Vasco Da Gama (What’s Your Game?-Rio Grande-Lautapelit.fi)

Of Vasco zal uitvaren op 22 oktober is nog zeer de vraag. Er gaan geruchten dat het schip nog niet volledig waterdicht is en nog een jaartje in het droogdok zal liggen. Ach, geruchten zijn geruchten. We zullen na het afstappen ter plaatse de nodige vaststellingen wel doen.

De eerste indrukken zijn lovend, maar ik heb ondertussen al lang geleerd daarmee op te passen. De indruk van mijn eerste lief was ook overweldigend en zie waar we geëindigd zijn. Varen En Verkopen In Het Verre Verleden is trouwens al zo dikwijls de revue gepasseerd dat het een beetje afgezaagd wordt. En de handelingen die men in dit spel wordt geacht met veel speelvreugde te doen ook. Want wat lezen wij op BGG? Tile Placement, Variable Player Powers, Variable Phase Order en – hou u vast – Worker Placement. Dat tempert een beetje mijn enthousiasme. Maar niet dat van de hardcore speler waarvoor dit is bedoeld. Zij kunnen weer steunend, zuchtend en diep fronsend een 90-tal minuten vol aan de bak.

Wat wél voor Vasco Da Gama spreekt is de schoonheid van uitvoering. Daar krijg je bijvoorbeeld in de discipline kunstschaatsen veel punten voor. Italiaans design hebben we hier. En werden de Italianen onlangs door de Duitsers niet verkozen tot het meest aantrekkelijke volk van Europa? Maar schoonheid went. Vrij snel zelfs, dus laten we hopen dat het inhoudelijke aspect in verhouding recht evenredig is met al dat moois.

Een veeg teken is dat er op 22 augustus jongstleden nog naarstig werd gezocht naar vertalers Duits en Frans, wat het ergste doet vermoeden voor de bijsluiter.

What’s Your Game? Het is een verduiveld goeie vraag. Of het antwoord daarop Vasco Da Gama is valt nog even af te wachten.

Tot morgen!

Dominique

Colonia (Queen Games)

Laten we ons overzicht rustig verderzetten met een spel waarover we praktisch geen informatie hebben, maar er wel gegarandeerd zal zijn.

Dan hoef ik minder te schrijven.

Het spel heet Colonia, de uitgever heet Queen Games en de auteurs heten Dirk en Barbara Henn, mogelijk familie van elkaar.

Wat weten we nog? Colonia is voor de hardcore spelers onder ons, zij die zich zo graag “de echten” noemen. Ik noem ze, naar analogie met de nu nog voortreffelijke tv-serie Lost, “The Others.” The Others duiden de stand van Queen nu al best aan op hun grondplannetje.

Wat we nog weten is dat het een erg mooi spel is dat in een grote doos zal zitten – formaat Shogun – en dat die doos een aanzienlijke hoeveelheid houten onderdelen bevat. The Others, zelf ook meestal behorend tot een hogere gewichtsklasse omwille van het veelvuldig zittend spelen en daardoor kortademig, zorgen dus best voor extra dragers of een trolley. Want zoals we later zullen zien gaan zij nóg het een en ander richting gezellige huiskamer moeten dragen.

Queen doet zijn reputatie van geheimhouder van zijn Spiel-catalogus weer alle eer aan. Niet teveel prijsgeven denkt men daar, want speculeren levert uiteindelijk meer gepraat op dan weten. Het lucratieve van wandelgangen, dat hebben ze goed bekeken bij Queen. Het gevolg zal zijn dat de Queen-stand weer druk bezocht zal worden, al is het maar uit nieuwsgierigheid. En als een aantal van die nieuwsgierigen ook financieel overstag gaat is dat voor Queen mooi meegenomen.

Voor de veelspeler dus. En voor de niet-veelspelers mogelijk een verademing na het figuurlijk toch wel wat te licht uitgevallen en teleurstellende Montego Bay.

Tot morgen!

Dominique

Belofte maakt schuld.

Daar gaan we.

Schwarzes Gold (Mücke Spiele)

Toen ik de doos en het materiaal van dit spel voor de eerste keer onder ogen kreeg had ik een ongelooflijke déja-vu. Giganten anno 2009. Quasi dezelfde doos en materiaal, alleen hier en daar andere kleurtjes. Giganten was uitstekend, zowel speltechnisch als thematisch, en als u op Spiel aan de tweedehandsstandjes passeert moet u er zeker naar op zoek gaan.

Schwarzes Gold is eerder abstract. Abstracte spellen bevinden zich in een universum waar ik mij meestal ver van hou. Maar er zijn spelers die nog nooit van het woord “thema” hebben gehoord en zich tot een spelorgasme laten brengen door het verplaatsen van een knikker van het ene gat naar het andere. Misschien is dit spel wel de eerste voorzichtige aanzet voor een overstap naar een spel waarbij liefhebbers van het abstracte zich “iets kunnen voorstellen.” Veel zal blijken uit hun taalgebruik tijdens dit spel. Zegt er eentje: “Ik leg nu dit plastieken vierkant naast deze plastieken parallellepipedum om straks hoog te kunnen scoren” is er voor de speler in kwestie geen hoop meer. Zegt hij: “Ik plaats nu mijn boortoren naast dat uitgebreide olieveld om later veel olie te kunnen oppompen en veel geld te verdienen” behoort een naadloze overstap naar een themaspel zeker nog tot de mogelijkheden.

