint weg van de biljarttafel met de legendarische woorden: "We sleuren hem er nog wel door vandaag". Wie die kinderen er achteraf door zou sleuren kwam blijkbaar niet bij hen op. De kerstman?

Pas op, hij bestaat, de Sint. Ik heb hem ooit gezien. De échte. Ergens begin december 1967. In Zichem. In de Dema, een plaatselijk supermarktje. Grote rij kinderen. Groepje ouders, voornamelijk vrouwelijke, eromheen. Sinterklaas. Daaronder een troon. "Zie ginds" op de achtergrond. Piet was even weg. Toonde aan een klant waar de sterk afgeprijsde steunkousen zich bevonden. Ik mocht op schoot. Dan de vraag der vragen: "Ben jij braaf geweest, lief kind?". Ik meende in die vraag zelf reeds het antwoord te ontwaren en knikte luid van ja. Ik was nog niet uitgeknikt of zijn repliek was al daar: "Ik dacht het niet." Ijselijke stilte. Dát, beste spellenvrienden, was de echte. Ik heb hem daarna nooit meer teruggezien, mede door het feit dat de Dema het jaar daarop omwille van duistere redenen er niet meer voor opteerde om de Heilige Man nog uit te nodigen, maar hij was het.

Gelukkig krijgen de valse sujetten wat ze verdienen. Klik daartoe op de volgende link en geniet. http://www.zideo.nl/index.php?option=com_podfeed&playzideo=6c4971556e56673d&zideo=6b3471546e413d3d

En als je perse de valse Sint wil uithangen doe het dan onmiddellijk goed. De onderstaande link geldt in dat geval als referentiekader:

http://nl.youtube.com/watch?v=a4iPafjjGEA

Ik wil u, op Sinterklaasavond, toch nog een paar cadeautips geven voor als u over één of meerdere spruiten beschikt. Ik weet het, ik ben er wat laat mee. Daar zijn gegronde redenen voor. Aanslepende problemen met mijn internetconnectie hebben mijn blogwerkzaamheden ernstig verstoord. Maar beter laat dan nooit, nietwaar? En onder de kerstboom moet tenslotte ook nog wat.

Cheeky Monkey (Face2Face Games)

Een Kniziaatje waarin je verschillende soorten dieren moet verzamelen (fiches). Speelt snel. Is speltechnisch absoluut kindvriendelijk (trekken van fiches uit een lekker stevige zak). Trek je een aap krijg je wat extra mogelijkheden. Wie op het eind de meeste dieren van een bepaalde soort heeft krijgt nog bonuspunten. Volwassenen komen ook aan hun trekken want er zit toch een beetje en gokelement in. Weten wanneer je moet stoppen met beestjes trekken is belangrijk. Eén minpuntje. De illustraties zien er niet uit.

Schatztaucher (Schmidt Spiele)

Een Kniziaatje over het opduiken van diepzeeschatten. Leuke gimmick, het wonderlampje dat erbij zit. Daarmee kun je a.h.w. doorheen een gedekt tegeltje kijken. Ook hier moeten weer setjes worden verzameld. Speciale dobbelstenen bepalen hoe diep en of je wel mag duiken. Gulzigheid wordt ook hier niet beloond. En, o horror, je komt onderweg ook diepzeemonsters tegen. Daar moet je dan tegen vechten. Leuk.

Monza (Haba)

Voor de kleintjes onder ons. Racen met Haba. Mooi, klein en dus snel meegenomen op skivakantie. De kleuren op de dobbelstenen bepalen over welke vakjes je verder mag. De kindjes leren hier al een beetje plannen en combineren. Voor de oudere kleuters onder ons pure fun.

Mr. Diamond (Ravensburger)

Topper, maar al ettelijke jaren uit. Zie je hem liggen op één of andere rommelmarkt en hebt u klein grut, hap dan onmiddellijk toe. Diamantjes worden willekeurig geplaatst op een bord waarop reeds een aantal gelijkaardige diamanten vast zijn bevestigd. Je moet de loszitten
de zien te bemachtigen. Moeilijk want je ziet het verschil met de vaste niet. Te spelen met de kaarten of zonder, waaronder de favoriet van mijn jongste: de gapkaart. De naam zegt het zelf. Altijd dikke pret dit, vooral als er nog maar één loszittende diamant op het spelbord staat. Ook leuk voor de papa’s en de mama’s. Maar zijn diamanten dan ook niet mama’s beste vriend?

Zapp Zerapp (Zoch)

Hoogwaardig tactiel en auditief spelgenot. Een mens erger je niet met een enorm leuke twist. Ik ga er niet verder over uitweiden maar de hectische en uiterst leuke manier waarop je je verplaatsing voorbereidt is meer dan de moeite waard.

Schatz der Drachen (Winning Moves)

De beste memoryvariant die ik ken. Weer eentje van Knizia. Weer setjes verzamelen. Van speelgoed dit keer. Weer "push your luck" maar o zo leuk. Het blijft nooit bij één partij. De draakjes en de spinnen geven dit spel extra cachet. Hier zit meer tactiek in dan je denkt. Is ook in het Nederlands verschenen. Haast u naar de winkel.

Animalia (Game Works Inc / Hurrican)

Ook hier weer setjes verzamelen. Wat is dat toch met die setjes? Weer dieren. Prachtige kaarten, waaronder een paar dieren die extra vaardigheden bezitten zoals stelen, de bovenste kaarten van de gedekte stapel bekijken en in een volgorde naar keuze leggen en pakjes (kaarten) weggeven. Snel gespeeld, drie ronden, en een revanche zit er altijd in. Prachtige kaarten. Je bent bijna bang er met je grijpgrage tengels aan te komen. Dus niet spelen als de kinderen net van tafel komen. Of van het speelpleintje. Of van het toilet.

Stef Stuntpiloot (MB / Hasbro)

Wie graag in hogere sferen vertoeft en daar bovenop ook een flinke portie hilariteit en fingerspitzengefuhl wil komt hier uitermate aan zijn trekken. Prachtig uitgevoerd en een genot om naar te kijken. Ik was ooit getuige van een sessie van vier spruiten boven de 40 die er een avondvullende activiteit van hebben gemaakt. De spruiten voor wie dit spel eigenlijk bestemd was stonden met een pruillipje aan de kant toe te kijken. We hebben de grote spruiten uiteindelijk van het spel moeten losrukken. Verslavend. Voor groot en klein.

Biberbande (Amigo Spiele)

Kaartspelletje met een vleugje memory. Extra gekruid met speciale actiekaarten. Een goed gevoel voor timing is belangrijk. Speelt snel en is ook erg leuk met twee. Je bepaalt zelf wanneer een spelronde eindigt. Maar dat kan alleen als je echt zeker van jezelf, en daardoor ook van de ander, bent. Blijft nooit bij één partij. Doel: zo weinig mogelijk punten halen. Als uw spruiten wat moeite hebben met rekenen, meerbepaald aftrekken, speel dan dit met hen. De juf of de meester gaan niet weten wat hen overkomt.

Alles Im Eimer (Kosmos)

Hebben uw knuffelbeesten dan weer moeite met optellen is dit een absolute aanrader. De stapel emmers van je tegenstanders omgooien is de boodschap. Kaartgestuurd en hilarisch. Pure lol. Een tip: probeer de eerste editie vast te krijgen. Die is uitgebreider.

Crazy Chicken (Ravensburger)

Kaartspelletje voor twee. Heerlijk ontspannend. Probeer het met uw kinderen en u bent allemaal verkocht. Hebt u meer dan twee spruiten in huis, bereid u dan voor op kletterende ruzies. Koop in dat geval meerdere sets. Voor de prijs moet u het niet laten. Het zal in alle geval goedkoper zijn dan al het glaswerk dat er anders aan gaat.

