Medespeler, de kans is groot dat ik in 2014 geen beter spel meer zal spelen.

Ik heb het over BattleCON: Devastation of Indines (Level 99 Games).

Verraste de heer D. Brad Talton Jr. mij al zeer aangenaam met Pixel Tactis 1 en 2 (nummer 3 is in sneltreinvaart in aantocht), met ‘BattleCON: Devastation of Indines’ deed hij er nog een grote schep bovenop.

Ik moet u teleurstellen, medespeler. Ik kan hier gewoonweg niet alles behandelen wat er zich in de loodzware doos – we gaan hier zonder enige schroom naar de drie kilogram – bevindt. Moest ik dat doen gaat het wereldwijde net onderuit. Dat wil ik u niet aandoen.

Opsommen kan ik de inhoud wel: meer dan 430 kaarten, ontelbare grote en stevige counters in allerlei vormen, twee schitterende spelregelboeken en een functioneel overzichtsblad, 30 geïndividualiseerde opbergmapjes voor de karaktersets, vijf draaischijven voor het bijhouden van de rondes en de levenspunten, arena’s die het strijdtoneel nog extra kruiden, een spelbord, plastic houders en enkele gigantische boss counters. Op zich geen opsomming waarvan u zomaar achterover valt, zult u zeggen. Dat klopt, dat achterover vallen gebeurt pas als u de inhoud aan het uitponsen en sorteren bent. U gaat niet weten wat u overkomt. Trek gerust een paar uurtjes uit.

En dan heb ik het nog maar over de basisdoos.

Die basisdoos, daar bent u een heel leven zoet mee. Ik durf zelfs te beweren dat u nooit aan uitbreidingen, nochtans ruim voorhanden, zult toekomen als u zich hieraan waagt. U wordt hier immers geconfronteerd met een ontdekkingstocht die mogelijk geen einde kent.

Want ik heb het nog niet over de varianten, spelmodi en scenario’s gehad.

Ik hou me even aan de Engelse terminologie: ante-finishers, special actions, arena’s, ex duels, almighty duels, B duels, lesson duels, character teams, tag teams, variable team mode, tournament mode, 2 v 1 boss mode, 3 vs 1 boss mode, battlequest dungeons (solo of coöp) en de scenario’s Larmore Burman, Runika & Udstad, Twighlight Magdelina en Havoc. Moet er nog afwisseling zijn?

U moet zich hieraan wagen als u een liefhebber van vechtspellen bent. Denk aan Yomi en 8 Masters’ Revenge. Allebei prachtige spellen. BattleCON: Devastation of Indines duwt ze echter zonder enige schroom naar zilver en brons.

Een vechtspel dus.

Gewoon de tegenstander murw slaan of nog overeind staan als de 15 vechtrondes zijn afgewerkt, dat is het doel dat u hier nastreeft. Als u de hogergenoemde varianten, modi en scenario’s niet meetelt tenminste.

20 levenspunten hebt u bij spelaanvang. Daar probeert u zo lang mogelijk aan vast te houden terwijl u die van uw tegenstrever uit zijn vege lijfje slaat.

Dat doet u door de speciale vaardigheden van uw zorgvuldig geselecteerde karakter – er staan er 30 te uwer beschikking – te koppelen aan de basistechnieken die iedere rechtgeaarde vechtersbaas al van jongs af krijgt aangeleerd. Deze vaardigheden en technieken staan mooi afgebeeld op kaarten waarvan u er tijdens een beurt – een beat – twee samenvoegt. U kunt niet missen want de kaarten zijn ervoor gemaakt. Als een puzzeltje.

Voegt u ze samen krijgt u een afstandswaarde, een krachtwaarde en een prioriteitwaarde. Die bepalen of u eerst mag slaan (prioriteit), hoe hard u slaat (krachtwaarde) en hoe lang uw armen en benen moeten zijn om raak te slaan (afstandswaarde). Daarbovenop laten de kaarten u ook nog toe bepaalde extra acties tijdens bepaalde fases in een beat te doen. Bewegen bijvoorbeeld, of uw tegenstander pareren middels lichamelijk afweergeschut, of uw tegenstander naar u toe trekken of wegduwen.

Met wat geluk slaat u als eerste en doet u dat zo goed dat uw tegenstander even alle windstreken kwijt is. Hij is dan ‘stunned’. Dat is lekker want dan kan hij tijdens dezelfde beurt niet terugslaan. Weet hij echter nog goed van waar de wind komt zit u mogelijk met een probleem, prioriteit of niet. Want hij slaat dan gewoon terug en, mits wat geluk, erop.

Om raak te slaan moet u de gevraagde afstand op uw kaartencombo respecteren. Is die samengevoegde waarde bijvoorbeeld 2 moet u op exact 2 velden van uw tegenstander verwijderd zijn. Dat betekent dat u uw ongetwijfeld erg sierlijke bewegingen, als vormen ze een paringsdans, erg goed op uw slagkracht moet afstemmen. En omgekeerd.

Daarbovenop moet u ook rekening houden met het feit dat uw zorgvuldig geselecteerde combo’s minstens twee rondes niet meer beschikbaar zijn. U moet als het ware even bekomen van uw briljante choreografie.

Zo slaat, werpt, duwt, trekt, gooit, schiet – ik vergeet er nog een paar – u lekker door tot de 15 rondes zijn afgelopen of er eentje uitgeteld op het canvas ligt.

Want dan is het Game Over, om de digitale voorgangers waarop deze bordkartonnen afgeleide is gebaseerd, te citeren.

BattleCON: Devastation of Indines is ‘a thinking man’s fighting game’. Zonder degelijke planning, timing en combovaardigheid gaat u het slagveld niet levend verlaten. Groentjes worden door veteranen dan ook genadeloos ingemaakt. Alle informatie is trouwens open. Wilt u de handkaarten van uw tegenstander zien? Gewoon even vragen. Hij of zij gaat daar niet moeilijk over doen.

