Wij dragen allemaal, ieder op onze manier, ons eigen kruis. Na Die Ene, een dikke tweeduizend jaar geleden, zijn we allemaal mee op de kar gesprongen. En ik ken er persoonlijk een paar die wel een heel zwaar kruis dragen. Ils bijvoorbeeld, mijn persoonlijke favoriete, heeft de pech op straat altijd weer aangeklampt te worden door fans van Hooverphonic omdat ze als twee druppels water op Geike Arnaert lijkt. Een gewone namiddag winkelen is nog net te doen, maar een bezoekje aan een evenement, laat ons zeggen een concert, wordt algauw een helse marteling. Soms spelen we het spelletje mee en gaat ze gewillig met een fan op de foto. Soms wordt het haar ook een beetje teveel en wimpelt ze de, meestal mannelijke, "jij bent toch .."-roepers, vriendelijk maar kordaat af. We hebben al eens een zonnebril, snor en zwarte pruik met krullen geprobeerd, maar toen leek ze nogal erg op de "man van Melle" en dat neigde dan toch weer te ver naar het andere uiterste. Ik hou mijn hart al vast voor het optreden van The Chemical Brothers in Antwerpen, eind november. Kan ik weer lijfwacht spelen. Onbezoldigd uiteraard. Binnenkort echter gaan we naar Londen, een concertje meepikken op Wembley, dàt wordt een hele verademing. Kan ze eindelijk eens zichzelf zijn. En ik ook.

Ik persoonlijk draag wel meerdere kruisen. Het is dan ook een hele opgave mij te zijn en buiten Ils heeft daar eigenlijk niemand zaken mee. Maar ik vrees dat er sinds mijn vorige bijdrage aan deze blog een kruis naar mij op weg is dat zijn weerga niet kent.

Ik verklaar mij nader.

Ik heb het gevoel dat, ergens in Nederland, meerbepaald ten huize van de familie Broens in Leusden, al een tijdje een uit de kluiten gewassen ketel met een naar vers asfalt ruikend goedje boven een zacht vuurtje staat te pruttelen. Tevens kan ik me ook niet van de vage, maar onmiskenbaar onprettige gewaarwording ontdoen dat in dezelfde woning een aantal kussens en donsdekens van hun vederlichte inhoud werden ontdaan. Verder kan ik bijna ruiken dat het niet bij dat ene huishouden gaat blijven.

Toch: "Men versage niet!", zei mijn moeder vroeger altijd. Daarom kom ik nog even terug op mijn vorige bijdrage over mijn verwachtingen voor Essen. Meerbepaald met een verduidelijking waarom. Wel, beste vrienden, top of flop? Daarom!!

Spellen die we allemaal gaan aankopen en waar we achteraf laaiend enthousiast over gaan zijn (TOP):

Agricola (Uwe Rosenberg / Lookout Games)

Een doos met een inhoud van meer dan 2 kilo, een dikke 360 kaarten en een spel waarin je niet helemaal alleen moet starten maar gezelschap krijgt van een vriendinnetje. Alleen het thema, een boerderij runnen, brengt bij ondergetekende nu niet bepaald een zweem van opwinding teweeg. De eerste indrukken na het lezen van de regels zijn die van een niet bepaald eenvoudig spel, met veel mogelijkheden en een op het eerste gezicht hoge herspeelbaarheidswaarde. Hoog op mijn verlanglijst.

Cuba (Michael Rieneck, Stefan Stadler / Eggert-Spiele)

Mooi, mooi, mooi. Dat er nog niemand op het idee was gekomen een spel over Cuba te maken, een land dat zich zo uitermate goed leent voor eclatant grafisch vertoon in een spel, heeft mij altijd een beetje verbaasd. Maar nu is het er. En wat een wolk van een baby ligt ons daar te verleiden in zijn/haar wiegje. Jongens, jongens toch. Wat moeten we ons inhouden om onze begerige handen uit te strekken, het op de arm te nemen en vervolgens dood te knuffelen. Menig toetsenbord van menig bordspeler uitgerust met een pc met een degelijke kleurenmonitor en internetverbinding is de laatste weken bij de dealer binnengebracht na de geest te hebben gegeven ten gevolge van kwijlindruppeling tijdens het aanschouwen van de spelonderdelen op websites allerhande. Veel meer dan wat beeldmateriaal was er tot voor kort echter nog niet beschikbaar en dan wordt het toch wel een beetje gevaarlijk. En in de bord- en kaartspellenwereld hoor je de uitdrukking "een beetje gevaarlijk" meestal in dezelfde zin voorkomen als "hype". En in de zin die daarna wordt uitgesproken komt dan meestal het woordje "voorzichtig" voor of de uidrukking "de kat uit de boom kijken."

Maar er is hoop. De auteurs van deze hype zijn dezelfden als die van "Die Saulen Der Erde / De Kathedraal" en die krijgen nu eens mijn volste vertrouwen. En wat lees ik op blz. 6 van de Engelse spelregels: "Cuba is an enthralling game with different courses of action and a variety of strategic possibilities. To become familiar with the game, it is recommended that you just start playing first following the description below without regard to losses, and then deal with the strategic challenges as required." Kijk, daar val ik nu voor. Komaan, zeggen die mannen, speel er nu eerst maar eens lekker op los zonder rekening te houden met het resultaat. Geniet ervan. Het strategisch implementeren komt later wel. Een duidelijke boodschap aan allen die het spelen als een doodserieuze levensopdracht zien.

Dia De Los Muertos (Hennig Poehl / Sphinx Spieleverlag)

Ik heb de oorspronkelijke versie van dit kaartspel en ik wéét dat het goed is. En ik heb gezien dat de nieuwe versie een nogal speciale uitvoering kent. Ook een leuke voor een thema-avond als Halloween. Of op de koffie na een begrafenis (u gaat het verlies van een dierbare door heel andere en minder betraande ogen bekijken). Maar ga u er gerust zelf van overtuigen in Essen.

Duel In The Dark (Z-Man Games)

Voor twee spelers, uitermate overdadig geproduceerd en een heerlijk kat en muisspel. Het thema, de bombardementen van de geallieerden op het einde van de tweede wereldoorlog op Duitsland, is misschien een beetje "not done" voor de meer vredelievende spelers onder ons, maar het spel zelf is redelijk abstract aangezet, dus raad ik toch aan het drempeltje te nemen en vervolgens verslaafd te worden.

Eketorp (Dirk Henn / Queen Games)

Ik heb de originele huis-, tuin- en keukenversie en ik zweer het u, zonder vooraf gemarteld te zijn: dit is een goed spel. Queen Games kennende wordt dit weer een mooie uitgave (Jenseits von Theben iemand?) en dus belet niets of niemand u dit mee te grabbelen.

Giganten Der Lüfte (Andreas Seyfarth / Queen Games)

Seyfarth staat synoniem voor Puerto Rico. Voor mij persoonlijk is dit nu niet echt een issue, maar voor velen onder ons wel. Op het internet circuleren trouwens getuigenissen van spelers die mochten kennismaken met het prototype en sindsdien niet meer kunnen slapen. Niet omdat het zo’n slechte ervaring was. Nee, omdat ze wanhopig verlangen naar meer. Een duidelijke indicatie.

Im Jahr Des Drachen (Stefan Feld / Alea)

Stefan Feld heeft met zijn "Notre Dame" mijn soft spot vol geraakt. Zijn "Revolte im Rom" en "Ru(h)m und Ehre" hebben mij ook niet onberoerd gelaten en hij krijgt van mij dan ook veel meer dan het voordeel van de twijfel. Ik kom eraan, Stefan!

Festival (Shinsuke Yamagami / Japon Brand)

Dit lijkt een beetje op "Fairy Tale" en dat vind ik nu toevallig een heel goed kaartspel. De uitgever Japon Brand hou ik al een tijdje nauwlettend in de gaten. "R-Eco" zal ik dit jaar niet laten liggen in Essen en Festival lijkt hetzelfde lot beschoren. Het is een koele, berekende gok en ik ga me die niet beklagen.

Highschool Eelection (Ayumu Kitazaki / Japon Brand)

Verkiezingen op een middelbare meisjessch
ool? Wablieft? En er nog aan mogen deelnemen ook? Zeg maar waar en wanneer. Laat u niet vangen. Dit is, ondanks de bedrieglijke vermomming van een ordinair kaartspel , een vrij gecompliceerd tijdverdrijf. Je moet ook tegen die typische Japanse mangastijl kunnen. Maar daar kijken we toch gewoon doorheen zeker? Oppikken die handel!

League Of Six (Vladimir Suchy (Czech Games Edition)

Op basis van de talrijke, relatief lovende, voorbeschouwingen van dit spel lijkt me dit een veilige aankoop. Steeds weer moeilijke beslissingen te nemen en voortdurend op de toppen van je tenen lopen. Soms vind ik dat prettig. Alleen lijkt het spel mij nogal klein uitgevallen en ik heb nog maar pas de sterkte van mijn brilglazen laten aanpassen. En als ik dat nu weer moet laten doen wordt het wel een heel duur spel natuurlijk. Ook heb ik geruchten opgevangen over het repetitieve karakter van dit leuke hebbeding. Maar ik ga het erop wagen.

Monastery (Steve Kendall, Phil Kendall / Ragnar Brothers)

Een aanlegspel, een klooster, individueel of in team spelen, de Ragnar brothers. Vier variabelen die mijn radar tilt lieten slaan. Hou dit in de gaten. Wat mij betreft: als het er ligt, neem ik het mee.

Neuroshima Hex (Michael Oracz / Portal Publishing)

Vechten in de toekomst, tactiek, korte speelduur, kettingreacties. Dus met een vergrootglas erop. Al zou dit wel eens letterlijk genomen mogen worden. Het spel lijkt me, net als League of Six, nogal klein uitgevallen. Nu, als ik mijn brilglazen voor minstens twee spellen moet gaan laten aanpassen wordt het al aanzienlijk goedkoper natuurlijk.

Perry Rhodan: Die Kosmische Hanse (Heinrich Glumpler / Kosmos)

Geen twijfel mogelijk, dit gaat in één van de plastic zakken. Of in één van de stoffen, als ze de traditie bij Queen Games dit jaar handhaven en ik bij hen ben langs geweest voor ik aan de stand van Kosmos passeer. Dit is een leuke. Met zijn tweeën handelen in de ruimte en een hoop minder gefrutsel dan in "Ruimteschip Catan", wat ik trouwens wel een goed spel vind. Al lang doorgegeven aan mijn persoonlijk wenselfje.