Dát zou wel eens dé verdienste kunnen zijn van Schwarzes Gold.

Tot morgen!

Beste medespeler,

Daar een mens in zijn turbulente leven al eens voor onvoorziene en zeer onaangename obstakels komt te staan – obstakels die het belang van onze heerlijke hobby jammer genoeg ver overstijgen – zie ik me genoodzaakt een aanzienlijk aantal spellen van mijn persoonlijke collectie in de verkoop te zetten.

U vindt de lijst op Bordspel.com en het Vlaams Spellenarchief. Elk spel gaat weg aan de zeer democratische prijs van €10.

Hieronder de links:

http://bordspelforum.yourbb.nl/viewtopic.php?f=11&t=2395

http://spellenarchief.forumup.be/viewtopic.php?t=1469&mforum=spellenarchief

Beste medespeler,

Het is tijd.

Tijd om te reflecteren over Spiel 2009.

En u en passant te waarschuwen voor de valkuil der valkuilen: dat u overladen met totaal overbodige spellen huiswaarts keert (u moet op donderdag-, vrijdag-, zaterdag- en zondagavond op de A40 al die vervaarlijk slingerende wagens met Belgische en Nederlandse nummerplaat eens in ogenschouw nemen).

Dat de kiemen van de rampen die zich gaan voltrekken reeds volop werden gezaaid bewijst de  boost van spelverkoopberichten op fora en online tweedehandswinkels. De Essengangers verkopen massaal spellen teneinde een budget te vergaren dat ze op Spiel al even massaal weer gaan uitgeven. Het probleem is dat iedereen dat nú doet zodat de markt zo goed als stil ligt. Vege tekenen zijn het, en zeer verontrustend.

En hop, daar is mijn altruïstische kant weer. Om u tegen uzelf en anderen te beschermen bied ik u vanaf 1 september tot 15 oktober een soort vaginaal spelcondoom aan, een condoom dat u zal behoeden voor onnodige bevruchtingen door subtiel geëjaculeerde spelmacellen van uitgevers allerhande. Niks erger dan dat u achteraf met een hoop ongewenste bordspellenkindjes in uw huiskamer zit en u de weg naar uw Wii niet meer vindt.

Ik ga dat condoom aanbrengen met behulp van korte, maar krachtige en hoogst persoonlijke mijmeringen over wat er in oktober in de “Messe Essen”  uw richting uitkomt, of beter: de richting van uw portefeuille.

Ik ga uiteraard niet alles wat op Spiel verschijnt bespreken. Ik beperk me tot wat ik zelf de moeite van het aanhalen waard vind. Ten goede of ten kwade.

“Bij mij zijt ge veilig.” Het is een gevleugelde uitspraak van cabaretier Wim Helsen. Deze profetische woorden zijn nooit méér van toepassing geweest op u en mij dan vandaag. Een gouden raad voor als we vanaf volgende week samen op weg gaan: blijf in mijn buurt, kijk niet om en kijk vooral niet in hun ogen.

Tot dinsdag!

Dominique

Ik hou niet zo van het Franse chanson. Edith Piaff? Het spijt me dat ik het moet zeggen, beste medespeler, maar de dwerggeit van mijn voormalige buurman zong beter. Jacques Brel? Nooit begrepen wat men in die man heeft gezien. Johnny Halliday? Een regelrechte aanslag op de goede smaak. Had Osama Bin Laden de geniale ingeving gehad Johnny al zingend richting Twin Towers te sturen, het aantal slachtoffers was veel groter geweest. 700.000 toeschouwers onder de Eifeltoren op quatorze juillet 2009 kunnen zich toch niet vergissen, zegt u? Tja, het waren voornamelijk Fransen hé.

Neen, ik heb het niet zo hoog op met de zingende Franstalige medemens. Meer zelfs, ik gruw ervan.

De spelontwerpende Franstalige medemens daarentegen, dat is een ander paar mouwen. Philippe Keyaerts, Waal in hart en nieren, kan sinds Evo in mijn ogen maar weinig verkeerd doen. De heren Bruno Cathala en Bruno Faidutti – soms bekruipt me het ongemakkelijke gevoel dat ze één en dezelfde persoon zijn – staan hoog op mijn “te volgen-lijstje”. Shadows Over Camelot heeft Serge Laget en de reeds eerder vermelde Bruno Cathala ten huize van ondergetekende een tabernakel opgeleverd, alwaar het spel samen met de uitbreiding “Merlin’s Company” achter slot en grendel wordt bewaard. Ze komen er enkel uit onder begeleiding van wierook en polifonische gezangen. Shadows Over Camelot is thuis ook het enige spel waarbij het wassen der handen vooraf verplicht is. Tot aan de ellebogen.

Veel krediet dus van mijnentwege voor de Franssprekende spelontwerpende medemens.

Maar soms gaat het ook wel eens een beetje mis.