Dit spel is, ondanks de 30 karakters waaruit u in de basisdoos kunt kiezen, ook verrassend goed uitgebalanceerd. Elk personage heeft zijn sterktes en zwaktes die u ten volle moet zien te bespelen of te verdoezelen om een kans op de overwinning te maken. En iedereen maakt kans tegen iedereen.

Hou rekening met een aanzienlijke leercurve, al kunt u door gewoon maar wat te doen ook al heel wat plezierige momenten beleven. Kenners weten echter dat ze, net als bij de gevechtsporten in het echte leven, veel moeten oefenen om het maximale uit hun favoriete karakter te halen. Vandaar dat ik eerder schreef dat u waarschijnlijk nooit aan de uitbreidingen toekomt.

Ik schrijf het niet vaak, medespeler, maar dit spel hoort in de verzameling van elke veelspeler thuis.

Door het grote wow-gevoel dat dit spel bij mij teweegbracht en het daaraan gekoppelde speelplezier, zeg maar verslaving, heeft mijn op handen zijnde bespreking van Battle for Souls enige vertraging opgelopen. Maar die komt er nu toch heel snel aan. Dat is beloofd.

Dominique

 

BattleCON: Devastation of Indines

Level 99 Games (2013)

D. Brad Talton Jr.

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 tot 60 minuten

 

Ze zijn dun gezaaid, de geslaagde bordkartonnen sportsimulaties.

Maar soms valt er in de donkere, sportieve uithoek van het spellenheelal een broos lichtpuntje te bespeuren.

Ik herinner me nog levendig heerlijke Subbuteo woensdagnamiddagen in de jaren 70. De tornooien die ik met mijn beste vriend heb gespeeld waren gewoon niet bij te houden. Maar is dat wel een bordspel? Een tafeldoekspel lijkt me de lading beter te dekken. En we moesten die tafeldoek  nog op een uit de kluiten gewassen tafel kleven ook.  De kiem voor ‘De Tafel Plakt!’ werd mogelijk daar al gezaaid.

Ook met het kaartspel Finale (Kosmos) heb ik me een tijdje kostelijk geamuseerd.

En het wonderlijk leuke ‘The World Cup Game’ mag u altijd op tafel leggen als ik in de buurt ben. Die kans laat ik niet liggen.

Maar een echt geslaagde speltechnische omzetting van het spelletje zelf, met doorsteekpasjes, buitenspel, gele en rode kaarten, druk zetten, inzakken, op de nul spelen, dribbelen, ballen op lat of paal, strafschoppen, snelle omschakelingen en spannende verlengingen? Tot voor kort bleef ik wat dat betreft toch wat op mijn voetbalhonger zitten.

Tot voor kort, dat was tot in oktober 2013.

Toen maakte ik kennis met het verrassend leuke en subtiel diepe FUBA, een voetbalsimulatie die het echte spelletje tot op een grassprietje benadert.

Het kleinood werd ontworpen door Hannu Uusitalo, een Fin die het gemis aan voetbalvernuft van zijn nationale voetbalteam met deze bordkartonnen variant mogelijk heeft willen compenseren.

Goed dat de man het heeft gedaan.

Om te beginnen heeft hij het grote aantal velden dat het gemiddelde klassieke voetbal-bordspel kenmerkt aanzienlijk teruggeschroefd. Dertien zones, dat moest volstaan. Een bal, daar kon hij uiteraard moeilijk omheen. Laat ik er dan maar gelijk eentje voorzien die enige affiniteit vertoont met een zeszijdig dobbelsteen, dacht Hannu. Eentje die met stipjes van één tot zes is bedrukt. Voor het veld koos de ontwerper een oprolbaar rubberen exemplaar waardoor u het makkelijk overal mee naartoe kunt nemen. Handig voor de uitwedstrijden. Het spelmateriaal werd verder aangevuld – uiteraard – met twee ploegen en drie scheids- en grensrechters. En om het geheel speltechnisch te laten functioneren werden ook nog twee zeszijdige dobbelstenen (een witte en een zwarte), 18 tactiekkaarten (waarvan de achterkant als gele kaart fungeert) en een rode kaart toegevoegd.

Met al deze componenten toverde de heer Uusitalo een voetbalspel uit de mouw waarvan het heerlijk smullen is.

Het klikt allemaal wonderwel in elkaar. In acht fases werkt u de balcontrole, de passing, het tijdsverloop, eventuele doelpogingen en bewegingen van de spelers (van beide partijen) af.

Veel draait om het rollen van de twee zeszijdige dobbelstenen die, door het toepassen van allerlei modificatoren, minder random resultaten genereren dan u op het eerste gezicht zou vermoeden. Hoeveel spelers er zich in een bepaalde zone op het veld bevinden, zowel die van u als van uw tegenstander, speelt daarbij een belangrijke rol. Dit is bij mijn weten ook het enige voetbal-bordspel waarin vrijlopen zo mooi is uitgewerkt. Net echt.

Hoe uw spelers het met de bal aan de voet doen is uiteraard ook belangrijk. Hoe lager het getal dat u dobbelt, gecombineerd met de balwaarde op dat moment, hoe meer controle u over de bal hebt. Uiteraard speelt het aantal spelers van de tegenpartij in de actieve zone ook een rol. Net als in het echt moet u van zeer goeden huize zijn om u doorheen een overmacht van tegenstanders te dribbelen.

Het optimaal managen van de positionering van uw spelers, mede bepaald door uw gekozen formatie bij het begin van het spel, is primordiaal als u dit spel wil winnen. Als een kip zonder kop het terrein op- en afrennen gaat u geen enkel resultaat opleveren, laat staan een schoonheidsprijs. Een sleutelrol in het spel is dan ook weggelegd voor de – ik zal het maar onmiddellijk toegeven: heerlijke – bewegingsfase. Daar wordt het spel gewonnen of verloren. FUBA, medespeler, is een spel voor de tactische sportliefhebbers onder ons. Beschikt u niet over een goed doordacht tactisch plan kunt u het wel schudden.