Tribun (Karl-Heinz Schmiel (Heidelberger Spieleverlag)

Het is een Schmiel en het zou, tegen Schmiel zijn natuur in, op een uurtje te spelen zijn. Dat alleen is al een blik waard. Schmiel die zichzelf verloochent. Romeinen hebben mij altijd kunnen boeien, vooral Paulus lijkt mij een hele toffe gast, en had ik in die tijd geleefd had ik zeker een gooi gedaan naar het tribuunschap. En ik had nog gewonnen ook. Waarom zou ik het dan nu ook eens niet proberen?

Utopia (Arnaud Urbon, Ludovic Vialla / Matagot)

Zeer mooi uitgevoerd, kaartgestuurd en binnen het uur te spelen. Ik heb het de laatste tijd voor de niet zo lange spellen die toch voldoende diepgang bieden en ik heb zo het gevoel dat dit wel aan die voorwaarden voldoet. Zal waarschijnlijk een streepje krijgen op mijn turflijst.

Zug um Zug Schweiz (Alan R. Moon / Days Of Wonder)

Ticket to Ride op het scherp van de snee. Alleen een kaart met tickets is dit, voor twee of drie spelers. De rest van het spelmateriaal haal je maar uit één van de andere Ticket to Ride-dozen, die u ongetwijfeld in uw bezit hebt. Korte routes, snel scoren, zoveel mogelijk blokkeren van je tegenstanders. Hou een emmer ijskoud water stand-by om af en toe je hoofd in te steken. En hou alle breekbare voorwerpen tijdens het spelen even buiten bereik. Of oefen uzelf in razendsnel bukken.

Spellen die we allemaal gaan aankopen en die we achteraf met het schaamrood op de wangen onder diverse schuilnamen op ebay gaan verkopen (FLOP):

1001 Karawane (Roman Mathar / Argentum Verlag)

Laat me helemaal koud, ook na het bekijken van de beelden die op het internet circuleren. Het lijkt me een zuivere abstracte en dan ben ik zeer op mijn hoede. En mijn portefeuille ook.

Akkon (Knut Happel, Christian Flore / Goldsieber)

Dit lijkt me een hele droge. Sommige mensen bezwijken daarvoor, vooral als het om bepaalde wijnsoorten gaat. Ik niet. Is al een tijdje uit en ik hoor niet echt enthousiaste geluiden hierover. Ik pas.

Amyitis (Cyril Demaegd / Ystari)

Ik vrees dat we hier wel eens te maken kunnen hebben met Caylus II. Wat ook opvalt, na het zorgvuldig bestuderen van de regels, is het beperkt aantal overwinningspunten dat je aan het einde van het spel kunt verdienen. Ik heb er liever een hele hoop na afloop, dan heb je als je verliest tenminste het gevoel dat je toch nog iets gepresteerd hebt. Ik zie me al thuiskomen en mijn allerliefste horen vragen: "Hoe was het schat?" Ik hoor me al antwoorden: "Drie punten gescoord." Uitermate slecht voor mijn imago. Ze gaat zich misschien vragen stellen. Te mijden dus, dit spel.

Balls Of Light (Angelo Porazzi / Angelo Porazzi Games)

Een zoveelste race. Met dobbelstenen. Met een gokelement. Met een hoop chaos, al hoeft dat op zich geen slecht gegeven te zijn. Ik ben geïntrigeerd maar loop niet echt warm.

Beowulf The Movie Boardgame (Reiner Knizia / Fantasy Flight Games)

Dit is een bewerking van Kingdoms dat op zijn beurt een bewerking was van Auf Heller und Pfennig. Ik hou me bij het origineel. Of bij het heerlijke Beowulf, The Legend, van dezelfde uitgever en dezelfde auteur.

Cold War : CIA vs. KGB (David Rakoto / Sebastien Gigaudaut / Fantasy Flight Games)

Ik ga dit kaartspel voor twee zeker eens van nabij bekijken in Essen. Het ziet er op het eerste gezicht prachtig uit en het thema leent zich uiteraard ook goed voor een duel voor twee. Onlangs las ik echter een sessieverslag op Boardgamegeek dat mij een beetje deed terugdeinzen. Het zo dicht mogelijk benaderen van een bepaalde kaartwaarde, zonder erover te gaan, doet mij nu niet bepaald in een uitbundige polonaise uitbarsten. Er zijn wel speciale actiekaarten en geheimagenten die een beetje kunnen "foefelen" met de regels, maar toch. Ik was eerst heel enthousiast, maar deze barometer gaat duidelijk in de richting van een lage drukgebied.

Down Under (Günter Cornett / Bambus Spieleverlag)

Een aanlegspel waarbij de speler met de langste route het spel wint. Lijkt me weinig opwindend en ik ken er zo nog een paar. Ik speur er ook een vleugje Carcassonne in aangezien je ook punten scoort of verliest door gebieden met bepaalde dieren te creëren.

Galactic Trucker (Vlaada Chvatil / Czech Games Edition)

En daar gaan we weer de ruimte in. Maar een ruimteschip samenstellen met op de achtergrond leeglopende zandlopers lijkt me nu ook niet echt het summum van spitstechnologie. Vervolgens bidden en hopen dat de goeie kaarten worden gedraaid van de gebeurtenissenstapel, wat in mijn geval nooit zal gebeuren (één van mijn andere kruisen) doet mijn nu ook niet bepaald in bruisende vreugdegezangen losbarsten. Ik beweeg mij liever in het parallel universum van Perry Rhodan.

Gangster (Thorsten Gimmler / Amigo)

Erwin Broens heeft al een serieus schot voor mijn boeg gelost wat dit spel betreft (ik verwijs hiervoor naar zijn reactie op mijn vorige bijdrage). Maar, trots als ik ben, keer ik niet op mijn stappen terug. Nog niet. Al heeft hij mijn nieuwsgierigheid wel aanzienlijk aangewakkerd. Waarom ik waarschijnlijk niet toehap, en een aantal meningen op het internet lijken dit te bevestigen: te lang voor wat het uiteindelijk is en allen tegen de leider in de laatste ronde. Ik ga het, na Erwin
s opmerking, zeker eens nader bekijken in Essen en me daar uitgebreid, hopelijk door een uitermate aantrekkelijke hostess van Amigo, laten informeren. Ik hou u, en Erwin, op de hoogte.

König Von Siam (Peer Sylvester / Histogame)

Geen geluk. Dan haak ik meestal af. Ook bij deze. Geen geluk betekent meestal lange wachttijden. Normaal gezien ga ik dan even de krant lezen, het oliepeil van mijn wagen controleren of thuis even snel de gaskraan dichtdraaien. Maar tijdens een spel is dat heel onbeleefd. Dus blijf ik maar zitten. Ik vind dat een kwelling, al is er met het ouder en daardoor verdraagzamer worden enige verbetering merkbaar. Ik laat deze links liggen. Yul Brynner is trouwens ook in geen heinde en verten te bespeuren.

Lascaux (Philippe de Pallières / Phalanx Games)

Een kaartspel over grotschilderingen? Dat lijkt me zo, euh, saai. Die dingen hangen daar maar tegen de wand geschilderd te wezen. En af en toe komt er dan eens een verdwaalde speleoloog voorbij die dan uiteindelijk vast komt te zitten of iets breekt waardoor weer honderden reddingswerkers moeten worden ingezet wat ons weer bakken vol geld kost. Kijk, dat soort spel wil ik nu wel spelen, een spel over speleologen die we uiteindelijk niet gaan redden. Blijf toch uit die grotten, mensen. En uit de zee. En uit de jungle. En ga van die bergen af. En.. oei, ik liet me weer eens gaan. Sorry. Back to business. Setjes van kaarten verzamelen doen we in dit spel. Tja..

Macht & Onmacht (Andreas Steding / MoD Games)

Onmacht als onderdeel van een titel van een spel? Da’s vragen om problemen. Nu kan ik een aardig woordje meepraten als het over onmacht gaat en de frustraties die daarmee gepaard gaan. Ik ben a.h.w. een ervaringsdeskundige. Neen dus. Komt niet in huis.

Ming Dynastie (Robert F. Watson / Hans im Glück)

Het zoveelste meerderhedenspel, al doet Hans im Glück mij wel wat twijfelen. Deze uitgever brengt meestal degelijke spellen op de markt. Toch neig ik naar neen. Mannelijke intuïtie.

Moai (Adrian Dinu / Face 2 Face Games)

Paaseiland in een spel. Lijkt me prachtig. Als mijn geheugen me niet in de steek laat speelt kannibalisme in dit spel een niet al te bescheiden rol. Paaseiland is niet al te groot en toen er nog mensen woonden kwam hun ecosysteem (en daardoor hun voedselvoorziening) mede door het creëren en oprichten van de wereldberoemde beelden zodanig onder druk te staan dat ze elkaar maar begonnen op te eten. Al bij al denk ik dat je het beste als voorlaatste kon eindigen.. Ik weet niet of dat in het spel ook zo is. Ik weet ook niet of ik dit thuis verkocht krijg. Ik ben wel nieuwsgierig. Maar een aankoop? Neen.

Talisman (Robert Harris / Black Industries)

De hoeveelste editie is dit nu al? In zijn tijd was het de max en ik moet toegeven dat ik er leuke uren mee heb beleefd. Toen. Veel gelachen ook tijdens dit spel. Maar het blijft uiteindelijk dobbelen in het kwadraat. Wie mij kent weet dat ik voor een beetje geluk ben. In elk spel. Maar er zijn grenzen. En Talisman overschrijdt die in zodanige mate dat de zeszijdige dobbelsteen ten huize van ondergetekende lange tijd "spelonderdeel non grata" was. Hij mag nu terug binnen, maar onder strenge voorwaarden. Ik geef even een voorbeeld hoe het er in dit spel gewoonlijk aan toe gaat. Ik trek het, om het wat duidelijker te maken, even door naar ons dagelijkse leven. Stel het u even voor: je wordt ‘s ochtends wakker, lekker uitgeslapen. Je wilt zo snel mogelijk naar de badkamer om jezelf op te frissen. Maar eerst moet je gooien met de zeszijdige dobbelsteen! Bij één kan je zonder problemen de badkamer in en ongestoord je ding doen. Bij twee merk je dat je oudste dochter de badkamer al heeft ingenomen met de deur op slot (twee beurten overslaan). Bij drie kan je de badkamer in maar omdat je je rekeningen bij je watervoorziener niet hebt betaald is het water vannacht afgesloten en kun je je niet wassen. Dus krijg je een scha(n)depunt. Bij vier lijkt alles in orde tot tijdens het scheren plots de electriciteit uitvalt waardoor je uiteindelijk asymetrisch geschoren naar je werk moet. Je kan dit voorkomen door nog eens te gooien: bij één tot drie vind je gelukkig je ambachtelijke scheerkwast en scheermes nog, een erfstuk van je overgrootvader. Bij vier tot zes is er geen alternatief: zo naar je werk en een schadepunt. Bij vijf merk je dat je jongste bij het tanden poetsen heeft overgegeven in de wasbak waardoor je die eerst moet proper maken (één beurt overslaan). Bij zes struikel je bij het uit bed komen over een pantoffel waardoor je je rechtervoet breekt (je kunt   het ziekenhuis pas verlaten als je bij één van je volgende beurten een zes gooit). Zo gaat het er de hele tijd aan toe in Talisman.