Zelfs met de heren Laget en Cathala.

En hun spel Senji bijvoorbeeld.

Ik ga dit spel niet in detail bespreken, maar mij beperken tot mijn ervaringen tijdens mijn eerste kennismaking. Ervaringen die werden gedeeld door mijn favoriete medespelers, wiens mening ik altijd erg hoog aansla, tenzij het over Sandra Bullock gaat.

Laat ik beginnen met het positieve van Senji, want ook dat aspect is ontegensprekelijk aanwezig.

Senji is mooi. Heel mooi. Moest dit spel mij vermomd als vrouw passeren – ter hoogte van het Kruidvat in de Hasseltsestraat in Diest bijvoorbeeld – ik liep gegarandeerd tegen een parkeerautomaat op. Maar het is een spel en dan hebben we het over andere criteria wat schoonheid betreft. Een prachtig groot spelbord bijvoorbeeld, mooi afgezoomd met een scorespoor tot 80, met feudaal Japan erop. En zien we daar links bovenaan niet een detail uit het wereldberoemde meesterwerk “De Grote Golf” van Katsushika Hokusai? Kwijlsymptomen treden ook op bij het aanschouwen van de (actie)kaarten. De 18 samuraikaarten bijvoorbeeld, die elk corresponderen met een samuraifiguurtje. Ook de diplomatiekaarten (een setje voor elke speler) en de hanafudakaarten (waarvan we tijdens het spelen setjes proberen te verzamelen) zijn het bekijken en vasthouden meer dan waard. De forten, die op uw thuisbasissen worden neergezet, de “klaar in vier minuten-zandloper” en de negen gevechtsdobbelstenen zijn de afsluiters van het lijstje lekker in het oog springende spelonderdelen.

Jammer genoeg staat het spelen zelf – toch ook een niet onbelangrijk element – niet in verhouding tot de schoonheid van de onderdelen. Het eindresultaat is hier niet groter dan de samenstellende delen. Neen, 1 + 1 blijft hier jammer genoeg 1.

Om te beginnen vangt elke ronde aan met 4 minuten verplicht onderhandelen. Hierbij kan van alles en nog wat worden beloofd en uitgewisseld. En iedereen jengelt maar wat door elkaar. Niet mijn favoriete bezigheid tijdens een spel, temeer daar iemand een oogje op de zandloper moet houden. Dat leidt af. Ik heb daar in elk geval problemen mee want ik ben een man, ik kan geen twee dingen tegelijk. Speltechnisch hebben we hier dus te maken met een zeer manonvriendelijk gegeven. Dat zijn we nog niet dikwijls tegen gekomen.

Wie het eerst 60 punten haalt wint. Ook niet bepaald mijn dada. Ik hou van eindtellingen waar nog een beetje spanning inzit. Een bijkomend probleem is dat het spel neigt naar het creëren van een “wegloper”, eentje van uw spellenvrienden die er op een bepaald moment op het scorespoor vandoor gaat en vanaf dan niet of zeer moeilijk terug te halen valt. Temeer daar deze speler bij de aanvang van elke nieuwe ronde de keizer op bezoek krijgt, waardoor hij de speelvolgorde mag bepalen en daar gigantisch van kan profiteren.

Japan is Japan, niks aan te doen, maar afhankelijk van je startpositie op het spelbord ben je bevoor- of benadeeld. Aan het randje ben je minder vatbaar voor aanvallen en dat is dus ideaal om tijdens de orderfase wat extra hanafudakaarten op hand te nemen. Je kunt wel altijd via de zee aangevallen worden maar als je aanvaller pech heeft kan hij wel een paar eenheden verliezen voor hij ook maar een voet aan land heeft gezet. Een potentiële agressor denkt wel even na vooraleer hij zo een campagne inzet.

Het verzamelen van setjes dan. Kijk, setjes verzamelen, dat is nu wél een beetje mijn dada. Maar er zijn grenzen, vooral die van mijzelf, en die worden in Senji zwaar overschreden. Alsof dat nog niet genoeg is worden we in het eindspel nog eens geconfronteerd met eindeloos optimaliseren bij het afleveren van de setjes in kwestie. Lees: er wordt een beetje veel geteld en opnieuw geteld en voor alle zekerheid herteld en daardoor gaat de rem erop. En het spel duurt al lang genoeg.

De overzichtelijkheid dan. Wat mij betreft was die voortdurend zoek, ondanks het feit dat de spelregels voortreffelijk werden uitgelegd. Er zijn teveel verschillende elementen die in elkaar moeten klikken. Er is zoveel om rekening mee te houden. Pas naar het einde toe begon zich bij mij enige Senji-vaardigheid af te tekenen. Meerdere spelsessies, liefst met dezelfde spelers, zouden dit probleem kunnen uitvlakken. Oefening baart immers kunst. En het spel wordt dan mogelijk iets leuker, zoals alle dingen de levens die je enigszins onder controle hebt. Maar net als ik had geen enkele van mijn medespelers na afloop zin om ooit nog oefeningetjes in Senji-spelen te doen. Voorwaar een veeg teken.