Walk The Dogs (SimplyFun)

De spellen van deze uitgever worden in Amerika aan de man gebracht zoals bij ons de Tupperware-attributen aan de veeleisende moderne vrouw. Met demonstraties aan huis dus. Mijn natte droom (niet de veeleisende moderne vrouw, wel de manier van promoten en verkopen van deze uitgever). Een hoop plastic honden, een kleine zestigtal, wordt op één lange rij op tafel gezet. Kaarten bepalen of je honden aan de kop of aan de staart van de rij mag nemen. De honden die je neemt plaats je in een eigen rij. Later genomen honden worden vooraan of achteraan, of allebei, aan je eigen rij toegevoegd. Op het einde van het spel scoor je punten voor de honden in je rij. Dezelfde aangrenzende soorten leveren meer punten op. Er loopt ook nog een hondenvanger rond die je rij aanzienlijk kan inkorten. Leuk. Mijn jongste wil dit altijd weer spelen.

Hush Hush Kleine Hexe (FX Schmidt)

Grote heksenhoeden met daaronder gekleurde pionnetjes. Zo snel mogelijk met eender welk pionnetje de overkant van het spelbord bereiken is de boodschap. Alleen weet je niet altijd meer zeker onder welke hoed welk pionnetje nu weer zit. Eenvoudig, mooi en stevig materiaal en snel te spelen. Een revanche? Altijd. Speel dit met uw klein mannen en ze zullen u altijd in hun zak steken.  

Hick Hack in Gackelwack (Zoch Verlag)

Ik denk dat jij denkt dat ik denk dat jij dat gaat doen en dat zullen we dan nog wel eens zien. Kaarten op bepaalde agrarisch getinte lokaties uitspelen en hopen dat het iets oplevert, meerbepaald eten. En hopen dat je zelf niet gegeten wordt. Een aanrader. Ook voor volwassenen.

Drachenland (Ravensburger)

Zwaar onderschat loopspel op een vulkanisch eiland waarin je, hoe bestaat het, setjes moet verzamelen. Setjes van edelstenen en drakeneieren. Vraagt toch al wat denkwerk. Het feit dat je met drie pionnen speelt waarvan je er maar twee mag bewegen maakt het er ook niet eenvoudiger op., maar aanspreken doet dit spel zeker. De dobbeltoren die hier wordt geïntroduceerd heeft eigenlijk, buiten de decoratieve waarde, geen enkel nut. Maar het is wel leuk voor de kleine gozers bij wie u aan tafel zit.

Piranha Pedro (Goldsieber)

In het najaar van 2004 werd Duitsland opgeschrikt door een golf van geheimzinnige diefstallen. Op opritten her en der verdwenen massaal witte kiezelsteentjes. Ze doken later allemaal weer op in de dozen van het hoger genoemde spel. Het voltallige management van Goldsieber zit naar verluidt nog altijd in de cel hiervoor. Dwangarbeid. Kiezelsteentjes hakken uit rotsblokken. Doet niets af aan de kwaliteit van dit spel. Probeer het en u bent verkocht.

Dier op Dier (Haba)

Voor de kleinsten onder ons. De titel zegt het al. Diertjes op elkaar plaatsen. Van hout, kleurrijk en fijnmotorisch goed onderbouwd. Maar het leukst wordt het als alles weer omvalt natuurlijk. Het principe van de blokkentoren omgezet naar een erg leuk "kleine kindjes spel".

Bunte Runde (Winning Moves)

Dit is een raar spel. Als je het principe van dit spel nader bekijkt ga je er bijna automatisch van uit dat iedereen op het einde net evenveel punten gaat scoren. Niet dus. Dit gegeven fascineert enorm. Verschillende vormen in verschillende kleuren liggen in een cirkel en worden verzameld door een mannetje erover heen te bewegen. Dat waarop het mannetje stopt mag je in je vooraad nemen. Neem je de laatste vorm of kleur komt het tot een waardering. Heel raar spel, maar daarom niet minder leuk. Voor de kleintjes kan er ook met plaatjes van dieren worden gespeeld.

De Verborgen Vallei (Hasbro)

Nog een onderschat spel. We zijn avonturiers op tocht door de verborgen vallei. Deze vallei strekt zich uit over de twee zijden van het spelbord. We ver
zamelen diamanten onderweg en  krijgen daar uiteindelijk geld voor. Kaartgestuurd en erg prettig om spelen. Komt bij ons regelmatig op tafel. Vraagt wel wat inspanning van het gemiddelde kinderbrein, maar het is zeker de moeite. Het race-aspect, het kaartmanagement en het dwingen van je tegenstanders tot omwegen maakt dit spel ook heel interessant.

Hu Huh (Haba)

De spoken in de kastelen krijgen voor de zon opkomt. Daar gaat het om in dit spel. Je wint of je verliest samen. Maar als de zon wint is dat helemaal niet erg. Welk kind treurt nu omdat het zonnetje schijnt? Dus eender hoe het spel afloopt, alles is goed.

Hopelijk kunt u hiermee aan de slag.

Als gevolg van mijn falen zal de Playstation 3 in of naast de drie schoentjes liggen. Maar hij zal niet alleen zijn. Hij wordt vergezeld door een andere, bijna even grote en absoluut kleurijker doos: Schatztaucher van Schmidt Spiele. Overstag gaan zullen ze, de twee jongste toch.

Tot slot nog dit. Wat u wellicht niet weet, en ik tot voor kort ook niet, is dat iedereen, u ook dus, op Sinterklaasavond aan de Goede Man mag vragen wat u maar wilt. Eén voorwaarde: wat u vraagt mag niet van materiële aard zijn. U zult zien, het zal u worden gegeven.

Ik weet al welke wens ik vannacht in mijn bedje, starend naar mijn sterrenloze plafond, zachtjes zal prevelen.

Vol verwachting klopt mijn hart.

Dominique

We hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Een kat in een zak gekocht. Of, als we echt veel tegenslag hadden, meerdere katten in dezelfde zak. Zo herinner ik mij een collega in een vorig leven, laten we haar gemakkelijkheidshalve Kathleen noemen, die op een dag glunderend met het grote nieuws kwam dat ze een nieuwe auto had gekocht. Een Skoda! Ik herinner me ook de blik van verstandhouding die wij, collega’s, toen met elkaar uitwisselden: "Dit komt niet goed." En ja hoor, enkele maanden na aankoop begon de spreekwoordelijke zak stilaan scheuren te vertonen en sprong de ene na de andere al even spreekwoordelijke kat er vrolijk uit. Voorbeelden? Niet willen starten als het regende, niet willen starten als het mistte, stilvallen als de zon begon te schijnen, claxonneren als je de binnenverlichting aandeed en omgekeerd, kofferdeksels die niet meer open of dicht wilden, richtingaanwijzers die constant bleven branden en dimlichten die de richting begonnen aan te geven. Dit is maar een kleine greep uit de, in aantal steeds maar toenemende, ongemakken waarmee Kathleen af te rekenen kreeg.

Kathleen, gezegend met een eigenschap waarvoor ik soms een ledemaat veil heb, namelijk optimisme, benaderde de problemen op haar eigen onnavolgbare manier. Als we haar tijdens een ritje bijvoorbeeld vroegen: "Kathleen, wat is toch dat constant rammelend geluid achteraan?", antwoordde ze zonder verpinken: "Geen erg hoor. Da’s net heel geruststellend. Dat betekent dat alles er nog aan hangt." Een aanpak waarmee ze zelfs de grootste criticasters de mond kon snoeren. Tot die bewuste 25 april 1987, de dag waarop ze op de grote buitenring rond Brussel, meerbepaald ter hoogte van de afrit Neder-Over-Heembeek, werd voorbijgestoken door haar rechter achterwiel. Dat voorval luidde het einde in van de sociale functie van haar Skoda 130. Kathleen vond geen vrijwilligers meer om mee te rijden, zelfs geen carpoolkandidaten. Gazons moesten dringend gemaaid, er stond nog van alles op het vuur, schoonmoeders kwamen massaal op bezoek, gasvuren moesten plots dicht, bijbelstudies drongen zich op en op een bepaald moment verwachtte iemand met een acuut gebrek aan inspiratie zelfs een getuige van Jehova.