Het worden drukke dagen. Essen komt eraan, "Spel" van de Forumfederatie wenkt in november, Geike en ik verhuizen in december, er moeten nog een heleboel ongespeelde spellen worden aangesneden en ik ben nu al bezig met mijn jaaroverzicht 2007. Dit laatste wordt, zoals het er nu naar uitziet, een bijdrage waarvoor u gerust enkele uren mag uittrekken. Maar met een kop warme chocomelk, met slagroom, en de sneeuw die buiten neerdwarrelt wordt dat toch reuze gezellig. Of niet soms?

P.S.: die nieuwe van Hooverphonic, die is echt wel goed. Toch een compliment voor Geike dat ze zo erg op Ils lijkt.

Dominique

 

Ik weet het, gissingen zijn de kinderen van de onwetendheid, maar ik wil toch even een zeer persoonlijke voorspelling doen naar de inhoudelijke kwaliteit van een aantal spellen die in Essen 2007 gaan verschijnen. Na Essen zal blijken of Monsieur Soleil gelijk heeft gehad, waarna u mij een staande ovatie mag geven, of ongelijk, waarna u mij met pek en veren het Sint Jansveld in Diest mag opsturen (sleutel van mijn appartement toch maar meegeven alstublieft).

Ik ga, tegen mijn natuur in, een erg ongenuanceerde kwotering gebruiken voor de spellen in kwestie: Top of Flop. Allebei met een hoofdletter. Geen "het zou wel eens kunnen dat…"-gedoe. Rekent u mij er achteraf gerust op af. Makkelijk afwasbare pek graag.

Hier gaan we:

Spellen die we allemaal gaan aankopen en waar we achteraf laaiend enthousiast over gaan zijn (TOP):

Agricola (Uwe Rosenberg / Lookout Games)

Cuba (Michael Rieneck, Stefan Stadler / Eggert-Spiele)

Dia De Los Muertos (Hennig Poehl / Sphinx Spieleverlag)

Duel In The Dark (Friedemann de Pedro / Z-man Games – Pilot Games)

Eketorp (Dirk Henn / Queen Games)

Giganten Der Lüfte (Andreas Seyfarth / Queen Games)

Im Jahr Des Drachen (Stefan Feld / Alea)

Festival (Shinsuke Yamagami / Japon Brand)

Highschool Eelection (Ayumu Kitazaki / Japon Brand)

League Of Six (Vladimir Suchy (Czech Games Edition)

Monastry (Steve Kendall, Phil Kendall, Gary Dicken / Ragnar Brothers)

Neuroshima Hex (Michael Oracz / Portal Publishing)

Perry Rhodan: Die Kosmische Hanse (Heinrich Glumpler / Kosmos)

Tribun (Karl-Heinz Schmiel (Heidelberger Spieleverlag)

Utopia (Arnaud Urbon, Ludovic Vialla / Matagot)

Zug um Zug Schweiz (Alan R. Moon / Days Of Wonder)

Spellen die we allemaal gaan aankopen en die we achteraf met het schaamrood op de wangen onder diverse schuilnamen op ebay gaan verkopen (FLOP):

1001 Karawane (Roman Mathar / Argentum Verlag)

Akkon (Knut Happel, Christian Flore / Goldsieber)

Amyitis (Cyril Demaegd / Ystari)

Balls Of Light (Angelo Porazzi / Angelo Porazzi Games)

Beowulf The Movie Boardgame (Reiner Knizia / Fantasy Flight Games)

Cold War : CIA vs. KGB (David Rakoto / Sebastien Gigaudaut / Fantasy Flight Games)

Down Under (Günter Cornett / Bambus Spieleverlag)

Galactic Trucker (Vlaada Chvatil / Czech Games Edition)

Gangster (Thorsten Gimmler / Amigo)

König Von Siam (Peer Sylvester / Histogame)

Lascaux (Philippe de Pallières / Phalanx Games)

Macht & Onmacht (Andreas Steding / MoD Games)

Ming Dynastie (Robert F. Watson / Hans im Glück)

Moai (Adrian Dinu / Face 2 Face Games)

Talisman (Robert Harris / Black Industries)

Enkel deze spellen kon ik in mijn kristallen bol klaar en duidelijk waarnemen. Nu moet ik er wel even bij zeggen dat mijn kristallen bol niet onfeilbaar is, getuige daarvan het feit dat ik in de verste verte niet had zien aankomen dat Maarten (http://debordspeler.web-log.nl/) Notre Dame en Roma maar "zozo" vindt, met als gevolg een uppercut van jewelste bij ondergetekende waar ik nog steeds niet volledig van ben bekomen. Al kan ik ondertussen weer zelfstandig drinken, weliswaar uit een ergonomisch bekertje dat ik heb moeten huren van mijn ziekenfonds. Het leven van een bord- en kaartspeler is zwaar. Maar iemand moet het doen, nietwaar?

Dominique

 

 

 

 

 

Menu van de dag: Beowulf.

Wie zijn wij, waar gaan wij voor en hoe gaan we dat dan wel doen?

Wij zijn Beowulf zijn gevreesd gevolg. Niet het soort gevolg dat achter een bruid aanhuppelt in een gemiddelde dorpskerk. Nee, we zijn van het straffe soort. Het soort dat aardappeltjes schilt met een slagzwaard van anderhalve meter.

De bedoeling van het spel is door het beleven van verschillende avonturen en de bijdragen die je er aan levert beloningen te verzamelen (overwinningspunten, schatten, extra gewone en speciale kaarten, enz.). Wij doen dit door het bieden met kaarten waarop verschillende symbolen staan. Afhankelijk van het avontuur kunnen alleen bepaalde symbolen worden uitgespeeld. Bieden gebeurt dus met kaarten, afhankelijk van het avontuur door je kaarten vooraf te selecteren en ze gedekt op tafel te leggen of door om beurt kaarten uit te spelen en zo lang mogelijk in de biedronde te blijven. Als je bijdrage aan de avonturen niet groot genoeg is (lees: te vroeg past) kom je voor onaangename verrassingen te staan: je loopt bijvoorbeeld schrammen of wonden op of je moet overwinningspunten inleveren. Vooral de wonden kunnen je duur te staan komen in de eindafrekening (vijf minpunten per wonde vanaf drie wonden en dan kun je het echt wel schudden). Tussen de avonturen door kun je je handkaarten aanvullen door risico’s aan te gaan (de juiste symbolen trekken van de trekstapel) of tijdens de vooraf vastgelegde bijtankmomenten. En af en toe krijg je gewoon wat leuks, zonder er iets voor te hoeven doen. We leggen samen met Beowulf het hele parcours op het spelbord af en wie op het einde van het avontuur de meeste overwinningspunten heeft wint. Uiteraard.

Op naar de tien geboden.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Beowulf. U hebt er ongetwijfeld ooit iets over opgevangen. Het is een Oudengels, episch en heroisch gedicht in versvorm dat verhaalt over de strijd van Beowulf tegen het monster Grendel. Een griezel, ge wilt het niet tegenkomen. Gespecialiseerd in het tiranniseren van Heorot, de grote zaal gebouwd door Hrothgar, koning der Denen. En dit jaren aan een stuk, met als motto: de aanhouder wint! Als Beowulf, neef van koning Hygelac der Geats (Zweden), hoort van de moorden gepleegd door Grendel, schiet hij te hulp. Met veertien van zijn mannen. De beste. Zoals het een goed monster betaamt probeert Grendel ‘s nachts (waarschijnlijk vergezeld door de nodige klank- en lichteffecten en een middelgroot symfonisch orkest) Beowulf en zijn gevolg over de kling te jagen. Eén mannetje krijgt hij te pakken, waarschijnlijk hij die het dichtst bij de deur lag, maar als hij ook Beowulf wil opsmikkelen, weet deze hem in een gevecht te doden. Later in het verhaal moet ook nog Grendels moeder eraan, nadat die, in een Zweedse kolere geschoten na het verlies van haar zoon, op haar beurt Beowulf een kopje kleiner wil maken. Ook lelijk als de nacht en stinkend als, euh, de moeder van Grendel. Aan het eind van het verhaal, wanneer hij zelf reeds vijftig jaar lang koning der Geats is, moet Beowulf het tegen een vuurspuwende draak opnemen, die hem echter doodt. Zijn neef Wiglaf doodt de draak alsnog en wordt de nieuwe koning. Tja, Beowulf, misschien had hij toch liever achter een bureautje gezeten.

Het thema is er dus, zult u zeggen. Ja, degelijke onderbouw hoor. De bovenbouw daarentegen zorgt voor een grote stijlbreuk, want eigenlijk is dit één groot biedspel. We beleven zogezegd de verschillende avonturen van Beowulf en zijn gezelschap maar zo ervaren we het écht wel niet. Ik kon tijdens het spel nooit de link leggen tussen het heldendicht en wat zich op het bord afspeelde. Het spel kon evengoed “Avonturen van een stofzuigerverkoper in een niet nader genoemde, maar niet bepaald veilige, buurt in Zuid-Charleroi.” als titel dragen.