Anderhalf uur staat op de doos. Het is algemeen geweten dat uitgevers graag een loopje nemen met het aspect tijd. Zij gebruiken blijkbaar een totaal andere tijdsindeling dan wij, de normale en spelende mens. Less is more, daar gaan ze blijkbaar van uit. 180 minuten verkopen minder goed dan 90, vandaar altijd dat afronden naar beneden. Senji is in hetzelfde bedje ziek. Doe er maar minstens anderhalf uurtje bij, zeker voor uw eerste afspraakje. Wij speelden ongeveer drie uur met z’n vieren, en wij spelen altijd zonder grübler. Wat gaat dat geven als men met z’n zessen aan de slag gaat?

Besluit: niks voor mij. En mogelijk ook niks voor u aangezien mijn medespelers óók zoiets hadden van; “Nooit meer!” Maar let op, dat waren wij. Vandaar het woordje “mogelijk” in de vorige zin. Ik heb het gevoel dat er wél spelers zijn die iets gaan hebben aan een uitgebreide verkenning van Senji. Zij die Samurai & Katana (Tilsit) goed vinden bijvoorbeeld. Of Shogun (Queen Games), al ligt deze laatste speltechnisch wel iets verder verwijderd van Senji dan S&K.

Op elke pot past immers een deksel, nietwaar?

Dominique

 

 

Senji

Asmodée, 2009

Serge Laget en Bruno Cathala

3 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

90 minuten

9 seconden 58 honderdsten. Als Usain Bolt onverwacht bezoek heeft is dat de tijd die hij nodig heeft om naar de bakker 100 meter verderop te lopen.

Dat lijkt imposant.

Maar dat is het niet.

Toch niet in vergelijking met mijn exploot van een vijftal jaar geleden. Toen won ik een spelletje Saga in welgeteld 5 seconden 84 honderdsten. Zonder rugwind.

U mag uw mond weer sluiten.

Saga (Yuhodo), beste medespeler, is één mijner Japanse lievelingetjes. Samen met Masquerade, Fairy Tale en Master Of Rules bekleedt het een prominente plaats in mijn kaartspellenkast, afdeling Verre Oosten.

Saga heeft mij voor zich gewonnen door middel van een geslaagde frontale aanval op enkele belangrijke zwakke plekken van mijn breekbare spelershart, namelijk:

De snelheid van uitvoering

5 seconden en 84 honderdsten, dat is niet niks. Als men dit ritme aanhoudt kan men dit spelletje – schudden en delen meegerekend – ongeveer 120 keer spelen in een uurtje. Dat record zal echter niet snel worden geëvenaard, laat staan gebroken. Het was een extremely lucky shot, maar het was wel van mij.

De snelheid van uitleggen

Dit spelletje kent een eenvoud waarvan de nekharen van elke hardcore speler overeind gaan staan. Ik vind dat een erg interessant gegeven. Zal ik de regels eens uitleggen? Elke speler krijgt vijf of zes kaarten op hand. De rest van de kaarten vormen een trekstapel. Tijdens uw beurt trekt u ofwel één kaart of speelt u kaart(en) uit. Kaarten van dezelfde soort mogen in setjes worden uitgespeeld. Uitgespeelde kaarten worden voor de speler open op tafel gelegd. Als de uitgespeelde kaart een actie genereert en/of de spelersvolgorde beïnvloedt voert u die verplicht uit. Daarna is de volgende speler aan de beurt. Het spel eindigt verplicht als de trekstapel leeg is en vrijwillig als u uw poezelige handje hebt leeg gespeeld of een totale kaartwaarde van minstens 20 punten op datzelfde poezelige handje heeft. Wie, afhankelijk van de manier waarop het spel is beëindigd, de meeste punten heeft, wint. Voor een langer (!) spel kunnen meerdere “handjes” worden gespeeld.

De prachtige en stevige kaarten

Mooi om naar te kijken, stevig om mee te spelen. En handig om te sleeven.

De kleine doos

Ik heb een zwak voor een grote hoeveelheid spelplezier in een kleine doos. Omgekeerd – een kleine hoeveelheid spelplezier in een grote doos – heb ik al veel te vaak meegemaakt. Daarom voel ik mij meer en meer aangetrokken tot kleine doosjes, net zoals een hele hoop vriendinnen uit mijn nabije omgeving, al focussen die op een andere inhoud.

De drie snelwegen die u naar de overwinning leiden

U speelt subtiel uw hand leeg, u speelt subtiel uw hand boordevol in de hoop meer dan 20 punten op hand te krijgen of u speelt tot de trekstapel is leeggehaald. In het eerste geval telt de totale puntenwaarde van de kaarten die u voor u hebt uitgespeeld (bij uw medespelers wordt de waarde van hun handkaarten daarvan afgetrokken), in het tweede geval wordt bij alle spelers de waarde van de handkaarten van de uitgespeelde kaarten afgetrokken en bij het verbijsterd vaststellen dat de trekstapel leeg is wordt, eveneens, bij iedereen de waarde van de handkaarten afgetrokken van de totaalwaarde van de uitgespeelde kaarten.