Toen uit een vergelijkende studie bleek dat het autootje van Kathleen meer tijd doorbracht onder het dak van de garagist dan in haar speciaal aangekochte designcarport was de maat vol. Skoda buiten! Al liep ook dat niet van een leien dakje. Hij wou niet starten. Ze hebben hem moeten wegslepen. Er kwam iets Japans voor in de plaats. Daar rijdt ze nu nog altijd mee.

Om maar te zeggen dat een Kathleen wat kan meemaken in haar leven.

Ik gaf nu het voorbeeld van een, weliswaar van de oude generatie daterend, Oostblokproduct, maar er zijn binnen de spellenwereld gelijkaardige voorbeelden te vinden. Neem nu "Aquaduct" (Schmidt Spiele). Onlangs gespeeld en ik ben er nog altijd niet goed van. Eén van de medespelers die toen mee aan tafel zat is zelfs nog in therapie. Krijgt acute angstaanvallen als hij alleen nog maar het woord "20-zijdige dobbelsteen" hoort, laat staan dat hij er eentje ziet. U bent gewaarschuwd. Wees gerust, ik kom er nog uitgebreid op terug. Als de misselijkheid wat is weggeëbd. Die bijdrage zou ik op een nuchtere maag lezen als ik u was.

Maar ziet: de redding is nabij. Nu mag het, een kat in een zak kopen. Want we kunnen dit sedert een paar weken in een veilige omgeving. Onder de vorm van een spelletje. Geen gedoe achteraf. Of je moet écht wel met rancuneuze spelers aan tafel hebben gezeten.

"Filou" heet het schatje. Het werd gecreëerd door Friedemann Friese, binnen de spellenwereld beter gekend als "die met zijn groen haar".

En we zijn vertrokken voor de tien geboden.

Wie zijn wij, waar gaan wij voor en hoe gaan we dat dan wel doen?

"Filou, Die Katze Im Sack" is een kaartspelletje. Ik gebruik bewust het verkleinwoord omdat het in een klein doosje zit, op een kleine 20 minuten te spelen is en het maar een klein gedeelte aanspreekt van uw, ongetwijfeld erg grote, hersenen.

Ja, wat zijn wij eigenlijk? Goed gek in ieder geval. Moet wel als je je benen bewust onder tafel schuift om een kat in een zak te kopen. Weet je wat? Laten we gewoon onszelf blijven in dit spel., zijnde een stelletje ongeregeld dat er alles aan gelegen is om onszelf aan de spellentafel te verrijken terwijl we onze tegenstanders met speltechnisch afval, zijnde minpunten, proberen op te zadelen.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Thematisch? Ik zou het niet direct zo durven stellen. Maar aan de andere kant weer wel. Sorry hoor, ik heb zo van die dagen. Het is het zoveelste kaartspel waarbij je zoveel mogelijk pluspunten probeert te halen en zo weinig mogelijk minpunten. Maar is dat erg? Ik vind van niet. Omdat het leuk is.

Op zich heeft dit spel geen thema nodig, het functioneert ook goed zonder. Alleen verbaast het mij een beetje dat men nooit eerder op het idee is gekomen om het "kat in de zak"-spreekwoord aan een kaartspel te linken. Want daar gaat het uiteindelijk in de meeste kaartspellen om: je tegenstanders brol aansmeren.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Yep!

Oei, da’s wel heel kort als statement. Dat kan ook wel tellen natuurlijk maar u wilt, gulzig als u bent, waarschijnlijk meer. Daarom hieronder een korte samenvatting van de regels.

Wat voor ons op tafel ligt is een kaartspelletje voor 3 tot 5 spelers. Niet meer, niet minder.

We hebben allemaal een set van 10 kaarten. Iedereen heeft hetzelfde pakketje. Om aan te geven welke kaarten van welke speler zijn, zijn de achterkanten (van de kaarten) in verschillende kleuren. Een set bestaat uit katten met een positieve getalwaarde (3, 5, 8, 11, 15), een (waar halen ze het) roze konijn met waarde 0, twee katten met waarde –5 en –8, een grote hond en een kleine hond.

Daar bovenop ligt er, afhankelijk van het aantal spelers, nog een rijtje muntkaarten in het midden van de tafel, voorafgegaan door de kaart "kat in de zak".

We krijgen ook allemaal nog 15 "muizen", de munteenheid in dit spel. De rest gaat in de bank.

Ik ga even uit van het maximale aantal spelers. Op de muntkaarten (met de waarden 2,3,4,6) worden hetzelfde aantal munten gelegd. De zakkaart blijft leeg.

De startspeler legt één van zijn 10 handkaarten, uiteraard vrij te kiezen, gedekt onder de "kat in de zak-kaart". In uurwijzerzin volgen de medespelers zijn voorbeeld. De tweede speler legt een kaart gedekt onder de muntkaart met waarde 2, enz. Dat zijn de kaarten die in deze biedronde worden aangeboden.

Dan wordt de kaart onder de "kat in de zak-kaart" omgedraaid en begint de eerste biedronde. Je mag zoveel bieden als je wilt, als je maar boven het vorige bod gaat. Je mag ook passen, dan neem je gewoon het geld dat op de eerstvolgende muntkaart ligt en je ligt eruit voor deze ronde. Als de voorlaatste speler heeft gepast wordt de laatste kaart omgedraaid en de overblijvende speler krijgt na betaling van zijn bod aan de bank alle kaarten van deze biedronde. Die bewaart hij voor de eindscore. Dat kunnen pluspunten zijn, maar als je pech hebt ook minpunten. Het spel heet "Filou, Die Katze Im Sack", weet u nog?

De honden zijn een stelletje apart. Als ze mee in het aanbod zitten schieten ze in actie. Een grote hond gaat achter de kat met de hoogste positieve waarde aan. Beide kaarten worden uit het spel genomen. Een kleine hond gaat achter de kat aan met de hoogste negatieve waarde en beide kaarten worden dan eveneens uit het spel genomen. Zijn er meerdere honden a
anwezig in het aanbod beginnen ze met elkaar te vechten en dan gaan alleen zij eruit. Nadat de winnaar van de biedronde zijn kaarten bij zich op een stapeltje heeft gelegd begint de volgende biedronde, met hem/haar/het als startspeler.

Het spel eindigt na de negende biedronde. De spelers tellen hun punten op, waarbij het geld dat ze nog in voorraad hebben ook als punten wordt meegeteld. De speler met de meeste punten wint.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Kwalitatief valt hier niks op aan te merken. Zoals gezegd ligt er een handige kleine doos voor ons met daarin verrassend groot uitgevallen kaarten, een spelregelboekje, plastic muntjes in groen en zwart (in het spel muizen genoemd) en een houten startspelerfiguur in de vorm van een, hoe kan het ook anders, zak(je).

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Vijf minuten. Meer is er niet nodig om dit spelletje uit te leggen en startklaar te maken. Je moet al van heel slechte wil zijn om er langer over te doen. Ik weet dat deze laatste groep mensen bestaan, maar daar wil ik nu even niet aan denken.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

Lekkere grote, kleurrijke kaarten. Wat wil een gebrilde of gecontactlenzueerde mens nog meer? Als u tijdens dit spel visuele problemen ervaart raad ik u aan dringend, maar dan ook echt dringend, uw oogarts te raadplegen. Na behandeling, en het bijbehorende schrikeffect na het besef met wie u allemaal aan tafel hebt gezeten, gaat er een wereld voor u open. Geloof me.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Kijk, geluk is voor mij een spelvoorwaarde. Er zijn er die daarin grondig met mij van mening verschillen, maar die schrijven deze blog niet. De snelheid waarmee mijn kwijlmondje naar gortdroog evolueert bij de mededeling "dit spel is volledig geluksvrij" is legendarisch. Dit spel kent uiteraard geluk. Het is een kaartspel nietwaar? Maar dit spel kent ook bluf. En durf. En psychologisch inzicht. En, tot op zekere hoogte, voorkennis. En een roze konijn met waarde 0. Laten dat nu net toevallig onderdeeltjes zijn die mij ten zeerste bekoren. Hebt u moeite met geluk (ik kan het me nauwelijks voorstellen), neem dan de rest er gewoon bij. En geniet.