Het wapengekletter dat bepaalde avonturen zou moeten begeleiden blijft dan ook oorverdovend afwezig.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Geen noemenswaardige problemen hier. Regels in kleur voor het standaardspel en voor gevorderden. Waar ik wel problemen mee heb is de omvang van het regelwerk. Bij Fantasy Flight Games hebben ze de eigenaardige gewoonte de regels op een nogal groot papierformaat af te drukken. Ik lees dagelijks de krant. Dat vind ik meer dan voldoende. Die regels van Fantasy Flight, ze lezen zo moeilijk in bed. Maar inhoudelijk? Niks op aan te merken.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Wat onmiddellijk opvalt bij dit spel is de vorm van het spelbord. Een winkelhaak. Een tip: gooi het bij valavond in de lucht, neem er met voldoende tegenlicht een foto van en stuur deze naar een krant naar keuze. Binnen de kortste keren schreeuwt heel België moord en brand dat de Amerikanen, zonder medeweten van de regering, boven Belgisch grondgebied aan manoeuvres bezig zijn met hun Stealth bommenwerpers. Gevolg: luchtruim vol F-16’s, parlementaire onderzoekscommissies, diplomaten die worden teruggeroepen uit Amerika, de Amerikaanse ambassadeur die in België op het matje wordt geroepen, aftredende ministers van buitenlandse zaken en defensie, Bush die in nauwe schoentjes komt, Poetin die het incident aangrijpt om zijn kernkoppenarsenaal uit te breiden, beurzen die zwaar onder druk komen te staan en GMT-games die er een bordspel over maakt. Het is maar een tip hé. U doet ermee wat u wilt.

Om maar te zeggen. Je komt het niet vaak tegen, zo’n spelbord.

Verder in de doos: prachtige, stevige, mooi geïllustreerde kaarten, fiches voor overwinningspunten, wonden en schrammen (ja, u leest dit goed), schatten (grabbel, grabbel), houten pas- en afdekschijfjes, een houten startspelersteen en een zwarte Beowulffiguur.

John Howe, gerenommeerd Tolkienillustrator, levert aan dit spel ook een prachtige bijdrage.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Yep. Snel opgezet die hele handel, snel uitgelegd, en voor je het weet ben je vertrokken. Het hele achtergrondverhaal van Beowulf hoef je zelfs niet uit te leggen want onmiddellijk weer vergeten als je aan het spelen bent vanwege, zoals eerder al aangehaald, de zo goed als afwezige link met het spelsysteem.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

Nu is dat spelbord wel mooi, maar wat erop staat is nogal klein uitgevallen. En af en toe moeten we wel even voorover buigen om goed te kunnen zien wat er nu eigenlijk van ons verwacht wordt. Als er tegenspeelsters aan tafel zitten met een prominent aangezette decolleté heb ik daar niet écht problemen mee, maar aangezien dat in mijn universum niet bepaald schering en inslag is heb ik het toch liever niet.

Wat de rest van het materiaal betreft: prima!

Wel leuk is dat je vooraf weet waar het avontuur naartoe gaat en wat er tijdens de verschillende tussenstops van je verwacht wordt. Je kan heerlijk anticiperen in dit spel. Pluspunt.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Het is een biedspel met kaarten. En er zijn biedrondes waarbij je risico’s kunt nemen om toch aan de broodnodige kaarten te geraken zodat je in de running kunt blijven. En dat leidt nog al eens tot uitroepen als “you lucky bastard” of “hahahahahaha”. Ik heb ook spelers geweten die naar de toiletten vluchtten en er niet meer uitkwamen. Het kan je zuur opbreken, het kan de spellenhemel betekenen. Mij stoort het niet, maar sommigen onder ons wel. Voor die mensen raad ik de vluchtheuvel Caylus aan.

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Ambiance verzekerd. Verdriet en geluk liggen heel dicht bij elkaar in dit spel. Een pokerface helpt, je hand leegspelen niet. Er is spanning aanwezig, ook buiten je eigen beurt. Er wordt uitgedaagd, spelers worden uitgelachen of verwenst, er wordt naar toiletten gevlucht en er komen gegarandeerd nieuwsgierigen rond het gebeuren staan, al was het maar een verdwaalde ufoloog die in de nabije toekomst iets wil uitproberen met de speciale vorm van het spelbord.

Gij zult niet te lang duren.

Een dikke tien op tien. Binnen het uur ben je ermee klaar. En het vliegt door het spelplezier voorbij, geloof me.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Iedereen met wie ik dit spel voor het eerst speelde was gematigd tot heel enthousiast. Het spelprincipe is snel uitgelegd, het is snel opgezet, mooi om naar te kijken en er is sfeer aan tafel. Allemaal over-de-streep-trekkers.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

Ja hoor. Zeer. Ik wil het na afloop gelijk opnieuw spelen. De redelijk binnen de perken gehouden speelduur helpt daarbij. Ik voel me dan wel niet echt Beowulf terwijl ik dit speel, nee, eerder een afgeleefde beroepsgokker in één of andere louche pokertent, maar toch trekt dit spel me enorm aan. Ik heb er ’s nachts al van gedroomd. Niet echt van Grendel of Beowulf zelf, maar hoe ik mijn kaartmanagement beter onder controle kan krijgen. Verder oefen ik mij voor de spiegel in het creëren van uitgestreken gezichten. Daar bovenop denk ik er serieus aan over te schakelen naar contactlenzen aangezien mij het erg onbehaaglijke gevoel is bekropen dat een paar van mijn medespelers mijn brilglazen misbruiken om te weten te komen welke kaarten ik in mijn hand heb.

Als je iets leuk vindt, moet je er iets voor over hebben. Voor Beowulf wil ik gerust wat extra moeite doen.

Beowulf (Fantasy Flight Games / Kosmos – 2005)

Reiner Knizia

2 tot 5 spelers

60 tot 75 minuten

PH 101

 

 

 

 

 

Er zijn zo van die mensen die een onuitwisbare indruk op je achterlaten. Of gaan achterlaten. Miss Canada bijvoorbeeld. Of mensen waar je naar opkijkt (Leonid Stadnik, Oekraïne, 2m55).

Er zijn er ook waar je je gewoon heel goed bij voelt. Waarmee het klikt. Rudy R. uit A. is voor mij zo iemand.

Rudy is een bordspeler die oorlogvoering op een gemiddelde keukentafel tot kunst heeft verheven. Volgens mij is hij een, zij het vredelievende, reïncarnatie van Julius Caesar, Alexander De Grote, Napoleon, Hannibal en generaal Schwarzkopf samen, en deze laatste is nog niet eens dood. Kun je nagaan.

Groot dierenliefhebber, kunstenaar, spelontwerper, World of Warcraft bewoner (je komt hem beter niet tegen in dat universum tenzij je aan zijn kant staat) en Warhammer-specialist (schilderen van figuurtjes inbegrepen). Tactiek? ‘s Ochtends op de boterham. Strategie? Elke dag tussen de soep en de patatten.

Rudy is één van de meest vredelievende personen die ik ken. Maar leg hem een slagveld voor met wat militaire eenheden erop en er ontspint zich me daar een gedaanteverandering, niet meer gezien sinds de beruchte transformatie in "An American Werewolf In London".

Ik twijfelde dan ook geen moment toen ik mezelf Battlelore had aangeschaft. Als er één man was met wie ik dit spel wou testen bestond zijn naam uit de beginletter R met het achtervoegsel udy.

En zo geschiede het dat ik anno 2007 op een regenachtige avond richting Aarschot trok. Met weinig hoop op een overwinning, dat wel, maar met tonnen strijdlust. Op basis van de sessies van die avond een bespreking. Aan de hand van mijn persoonlijke 10 geboden.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Amai nog niet. We spelen historische veldslagen na. En als we echt "in the mood" zijn knallen we er nog wat fantasy-elementen bovenop. Een blik Goblins iemand? Of dwergen? Of dwergen met doedelzakken om de spirit van onze eenheden wat op te peppen? Boogschutters? Cavalerie? Steenslingeraars?

Aanvallen, terugtrekken, aanvallen en terugtrekken, al dan niet volledig in paniek. Omtrekkende bewegingen, Standhouden op een brug. Strategisch gelegen heuvels inpalmen. Schuilen in een bosje (en het is écht geen lachtertje om pipi te doen met zo’n maliënkolder om je lendenen). Achtervolgen met de ruiterij. Terrein vasthouden. Terrein prijsgeven.

Het zit er allemaal in.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Hou u maar vast aan de takken van de bomen. Het uitmuntende spelregelboekje, dat ik verder naslagwerk zal noemen, is een dikke 80 (tachtig!) bladzijden dik. Voor u zichzelf echter van de dichtstbijzijnde brug gooit wil ik u even vragen rustig te gaan zitten en u er rustig van bewust te worden dat het allemaal nog niet zo erg is. Het is allemaal heel gestructureerd en je wordt beetje bij beetje in de verschillende spelsystemen ingeleid. Duidelijk en overzichtelijk? Twee keer ja.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Bij aankoop van dit spel is het aangewezen uzelf van een kruier te voorzien. Hebt u die niet voorhanden valt een kruiwagen of een goeie ouderwetse stootkar zeker aan te raden. Zwaar is ze, de doos in kwestie, en boordevol. Ik beklaag onze Heilige Vriend die over een kleine drie maanden dit spel in tal van schoorstenen moet gaan droppen. En hij zal er niet onderuit kunnen, dat staat nu al vast. Leest u gerust verder. Dan weet u waarom.

Binnenin valt er, zoals bij de meeste spellen van Days Of Wonder, van alles te ontdekken. Een uit de kluiten gewassen naslagwerk, een scenarioboekje, spelbord, een set dobbelstenen (het blijft tenslotte een oorlogsspel nietwaar), tientallen (niet beschilderde) eenheden, terreintegels, magiefiches, Warlord-matjes, commandkaarten, magiekaarten, overzichtskaarten en waarschijnlijk vergeet ik nog wel wat.

Eén klein probleem: The Pit. Ze hebben in de doos het gros van de figuurtjes samengeperst in een plastic tray waardoor ze, vooral de cavalerie-eenheden, nogal scheef op hun sokkeltje staan. Niet goed voor een imago op het slagveld natuurlijk. Daarom heeft Days Of Wonder de volgende oplossing bedacht: staan ze scheef, dompel ze dan even in heet water, plooi ze recht en dompel ze daarna onmiddellijk in koud water. Ik weet niet in hoeverre de brandwondencentra in Vlaanderen en Nederland de laatste maanden een toevloed van patiënten konden vaststellen, maar als er een toevloed was, say no more. Klein minpuntje toch.