Is het vooral het tornooigebeuren dat u fascineert? Dan moet u, als u het vindt, het fantastische ‘The World Cup Game’ in huis halen, eventueel aangevuld met enkele uitbreidingen. Bent u bezeten van het spelletje zelf? Wees gezegend, want vanaf nu hebt u geen enkele keuzestress meer: FUBA is de doos waar het om gaat.

Meegenomen: dit is een van de zeldzame spellen waarin u uw tegenstander een rode kaart kunt geven, gebruik makend van de scheidsrechterlijke lichaamstaal die daar zoal mee gepaard gaat. U hoeft dus niet meer het scheidsrechtersvak in om uw gebrek aan inspraak thuis te compenseren. Ik heb daar geen last van, maar velen onder u naar verluidt wel.

Doen dus.

Ja, u ook, Joseph Anthonius van den Brom!

Dominique

 

FUBA 

U&P Games (2013)

Hannu Uusitalo

2 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

Zoekterm van het jaar

Soms is het toch even schrikken van de zoektermen die men hier ingeeft.

Bij deze morste ik het meeste koffie in 2013: ‘gereedschap voor meesteres’.

Ik weet niet wie de vraag formuleerde – ik wil het ook niet weten – maar sindsdien speelt de vraag toch of de weblog niet beter van naam verandert.

Suggesties zijn welkom.

Uitspraak van het jaar

“De Glassstraat is Caylus meets Roborally” (T. D. uit R.)

Lawaaimaker van het jaar

Luchador! Mexican Wrestling Dice (Backspindle Games Ltd.)

Als u dit in een openbare ruimte in België speelt is de kans erg groot dat u een Gemeentelijk Administratieve Sanctie aan uw been hebt. Zeg maar beide benen.

Dat komt door de oorverdovende kreten die u en uw medespelers slaken tijdens het spelen.

Een voordeel is wel dat u opvalt. Omstanders of omzitters gaan zich afvragen waarmee u in godsnaam bezig bent en gaan zeker een kijkje komen nemen.

Wilt u zelf even in het middelpunt van de belangstelling staan biedt dit u een uitgelezen mogelijkheid.

Ondertussen heel geliefd bij spelmissionarissen als lokkertje.

Speldonderdeel van het jaar

De grondstoffenmeter in De Glasstraat. Zakte het spel zelf al na de eerste beurt als een soufflé in elkaar, dit spelonderdeel kon de pijn toch enigszins verzachten. Origineel qua vormgeving, maar ook wat speltechnisch vernuft betreft. Het zou me niet verbazen moesten we dit binnenkort in andere spellen zien opduiken.

Solo-ervaring van het jaar

Pathfinder Adventure Card Game: Rise of the Runelords – Base Set (Paizo Publishing)

Solo is dit zo goed dat een mens zich begint af te vragen of dit wel voor meerdere spelers bedoeld was.

Niet dat het met meer spelers niet goed speelt, integendeel, maar de solo-ervaring is zo leuk, uitdagend en snel gespeeld dat het meestal niet bij één sessie blijft. De beloningen en opwaardering van uw karakter tussen de avonturen door – het blijft toch een mooi verhaal – doet mij in alle geval steeds weer als een boemerang naar de, ondertussen propvolle, doos terugkeren.

Oscar van het jaar

Hollywood (Hobby World)

Ik weet niet hoe het komt, maar Hollywood blijft maar door mijn hoofd spoken. En het is nu toch al even geleden dat ik het nog gespeeld heb.

Dit, medespeler, is echt een van de beste familiespellen van 2013.

Hollywood staat dan ook al enkele maanden te blinken in het spellenrek waar elk spel in mijn verzameling naar smacht, het Prozac rek. Er staan alleen spellen in die erin slagen mij goed te doen voelen door er alleen maar naar te kijken. Eén blik erop en ik kan de grote boze buitenwereld weer aan.

Dit deel van mijn verzameling laat ik dan ook toe in mijn dagelijkse leefruimte. .

Momenteel bevindt Hollywood zich daar in het gezelschap van ‘Pathfinder Adventure Card Game: Rise of the Runelords – Base Set’ , Händler der Karikbik (binnenkort heruitgegeven door Pegasus onder de naam Port Royal) Winds of Plunder, 1911 Amundsen vs Scott, Castaways, Kolejka, Blueprints, Origin, Trieste, Freedom: The Underground Railroad, In de Ban van de Ring, Realm Lord, Cornucopia, Thebes: The Tomb Raiders, Battlelore (Second Edition, Pixel Tactis 1 en 2, Quantum, Brügge, Police Precinct, Dungeons & Dragons: The Legend of Drizzt, Asante en Fool’s Fortune.

Hoewel de samenstelling op dat rek nogal eens durft wisselen heb ik het gevoel dat Hollywood daar nog een heel tijdje zal kamperen.

Reïncarnatie van het jaar

Glastonbury (franjos spieleverlag)

Het was een kwestie van, weliswaar lange, tijd vooraleer het zou gebeuren: een upgrade van Kupferkessel Co.

U kunt nu ook met drie of vier heksen aan de slag en de toverspreuken zorgen voor extra interactie. Gelukkig werd aan de speltechnische basis niet getornd en is het visueel voorkomen nog steeds van het kaliber waarvan u duimen en vingers af likt.

Ook de spelpionnen, groot en heel handig als startspeler bepaler, liggen lekker vol in de hand. U voelt zich echt belangrijk met zo’n pion in de aanslag.

Trend van het jaar

Officiële solovarianten

Leuk voor de eenzamen onder ons of zij die spellen moeten uitleggen aan medespelers. Meer en meer worden spellen van een officiële solovariant voorzien.