Gij zult sfeer en interactie creëren.

U zult zich, als u hiernaar op zoek bent, geen buil vallen. Of beter: u koopt geen kat in een zak. Er wordt wat afgelachen aan tafel. Soms hebben die lachsalvo’s merkwaardige overeenkomsten met de kleur van de doos van dit spel, zijnde groen, maar een kniesoor die daarop let. Als u toevallig Yves Leterme heet, neem dit dan eens mee naar de onderhandelingstafel. De sfeer zal zienderogen verbeteren. En het thema sluit wonderwel aan bij de inhoud van uw werkzaamheden. En het belangrijkst van al, Yves: het spel is taalonafhankelijk.

Gij zult niet te lang duren.

Hebt u een klein half uurtje? Meer heb je niet nodig hoor maar ik weet nu al dat het gaat uitlopen. Omdat u zich amuseert. U gaat de tijd uit het oog verliezen. En later op de avond met de deegroller van uw eega geconfronteerd worden als u van de mannelijke kunne bent. Uw uitroep: "Maar schat, ze hebben me een kat in een zak aangesmeerd!" zal daar niets aan veranderen.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Gegarandeerd. Makkelijk te leren, snel gespeeld en ambiance verzekerd. Er zijn er die voor minder overstag zijn gegaan.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

Dit is een uiterst leuk en biedspel. De regels zijn kort en duidelijk en voor je het weet ben je bezig. Het spel wint aan charme met meer spelers. Het is erg bevredigend katten met een negatieve puntenwaarde aan je tegenstanders te bezorgen. En ook de honden kunnen één en ander nog onverwachts doen kantelen.

Geld is belangrijk. Zit je door je voorraad heen ben je gedoemd om een paar rondes bijzitter te zijn. Voor spek en bonen dan. Het zorgvuldig beheren van je financiële mogelijkheden is erg belangrijk in dit spel. Zeker als je weet dat elke niet uitgegeven "muis" op het einde nog een punt waard is.

Tot besluit nog enkele kernwoorden: leuk, groen, snel, ambiance, gezellig, revanche, roze konijn met waarde 0. Staan deze kernbegrippen hoog aangeschreven in uw woordenboek, spelen die handel! En vraag even of ik tijd heb. Het antwoord zal ja zijn.

Dominique

 

Filou (2F-Spiele / Rio Grande Games)

Friedemann Friese

3 tot 5 spelers

20 minuten

 

 

 

 

 

 

Nog niet goed van Essen bekomen of daar was hij al: de Spellen-Van-Essen-Marathon.

Mededeelnemers aan de marathon: Kris, David, Mathias en Kristof. Dat zijn niet de minste. Geef ze een klein beetje speelruimte en je hebt ze niet meer in de hand. Ik zou er niet graag mee in de file staan. Elk gaatje duiken ze in. Ze geven je geen enkele kans. Geen scrupules. Een voorbeeld: er bestaat binnen de bord- en kaartspellenwereld een ongeschreven wet die zegt dat je de thuisspeler altijd moet laten winnen. Daar hebben die mannen dus nog nooit van gehoord. Ik, timide als ik ben, probeer dan tussen de regels wat hints in de juiste richting te geven, bijvoorbeeld door te zeggen: "Ik voel dat ik het volgende spel wel eens zou kunnen gaan winnen." Het antwoord is veelzeggend: "Zeg, die croissants daar, zijn die voor ons?" Onbeschaamd, alsof ze thuis zijn godbetert, vegen ze de vloer aan met elke elementaire regel van de speletiquette. Ik moet ze dringend heropvoeden, dat is duidelijk. Ik hoop dat Die Van Hierboven mij daarvoor nog voldoende tijd gunt. Een jaar of vijftig moet volstaan. Alhoewel.

Maar soit, voor ik aan dit levenswerk begin, een overzicht van de marathon.

David had af te rekenen met een structurele ochtendfile in zijn badkamer en arriveerde een half uurtje later. Dus trokken Kris en ik als aperitief dan maar een blikje "San Juan" open. Het is nog steeds mijn meest gespeelde en favoriete spel en het ziet er niet naar uit dat hier op korte termijn verandering in zal komen. Snel opgezet en snel te spelen, en elke keer weer anders.

De eerste sessie werd gewonnen door Kris (een teken aan de wand voor wat verder die dag zou volgen) die met een wel heel erg open vizier voluit voor de gildehalstrategie ging. Heel het spel wanhopig via de raadsheer op zoek gegaan naar wat gebruiksvriendelijks, maar niks gevonden, zelfs niet in combinatie met mijn in de tweede ronde al gebouwde bibliotheek. Het was niet die van Alexandrië, dat was duidelijk.

Deel twee echter zou zich kenmerken door een briljante en uitermate zoet smakende weerwraak. Gildehal al snel op de hand, ook heel vroeg in het spel even een smederijtje neergepoot en daarna volop gas gegeven. Als genadeslag nog even een raadhuis op Kris’ zijn boterham gesmeerd en de 1-1 was een feit. Maar ik moet hem in het oog beginnen houden, hij leert te snel bij.

Ondertussen was David binnengewaaid en kon het startschot voor de marathon worden gegeven.

Antler Island (Fragor Games)

Bent u minderjarig, dan moet u nu stoppen met lezen. Scrol gerust al verder tot het spel Djarleering en wacht daar even op ons. Want dit spel, meerderjarige dames en heren, kun je alleen winnen als je goed van bil kunt gaan (voortplanten, vrijen, faire l’amour, boembsen, van jetje geven, neuken, vossen, een beurt geven, binnendoen, batsen, ballen, bonken, in-betweenen, ketsen, kezen, kippenhokken, kniepen, palen, naaien, paren, poepen, pompen, poten, seksen, soppen, vogelen, vozen, wippen). Bezin u even voor u uw zware artillerie op ondergetekende richt: ik heb dit spel niet uitgevonden. Dat zijn twee Schotten, The Lamont Brothers. Dragen rokjes, en niet eens zo’n mooie ook, en dat doet duidelijk wat met een mens. Hebben dit spel waarschijnlijk uitgevonden om de frustratie vanwege hun krimpende geslachtsdeel (vanwege de tocht) te compenseren. Aan broeken hebben ze waarschijnlijk niet eens gedacht. Moesten we in de middeleeuwen leven, die twee stonden na een korte tête á tête met de pauselijke inquisitie nu al te smeulen op de brandstapel, rokjes incluis.