Ook een probleempje: hoe de eenheden opbergen? De doos is niet ideaal en met alle uitbreidingen die op komst zijn wordt toch enige creativiteit verwacht van de gemiddelde bordspeler. Ik heb ene Mathias al briljante dingen zien doen met botervlootjes en ik verwacht dat doe-het zelfzaken allerhande de eerstvolgende maanden hun omzet gevoelig zullen zien stijgen, vooral dan in de rayon "opbergsystemen".

Verder niets dan lof.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Niet echt.

Kijk, in de middeleeuwen hadden ze het makkelijk. De slagvelden lagen er al, ze moesten er alleen nog maar een paar legers op af sturen die elkaar en de nabije omgeving vervolgens deskundig kort en klein sloegen.. De gemiddelde bordspeler anno 2007 moet al een hele lijdensweg afleggen vooraleer hij zelfs maar op de tegenstander kan gaan inhakken. Eerst het slagveld openspreiden op tafel. Dan, op basis van het gekozen scenario, het terrein van de nodige niveauverschillen voorzien (heuvels, kliffen), daarna de plantsoendienst erbij halen om de nodige beplanting aan te brengen (bossen), vervolgens nog wat urbanisatieprojecten plannen en uitvoeren (waterwegen, bruggen) en pas daarna krijgen we het fiat om onze legers te plaatsen. Dat vraagt allemaal kostbare tijd.

Grote bonus: de overzichtskaartjes die je bij elke veldslag voor je neerlegt en waarop je alles wat je moet weten heel eenvoudig kunt aflezen. Eigenschappen van eenheden, terrein, wapens, gevechtstechnieken, enz. Je vindt het allemaal overzichtelijk terug. Geen spelvertragingen door opzoekingen in de spelregels. Très heerlijk.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

De eenheden hebben allemaal dezelfde kleur. Het meest grijze grijs. Sommige mensen maken zich het spel dubbel zo leuk door de figuurtjes te schilderen, wat op het slagveld uiteraard een prachtig effect geeft. Ondergetekende heeft niet zoveel geduld en het ontbreekt mij ook aan voldoende vakmanschap om zo’n project, zonder over te gaan tot een gezinsdrama, tot een goed einde te brengen. Maar toch, voor wie zich eraan waagt, het heeft iets.

Hoe hou je de eenheden op het slagveld dan uit elkaar, hoor ik u al vragen? Eenvoudig, door de banieren en de vlaggen die ze meedragen. Simpel en elegant. Nu had ik zelf wel een klein probleempje met het onderscheid tussen blauw en groen en rood. Ik ben bij mijn weten niet kleurenblind maar bij kunstlicht moest ik me toch regelmatig extra vergewissen van de vlag- of banierkleur van de eenheid die ik orders wou geven. Klein minpuntje. Maar u mag dit gerust enkel en alleen op mijn ogen steken.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Hou u vast: dobbelstenen! Dus geluk met hopen. Sterke eenheden gooien uiteraard met meer dobbelstenen dan zwakke en de plaatsing van je eenheden heeft ook al invloed op het hele gebeuren (bijvoorbeeld grenzend aan twee andere eigen eenheden en daardoor sterker met zelfs de mogelijkheid om terug te vechten tijdens de beurt van de tegenstrever), dus handig manoeuvreren om in een goede, meer resultaatgerichte posit
ie te staan is belangrijk.

De commandkaarten komen ook niet altijd hoe je zou willen. Heb je alleen nog eenheden op je rechterflank en trek je enkel kaarten voor de linkerflank of voor het centum heb je het vlaggen natuurlijk. Maar je kunt je er voor een stuk op instellen. Het is goed om een beetje vooruit te kijken in dit spel en je zo te manoeuvreren dat je je sterke kaarten toch kunt inzetten.

Geluk? Aanwezig! Hinderlijk? Neen!

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Sfeer en interactie? Geeft een koe melk? Ik kan heel goed trompetgeschal nadoen tijdens een charge. De doedelzakken van de dwergen heb ik nog niet geprobeerd maar ik ben er wel zeker van dat ik er mijn tegenstander de volgende keer mee in de gordijnen jaag. En terwijl hij daar hangt sla ik zijn goblins zodanig hard op hun, excusez le mot, bakkes dat ze van paniek hun halve eenheid ter plekke vertrappelen.

Het is heerlijk de banierdrager van de tegenstander als overwinningspunt aan jouw zijde van het speelbord te plaatsen en het is nog heerlijker de eenheden van je tegenstander één voor één in de botervlootjes van herkomst terug te mikken. Wat hou ik van dàt geluid (pok).

Gij zult niet te lang duren.

De scenario’s die wij speelden waren op een uurtje, of zelfs minder, wijlen. Dus speelden we maar een paar veldslagen na elkaar. Vervelen deed het geen moment. Revanchegevoelens oproepen deed het dan weer wel. Dezelfde slag nog eens opnieuw spelen maar dan met het andere kamp is aan te raden. Dan weet je pas écht wie de beste tacticus en strateeg is.

Afhankelijk van het scenario kan je vooraf vrij goed bepalen hoe lang het spel zal duren. Altijd handig in deze jachtige tijden.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Hebben de meesten onder ons, t.t.z. die van het mannelijk geslacht, vroeger niet met de soldaatjes gespeeld? Hebben wij geen pijlen afgevuurd, kokende olie op onze tegenstanders uitgegoten, jonkvrouwen ontvoerd en ze in een vlaag van zinsverbijstering ten huwelijk gevraagd, monsters bevochten (waaronder onze eigen schoonmoeder) en kastelen belegerd?

Iedereen die een beetje interesse heeft in het schuiven met middeleeuwse eenheden over een moduleerbaar spelbord is een potentiële koper. En speel je dit spel op een openbare plaats, laat ons zeggen Antwerpen Meir, heb je gegarandeerd een gefascineerd publiek.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

O ja, dit gaat nog veel op tafel komen. Nu al wordt door de ervaring de setup-tijd korter en daardoor het spelplezier langer. En aangezien ik mij nogal dikwijls aan de verliezende kant van het spelbord bevind moeten al mijn verloren partijen worden herspeeld.

En dan de uitbreidingen nog, beste vrienden. Hier gaat een lading expansions uitgebraakt worden dat het niet mooi meer is. Ze zijn er trouwens al volop mee bezig (nieuwe eenheden, terreinen, kaarten, setup-systemen). Hier gaat geen eind aan komen. Uw zuurverdiende soldij gaat er helemaal aan opgaan. Dat de Heilige Man al maar wat extra paarden least. Hij gaat ze nodig hebben.

Rudy en ik speelden de eerste drie eerste scenario’s: Agnicourt, First Chevauchée en Burgos, Castille. Ik verweerde me als een duivel in een wijwatervat. Ik creëerde briljante afleidingsmanoeuvres, ik legde hinderlagen in de bosjes, ik schoot met scherp, ik verraste met onuitgegeven tactische exploten, ik schreeuwde mijn troepen naar voren.

Het mocht niet baten:

Agnicourt: 4-2 (ik 2)

First Chevauchée: 5-0 (ik 0)

Burgos, Castille: 6-2 (ik 2)

Maar mijn tijd komt nog. Ik ben naar de bibliotheek geweest en heb alle werken over middeleeuwse oorlogvoering meegenomen. ’s Nachts, enkel bij het licht van een brandende toorts, doe ik aan zelfstudie. Ik bereid mij voor. U daar, ooit veroordeeld tot het spelen van een partij Battlelore met mij, ben gewaarschuwd.

Battlelore (Days Of Wonder – 2006)

Richard Borg

2 spelers

60 minuten

PH 20

Als afsluiter zou ik u graag willen verwijzen naar een collega-blogger uit Nederland, Maarten. Zijn recentste artikel gaat over taalonafhankelijkheid bij spellen, onder de fascinerende titel "Taalindependigkeit". Een aanrader. U vindt hem hier: http://debordspeler.web-log.nl/

En als u daar toch bent, lees dan ook de andere artikels. Ik heb dat ook gedaan en sindsdien ga ik via mijn favorieten regelmatig bij "de bordspeler" langs, verlangend naar meer.

Dominique

Over ettelijke jaren zit ik ergens in een bejaardentehuis. Ik schat ergens op een derde of vierde verdieping. Hoogbejaard dus. Ik zal dan op een ochtend, in een rolstoel gezeten met een rood geruit dekentje over de knieën, aan een raam naar buiten zitten staren. Geen spellen meer voor mij want allang de 77 gepasseerd. Niet meer van deze wereld, totaal in de war. Net ontbeten maar al vergeten wat er op mijn bord lag. Mijn geheugen: één grote zeef. Alhoewel, één exploot kan ik mij steeds weer helder voor de geest halen: donderdag 18 oktober 2007. De dag dat ik Miss Canada versierde.

Het verhaal gaat als volgt:

Woensdag 5 september 2007, 00:27:57. Cymric post een ogenschijnlijk onschuldig bericht op het forum van www.spellenspektakel.nl

Hij schrijft:
Ìk zat even met mijn hoofd te schudden toen ik het nieuws las. Valleygames uit Canada—voor de insider bekend van herdrukken van de zware oude favorieten Die Macher en Hannibal: Rome vs. Carthage—zal ook in Essen tijdens Spiel 2007 een stand hebben. Tot zover eigenlijk niets bijzonders.
Wél bijzonder is dat ze een wel heel aparte special guest hebben: namelijk de officiële Miss Canada 2008, Alesia Fieldberg. Valleygames sponsort haar, en als tegenprestatie zal ze als ‘booth babe’ optreden in Essen. Ik geloof niet dat het tot nu toe is voorgekomen dat een dergelijke Miss zich tijdens Spiel presenteert, laat staan zelfs haar eigen bordspelsessies runt (van 17 tot 19 uur). Dus heren singles, sla bij deze de slag van uw dromen: zo te zien is Alesia nog ongebonden, ze is jong, ze ziet er goed uit, en ze speelt bordspellen. Vooraanmelding voor deze sessies is wel verplicht, dus wees er snel bij.

Woensdag 5 september 2007, 3:41 pm. Het bericht wordt toevallig opgepikt door David en op www.bordspelforum.com gezet.

Woensdag 5 september 2007, 04:00 pm. Ik passeer tijdens mijn dagelijkse online-wandeling even langs het bordspelforum en lees het hoger vernoemde bericht. Het nieuws slaat ten huize van ondergetekende in met de impact van een op hol geslagen Scudraket.

Woensdag 5 september 2007, 08:38 pm. De resultaten van een intensieve zoektocht naar foto’s van de betrokken miss op de wondere wereld van het internet dwingen mij tot het opzetten van het volgende actieplan.