Die van Castle Dice bijvoorbeeld is, ondanks zijn eenvoud, een waar genot om te spelen.

Ik heb het gevoel dat in 2013 de solospeler eindelijk niet meer als paria werd aanzien. De vraag is natuurlijk of de solospeler dat zelf zo leuk vindt. Misschien blijft hij liever in de donkere krochten van zijn habitat, bij kaarslicht, zijn ding doen en wil hij verder met rust worden gelaten.

Schoonheid van het jaar

Quantum (Funforge)

Veel strakker kan een vormgeving niet zijn. Dit lijkt eerder ontworpen op de tekentafel van een Italiaanse autobouwer dan in het brein van een spelbedenker.

Runner-up: Fantastiqa (Gryphon Games)

Veel mooier kan een vormgeving niet zijn. Prachtige kaarten, heerlijk spelmateriaal en een genot om naar te kijken. Dat laatste heeft mij meermaals de overwinning gekost in dit spel. Ach, kijkplezier heb ik dan toch gehad.

Het is dan ook moeilijk om géén kijkplezier te hebben als u naar illustraties van Claude Monet, Francisco Goya, Vincent Van Gogh en – hou u vast – Pixel Productions Inc. sit te staren.

Hartslagverhoging van het jaar

De plotse, maar ook erg korte aandacht van drie jonge en bevallige Italiaanse demosters van Stratelibri op Spiel.

Bleek dat ze alleen in mijn exemplaar van Glastonbury waren geïnteresseerd omdat ze dachten dat het spel over het gelijknamige rockfestival ging.

Na een korte duiding van mijnentwege – met een niet onaanzienlijke hoeveelheid onderliggende hoop, die nogal opvallend werd onderstreept door een overdreven trillende onderlip, dat geef ik grif toe – konden ze niet snel genoeg weg zijn.

Ach, Jubilee Street van Nick & The Bad Seeds brengt wel weer soelaas.

Vernederlandsing van het jaar

Dank u, White Goblin Games. U hebt Nederlandstalige speler een godsgeschenk bezorgd met de vertaling van Brügge. Doe dat nu ook met de uitbreiding en de ’Expansie van het Jaar 2014’ Award is nu al binnen.

Gemiste kans van het jaar

Dungeon Roll (Tasty Minstel Games / Pegasus)

Te klein in een schijnbaar handige schatkist, te weinig controle over wat er gebeurt en helemaal niet wat ik ervan had verwacht, al kon het ook aan te hooggespannen verwachtingen gelegen hebben.

Hier had echt meer in gezeten.

Snoeiwerk van het jaar 

One Night Werewolf (Japon Brand),

One Night Werewolf, door mij ook al eens liefkozend One Nicht Werewolf genoemd – want ik ben het nooit – comprimeert Weerwolven tot een absoluut minimum. Daardoor neemt de impact van het psychologisch steekspel enorm toe, met een intensiteit die vergelijkbaar is met die van de singulariteit die voorafging aan de oerknal.

Bonsai!

Ontslag van het jaar

De rondel van Mark Gerdts,

in Concordia kwam de man op de proppen met handige speelkaarten waarvan het gebruik minstens evenveel plezier oplevert als het hanteren van zijn, ondertussen legendarisch geworden, maar blijkbaar ontslagen, rondel.

Steekvlam van het jaar

De crowdfunding campagne voor Heroquest. Kort, hevig en zoals op Boardgamegeek al heel snel bleek, extreem ontvlambaar.

Leek een beetje op wat ik zelf heb meegemaakt met de Prelatura Sanctae Crucis et Operis Dei, toen ik mijn plannen ontvouwde voor een spel genaamd De Kolonisten van Satan.

Vettig lachje van het jaar

Koryo (Asmodee / Moonster Games)

Verder geen commentaar.

Propdoos van het jaar

Caverna: The Cave Farmers (Lookout Games)

In tegenstelling tot menig medespeler, die bij de aanblik van de inhoud van deze doos spontaan begint te kwijlen, deed de confrontatie ervan met mijn visuele cortex mij al onmiddellijk te moed in de schoenen zakken.

Trop is teveel, zei Paul Vanden Boeynants ooit. Hij sprak profetische woorden.

Crossover van het jaar

Kemet en Cyclades

Het probleem is dat u om ten volle van deze crossover uitbreiding te genieten beide spellen in huis moet hebben. Is dat niet zo moet u ‘C3K: Creatures Crossover Cyclades/Kemet’ aan u voorbij laten gaan.

Ontspanner van het jaar

Hike (Mousestache Games)

Heerlijk ontspannend, zolang u de Litter kaart niet op hand krijgt tenminste.

Speel dit en u voelt gewoon de stress – van welke aard ook – van u afglijden.

Blubberuitgever van het jaar

Artipia Games

Werp één blik op het spelbord van ‘Archon: Glory & Machination’ en u begrijpt wat ik bedoel.

Dit kunt u toch echt niet menen van het jaar

De puntentelling in Russian Railroads, gecombineerd met de droogheid die u moet aanwenden om tot dat gi-gan-tisch puntentotaal te komen. 125 punten in één beurt? Ничего страшного!

 

Zo, de prijsmaand zit er nu echt wel op. Vanaf morgen gaan we over tot de orde van de dag. Hoe die orde eruit ziet zult u zelf wel merken.

Dominique

 

Spelborelingen van het jaar

Noor en Hanne

Residerend in Ramsel en Mechelen, zagen ze in 2013 het levenslicht. Prachtige kinderen, fantastische ouders.

Noor en Hanne worden nu reeds op Spartaanse wijze geïnitieerd in de nobele kunst van het spelen.

Zij spelen niet met de klassieke babyspullen. In hun parkje vind je grondstoffenblokjes, actiekaarten, dobbelstenen en startspelerfiches. Uiteraard in babyvriendelijke vorm, dus uit XXL spellen geplukt.