Neuken dus, a volonté en liefst zo veel mogelijk. Als er kinderen mee aan tafel zitten adviseren de spelregels aan te geven dat de "hertjes elkaar zoveel mogelijk moeten proberen te kussen". Mijn advies: niet doen!. Voluit gebruiken voor de seksuele voorlichting dit spel! Massaal verspreiden in scholen en laat die klein mannen maar eens goed hun gang gaan. Alleen scholen met welluidende namen als "De Zusters Voorzienigheid Van Bernadette Van Lourdes" zou ik nog even links laten liggen. Er zitten trouwens wel meerdere levenslessen in dit spel. Dat alleen de sterkste kan winnen bijvoorbeeld en dat je in het grote spel dat leven heet alleen kunt winnen als je, euh, wint. Of dat je om gezond en sterk te worden zoveel mogelijk moet bewegen en groenten eten. Maar neuken blijft de hoofdzaak. Zonder bij elke gelegenheid van bil te gaan kan je de winst in dit spel op je geslachtsdeel schrijven. Nu is "winst" gelukkig een kort woord, maar toch. Er zit zelfs een actiefiche in de doos waarmee je in dezelfde beurt nog eens extra van jetje kunt geven. Ik heb het uitgerekend: als alles meezit, maar dan ook alles, mag je in één beurt vijf keer. In één beurt! Geef toe, wie droomt er niet van en welk ander spel biedt deze mogelijkheid? Pornstar niet hoor. En ik ken nog andere spellen waar vermenigvuldigen af en toe eens aan de orde is, maar de promiscuïteit die hier wordt gepropageerd overtreft alles.

Ik ga er niet verder over uitweiden. Ik ga hier in een latere bijdrage nog uitgebreid op in (hebt u ‘m?).

David won, al zegt dat misschien meer over David dan over het spel. Het likkebaardend genoegen waarmee hij de jonge hinden achterna zat doet het ergste vermoeden.

Darjeeling (Rio Grande Games / Abacus)

Thee verzamelen, achter je zichtschermpje kisten vullen met het goedje, heb je volledige kisten samengesteld op een schip laden die handel en daarmee hopelijk in het begin van de volgende ronde punten scoren. Wie het eerst 100 punten scoort, luidt het speleinde in. Wie dan, na aftrek van de minpunten door niet geleverde (onvolledige) kisten, de meeste punten heeft, wint. Dat, mijn vrienden, in een theebuiltje, is Darjeeling. Het is snel gespeeld. Wij deden er 45 minuten over. Het was leuk en het speelde vlot. Geen lange wachttijden. Hou er rekening mee, als dit ooit voor u op tafel komt te liggen , dat timing heel belangrijk is en dat het scoren van bonuspunten (wat trouwens op een heel leuke manier gebeurt, in een latere bijdrage meer) het verschil kan maken. We moesten allemaal wel even wennen aan het feit dat je punten scoort in het begin van je beurt. We zijn anders gewoon. Maar eens dat aandachtspuntje onder de knie knalt dit spel lekker vooruit.

Waar ik wel problemen mee heb is de doos. Plat en langwerpig en dus nogal moeilijk stapelbaar tussen mijn andere spellen. Het aanzicht van mijn collectie begint door zulke dozen meer en meer op die van de typische Belgische lintbebouwing te lijken: iedereen komt aan zijn trekken maar het trekt op geen fluit.

Maar soit, het is leuk, het speelt vlot en overdreven nadenken is er niet bij. Wie wint dan? U mag nu beginnen applaudisseren. Bedankt! Binnenkort beschikbaar op dvd. Met extra’s.

Tribun (Heidelberger Spieleverlag / Stratelibri / Fantasy Flight Games)

"Kom, leg je aan en eet een druifje mee. En straks gaan we nog even naar mijn nieuwe slavinnen kijken." Zo moet de verwelkoming ongeveer hebben geklonken als je in het oude Rome bij een vriend op bezoek ging.

In Essen verliep de kennismaking met dit spel zo hartelijk dat ik er niet meer van kon scheiden. Meegenomen dus. Een mooi, weliswaar grauw ingekleurd, speelbord, lekker veel kaarten, een plaatsingsmechanisme dat tot op zekere hoogte aan "De Kathedraal" doet denken en voor de rest prachtig spelmateriaal. Ik was op slag verliefd. En na het eerste echte volledige spel ben ik helemaal smoor. Te spelen met vooraf te bepalen overwinningsvoorwaarden of gewoon voor de punten.

Wij speelden voor punten. Iedereen ging natuurlijk onmiddellijk voluit voor de fractie van de Vesta
alse Maagden, wat niet echt ongewoon was gezien het stelletje ongeregeld dat mee aan tafel zat. Er waren er trouwens een paar die nog bronstig stonden na Antler Island, vandaar.

Kris, hij die vanaf nu in de gaten gehouden wordt, legde al snel een mooie combo op de Romeinse grasmat: invloed op de gladiatoren verzekeren, goud incasseren uit de catacomben, daarmee het bieden op de strijdwagen boosten en met die strijdwagen dan weer zijn gladiatoren beschermen. Het droeg zeker bij tot zijn glorierijke overwinning. Ik heb me, ondanks mijn schamele derde plaats (op vier) rot geamuseerd met dit spel. Wou het gelijk weer spelen, uiteraard met andere strategieën in gedachten. Voorwaar een goed teken. Danke, Herr Schmiel!

Filou (2F-Spiele)

Friedeman did it again! Een leuk kaartspelletje in een handige kleine, en uiteraard groene, doos. Kopen we een kat in een zak of niet? Heeft een kaartspel kaarten? Ja dus. Eenvoudig van opzet, snel uitgelegd en voldoende variabelen om spanning te creëren. Spanning die naarmate elke veiling vordert steeds maar weer toeneemt, altijd een goed teken. En, veel belangrijker, er werd veel gelachen aan tafel. Al meende ik af en toe rond bepaalde lachalvo’s een groene schijn waar te nemen. Heel leuk wordt het als je als laatste aan de beurt bent en daardoor de laatste kaart mag leggen. Kunt u goed een pokerface opzetten? Bent u psychologisch onderlegd? Wordt u graag tactiel geprikkeld door lekkere grote kaarten? Zit u graag op uw geld? Plaatst u graag een gokje? Spelen die handel! En aangezien de hoger genoemde eigenschappen bij ondergetekende meer dan gemiddeld vertegenwoordigd zijn, buiten de gierigheid dan, was hij de winnaar.

Giganten Der Lüfte (Queen Games)

Een spel met een zeppelin? Wedden dat ik win? Met die, niet zonder risico’s zijnde, rijmende uitspraak schoven we aan voor Giganten Der Lüfte. Een Seyfarth! Dat heeft op de gemiddelde bordspeler ongeveer hetzelfde effect als een brandende gloeilamp op een doorsnee mot. Ook op mij, ik geef het toe. Meegenomen vanuit Essen.

Het is een veredeld dobbelspel. Veredelde Puerto Rico-spelers hebben zich nu waarschijnlijk al verslikt in hun kop koffie, maar het is zo en niet anders. Dobbelen is de centrale as waar het wiel van dit spel rond draait. We hebben allemaal een fabriekje dat Zeppelins produceert en door te dobbelen kunnen we ons fabriekje upgraden met personeel, materiaal en meer van dat fraais. Wel geen secretaresse gezien, maar die denken we er wel bij. Meer uitbreidingen betekent meer modifiers voor de gedobbelde resultaten en dus hogere dobbelworpen en daardoor betere uitbreidingsmogelijkheden. Enfin, u begrijpt wat ik bedoel. Als je het echt goed doet of u wilt de goden uitdagen mag je meebouwen aan de Hindenburg. U weet hoe het met dit luchtschip is vergaan. En voor zij die het niet weten: lees het laatste woordje van de vorige zin opnieuw. Het zou wel eens kunnen dat het met dit spel dezelfde kant op gaat. Licht als helium.

Winnaar: ondergetekende, of wat dacht u?