Ik zal mij op donderdag 18 oktober 2007, bij aanvang van de beurs, op de stand van Valley Games aanbieden, verkleed als mountie, zodat Alesia zich onmiddellijk thuis voelt. Vervolgens zal ik mij voor haar, ongetwijfeld mooie, ogen 500 (vijfhonderd!) keer opdrukken met op mijn rug gestapeld de volgende spellen: Carabande + uitbreiding, Battlelore, Conquest Of The Empire, Railroad Tycoon, Civilisation, World of Warcraft, Fury of Dracula en Warrior Knights, stuk voor stuk zeer zware spellen met een gemiddeld gewicht van 8,7654 kg. Vervolgens daag ik iedere voorbijganger uit tot een spelletje strippoker, waarbij ik er heel onopvallend maar deskundig voor zal zorgen dat ik tot aan mijn onderbroek elk partijtje verlies zodat ze na verloop van tijd mijn imposant gespierde en bezwete, bijna naakte, lichaam kan aanschouwen. Daarna spreek ik haar persoonlijk aan en fluister ik in haar, ongetwijfeld schattige, oortjes hoe slecht ik Céline Dion en hoe waanzinnig goed ik Nick Cave vind. Ik zal dit doen in het Frans én in het Engels, met dat onweerstaanbare Vlaams-Brabant accent van me. Tussendoor heb ik ook even nonchalant gevraagd aan de standhouders van Valley Games hoe het staat met mijn voorbestelling van Big City, Container en Municipium en of ze mijn van krediet barstende Visa-kaart al hebben gedebiteerd. Miss Canada, op dat moment al zodanig voor mij gesmolten dat alleen de beste airco in het beste hotel van Essen (hotel Bredeney aan de Theodor-Althoffstrasse) nog soelaas kan brengen, zal ten slotte op "An Officer And A Gentleman"-iaanse wijze naar mijn wagen worden gebracht, waarmee we ons begeven naar het hoger genoemde hotel. Daar aangekomen spelen wij een spelletje.

Zo zal het gaan en niet anders.

Ik wil u dan ook vriendelijk maar kordaat vragen, beste medespeler en medebeursganger, de stand van Valley Games op donderdagvoormiddag te mijden zodat ik rustig mijn ding kan doen. Tenzij u een partijtje strippoker met mij wel ziet zitten. Dan maak ik een kleine uitzondering.

Besluit: De kans is oneindig groot dat vanaf eind oktober deze blog u zal bereiken vanuit Ottawa, Vancouver, Montreal, Toronto of Quebéc. Uiteraard stuur ik u een kaartje.

Ja, lach maar. Eva De Roovere zingt het zo mooi op haar nieuwe cd: "De kleinste vogel zingt het mooiste lied." Nagel op de kop, Eva!

Als afsluiter wil ik u nog even meegeven dat spellenclub "De Speeldoos" uit Aarschot eindelijk de weg van droom naar daad heeft afgelegd door online te gaan op het volgende adres: www.despeeldoos.be Ik raad u aan daar eens een goed kijkje te gaan nemen, het vakmanschap van de site en de liefde voor spellen even naar waarde te schatten en iets te schrijven in het gastenboek. Dat ze het menen blijkt uit het feit dat ondertekende, na langdurige en keiharde onderhandelingen met Jan V.R., grote bezieler van de club, met de Speeldoos een miljoenencontract heeft afgesloten tot 2010 in ruil voor exclusieve sessieverslagen.

Vrijdag op deze blog, als ik mijn gedachten er nog kan bijhouden, een bespreking van Battlelore!

Dominique

Er zijn vier gebeurtenissen op til, op relatief korte termijn, waar ik meer dan gemiddeld naar uitkijk.

Eén: de nieuwe afleveringen van Lost (God sta me bij, ook ik heb me laten vangen). Nu, van de eerstvolgende zes afleveringen moet je niet teveel verwachten. Daarin trekt men enkel een blik nieuwe mysteries open. De antwoorden op deze mysteries geven ze pas vanaf aflevering zeven, met mondjesmaat. Zucht. Er is trouwens ook een bordspel verschenen van Lost, een spel dat u, geloof me, liever niet speelt. Tenzij u echt heel wanhopig bent. Als u het speelt gaat u er vanzelf naar verlangen dat u zich in een neerstortend vliegtuig bevindt, alleen maar om er vanaf te zijn. Succesverhalen en merchandising, ik word er zo moe van.

Twee: het journaal op één vanaf begin september. Niet voor het journaal op zich, er is al genoeg kommer en kwel op de wereld. Nee, de reden waarom ik tussen 19u en pakweg 19u45 (hopelijk langer) niet aanspreekbaar zal zijn is Goedele Wachters. Het journaal wordt één langgerekte sensuele trip. Er gaat in Vlaanderen geen man meer op straat te vinden zijn als Goedele zich tot de huiskamer richt. Goedele maakte naam als interviewster in de aanloop naar de parlementsverkiezingen van 10 juni. In “De Laatste Ronde 07” trok ze zich met gerenommeerde politici terug in een klein hokje (u mag dat letterlijk nemen) ergens in de nok van de studio. Daar nam ze dan een zogenaamd “diepte-interview” af. Ik heb nog nooit zoveel politici van de mannelijke kunne zo hard zien zweten, daar kon geen regeringscrisis tegenop. Niet door de neteligheid van de vragen. Ook niet door de complexiteit van het behandelde onderwerp. Wel door de uiterst sensuele wijze waarop Wachters de vragen stelde. Nooit geweten dat Brussel-Halle-Vilvoorde zo erotisch kon klinken. Ze stélde geen vragen, ze fluisterde ze. Bart De Wever, Weverke voor de vrienden en toch al wat gewoon binnen de krabbenmand die CD&V heet (al moet het strafste nog komen, let op mijn woorden), smolt weg als sneeuw voor de zon. Zat steeds aan zijn das te frutselen omdat hij het almaar maar warmer kreeg, kon van de knikkende knieën niet stil blijven zitten, stotterde dat het een lieve lust was, Zat verliefd te wezen als een overjaarse puber. En heel Vlaanderen keek toe. Hij was niet alleen. Menige vrouw van menig politicus die door Goedele in het berghokje onder handen was genomen stond in die periode manlief na zijn bezoek aan de VRT thuis dreigend op te wachten, in de deuropening, handjes in de zij, deegroller in de aanslag: “Wat was dat daar op tv met die Wachters? Drie maanden niet buiten gij!” Soit, tussen 19u en 20u worden er ten huize van tot nader bericht geen spellen meer gespeeld.

Drie: The Chemical Brothers in het Sportpaleis te Antwerpen, ergens in november. Als er dit jaar ergens in België een bom ontploft is het daar. Moet ik bij zijn.

Vier: Spiel ‘O7 in Essen. In mijn bijdrage van 25/08/07 liet ik u al een beetje in mijn kaarten kijken over de spellen waar ik naar uitkijk. Ondertussen is er weer een spel op mijn radar verschenen, hetwelk ik met graagte aan mijn spotlijstje toevoeg: Duel In The Dark (Z-man Games). Een tweepersoonsspel over de, slik, nachtelijke bombardementen van de Britten op Duitsland tijdens de tweede wereldoorlog. Eigenaardig genoeg, en uitzonderlijk voor een wargame, eerder abstract van opzet. Er worden, in tegenstelling tot de meeste wargames, geen triljoenen dobbelstenen gegooid waarna de getroffen eenheden deskundig terug in de doos worden gemikt. Nee, er worden overwinningspunten verdiend die netjes maar meestal onevenredig worden verdeeld tussen “den Duits” en de Engelsen, zodat er uiteindelijk eentje wint (‘40-‘45 eindigde ook niet bepaald met een gelijkspel). Er zit ook een snuifje Roborally in want de speler die voor de Britten de honneurs waarneemt plant met kompaskaarten de volledige vlucht van zijn bommenwerper(s). En hij kan daar later niet meer van afwijken, de sukkelaar. De ongelukkige die de Duitsers moet spelen krijgt de beschikking over 40 (veertig!) verdedigingselementen, vrij te plaatsen op het prachtige spelbord, gaande van luchtafweergeschut over zoeklichten tot zeppelins om de vijand makkelijker te kunnen traceren. Hij heeft ook vier gevechtsvliegtuigen die moeten proberen de bommenwerpers van de tegenstander te onderscheppen en de eigen steden te beschermen. Probleem: die beesten slikken evenveel brandstof als Amy Winehouse alcohol, wat betekent dat je de brandstofindicatoren ziet dalen waar je bijstaat. De Engelsman heeft op zijn beurt de beschikking over de Mosquito, die hij met graagte zal inzetten om de Duitsers om de tuin te leiden (veel naar Allo Allo kijken helpt volgens mij in dit spel). Want hoe later de Duitser doorheeft boven welke stad de Engelsman zijn bommetje wil droppen hoe beter. De Mosquito heeft, in tegenstelling tot de zware B’52, veel meer bewegingsvrijheid. Hij fladdert zo’n beetje rond de bommenwerpers heen om hen te beschermen maar kan ook letterlijk de bakens uitzetten voor meer precisiewerk. Weersomstandigheden spelen ook een belangrijke rol: bewolking, mist, stormen, volle maan, nieuwe maan. Het zit er allemaal in. De hoogte waarop je vliegt heeft ook invloed op de punten die je kunt verdienen of verliezen. Veel om rekening mee te houden, maar al bij al op het eerste gezicht toch nog overzichtelijk. Ik ben eigenlijk geen fan van realistische oorlogsspellen. Geef mij maar een goeie geut gevechten met buitenaardse wezens (Nexus Ops) of, als het strijdtoneel zich dan toch op moeder aarde moet afspelen, een lekkere slok schermutselingen binnen een fantasy setting (Battlelore). Maar “Duel In The Dark” heeft, waarschijnlijk door zijn meer abstracte benadering, toch meer dan mijn gewone aandacht. Toch maar eens naar gaan piepen in Essen. Al is dat misschien niet zonder risico’s, tussen al die Duitsers. Hopelijk maken ze er geen spel van. Ik hou u op de hoogte.