Het is me ook opgevallen dat de papa’s achter mama’s rug druk in de weer zijn om hun dochters respectievelijk de woordjes ‘worker placement’ en ‘ranged attack’ aan te leren. Mama of papa zal dus niet het eerste woordje zijn dat dochterlief uitspreekt. Ik hoop dan ook dat de mama’s deze bijdrage niet lezen. Ik vrees dat voor papa één ‘worker placement’ dan gelijk zal staan aan enkele jaren voltijdse dwangarbeid in het huishouden en dat voor papa twee het  begrip ‘ranged attack’ een heel nieuwe dimensie zal krijgen.

Dochterlief schuift af en toe ook mee aan als het zware spelspul op tafel ligt. En je moet die oogjes dan scannend heen en weer zien gaan. Dat komt helemaal goed.

Ik ben alvast blij dat ik me later niet met hen zal moeten meten. Op het moment dat zij op volle sterkte de speeltafel tegemoet treden zit ik al lang in het bejaardentehuis, voorzien van een pull up incontinentiebroekje. Naar verluidt is het niet moeilijk om daarin puntenfiches en actiekaarten te verstoppen. Dat biedt dan weer perspectieven voor als ik toch weer eens aan de spellenbak moet.

Maar genoeg over mezelf. Welkom Noor en Hanne. En een dikke proficiat! Jullie eerste Award is binnen.

 

Medespeler,

Hier eindigt de uitreiking van de ‘De Tafel Plakt! 2013 Awards’. Als toemaatje krijgt u morgen nog een bloemlezing van ‘The Best of the Rest’, nominaties die uiteindelijk de uitreiking niet haalden. Het zou zonde zijn om ze niet even voor het voetlicht te slepen.

Tot morgen!

Dominique

 

Asymmetrie van het jaar

Invaders (White Goblin Games)

Na het uitmuntende Revolver en ‘Revolver 2: Last Stand at Malpaso’ werd de samenwerking tussen White Goblin Games en Mark Chaplin gewoon verder gezet.

Dat leverde Invaders op, een tweepersoons kaart- en bordspel dat werd opgetrokken op de fundamenten van een eerdere worp van meneer Chaplin: Doctor Who Card Game.

Mensen en aliens, het is nooit een goed huwelijk geweest en hier is het niet anders.

Onze planeet moet er gewoon aan als het van de bezoekers afhangt, en liefst zo snel mogelijk.

Uiteraard laat de mensheid zich ook hier weer niet doen en wordt alles wat enigszins bruikbaar is – zowel menselijk als materieel – in stelling gebracht om de massale aanval, want dat is het, af te slaan.

Als u de menselijke speler bent wens ik u heel veel geluk. Er komt immers heel wat op u af als u het aandurft de blik naar de hemel wenden. Er bestaat een ‘De Tafel Plakt!’ spreekwoord dat zegt: ‘Is de som van uw rompgaten boven de tien, vergeet dan uw vingers want u bent gezien.“

Edoch, als alien wordt het u ook niet gemakkelijk gemaakt. Dat heeft met het bovengenoemde specimen te maken. Hardleers, koppig, vindingrijk en bijzonder achterbaks. Dat bent u als planeetvernietiger niet gewend. U hebt dan ook al snel door dat deze diersoort, zoals u ze zelf pleegt te nomen, achter de schermen iets in elkaar aan het knutselen is dat u wel eens fataal zou kunnen worden. Snelheid is dus geboden.

Thematisch mooi omgezet, duidelijke en overzichtelijke spelregels, lekker asymmetrisch, een duel op het scherp van de snee, een overzichtelijke speelduur, overwinningsvoorwaarden die niet verder uit elkaar kunnen liggen, prachtig artwork en een gegarandeerde spanning tot de laatste kaart. Dat zijn toch leuke dingen voor de mensen. En aliens.

Tot morgen!

Dominique

 

Invaders

Mark Chaplin

White Goblin Games (2013)

2 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

Van 8 tot 88 jaar van het jaar

Blockers! (Jumping Turtle Games)

Jumping Turtle Games, een nieuwe veelbelovende Belgische uitgever – ze hebben trouwens nog heel wat lekkers in de pijplijn zitten – bracht dit spel in 2013 opnieuw uit.

Opnieuw omdat dit een gereïncarneerde versie is van het heerlijke Uptown.

Speelde u Uptown op een klein spelbordje waarop uw tegeltjes wel eens gingen wandelen werd ‘Blockers!’ voorzien van omrande plastic veldjes op een groter spelbord. Dat voelt tijdens het spelen lekker tactiel aan en letterlijke uitschuivers worden hierdoor definitief naar het verleden verwezen.

Wie mij kent weet dat abstracte spellen niet tot mijn favoriete spelsegment behoren. Er zijn er maar weinig die me echt kunnen boeien, en als ze me willen bekoren moeten ze echt supergoed zijn. Witte raven zeg maar.

In 2013 konden er maar twee mij doen verlangen naar meer: ‘Tash-Kalar: Arena of Legends’ en ‘Blockers!’.

‘Tash-Kalar: Arena of Legends’ is de runner-up, ‘Blockers!’ de winnaar.

Blockers haalt de prijs binnen omwille van zijn bedrieglijke eenvoud. Dat bedrieglijke staat voor het speltechnische concept zelf, niet voor het uitleggen van de spelregels. Daar bent u immers zo klaar mee. U wenkt eens met uw ogen en u kunt aan de slag.

U leest het ook op de doos. “Blockers!, in één minuut geleerd, een leven lang plezier!”

Dat klopt.

Eigenlijk doet u hier niet meer dan tegeltjes met symbolen, letters of cijfers in uw kleur – u beschikt te allen tijde over een voorraad van vijf die u op handige tegelhouders plaatst – op gelijkaardige symbolen of cijferkolommen op het spelbord leggen. En u hebt maar één doel: bij de eindtelling zo weinig mogelijk strafpunten op uw conto hebben staan.