U mag zelf het einde van het spel afkondigen

Dat is nu eens iets dat ik graag doe, beste medespeler. Er komt een moment dat u mag zeggen: “Gedaan!” Het mag ook een andere uitroep zijn, maar u mág. U mag deze uitroep ook garneren met een afgrijselijke lach.

De subtiliteit die u in uw spelsysteem kunt inbouwen

Hier steekt meer in dan men op het eerste gezicht vermoedt. Lees de drie snelwegen hierboven er nog eens op na, link deze eens aan de volgende kaarten en zet uw hersenen nog eens aan het werk: de Koning (verwijdert alle kaarten uit de trekstapel behalve de onderste), de Heks (u trekt drie kaarten), de Handelaar (u kiest een andere speler die twee kaarten trekt), de Heldin (mag enkel met de andere heldin gespeeld worden: leg al je handkaarten op de aflegstapel), de Bard (elke speler geeft één kaart door aan zijn linkerbuur) en tenslotte de Demon (u mag deze kaart niet uitspelen). Dat zijn er enkele die u, afhankelijk van wat zich op het tafeloppervlak afspeelt, een waaier van mogelijkheden geven om uzelf te steunen of anderen extreem dwars te zitten.

U kunt alle kanten op

Bepaalde kaarten geven u nog een extraatje mee. U kunt het spel in tegengestelde richting sturen als u wilt, of u kunt nog eens opnieuw, of u zorgt ervoor dat de speler links of rechts van u zijn of haar beurt moet overslaan. Dat zijn leuke dingen voor spelende mensen.

Het is spannend

De drie paden naar de overwinning zijn ondanks de goede straatverlichting toch niet helemaal veilig. Het oppotten van kaarten naar de 20 puntengrens is verleidelijk maar wordt door uw medespelers ongetwijfeld opgemerkt, door de ene al wat sneller dan de andere. En dan gaan ze u counteren door kaarten uit je hand te jagen. Het leegspelen van je hand met als doel het hoogst te scoren met je uitgelegde setjes is ook niet van enig risico gevrijwaard want als er aan tafel eentje de 20 puntengrens aan het opzoeken is kun je bij de eindtelling wel eens een Pineut met een hoofdletter zijn. En wat als de Demon dan in je handjes belandt? Daar zit je dan, met één kaart in je tengels die je niet kan uitspelen. En wie heeft de Koning op hand en daardoor de absolute macht over de trekstapel? Is er wel iemand die de Koning op hand heeft?

Het enige minpunt aan dit alleraardigst spelletje is dat de voertaal op de kaarten Japans is, dus ook de omschrijving van de speciale actie van de verschillende karakters. Maar dat is niet onoverkomelijk. Na enkele beurten begin je ze al een beetje te kennen en voor de vergeetachtigen onder ons bestaan er nog altijd sleeves waardoor je onder de afbeelding van de kaart een korte beschrijving van de eigenschap kunt schuiven. Of je kopieert de achterkant van de Engelstalige (!) spelregels voor je medespelers want daarop staan ze overzichtelijk en met een kleurenafbeelding weergegeven.

Vlak na mijn 5.84 exploot – hoe ik dat realiseerde kunt u mits een beetje denkwerk afleiden uit het stukje “De subtiliteit die u in uw spelsysteem kunt inbouwen” – had ik een mystieke gelukservaring die een beetje vergelijkbaar is met wat er in het onderstaande filmpje gebeurt.

http://www.youtube.com/watch?v=VNPp6x7j9I8

U begrijpt dat ik sinds die heuglijke gebeurtenis slechts één betrachting heb: dat record breken.

5 seconden 84 honderdsten. Als u ooit beter deed of doet in een spel laat het me dan gerust weten. Dan buig in deemoedig en vloekend het hoofd. En ga ik onmiddellijk aan het trainen. Voor 1 honderdste van een seconde minder.

Dominique

 

Saga (Yuhodo, 2003)

Satoshi Nakamura

3 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

Op 1 juni vorig jaar schreef ik een bijdrage met de titel “Arbeiten oder spielen? Na so was!” Deze bijdrage bevatte een lijstje met spellen die tot mijn grote vreugde doen wat ik verwacht van spellen dat ze doen: de speler ontspannen.

Zoals u weet wordt daar regelmatig zwaar tegen gezondigd. Breinbrekers en tijdverslinders worden door ondergetekende dan ook met de nodige argwaan bejegend. Meestal terecht. Niks erger dan een zware werkdag ontspannend moeten afsluiten met een partijtje Caylus.

Ik kan echter met grote vreugde meedelen dat het lijstje van 1 juni 2008 met een ontspanningsklepper van formaat kan worden uitgebreid.

De klepper draagt de naam “Long Shot” en is uitgegeven door een uitgever die mij na aan het hart ligt: Z-Man Games. De maker van het spel heet Chris Handy, mij volslagen onbekend. Al heeft een beetje research uitgewezen dat de man in kwestie toch al een paar bescheiden, zij het verder niet relevante, titels op zijn naam heeft staan. Voorbodes op zijn leukste worp tot nu toe.