Galaxy Trucker (Czech Games Edition)

Ik beklaag ze, al die vrachtwagenchauffeurs die zich met ware doodsverachting in het verkeer storten. Want u en ik, beste medeconsument, willen van alles kunnen kopen en dan nog liefst zoveel mogelijk en als het even kan onmiddellijk geleverd of meeneembaar vanuit voorraad. Maar toch steeds weer jakkeren als er eentje ons op de linker rijstrook ophoudt. Hypocriet zijn we. Allemaal! Over pakweg 4000 jaar zal dat niet anders zijn. Alleen zitten we dan niet meer op onze eigen planeet, vanwege weggezapt door het broeikaseffect. Snelwegen zijn vervangen door intergalactische sterrenbanen waarlangs gigantische ruimteschepen al even gigantische en soms ook wel eigenaardige vrachten transporteren. De ongemakken waarmee onze huidige vrachtwagenchauffeurs worden geconfronteerd, bijvoorbeeld het rond punt aan de Hasseltse Poort in Diest dat geteisterd wordt door het aan- en afrijdend cliënteel van de enorm populaire frituur "De Mosterdpot", is klein bier in vergelijking met wat hun verre opvolgers in 4045 gaan tegenkomen. Ik doe een greep uit de "kommer en kwel-grabbelton": piraten, epidemies, meteorietenstormen (grote en kleine), saboteurs, oorlogszones, slavenhandelaars en dan vergeet ik er nog wel een paar. Galaxy Trucker biedt ons de kans een dag uit het leven van deze helden van de toekomst mee te maken. Om u een idee te geven: onder enorme tijdsdruk een ruimteschip in elkaar boksen met alles erop en eraan (liefst een beetje stabiel en met onderdelen die min of meer aan elkaar blijven hangen), een bemanning vinden die gek genoeg is om ermee te willen vliegen, de verzekering ervan overtuigen dat deze bemanning niet gek is en je ruimteschip absoluut veilig, de ruimte in ermee en (zoals in het echte leven) zien wat ervan komt. Je komt de bovengenoemde kommer en kwel-elementen tegen, maar soms ook goodies. Als je voldoende bemanning overhoudt en voldoende onderdelen met lading die door diezelfde bemanning in de lucht kan worden houden kun je geld verdienen. Wie na drie, qua moeilijkheidsgraad en lengte stijgende, vluchten het meeste geld overhoudt, wint. Topamusement voor spelers zoals ik, die het allemaal niet te serieus nemen.

Winnaar: Mathias. Lijkt voor dit spel geboren. Ik was al blij als ik mijn vehikel opnieuw aan de grond kreeg.

Kingsburg (Mario Truant Verlag / Edge Entertainment / Ubik / Stratelibri / Ulisses Spiele / Elfenwerks)

Weer gedobbel. En ik ga het zeggen, Walter: t-o-p-p-e-r-t-j-e. We leven in een of ander gezellig koninkrijkje waar alles peis en vree is, maar waar elke winter weer een agressief legertje goblins, demonen, draken en ander fraais onze kerstmarkten wil komen verstoren. In de lente, de zomer en herfst gaat het nog. Dan leven we er rustig op los, proberen de adviseurs van onze koning te beïnvloeden voor wat gunsten en bouwen onze provincies en macht uit om zijne hoogheid nog wat extra te behagen. Het is een goede koning, geen despoot, want hij helpt de sukkelaars die achterop strompelen (lees: achteraan staan op het scorespoor). En in de winter, als het land geteisterd wordt door, gelukkig telbaar, veel gespuis komt hij ons zelfs te hulp met zijn leger. Soms is hij echter aan de gierige kant en stuurt hij maar een fractie van zijn omvangrijke krijgsmacht en dát zullen we dan wel geweten hebben. Dan valt het gespuis hier en daar binnen en plundert er lustig op los. Gevolg, verlies van goederen, gebouwen en/of overwinningspunten. Het beïnvloeden van de adviseurs, achttien in totaal, gebeurt door middel van dobbelstenen en is mooi geïmplementeerd in het spelsysteem. Steeds weer sta je voor dilemma’s, ga je voor jezelf of blokkeer je de anderen of doe je allebei? Ik opteerde voor het laatste. Het leverde me windeieren op. Laatste.

Winnaar: Kris

League Of Six (Czech Games Edition)

De laatste loodjes van de marathon. Middernacht gepasseerd en de man met de hamer stond al een tijdje naast me, klaar om genadeloos toe te slaan. Dat deed hij dan ook om 00u34. Wat ik me nog herinner van dit spel is het biedsysteem à la Evo, dat in functie treedt als je met twee spelers in dezelfde stad wil inkopen, het opslagsysteem van de goederen dat een beetje weg heeft van het verschepen in Puerto Rico en de grootte van de paardenspannen die bepalen wie wanneer mag leveren en waar. Ik vond het spelbord een beetje aan de kleine kant. De kwaliteit van de spelonderdelen, vooral de kaarten, is ook niet bijster hoog. Maar het spelplezier maakt veel goed. De spelregels zijn ook heel duidelijk en laten geen vragen open. Later meer.

Winnaar: Kris

Wat een marathon. We klokten af op 16u, 3 minuten en 57 seconden. Daar kan Haile Gebrselassie een
ferm puntje aan zuigen.

Nog een gouden tip: volgend jaar treden we op op Rock Werchter. We zullen met zijn vijven het festival afsluiten op het hoofdpoduim. We spelen een conceptconcert: een partijtje Cuba. Als bisnummers spelen we Filou en Coyote en als grote apotheose gooien we de houten versie van Cuba stuk op het podium. Als u helemaal achteraan staat, wat gezien de vlucht die de kaartenverkoop gaat nemen heel waarschijnlijk is, moet u niet panikeren. U kunt alles volgen op het groot scherm. We denken er ook aan iets te gaan doen met het jonge vrouwelijke geweld van Scala, maar daar zijn we nog niet uit. Enfin, u leest het hier nog wel.

Terwijl ik dit zit te typen zingt Mira op de achtergrond "In De Fleur Van Uw Leven", een aanrader voor als u in een melancholische bui bent en vatbaar voor Algemeen Nederlands waarin toch nog een scheutje authentiek Vlaams doorklinkt. Ik word trouwens door melancholie om de oren geslagen de laatste tijd. Overgevoelig, tot op het misselijke af. Ik begin zowaar te vermoeden dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn. Een mirakel! Even een briefje naar "De Zusters Van De Voorzienigheid Van Bernadette Van Lourdes" voor een marketingplan. Kaarsen, beeldjes, bidprentjes, gebedstonden op afspraak en bord- en kaartspellen die ik heb aangeraakt en daardoor wonderbaarlijk goed zijn geworden. Dat allemaal aan een katholiek verantwoorde prijs te koop. En volgend jaar een stand in Essen, onder de vorm van een grote kapel, alwaar ik uw aangekochte spellen zal zegenen. En voor de jonge hinden onder ons: ik genees ook door handoplegging.

Dominique

 

Op 6 oktober jongstleden, een uur of zes ‘s avonds, zo herinner ik mij levendig, was ik voor de liefste der liefsten, mijn drie wolken van dochters, pompoensoep aan het maken. De tijd van het jaar, weet u wel. En terwijl ik daar stond, aan het fornuis, een beetje afwezig in het roergebied starend, vroeg ik me af of er nog wel mooiere momenten in het leven zijn dan deze, die waarop je pompoensoep staat te koken voor je dochters.

Er zijn zo van die dingen die een mens echt kunnen raken. Voor Chinese Café/Unchained Melody van Joni Mitchell bijvoorbeeld wil ik altijd wel een actieve luisterhouding aannemen. Altijd tranen. En onlangs werd ik nog vol geraakt door het bordspel "War Of The Ring" toen ik een spelletje van de bovenste plank van mijn hoogste spellenrek wou pakken maar verzuimd had er een laddertje bij te halen. En de laatste keer dat ik diep geraakt werd was op vrijdag 19 oktober. In gezelschap van een paar vrienden, in Duitsland, op weg naar huis. Op het einde van deze bijdrage hierover meer.