U leest het, bedrieglijk eenvoudig.

Maar u moet erg goed oppassen.

Ten eerste speelt u dit niet alleen. Ik weet niet hoe het bij u zit maar in mijn geval hypothekeert dat mijn winstkansen aanzienlijk.

Ten tweede moet u proberen zo weinig mogelijk aaneengesloten groepen van tegels op het spelbord te hebben op het moment dat het om de knikkers gaat, want elke groep levert u een strafpunt op.

Ten derde moet u goed afwegen of u een tegel van een tegenspeler wil slaan of niet. De verleiding is soms groot – u kunt er inderdaad uw eigen groep(en) mee vergroten – maar elke geslagen tegel levert u ook een strafpunt op. Daarbij komt nog dat u met deze actie een tegenspeler nooit extra strafpunten mag geven. U moet hierover echt in conclaaf met uzelf.

Deze drie elementen maken Blockers! tot wat het is: een écht leuk, eenvoudig, abstract familiespel dat u, in tegenstelling tot wat de eenvoud aanvankelijk suggereert, niet zomaar op uw ‘gewonnen spellen lijstje’ bij zult schrijven. Dat het ook met elk opgegeven spelersaantal lekker speelt is ook mooi meegenomen.

Mijn oudste dochter, ab-so-luut niet spelgezind – “Get a life, daddy!” is een van haar favoriete uitspraken als ze me weer eens achter een spelbord of kaartendeck ziet zitten – heeft het spel in bruikleen meegenomen op 12 oktober 2013. Ik weet de datum nog goed omdat het me zo verbaasde. Het is ondertussen een grote hit in het Genkse studentenhuis waar ze tijdens de week verblijft, het is meegegaan op haar reis naar IJsland in november (alwaar ze het naar eigen zeggen met groot succes bij de plaatselijke bevolking heeft geïntroduceerd) en ik heb ondertussen al vagelijk de boodschap gekregen dat ik het nooit meer terug zal zien. Dat, beste medespeler, is een van de mooiste complimenten dat een spel kan krijgen.

Tot morgen!

Dominique

 

Blockers!

Jumping Turtle Games (2013)

Kory Heath

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

Discrepantie van het jaar

1911 Amundsen vs Scott (Kokörîn Kolorado / Looping Games)

In 1911 Amundsen vs Scott, een kaart- en bordspel voor twee spelers, doet u de wedloop tussen de twee protagonisten in de titel nog eens losjes over.

Op een pietluttig, dubbelzijdig bedrukt spelbordje probeert u door het uitspelen van kaarten als eerste de Zuidpool te bereiken.

Tijdens uw beurt kunt u kiezen uit twee mogelijkheden: kaarten spelen of kaarten nemen.

Kaarten spelen, de eerste actie, lijkt simpeler dan het is, want uw handlimiet is beperkt tot zeven en u hebt de juiste bewegingskaarten, in vier kleuren, nodig om naar het volgende veld te bewegen. Die kleuren corresponderen met de velden waar u doorheen moet. Het eerste veld is goedkoop, één kaart, maar als u in dezelfde beurt ook een tweede, derde of zelfs vierde veld vooruit wil moet u vanaf het tweede veld twee kaarten per stap inleveren. Als u goed kunt tellen hebt u lang opgemerkt dat u in één beurt maximaal vier velden vooruit kunt bewegen als u het geluk hebt uw hand helemaal leeg te spelen. En als u dat doet zit u wel met een probleem, want het aanvullen van uw handvoorraad verloopt vanaf dan tergend traag.

Dat komt omdat het nemen van kaarten binnen bepaalde wetmatigheden dient te gebeuren.

Uw bewegingskaarten haalt u uit een gemeenschappelijk trekstapel waarvan steeds een aanbod van drie of zes beschikbaar is (zes voor de variant voor gevorderden). Uit het aanbod mag u de uiterste kaart op hand nemen (verst verwijderd van de trekstapel), of een kaart afleggen en de twee uiterste op hand nemen, of drie kaarten afleggen en het hele aanbod van drie op hand nemen. Uw hand snel leegspelen is dus niet altijd een goed idee. Daarbovenop wordt van u verwacht dat u het allerlaatste veld, de Zuidpool, betreedt door het uitspelen van vier verschillende bewegingskaarten. Dat betekent dat u uw moment de gloire vooraf goed moet inplannen.

Als u kaarten aflegt om er andere op hand te nemen mag u de speciale ‘afleg actie’ gebruiken die op de kaart staat aangegeven. Als u een ‘goed weer’ kaart aflegt mag u bijvoorbeeld de bovenste kaart van de trekstapel omdraaien. Komt die overeen met de kleur van het volgende veld op uw pad mag u onmiddellijk naar dat veld bewegen. Daarbovenop krijgt u de getrokken kaart ook nog eens op hand. Voortbewegen tijdens de trekfase, het is een ongekende luxe in dit spel.

In de trekstapel vindt u ook actiekaarten waarmee u uw tegenstander uit koers kunt slaan. Amundsen kan bijvoorbeeld sneeuwstormen uitspelen, Scott daarentegen zal niet nalaten gletsjerspleten op Amundsen af te sturen. Als beide heren ze op handen krijgen natuurlijk. Om effectief te zijn moet u er immers twee tegelijk uitspelen. Hebt u er maar eentje op hand kunt u deze hinderniskaart gewoon gebruiken als bewegingskaart. Bent u verdwaald moet u op uw stappen terugkeren in de hoop in een latere beurt uw oorspronkelijk route terug te vinden. Niet leuk.

Nog wat kruiden?

Amundsen beschikt over sledehonden – waarvan hij er trouwens tijdens de terugreis enkele opat – en Scott heeft Mongoolse paarden. Deze kaarten fungeren gewoon als joker tijdens het bewegen.