Long Shot speelt zich af op de paardenrenbaan. Vooraleer u krijsend uw computer uitschakelt wil u vriendelijk maar kordaat verzoeken verder te lezen. Ik weet het, de renbaan is nu ook niet bepaald mijn favoriete biotoop – tenzij ik met een tweeloop op die gekke hoedjes zou mogen schieten – maar voor dit maak ik graag een uitzondering.

Ik zal u in enkele korte hoofdstukjes even meegeven waarom.

Daarom 1

Long Shot, beste medespeler, is beestig leuk. Dat zou voor u de eerste en enige reden moeten zijn om als de bliksem naar dit spel op zoek te gaan.

Daarom 2

Long Shot, beste medespeler, is de eenvoud zelve.

U gaat op BoardGameGeek geen 800 regelvragen over dit spel terugvinden, zoals dat bijvoorbeeld wel het geval is met Arkham Horror. Ik begin mij trouwens stilaan af te vragen of er tot op heden ooit wel iemand is geweest die Arkham Horror correct heeft gespeeld.

De regels van Long Shot zijn verrassend kort, eenvoudig en op een lekker handig klein bladformaat gedrukt. Meer moet dat niet zijn.

U opent de doos, leest een kleine vijf minuten en u bent vertrokken.

Daarom 3

Geen halfuur voorbereiding hier, zoals dat bijvoorbeeld wel het geval is bij Arkham Horror. U opent de doos, legt het spelbord op tafel, sorteert het speelgeld en geeft uw medespelers een armzalige 25 dollar (biljetten van 5, 10 en 20 dollar), legt de 104 actiekaarten tellende trekstapel op het daartoe bestemde vak op het bord, stelt de 10 paarden op, legt de 10 paardenkaarten open, sorteert de wedfiches en geeft de bewegings- en de paarddobbelsteen aan de nietsvermoedende startspeler die zich nog van zijn jas aan het ontdoen is. Vanaf dan gaat alles verschrikkelijk snel.

Daarom 4

Long Shot, beste medespeler, is op een klein uurtje gespeeld. Dit in tegenstelling tot het gemiddelde van vijf uur die Arkham Horror van u vraagt (met meestal de verkeerde regels, kun je nagaan). En omdat dit een erg leuk uurtje was wil u gelijk weer.

Daarom 5

U bent bij elke beurt betrokken partij, dit in tegenstelling tot Arkham Horror waarbij u de barstjes in het plafond ziet groter worden terwijl uw linkerbuur aan de beurt is.

Want in Long Shot jagen ook uw medespelers, gewild of ongewild, uw paard(en) vooruit. Dat is trés fun.

Daarom 6

U moet slechts kunnen tellen in een veelvoud van vijf.

Daarom 7

Het gaat vooruit. Uiteraard hoort dat ook op een paardenrenbaan, maar ik kan u zo enkele racespellen opnoemen die zo traag zijn dat u de toevallige passage van een schildpad ervaart als het voorbijrijden van een Japanse TGV.

Dobbelen, één actie doen uit vier mogelijkheden en het is al aan de volgende.

Daarom 8

U kunt de paardenmarkt op. In hoeveel racespellen kunt u datgene waarmee geracet wordt nog aankopen op het moment dat bijna drievierde van de race achter de rug is? Ik ken er niet veel en vermoed van u hetzelfde. U kunt zelfs meerdere paarden kopen als u een beetje megalomaan en egoïstisch bent. Ja, krijg maar een kleurtje.

Daarom 9

U kunt gokken in een veilige omgeving. Geen binnenvallende politie-eenheid zal u iets kunnen maken wanneer u uw handen met de duidelijke als speelgeld herkenbare briefjes in de lucht steekt. Meer nog. De kans is groot dat de dienaren der wet mee aan tafel schuiven. Dáárvoor gaan we echter snel over naar “Daarom 10”.

Daarom 10

U kunt met z’n achten aan de slag. Dan duurt het wat langer maar het plezier is er niet minder om. Alleen moet u dan misschien oordopjes in want het geschreeuw aan tafel is dan echt niet te meer te harden.

Daarom 11

De paardjes lopen af en toe in de verkeerde richting. Ik weet niet hoe u hierover denkt maar ik ben deze manier van lopen zeer genegen, vooral als ze door paarden van mijn tegenstanders wordt uitgevoerd.

Daarom 12

U mag al eens een actiekaart gaan stelen bij uw medespelers. Dat vind ik een zeer aangename handeling tijdens een bordspel.

Daarom 13

U krijgt te maken met een gezonde dosis stress. Met een hele hoop gezonde stress zelfs en dit is een goede zaak voor alle pedicuren te lande, want hun inkomsten gaan aanzienlijk stijgen door het herstellen van de bijtschade aan uw vingernagels.

Daarom 14

Geen enkele race is dezelfde. Vooraf aan onze eerste echte sessie speelden we een race met enkel de dobbelstenen. Kwestie van een extrapolatie te doen naar de waarschijnlijkheid van het gooiresultaat tijdens de eigenlijke race. Het integreren van de resultaten van dit participerend onderzoek tijdens die bewuste race heeft een aantal spelers een aanzienlijke hoeveelheid kommer en kwel opgeleverd. Herspeelbaarheid gegarandeerd dus.