Mekka. Het ligt niet in Saoedi-Arabië, zoals u tot nu toe verkeerdelijk hebt aangenomen. Het ligt in Duitsland. In het Roergebied, met een hoofdletter dit keer. En het heet eigenlijk niet Mekka. Het heet Essen. Essen heeft het grootste stadhuis van Duitsland (106 meter). Otto Rehagel, de voetbalcoach die de Grieken in 2004 op een onwaarschijnlijk verdedigende manier (zó moeten je Duiveltjes spelen, René) Europees kampioen maakte, is er geboren. In 1938, vlak voor de tweede wereldoorlog. Toen Otto zes jaar was werd zijn geboortestad door de geallieerden plat gebombardeerd. Daarom zie je nogal veel nieuwbouw daar. Daaronder ook de "Messe Essen".

De gekte die zich gedurende vier dagen in oktober afspeelt in de Norbertstrasse is met geen pen, laat staan een tekstverwerker, te beschrijven. Meer dan 150.000 mensen op vier dagen. Meer dan 700 exposanten. Meer dan 500 nieuwe spellen. En die van de jaren daarvoor daar nog eens bovenop. Hadden ze wat daar opgestapeld ligt ooit op de Titanic geladen, het arme schip was al gezonken voor de motoren nog maar waren gestart. En dát zou pas een ramp geweest zijn. Niet zozeer door het zinken op zich, maar door de lading die verloren ging.

Eén keer per jaar storten spelliefhebbers uit de hele wereld zich als een roedel hongerige wolven op alles wat zich in die hallen bevindt. Als het in een doos zit en aan een doorsnee tafel kan gespeeld worden tenminste.

Ik was er ook. Het zoveelste jaar al. Twee dagen dit keer. Vermoeiend. Pijn aan de voeten. Rugklachten. Hoofdpijn. Pijn overal eigenlijk.

Heerlijk.

Ik heb spellen gekocht. Ik heb spellen bekeken. Ik heb spellen betast. Ik heb spelers in actie gezien. Ik heb schuifelaars gezien in de stand van AllGamesForYou. Het riep onwillekeurig het beeld van de draaiende massa  rond het schrijn in Mekka in mij op. Ik heb een overbevolkte Pokemon-stand van Amigo gezien. Niet met spelfanaten, wel met in het blauw gestoken hostesses die, onwaarschijnlijk knap zijnde, over elkaar heen vielen om je toch maar aan hun tafel te lokken. Ik zag een reuze ijsbeer op de stand van Kosmos. Niet echt levensbedreigend, want fake, maar toch. Ik zag twee sympathieke volwassen mannen in Schotse rokjes uitleggen hoe jouw hert het meest efficiënt en frequent van bil kan gaan. Ik zag startroopers, eerst smerig en vuil en een uurtje later proper gewassen door de hallen laveren. Ik zag elfen met vingernagels zo lang als een volwassen briefopener en puntoren waarmee je zonder problemen radio Zimbabwe kunt ontvangen. Ik zag overbevolkte springkastelen met daar tussenin het standje van Czech Games Edition, alwaar men probeerde, wanhopig schreeuwend om boven de joelende kinderstemmetjes uit te komen, spellen aan de man te brengen. Ik zag spelers in de weer met rolmetertjes om te checken of hun plasmakanon wel voldoende reikwijdte had om die vervloekte Piloakoth-eenheid weg te knallen. Ik zag Klaus Teuber, Richard Borg en Wolfgang Kramer met een gebeitelde glimlach spelfanaten va divers pluimage te woord staan. Ik maakte tot mijn groot genoegen kennis met Erwin Broens, die op de stand van Rio Grande Games "Race For The Galaxy" aan het spelen was. Ik kreeg van hem de bevestiging waarvoor ik al vreesde: de inhoud van een welbepaald keteltje pruttelt. Dit gegeven bleef me toch een beetje als een steentje in mijn schoen voor de rest van de beurs vergezellen.

Ik zag David, Pieter, Tim, Yves, Dominique. Uitwisseling van opwinding.

En ik zag meer dan me lief was mijn portefeuille.

Gekocht

Filou (2F-Spiele)

Gekocht van een spelontwerper met groen haar. Mijn moeder heeft mij altijd voorgehouden types met een afwijkende haarkleur te mijden, zeker als het een kleur is die in een doorsnee regenboog voorkomt, maar ook moeders kunnen zich vergissen. Nu maar hopen dat ik geen kat in een zak heb gekocht.

Darjeeling (Abacus / Rio Grande Games)

Ik heb er een hele tijd op staan kijken terwijl ze het aan het spelen waren. Ik heb het me ook kort laten uitleggen. Het stond me direct aan. Meegenomen.

Palastgeflüster (Adlung Spiele)

Aan Adlung kom ik altijd moeilijk voorbij zonder een kaartspelletje mee te nemen. Hun nieuwste heet Palastgeflüster. Ik weet wat geroddel een mens kan aandoen en daarom beoefen ik deze discipline liever onder de vorm van een spelletje. Ik had het in mijn broekzak zitten toen ik Miss Canada tegenkwam. Ze was onder de indruk.

Ziegen Kriegen (Amigo)

Een gezellig kaartspelletje. Ik weet er verder niet veel over, maar het is naar het schijnt leuk en snel. Twee variabelen die mij zeer aantrekken.

League of Six (Czech Games Edition)

Op basis van de voorkennis via de wondere wereld van het internet in één van mijn plastic zakken beland. Ik heb ondertussen de regels aan een intensief onderzoek onderworpen en kan nu al bevestigen dat dit heel snel op tafel gaat komen.

Galaxy Trucker (Czech Games Edition)

Ik had dit vooraf als één van de flops aangeduid. Ik moet mijn mening herzien (Erwin?). Ik heb, als was ik een volleerd ornitholoog, de stand van Czech Games Edition vanop afstand een tijdje gadegeslagen. Ik zag het spel gespeeld worden. Ik zag dat wie het spel speelde zich uitermate goed amuseerde. Ik stelde vast dat dat voor iedereen gold, zonder uitzondering. Gekocht. Ondertussen ook de regels eens grondig bestudeerd. Ik kan niet wachten. Dit wordt pure fun.

Die Wiege der Renaissance (DDD Verlag)

Ik heb het me laten uitleggen en dat beviel me zeer. Ik heb de prachtige kaarten bewonderd en ik heb het gekocht. Het is een kaartspel en u weet ondertussen dat ik daarvan hou. Hop, de zak in ermee. En waar komt in godsnaam dit afwijkende lettertype nu ineens vandaan?

Cuba Sonderedition (Eggert Spiele)

Een Havana sigaar in een kokertje en een extra tegel, samen met de rest van het spel, in een mooie houten sigarenkist. Op vrijdag in de late namiddag waren er al een 200-tal bijbestellingen voor deze editie. Benieuwd wat daar nog van komt.

Antler Island (Fragor Games)

Heel mooi uitgevoerd, prachtige (mannelijke) herten en heel tactisch en familievriendelijk, in tegenstelling tot Hameln vorig jaar. En ik moet het Erwin Broens nageven: zijn Nederlandse vertaling van de spelregels is onberispelijk.

Tribun (Heidelberger Spieleverlag)

Kon ik niet laten liggen. Er zitten elementen van Die Saulen Der Erde in (plaatsen van je mannetjes op plaatsen waar je iets wilt be
komen, maar dan zonder het gelukselement van de "grabbelzak"). Het is ook een mooi spel, al vinden anderen het spelbord nogal aan de grauwe kant. Te spelen voor vooraf bepaalde overwinningsvoorwaarden of gewoon voor de punten. Het is een korte "Schmiel", dus hoog op mijn verlanglijstje. En niet alleen op mijn lijstje. De exit polls van Fairplay wezen dit spel uiteindelijk aan als het beste van de beurs.

Animalia Reise Edition (Hurrican)

Zeer mooi kaartspel. De luxeversie lag er ook maar was mij wat te duur. De kaarten van de reisversie zijn even mooi en even groot , alleen de scorefiches ontbreken. In de plaats daarvan vinden we scoreblaadjes. Tiens, wel een schattig woord. Scoreblaadjes.