Dominique

Het hele weekend heb ik vruchteloos gewacht. Bij de telefoon. Op een seintje vanuit het koninklijk paleis. Hebben ze het nu nog niet door? Als er één Belgisch staatsburger het vastgelopen formatieberaad kan vlot trekken ben ik het wel. Ministers van Staat? Laat me niet lachen. Ministers van Staat Het Bier Koud, ja! Een spelliefhebber hebben ze nodig. En niet de eerste de beste. Iedereen optrommelen, Hertoginnendal of elders maakt niet uit, Dragon’s Gold op tafel en op een uurtje is de nieuwe regering een feit, hete communautaire hangijzers incluis. De buitkaarten worden uiteraard vervangen door kaarten met de verzuchtingen van alle rond de tafel zittende partijen. De rest van het spel blijft intact. Ook het gebruik van de zandloper. Eén minuut onderhandelen over de buitkaarten bij de verschillende draken en geen seconde langer. Geen compromis? In de vuilnisbak ermee! Een nieuwe regering? In een klein uurtje. En ik vraag niet veel. Alleen de vermelding van deze blog in het Belgisch Staatsblad.

Maar ze gaan me niet bellen. Mijn toenemende empathie voor Bart De Wever zal daar ook niet vreemd aan zijn. Niet afgeven, Bart!

 

Nu ik mij toch aan het opjagen ben, ik heb vandaag een nieuwe en verontrustende wetmatigheid ontdekt binnen de bord- en kaartspellenwereld: De Spelregels-Paradox. Boosdoener van dienst: Phoenicia (JKLM Games). Ik heb veel sympathie voor JKLM Games. Ik heb van die uitgever een paar hele goede spellen in mijn kast staan. Kogge, City and Guilds, Kings Progress, On the Underground, Scottish Highland Whisky Race, om er maar een paar te noemen. Dus geen kwaad over die mannen. En ondertussen staat Phoenicia ook al ettelijke weken in één mijner spellenkasten te pronken. Pronken? Nee, lonken is en betere omschrijving. Altijd als ik er passeer kijkt het mij met smekende (ja, met wat eigenlijk?) dinges aan. Het roept: "Speel mij, o ja, speel mij. Ik ben zo goed. Ik ben Das Zepter von Zavandor en Outpost in een klein uurtje. Ik ben zo verslavend. Ik ben gewoon niet te doen." En elke keer begint het bij mij meer en meer te jeuken en wordt mijn verlangen en hunkeren groter. Ik heb de doos al eens geopend. Ik heb de spelonderdelen al gesorteerd en geziplockt (eat that, Dikke Van Dale!), een vast zondagochtendritueel. Ik heb aan de kaarten geroken en alles al eens een paar keer door mijn handen laten gaan. Die tactiele en andere zintuiglijke processen die wij, spelliefhebbers als we zijn, allemaal wel kennen. Ik heb uiteraard ook de spelregels bekeken. Engels en Duits. Eerst diagonaal gelezen, van voor naar achter en van achter naar voor. In een latere fase horizontaal en verticaal. Het volstond niet. Daarom in een nog latere fase ook nog eens cirkelvormig, rechthoekig, parallellepipedumiaal en parallellogramiopisch. Uiteindelijk afgewisseld met korte tussenpauzes waarbij ik mijn hoofd onder de koude waterkraan stak. En steeds als ik daarna weer opkeek en in de spiegel staarde begon ik meer en meer aan mezelf te twijfelen.

Kijk, meestal amuseer ik me wel met het lezen van spelregels. Soms, in plaats van een jeneverke, neem ik zelfs nog gezellig een regelboekje als slaapmutsje. Goede regels doen je ook zin krijgen in het spel. Opwekkers van verlangen zijn het. Kwijlvoorzieners. Niet zo bij Phoenicia. Ik heb ineens niet zo’n zin meer om het op tafel te leggen. Ik stel het steeds uit. De aanblik van de doos wekt meer en meer afschuw in mij op. Phoenicia en ik, er is een afstand.

Nu heb ik er het volste vertrouwen in dat Phoenicia een heel goed spel is. Op www.bordspel.com, de uitmuntende website van Erwin Broens, vind je een hele mooie recensie. Aankopen op basis van Erwins aanbevelingen hebben mij nog nooit teleurgesteld en ook nu heb ik er een goed oog op. Maar de gedachte dat de regels "bestudeerd" moeten worden, dat ik als het ware als een gerenommeerd Egyptoloog die tot in de vroege uurtjes over eeuwenoude hiërogliefen gebogen zit mij die regels moet eigen maken, wekt weerstand in mij op.

De Spelregels-Paradox. Zodanige slechte spelregels afleveren dat het spel uiteindelijk niet gespeeld wordt. Je moet het maar doen.

 

Nu ik mij toch nog meer aan het opjagen ben.. Op www.bordspelforum.com werd enkele dagen een geleden een interessante discussie geopend met als titel: "Hoeveel spellen heb jij niet gespeeld?" Tot mijn verbijstering stelde ik vast dat ik ongeveer 30% van mijn huidige collectie nog niet heb gespeeld, dat zijn er een kleine 300. Ik zit hier nu met een met ijsblokjes gevuld washandje op mijn hoofd en onder doktersbegeleiding deze bijdrage te schrijven want ik ben er nog altijd niet van bekomen. Ik ben, nadat mijn oudste dochter me weer had bijgebracht en het obligate "Gaat het papa?" had geuit, onmiddellijk in mijn archieven gedoken ter verificatie. Ik speel ongeveer een 60-tal nieuwe spellen per jaar. Ik zal dus ongeveer 5 jaar nodig hebben om mijn schade in te halen. En dan moet ik ze nog allemaal uit mijn eigen voorraad halen. Het rood-alarm-lampje is ten huize van ondergetekende serieus beginnen flikkeren. Actie dringt zich op. Vanaf nu elke avond spelavond bij mij thuis. Concerten, theaterbezoeken, feestjes, vriendenbezoeken, familieraden, sportactiviteiten, alles wordt tot nader order afgelast. Er wordt vanaf nu alleen nog maar gespeeld. Behalve met mijn voeten. Deze blog? Valt nog te bezien. Alhoewel, hij blijft misschien uiteindelijk nog mijn enige contact met de buitenwereld.

U mag mij komen redden. Maar wilt u dan de nieuwste van Knizia eens meebrengen? Merci!

 

Dominique

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik huppel vrolijk en spelend door het leven. Nochtans drink ik geen alcohol. Toch heb ik enkele dagen geleden meerdere cafés gerund, grote brouwerijen bestuurd en het bloed onder de nagels van enkele vrienden-bierkenners gehaald.

We hebben Goldbraü gespeeld.

Aan de hand van mijn, uiterst persoonlijke, tien spelgeboden een bespreking. Ik heb eerder aangekondigd dat het eerste slachtoffer van het "tien geboden-systeem" Battlelore ging zijn maar gezien die bespreking nog wat extra schaafwerk behoeft laat ik Goldbraü er even tussen. Battlelore komt eraan in de loop van deze week. Beloofd.

Goldbraü dus.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Wij zijn bierfanaten. Wij ademen, wij leven bier. Wij zijn biermoguls. Wij hebben onze begerige ogen laten vallen op een zestal gezellige cafés en een viertal degelijk gestructureerde en uitermate goeie kwaliteit leverende brouwerijen.

Maar het kan beter; t.t.z., wij kunnen het beter. We gaan ons inkopen en dan nog het liefst én in cafés én in de brouwerijen die ze bevoorraden. Twee vliegen in één klap. We kopen aandelen aan, plaatsen onze stromannen (lees bazen) op strategische plaatsen, breiden de capaciteit (terrassen) van onze cafés uit voor meer opbrengst (liefst ten koste van de concurrenten), regelen voordelige contractjes met de bevoorradende brouwerijen en sturen de dronkelap op de etablissementen van onze collega’s af zodat hun reputatie, en daardoor ook hun omzet, daalt. Tegelijkertijd proberen we die knappe serveerster aan te werven, die met "the big boobies". Die trekt klanten aan als honing Winnie De Poeh. Meer klanten betekenen immers meer geld. Meer geld betekent meer mogelijkheden. Meer mogelijkheden betekent meer kansen op de overwinning. En daarnaar streven we uiteraard: de overwinning. De eer. De glorie. Drie keer zeven dagen gaan we in zware concurrentie met die andere zogezegde bierkenners. Na elke week worden we uitbetaald. Na drie weken staat de winnaar vast. Die met het meeste geld. Ik dus (wilt u alstublieft stoppen met lachen? Dank u.).

Thematisch goed onderbouwd? Goldbraü? Zelfs ik, nooit enige vorm van alcohol tot mij nemend, onder welke vorm dan ook, was onmiddellijk verkocht. Thematiek? Met hopen.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Tja, het had een beetje duidelijker gemogen. Er blijven een aantal vragen onbeantwoord. Mag je een aandeel dat je op hand hebt op elk moment uitspelen? Als je het zesde aandeel van een brouwerij of een biertent uitspeelt, verdwijnen dan onmiddellijk blokjes van de spelers die maar één aandeel hebben van het bord en mag je daarna jouw blokje plaatsen of verdwijnt jouw blokje onmiddellijk mee als je er eveneens maar één aandeel hebt? Bewegen de dronkelap en de knappe serveerster (over deze laatste later meer) in uurwijzerzin of mogen ze eender welke kant op? In de Engelse versie is hierover geen letter te bespeuren. De Duitse versie daarentegen is formeel: in uurwijzerzin! Een gouden tip voor alle spellen die u op tafel legt: baseer u op de originele spelregels, onder alle omstandigheden, zelfs al heeft u te maken met een oud Cantonees dialect uit Guangdong..

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Bijna geen reden tot klagen. Mooi spelbord, degelijke functionele kaarten en fiches, houten blokjes, pionnetjes en hekjes om onze terrasjes af te bakenen. Het materiaal nodigt echt uit tot spelen. Briefjesgeld is altijd een gefrutsel, vooral in bordspellen, en Goldbraü maakt hierop geen uitzondering. De fiches van de dronkelap en de knappe serveerster zijn ook maar zozo. Schoonheid is in Duitsland blijkbaar een erg rekbaar begrip want als we onze knappe serveerster vol verwachting van een beetje naderbij aanschouwen blijkt ze niet zozeer over "big boobies" te beschikken, dan wel over een indrukwekkend brede kin, zo eentje waarmee je gerust het viaduct van Vilvoorde kunt ondersteunen. ’s Nachts tegenkomen? Hartaanval! Overdag tegenkomen? Klein omwegje! Bij valavond? Kan beide kanten uit, afhankelijk van de kwaliteit van uw ogen.