Daarom 15

Smaken verschillen, maar ik vind de aanblik van het aan de gang zijnde spel prachtig.

Daarom 16

U hoeft niet te winnen om te winnen. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Arkham Horror waar u wel moet winnen om te winnen.

Ik verklaar mij nader.

U kunt dit spel ook winnen als uw eigen knolletje niet bij de eerste drie eindigt. Inzetten op paarden van anderen loont en kan, mits een goede timing en de juiste keuze bij het gebruik van actiekaarten, u op het einde de lauwerkrans opleveren.

Daarom 17

U krijgt af en toe gratis geld toegestopt doo
r de bank. Hadden we het Long Shot-principe aangaande de functie van banken in de wereldeconomie geïntegreerd, we hadden nooit een kredietcrisis gehad. Wie tekent daar niet voor?

Daarom 18

U krijgt dit verkocht aan niet-spelers.

Daarom 19

U krijgt dit verkocht aan hardcore-spelers, die tijdens het spelen van Caylus, Torres, Schaak en andere vormen van dwangarbeid het hoofd meer en meer beginnen afwenden naar die luidruchtige speltafel aan de andere kant van de clubzaal waar blijkbaar wél veel plezier wordt gemaakt.

Daarom 20

U mag aan de slag met een dikke stapel actiekaarten. Ik kan daar erg van genieten. Ik raad u wel ten stelligste aan dit spel te spelen met minstens één speler met erg grote handen. Voor het schudden.

Daarom 21

Als u verliest mag u dit wijten aan het lot. Als u wint mag u dit wijten aan uzelf.

Er wordt gedobbeld en er worden kaarten getrokken. Er zijn er die voor minder een andere speltafel opzoeken. Edoch, zij zoeken in de verkeerde richting want eigenlijk hadden ze daarvoor al gevonden. Eigen schuld. Niet erg, ze komen wel weer als ze de aangezetenen aan uw speltafel bezig zien en horen. Alleen blijft dan de vraag of deze aangezetenen hun plaatsje nog wel willen afstaan voor de rest van de avond. En nacht.

Trouwens, het is een gekende wetmatigheid dat de wereld naar chaos neigt. Ruim maar eens enkele maanden uw stulpje niet op, u zult snel doorhebben wat ik bedoel. Wel, in Long Shot krijgt u ruimschoots de kans de chaos naar uw hand te zetten. Als u dat kunt, beste medespeler, bent u een echte en verdient u meer krediet dan eender welke speler die keer op keer Reef Encounter naar zijn hand zet.

Eenentwintig daaroms waren dit. Ruim voldoende. En die staan in schril contrast met het armzalige enige hoofdstukje “Daarom niet”.

Vooruit dan maar.

Daarom niet 1

De stickertjes op de paardjes komen los. Daar moet u zelf maar iets op verzinnen. Ik heb, gezien het bovenstaande, al meer dan moeite genoeg gedaan.

Dominique

 

Long Shot

Z-Man Games, 2009

Chris Handy

3 tot 8 spelers vanaf 8 jaar

60 minuten

 

　　

Elke speler krijgt er vroeg of laat mee te maken: de blijkbaar nooit uitstervende specimen die hieronder staan opgesomd. Jammer dat Darwin niet meer tot de levenden behoort, hij zou hier een zware kluif aan hebben.

Ik kan niet om mijn verantwoordelijkheden heen. Veel belangrijker dan te waarschuwen voor de gevolgen van de Mexicaanse griep vind ik het aangewezen u te wijzen op de schade die onderstaande spelerstypes kunnen aanrichten.

Als pleister op de wonde geef ik u bij elk ettertje een tip waardoor ook u voordeel kunt halen uit diens uiterst irritante irritantheid.

Hier gaan we. In willekeurige volgorde want allemaal even erg. Met een wrange smaak in de mond maar het moet. Voor uw aller welzijn.

Het Pas Verliefde Koppeltje

Ze zijn verliefd en de hele wereld moet het weten. Tijdens het spelen worden er voortdurend lichaamssappen uitgewisseld (ook de meeste spelonderdelen komen onder te zitten), koosnaampjes gefluisterd, lichaamsdelen in elkaar verstrengeld, amoureuze blikken geworpen en gibberlachjes geuit. Samengevat: een paringsdans aan de speltafel. Makkelijk te herkennen door de aanwezigheid van het bovengenoemde en ook door de overdaad aan deodorant, parfum en andere geurmiddelen die ze gebruiken, meestal van een inferieur merk.

Doe er uw voordeel mee want uw kansen om te winnen worden aanzienlijk vergroot, tenzij één van beiden indruk wil maken op de ander waardoor die boven zichzelf uitstijgt. Meestal gaat het dan om het vrouwelijke specimen omdat die twee dingen tegelijk kunnen doen.

Advies: absoluut te mijden tenzij u kickt op de verstrengelende paringsdans uitvoerende medemens. In dat geval raad ik u aan uw hobby eens te herbekijken, u zit waarschijnlijk in de verkeerde club.