Perry Rhodan. Die Kosmische Hanse (Kosmos)

Handelen in de ruimte voor twee. Een leuke. Voor mij een "must have". Ik have het dan ook maar meegenomen.

Giganten Der Lüfte (Queen Games)

Seyfarth. Doet bij de meesten onder ons een uit de kluiten gewassen bel rinkelen. Het eerste wat echter in mij opkwam was "stijlbreuk". Seyfarth die een dobbelspel ontwikkelt, het is vragen om meer dan gewone aandacht. Weinig van bekend voor aanvang van de beurs, maar wel in volle glorie en speelbaar aanwezig op de stand van Queen Games.

Eketorp (Queen Games)

Heruitgave en grafisch een mooie update. Het origineel, best een goed spel, had wat grafiek betreft niet echt een mooie papa en mama. De plastische chirurgie heeft echter zijn doel niet gemist.

Chang Cheng (Tenkigames)

Bouwen aan de Chinese muur en ondertussen de Mongolen proberen buiten te houden. Mooi gemaakt, blufelementen, meerderheden proberen te halen en heel tactisch. Is ook snel gespeeld. Was het laatste spel dat ik heb aangekocht.

Kingsburg (Truant Verlag)

Hier keek ik eigenlijk het meest naar uit. Ik heb me een Engels exemplaar gekocht. Een heel mooi spel, gestuurd door dobbelstenen. Maar tot op redelijke hoogte controleerbaar. Intrigerend. Heel tactisch. Can’t wait.

Rocketville (Avalon Hill)

Naar het schijnt een erg slecht spel. Zelfs zo slecht dat het goed wordt. Voor heel weinig geld meegenomen. Wil blijkbaar snel gespeeld worden want zat op de terugreis vanop de hoedenplank voortdurend in mijn nek te duwen.

China Moon (Eurogames)

Drie euro moest dit kosten. Uit medelijden meegenomen.

Ghost For Sale (What’s Your Game)

Bieden op landhuizen en kastelen met, liefst zoveel mogelijk, spoken. Want veel spoken betekent veel toeristen. Bluffen, deduceren, manipuleren, het zit er allemaal in. En als dat er allemaal in zit wil ik het er ook uithalen. Meegenomen.

Al deze spellen gaan worden gespeeld. Op korte termijn. Ik ga erover mijmeren, dag- en nachtdromen en schrijven. Afspraak hier.

Bekeken en niet gekocht maar toch nog rondjes lopend in mijn overvolle hoofd

Saba (Goldsieber)

Kabong! Out of the blue lag dit spel zomaar ineens bij Goldsieber op tafel. Er was weinig over geweten. Ik heb er gefascineerd naar staan kijken. Een driedimensionaal paleisje in een spel is altijd leuk, al vraag ik me af hoe lang die bordkartonnen exemplaren meegaan. De regels zijn ondertussen online gegaan. Wordt verder opgevolgd. Nog even afwachten.

Orgeon (Hans Im Glück / Rio Grande Games)

Stond na de eerste dag op de exit polls van Fairplay bovenaan. Zakte de dagen daarna wat weg maar schijnt toch een alleraardigst spelletje te zijn. Wordt binnen de categorie van de familiespellen geplaatst. Ik heb een familie. Dus ik hou dit zeker in de gaten.

Liebe Und Intrige (Goldsieber)

Het verschrikkelijke ding dat liefde heet geconcipieerd in een bordspel. Door twee, op het eerste gezicht toch, leuke meisjes. Heel mooi gedaan. Koppelen langs alle kanten. Elke speler moet proberen als eerste zijn drie huwbare dochters aan de mannelijke kunne zien kwijt te raken. Dat belooft. Nieuwe mannen zullen zich in dit spel wel kunnen vinden. Mannen met baarden uit het verre Alaska die er een erezaak van maken nooit hun auto te wassen en vinden dat het enige recht van hun vrouw het aanrecht is zul je dit niet zo gauw op tafel zien leggen.

 Container (Valley Games)

Hal 5, stand 51. Donderdag 18 november. 15u49. In beeldig blauw en met een kroontje scheurde ze sensueel plastic zakjes open met daarin minuscule containertjes en containerscheepjes. Als je het spel kocht legde ze ook lichtjes kreunend een voorraad van deze spelonderdelen in je doos. Miss Canada die met haar handen in je doos zit. Dát zijn pas verhalen voor later bij het haardvuur.

Kris was de eerste Europeaan die het spel uit de zachte handen van Miss Canada in ontvangst mocht nemen. Hij deed daar ook de uitspraak van de dag: "Ik hoop dat ze mijn containertjes juist heeft geteld."

Ming Dynastie (Hans Im Glück)

Meerderhedenspel. Ook een late verrassing. Ontsnapt voorlopig niet aan mijn aandacht.

Agricola (Lookout Games)

Ik stond er bij en keek ernaar. Drie keer. Ik heb erop staan kijken terwijl het werd gespeeld. Ik heb het me laten uitleggen. Ik heb gezien dat er twee Engelstalige demospellen werden gespeeld. Ik heb de doos van meer dan twee kilogram in mijn begerige handen gehad. Ik heb gezien dat er veel vertraging tijdens het spelen was door de vele tekst op de kaarten. Ik zag ook de indrukwekkende kwaliteit en kwantiteit van het materiaal. Ik heb meer dan me lief is het Gevoel Van De Twijfel ondergaan, het gevoel waar elke bezoeker van Spiel minstens één keer tijdens de beurs aan onderhevig is. Ik heb het niet gekocht. Ik heb er geen spijt van. Nog niet.

Cold War : CIA vs. KGB

Alleen in het Duits beschikbaar en met heel veel tekst op de kaarten. Ondertussen heb ik vernomen dat er mogelijk ook een Nederlandstalige versie komt van PS Games. Ik wacht dus rustig af. En komt die er niet is er nog altijd de Engelstalige versie van Fantasy Flight Games. Nog even de kat uit de boom kijken.

Opmerkelijk en dus vermeldenswaard

Conquest Of The Empire. Zien liggen voor 18 euro. Stapels. Ooit gekocht voor 60 euro. Ik ben er ondertussen al weer overheen.

De Mosquito Expansion voor Hive had te lijden onder productieproblemen of werd opgehouden aan de grens. Het was niet echt duidelijk. Niet aanwezig.

Monastry: de Ragnar Brothers waren er. Monastry niet. De eerste vespers zullen was weerklinken begin 2008.

Der Goldene Kompass. Twee spellen met dezelfde titel bij Kosmos. Twee verschillende. Verwarrend. Zijn ze allebei goed of is er maar één van de twee goed of zijn ze allebei slecht? En welke van die twee brengt 999 Games nu uit?

Geen 1960: The Making Of The President, of Twilight Struggle light, te bekennen op de stand van Z-Man Games. Wel in de reguliere handel. Begrijpe wie begrijpe kan. Ik had me er zo op verheugd. Maar ooit win ik ze, die presidentsverkiezingen in Amerika. U, die tegenover me zal zitten, bent hierbij gewaarschuwd.

 

Vrijdag 19 oktober. Vóór ons ging de zon onder. We zaten wat voor ons uit te staren, helemaal leeg. Plots doorbrak Ronny de stilte: "Door de schemering naar huis rijden. Het heeft toch iets." Het leven in één zinnetje samengevat. Want zijn we dat niet allemaal, spellenvrienden? Door de schemering op weg naar huis? Er zijn van die schaarse momenten dat alles klopt, waarop het universum erv
oor zorgt dat alles in de juiste balans ligt. Perfectie in een notendop. Dat was zo’n moment. Daar, op 19 oktober 2007 om 19u07, in een BMW, op de A67 ergens in Duitsland.

Kris, Hugo, Jan, Ronny, Kristof: bedankt! Met jullie was het dubbel zo leuk!

Dominique