Nog een verschil tussen de Engelse en Duitse versie. Bij deze laatste worden mooie ronde bierkaarten geleverd, bij de Engelse is het vruchteloos zoeken.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Absoluut, eens je de regels onder de knie hebt. Het opzetten en de spelvoorbereiding kunnen op een wipje en voor je het weet ben je bezig.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

Geen noemenswaardige problemen hier. Misschien konden de fiches van de brouwerijen onderling wat meer van kleur verschillen, maar een kniesoor die daarop let.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Tja, er circuleren kaarten hé. En je hebt een starthand die je willekeurig krijgt toebedeeld. Je kunt kaarten kopen van de dichte trekstapel en dan weet je nooit wat het (nood)lot je (mis)gunt. Je kiest je acties (drie mogelijkheden) door één van je keuzekaarten gedekt voor je op tafel te leggen en ze daarna gelijk met je medespelers om te draaien, het "ik denk dat jij denkt dat ik denk dat jij dat gaat doen en daarom doe ik dat net niet,of misschien net toch wel omdat ik denk dat jij denkt dat ik ga bluffen en ..". Heb je als enige een bepaalde actie gekozen levert dat extra voordelen op onder de vorm van een extra actie of goedkoper aankopen. Dat zijn zaken die je niet helemaal in de hand hebt. Een afknapper voor bepaalde spelers onder ons, in mijn ogen een perfecte mix. I loved it.

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Met hopen. "Heleba, blijf eens van mijn terras af." "Verdorie, komt die zatlap nu weer op mijn terras zitten!" "Eindelijk, daar is mijn nieuwe serveerster van Randstad. Goeie God, dat van die kin hadden ze er wel mogen bij zeggen." "Hoe, gij wipt mijn baas zomaar buiten en neemt mijn café over? Awel, ge moogt het allemaal hebben, en die met haar dikke kin erbij!"

Gij zult niet te lang duren.

Wij speelden een dikke twee uur. Deels door onderlinge discussies op allerhande terrassen over de regels, deels door nadenkers, deels door de payday-momenten, die toch wat geld- en telgegoochel inhielden en langer duurden dan voorzien. Ongeveer een uur staat er op de doos. Een ietsiepietsie overdreven. Dat haal je misschien na herhaaldelijk spelen, maar zeker niet de eerste keer.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

’t Is misschien iets te ingewikkeld voor nieuwkomers, maar toch heeft het potentieel. Het spelmateriaal nodigt uit en de sfeer aan tafel trekt zeker nieuwsgierigen aan. Wie weet zit er af en toe een bekering in.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

De nacht na het spelen heb ik constant terrassen vergroot en die van anderen verkleind, zatlappen weggejaagd, beursnoteringen van wereldspelers op de biermarkt gekelderd, serveersters met grote kinnen ontslagen en in de plaats eigenhandig Keira Knightley-types geselecteerd en aangeworven. Dat zegt genoeg denk ik.

Dit spel smaakt, hips (sorry), naar meer.

PH 278

 

Dominique

 

Goldbraü (Zoch / Rio Grande Games: 2004)

Franz-Benno Delonge

3-4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

 

Essen 2007. De doorwinterde bord- en kaartspeler behoeft geen verdere uitleg.

Sedert begin augustus ben ik aan mijn persoonlijke voorbereiding van dit evenement begonnen. U mag zich daar het volgende bij voorstellen:

Elke ochtend een bosloop van een vijftal kilometer, beladen met twee enorme plastic zakken die gevuld zijn met de zwaarste spellen uit mijn persoonlijke verzameling.

Het bezoeken van zoveel mogelijk massamanifestaties in het gezelschap van bovengenoemde plastic zakken (met inhoud) met als doel het perfectioneren van mijn wurmtechnieken.

Dagelijks een uurtje schreeuwtechnieken inoefenen, met als centrale kreten: "Hande ab!. Das ist mein spiel!", "Haben sie eine tüte bitte?" en "Küken sie da mal! Ein elefanten mit ein laufrechjen!".

Dagelijks een uur intensief trainen in het creatief vullen en maximaal benutten van vrije autoruimte.

Het in elkaar knutselen van honderden (valse) wegwijzers met "Essen: Spiel 2007" erop dewelke ik een dag voor aanvang van de beurs her en der inplant en die zonder uitzondering richting Wit-Rusland zullen wijzen.

Enkele overvallen op Fortis, KBC, het snoepwinkeltje van Lola en Pola in D. en frituur "In De Volle Frietzak" te A.

Voila. U bent gewaarschuwd. Gaat u naar Essen, u gaat het tegen mij afleggen. In alle hierboven genoemde disciplines zal ik u overtreffen. Dit neemt natuurlijk niet weg dat u nog altijd kunt gaan voor de tweede plaats.

Men vroeg mij onlangs nog naar welke spellen ik uitkijk.

Men vraagt, ik draai. Hieronder staan ze, mooi alfabetisch gerangschikt.

Agricola (Lookout Games): ik weet er verder niets van, maar het is van Lookout Games, dus even checken.

Amyitis (Ystari): een titel van Ystari is altijd een kijkje waard. Trouwens, een spellenfirma die zich Ystari noemt kan, gezien mijn fascinatie voor het Tolkien-universum, in mijn ogen weinig verkeerd doen.

Beowulf The Movie Boardgame (Fantasy Flight Games): niet te verwarren met Beowulf, The Legend, dat eerder ook al door FFG werd uitgebracht (en trouwens zeer is aan te raden).

Big City (Valley Games): haalt Essen mogelijk niet maar very high op mijn wenslijst. Nieuwe uitvoering, nieuwe gebouwen. Ben benieuwd.

Cold War: CIA vs KGB (Fantasy Flight Games): een kaartspel (heb ik een zwak voor) voor twee spelers waar ik erg naar verlang.

Condottiere (Fantasy Flight Games): heruitgave. De Tarotkaarten-stijl is naar het schijnt verdwenen, da’s dus minder en het spel is ook compacter dan zijn voorganger. Maar er zijn een paar nieuwe kaarten en wat kleine regelaanpassingen die me interesseren.

Container (Valley Games): zal waarschijnlijk in Essen nog niet beschikbaar zijn maar het productieproces wordt in afwachting door ondergetekende intensief gespot.

Cuba (Eggert Spiele): naar het schijnt een "must buy", daarom zal dit spel met de nodige argwaan door ondergetekende worden benaderd. Maar benaderen zal ik het.

El Capitan (QWG): gewoon om even na te gaan wat er van Tycoon nog is overgebleven, hopelijk nog veel. 

Medievalia (Giochix.it): ik weet er begot niets van maar de kaartjes lijken me leuk.

Ming Dynastie (Hans Im Glück): gewoon omdat het een Hans Im Clück is.

Mr. Jack expansion (Hurrican): ik geniet van Mr. Jack, dus waarschijnlijk ook van de uitbreiding.

Municipium (Valley Games): waarschijnlijk niet in Essen. Doet wel regelmatig "bliep" op mijn radar.

Mykerinos Expansion (Ystari): Mykerinos is leuk, dus de uitbreiding waarschijnlijk ook.

Neurochima Hex (Portal): klein, maar fijn wargame dat zich afspeelt in de toekomst.

Patrician (Amigo / Mayfair Games): is ondertussen al verschenen en al voorbesteld bij mijn favoriete spelleverancier. Het is een Schacht, het is uitgegeven door Amigo, het is goedkoop en het past perfect binnen mijn tien spelgeboden. De keuze was snel gemaakt.

Perry Rhodan (Kosmos): sf tweepersoonsspel waar ik heel benieuwd naar ben.

Phaistos, Monument of Antiquity (Mayfair): gewoon voor de titel alleen al. Doe uw medemens eens een plezier en vraag daar eens naar in een drukbezochte spellenwinkel.

R-Eco (Z-Man Games / Kawasaki Fatcory / Japon Brand / Grimpeur Brand): vorig jaar laten liggen in Essen en dat zal me nu niet overkomen. Een hele leuke.

Race For The Galaxy (Rio Grande Games / Ystari): San Juan in space! Say no more. Of misschien moet ik toch even zeggen dat een verschijning tegen Essen zeer onzeker is.

Revolte im Rom II (Queen Games): tegenstrijdige berichten over deze. Wel of niet in Essen? Er wordt zelfs getwijfeld aan het verschijnen überhaupt. We zien wel. Ik beleef heel veel plezier aan Revolte Im Rom, dus op mijn wenslijstje.

St. Petersburg Expansion (Rio Grande Games): tja..

Ticket to Ride Switzerland (Days Of Wonder): een kaart voor twee of drie spelers, meer niet, maar gezien mijn verslaving aan deze kaart in de computerversie een gegarandeerde aankoop.

Traders of Carthage (Z-Man Games / Kawasaki Fatcory / Japon Brand): hou u maar vast want het gele gevaar komt langs alle kanten op de spellenwereld afgestormd. Ze hebben nog wat te leren op het gele continent als het op spellen ontwerpen aankomt, maar ze zijn niet een klein beetje op de goeie weg.

Wings of War Deluxe Edition (Nexus): voor de, hoop ik toch, prachtige vliegtuigjes.

Dit zijn de dingen waar deze eenvoudige mens naar uitkijkt.

Ziet u in Essen een uiterst actieve knappe man met een uitermate gespierd en afgetraind lichaam, zeulend met enkele enorme plastic zakken alsof het pluimpjes zijn, dan weet u hoe me aan te spreken. Ik wil dan gerust met u even een cappuccino gaan drinken en even bijpraten, laat ons zeggen voor een halve nanoseconde, maar daarna moet ik onmiddellijk weer door. Duty calls!

Dominique

 

 

 

Naar aanleiding van mijn vorige bijdrage, waarin ik melding maakte van mijn spelgebod "Gij zult niet te lang duren", vroeg iemand me enkele dagen geleden welke mijn spelgeboden dan wel mogen zijn.

Het antwoord rolde er onmiddellijk uit. Hier zijn ze:

1. Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

2. Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

3. Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

4. Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

5. Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

6. Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

7. Gij zult sfeer en interactie creëren.

8. Gij zult niet te lang duren.

9. Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

10. Gij zult mij doen verlangen naar meer.

U ziet, naar analogie met die van Die Van Hierboven zijn het er ook tien en inhoudelijk minstens even sterk.

Vanaf mijn volgende bijdrage zal ik mij uitdrukkelijk door deze geboden laten leiden indien ik spellen onder het vergrootglas hou. Eerste slachtoffer, over een paar dagen: Battlelore.

 

Dominique