Verder kunt u uw tegenstander verrassen met de ‘materiaalverlies’ actiekaart, waardoor zijn handlimiet wordt ingeperkt tot vijf, of ‘slinkende voorraad’, waarmee u gewoon een handkaart bij hem of haar gaat wegroven. Ook de ‘goed weer’ actiekaarten, waarmee u extra kaarten op hand kunt krijgen, de kompaskaart – heel handig als u ze voor het bereiken van  breedtegraad 85 uitspeelt, heel irritant als u ze na het overschrijden van breedtegraad 85 op tafel legt – en de offerkaart (voor de gevoelige dierenvrienden onder ons: de afbeelding toont iemand met een revolver naast een uitgeputte sledehond in de armen van een troostend expeditielid) zorgen voor meer dan voldoende afwisseling.

En dat was nog maar het basisspel.

In de ontiegelijk kleine doos, voor een bordspel toch, vindt u zowaar nog twee varianten en drie uitbreidingen, naar believen combineerbaar. Het zijn stuk voor stuk extraatjes die het spelplezier van het basisspel nog extra aanscherpen.

De twee varianten zijn eenvoudig. De eerste zorgt ervoor dat Scott of Amundsen onmiddellijk verliest als hij wordt geconfronteerd met respectievelijk een sneeuwstorm of een gletsjerspleet,  de tweede verhoogt het aanbod van kaarten tijdens de trekfase van drie naar zes. Vooral de eerste variant zet al uw zintuigen helemaal op scherp.

Over naar de expansies.

Expansie één: Patrons

Uit deze voorname dames en heren wordt bij spelaanvang één willekeurige geldschieter gekozen die u bij spelaanvang of tijdens het spelverloop een voordeel oplevert. Anna Karbünsen bijvoorbeeld steunt Amundsen door zich één keer tijdens het spel tot joker bewegingskaart om te vormen. Scott op zijn beurt kan onder andere beroep doen op George Al Caldwell, die hem vier startkaarten geeft in plaats van de gebruikelijke één.

Expansie twee: 1912 The Way Back

Hier moet u niet alleen als eerste de Zuidpool zien te bereiken, maar daarna ook als eerste weer uw schip zien te lokaliseren. Deze tweede acte speelt zich af op de achterkant van het tweedelige spelbord en gaat in van zodra een speler de Zuidpool heeft bereikt. Als u achterop ligt hebt u dus toch nog een kans het spel te winnen (u moet de Zuidpool wel eerst aantikken). Deze expansie heeft zijn eigen regels, voegt nog extra kaarten aan de trekstapel toe en is – ik druk het nog zacht uit – zeer de moeite.

Expansie drie: Damned Weather

U vroeg het zich waarschijnlijk al af, waar blijft dat weer? Wel, hier is het en het wordt aangeleverd onder de vorm van een trekstapeltje van vijf weerkaarten en een zeszijdige dobbelsteen. Als een speler een breedtegraad kruist wordt aan de hand van het dobbelresultaat van die zeszijdige dobbelsteen en de weerkaart nagegaan hoe de weersomstandigheden zich op dat moment ontwikkelen. Dat kan voordelig zijn (zonnig: elke speler trekt een kaart van de trekstapel) of minder leuk (ijskoud: elke speler verliest een handkaart). Andere weertypes zijn: stabiel, winderig en stormachtig,

Ik garandeer u dat een mix van de hele mikmak van varianten en uitbreidingen u een dijk van een spel oplevert. Zonder echter te zwaar op de hand te worden. En dat is een hele prestatie.

Als u niet snel genoeg bent kunt u het spel trouwens allebei verliezen. Als de trekstapel twee keer doorploegd is, nog geen speler de zuidpool heeft bereikt en de actieve speler de trekactie niet meer volgens de regels kan uitvoeren, vriest u beiden dood. Ik ga ervan uit dat u op die manier de geschiedenis niet wil herschrijven.

Voortgaande op de fundering van dit spel, het uitspelen van kleurenkaarten om uzelf op gekleurde veldjes voort te bewegen naar een finish, liep ik hier op Spiel in een grote boog omheen. Het was trouwens ook moeilijk te vinden, zo klein was het.

Op basis van bijkomend empirisch onderzoek blijkt dat ik dat beter niet had gedaan.

U moet dit in huis halen als u een partner hebt, graag op reis gaat en houdt van korte maar interessante tweepersoonsspellen. Sommigen hebben ‘1911 Amundsen vs Scott’ al vergeleken met Jaipur. Daar valt iets voor te zeggen maar het zijn toch twee verschillende concepten die allebei een plaatsje in uw spellenkast verdienen. Een klein plaatsje, dus dat is ook mooi meegenomen.

1911 Amundsen vs Scott is hét bordspel van 2013 waarin de verhouding tussen de omvang (heel klein) en het speelplezier (heel groot) het verst uit elkaar ligt. Vandaar de discrepantie van het jaar Award.

En laat ik er maar meteen een Award aan toevoegen: Reisspel van het jaar!

Dik verdiend.

Tot morgen!

Dominique

 

1911 Amundsen vs Scott

Kokörîn Kolorado / Looping Games (2013)

Perepau LListosella

2 spelers vanaf 12 jaar

20 minuten

 

Robinson Crusoe van het jaar

Castaways (Ghenos Games / HomoLudicus / IELLO / Passport Game Studios / Lookout Games)

Robinson Crusoe: Adventure on the Cursed Island mag dan ein leckerbissen sein voor de veeleisende euroliefhebber, Castaways ist ein leckerbissen voor de avonturiers onder ons.

Met een speltechnisch soepele motor, een hoog en steeds weer wisselend avontuurgehalte, een gegarandeerde spanning tot op het einde, een erg geslaagde thematische omzetting en een semicoöperatieve variant die zijn gelijke niet kent in spellenland, laat Castaways, zij het nipt, Robinson Crusoe achter zich.

Met elk opgegeven spelersaantal een genot, ook solo, en ook volledig coöperatief speelbaar.

Ga wel voor de Engelstalige versie, u krijgt tijdens het spelen immers een aanzienlijke hoeveelheid leesvoer voorgeschoteld. Leuk leesvoer, dat wel, maar toch.

Een gouden tip (T. D. uit R. mag zich aangesproken voelen): ga nooit, maar dan ook nooit, achter een voorbij hollende naakte inboorlinge aan. U wordt er later op afgerekend.

Tot morgen!

Dominique

 

Galaxy Trucker van het jaar

Gunship: First Strike (Escape Pod Games)

Gunship: First Strike neemt het leuke van Galaxy Trucker over, gooit vervolgens alle ballast overboord en voegt er een intergalactisch conflict aan toe. Het gevolg is dat Gunship: First Strike zijn inspiratiebron moeiteloos in zijn achterzak steekt.

Tijdens het spelen ontdekt u ook nog vleugjes Star Wars: X-Wings Miniatures Game, Battleship Galaxies en Mag Blast. Als u zich dit aanschaft haalt u dan ook echt wel het beste van vele werelden in huis.

Het slagschip van uw tegenstander(s) tot schroot herleiden, dat is uw enige doel in dit kaartgestuurde pareltje. Het is een doelstelling die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat.

Uw eigen slagschip stelt u zelf naar believen samen voor de lancering. Verder staan een squadron jagers en een moederschip – bijtanken, herstellen en upgraden behoren immers ook tot uw ruimtelijke kerntaken – te uwer beschikking.

Het leukste aspect van Gunship: First Strike zijn de rondvliegende brokstukken. Op een vleugeltje of rompplaat meer of minder wordt hier niet gekeken. En de manier waarop u die stukken van het schip van uw tegenstander(s) knalt schenkt u ook tonnen voldoening. Het ion kanon, dat na inslag een oncontroleerbare kettingreactie van vernieling veroorzaakt van heb ik je daar, is hier mijn grote favoriet.

Blindelings het vuur openen mag dan wel leuk zijn, u moet ook het koppie erbij houden. Weten wanneer de houdbaarheidsdatum van uw slagschip haar limiet nadert is erg belangrijk, net zoals het timen van de interventies van uw squadron jagers en het timen van het docken in de veilige baarmoeder van uw moederschip. Iets aan flarden schieten is één ding, voorkomen dat het bij u gebeurt een heel ander. Zonder tactisch inzicht gaat u deze schietpartij niet kunnen winnen.

Ondertussen zijn er ook enkele uitbreidingen verschenen waarvan ‘Crewmates!’ een absolute aanrader is.

U speelt toch voor het plezier, dacht ik? Wel, hiermee maakt u uw doelstelling meer dan waar.

Een strike is dit zeker.

Tot morgen!

Dominique

 

Schattigste gemenerik van het jaar

The Little Prince: Make Me a Planet (Asmodee, REBEL.pl, Ludonaute e.a.)

Gebaseerd op het wereldberoemde verhaal ‘De Kleine Prins’ van Antoine de Saint-Exupéry, bouwt u hier uw eigen privé planeetje.

Dat doet u door tegels te kiezen uit een aanbod van vier, onderverdeeld in planeettegels en personagetegels. Deze laatste gaan bepalen hoe u uw planeet bij de eindtelling gaat scoren en hoeveel punten dat oplevert.

Op de planeettegels staan immers voorwerpen, dieren, planten en gebeurtenissen die u zo goed mogelijk aan uw personages probeert te linken. Hoe slimmer u dat aanpakt, hoe meer punten u binnenrijft.

Hebt u na afloop klein en snoezig planeetje van 16 tegels voor u op tafel liggen, tijdens de creatie ervan staat u met getrokken messen tegenover elkaar.

U trekt die messen omdat u uw tegenspelers niets gunt of, erger nog, strafpunten wil aansmeren. U wordt daarbij aanzienlijk geholpen door het feit dat u regelmatig zelf mag bepalen welke tegel van welke stapel zij in hun planeetje moeten inbouwen. Dat kan – de Heer K. M. uit R. kan hier een aardig woordje over meepraten – zwaar inhakken op hun eindscore. Zwaar mag u hier als een understatement beschouwen.

Een voorbeeld? De Apenbomen. Hebt u er één of twee op uw planeet moet u nog niet gaan panikeren. Krijgt u er echter een derde aangesmeerd worden uw drie tegels met de Apenboom omgedraaid. Niet erg, zult u zeggen, maar op die tegels staan meestal dingetjes die u nodig hebt om uw eindscore de hoogte in te jagen. Als er lantarentjes opstaan bijvoorbeeld, en u hebt de lantarenaansteker als scorepersonage geselecteerd, kunt u het lekker schudden. Tenzij u later in het spel de kans ziet, of krijgt, de dronkenlap op uw planeet te droppen. Dan kan het tij nog keren. Een beetje.

‘The Litte Prince: Make Me a Planet’ is kort, eenvoudig, visueel aantrekkelijk en voorzien van een origineel scoringsmechanisme waarbij de achterkant van de doos wordt gebruikt als puntenteller. Dat staat toch mooi op een aanbevelingsbrief.

Maar ‘The Little Prince: Make Me a Planet’ is, hoe eigenaardig het ook mag klinken, niet voor doetjes. Het is een gemeen en keihard spel dat in combinatie met zijn snoezige en kinderachtige voorkomen gerust mag worden vergeleken met een wolf in schapenvacht. En wolf is hier eigenlijk nog veel te zacht uitgedrukt.

Oppassen dus, lieve kindertjes.

Tot morgen!

Dominique

 

The Little Prince: Make Me a Planet

Asmodee / REBEL.pl / Ludonaute / Asterion Press, e.a. (2013)

Antoine Bauza, Bruno Cathala

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

25 minuten