De Redenaar

Dit zeer irritante type wordt gekenmerkt door de verbale ondersteuning waarmee hij zijn of haar zetten, en meestal ook die van anderen, opkleurt. Samengevat: hij zegt wat hij denkt en zegt wat hij doet, tot in de kleinste details. Een voorbeeld, uit het spelersleven gegrepen: “Ik ga nu die fiche nemen zodat ik die actie kan uitvoeren. De andere openliggende fiches vind ik niet zo interessant en die laat ik dus best aan jullie. Nu, als ik die fiche op dat veld krijg ik waarschijnlijk vanaf ronde drie steeds weer extra inkomsten en kan ik misschien een voorspong opbouwen. Tja, maar misschien moet ik toch die andere fiche nemen want als ik deze neem kan een van jullie die andere nemen en dan kan ik misschien toch nog in de problemen komen als het verkeerd uitpakt. Even nadenken. Ik zit dus op drie in de spelersvolgorde. Dan komen jij en jij dus nog voor mij aan de beurt. Verdorie, toch jammer dat ik niet als eerste of tweede mag. Dat had de zaken aanzienlijk vergemakkelijkt. Maar ja, het is nu zo hé en ik moet toch iets doen. Geef de regels eens even door, ik moet even iets opzoeken. Mmmm. Ja, hier staat het. Ik citeer: de speler kan in zijn beurt alleen een fiche of een kaart nemen. Dat woordje of is belangrijk. Dat betekent dus dat ik niet én een fiche én een kaart mag nemen. Verdorie toch. Als dat wel zo was had ik een mooie zet kunnen doen. Weet je wat? Ik neem een kaart en neem die op hand. Zo, ik neem ze en ik houd ze op de hand. De volgende! Hé mannen, de volgende!!”

Doe er uw voordeel mee want als u dringend wat rust moet inhalen vindt u geen beter slaapmiddel. Tafels met een redenaar haalt u er zo uit omwille van het gesnurk.

De Voormalig Verliefde Samenspelers

Zich nog vaag de zoete roes van verliefdheid herinnerend, hebben we hier te maken met koppels wiens op springen staande relatie nog net voldoende cement bevat om aan de speltafel toch nog de kaart van de ander te trekken. Lees: zij helpen elkaar.

Makkelijk te herkennen aan de lange gezichten en aan de luidruchtige ruzies achteraf als geen van beiden er is in geslaagd te winnen.

Doe er uw voordeel mee want als de vechtscheiding zich aandient kunt u hem of haar misschien binnendoen.

De Gebetonneerde Alliantie

De Gebetonneerde Alliantie is een toevallig ontstane alliantie tussen twee spelers, meestal mannen, die wordt gecontinueerd omdat dat de eerste keer zo’n positieve ervaring was. Deze allianties worden in het spellenmilieu al eens “de homoconnectie” genoemd. Het gaat meestal om diehards die heel veel spellen spelen en dan nog voornamelijk samen, en de winst van één van hen staat voorop in het strijdplan. Heel moeilijk duo om te bestrijden. Kan uit elkaar gedreven worden door het organiseren van een duo- of solospel-avond, al is dat laatste écht wel het laatste redmiddel waarnaar u moet grijpen. Ook een handige tip: tijdens het spelen terloops opmerken dat u één van hen met de vrouw van de ander onlangs een hotel hebt zien binnen gaan.

Doe er uw voordeel mee door coöperatieve spellen met hen te spelen. Uw winstkansen stijgen dan aanzienlijk.

De Tijdreiziger

Dit type is voortdurend in de weer om het heilige principe van “De Tafel Plakt” te omzeilen en kenmerkt zich door het steeds weer te willen terugreizen naar het verleden. Dat verleden omvat reeds afgewerkte spelbeurten. Doel van de tijdreis: gedane beurten ongedaan maken. Ik heb het ooit meegemaakt dat een La Citta-sessie vier beurten werd teruggedraaid om de tijdreiziger in kwestie zijn mastermove alsnog te laten uitvoeren. Erg kenmerkend is ook de steeds weerkerende zin: “Had ik dát geweten had ik het anders gedaan.” waarmee een niet mis te verstane sneer naar de verantwoordelijke voor de speluitleg wordt gegeven.

Doe er uw voordeel mee want als het niet voor iedereen erg duidelijk meer is hoe de vorige beurten werden afgewerkt en u wel kunt u tijdens de reconstructie interessante zaakjes doen.

Het Onschuldige Meisje

Zeer geliefd en meer dan welkom in “De Weerwolven van Wakkerdam”, zeer te mijden in elk ander spel. Het Onschuldige Meisje, soms ook als man vermomd, probeert voortdurend in de kaarten van anderen te kijken. Brilglazen, vensterglazen, drinkglazen, spiegels, aluminiumfolie van Leo-koeken, gsm-display’s, alle middelen worden ingezet.

Makkelijk te herkennen aan de zonnebril, ook bij slecht weer. Gaat ook regelmatig naar toilet en is ook steeds vrijwilliger om drank of snoepjes te gaan halen, waarbij zij iedere medespeler persoonlijk en met een schouderklopje komt vragen waar hij of zij zin in heeft.

Doe er uw voordeel mee want terwijl het onschuldige meisje naar het toilet of om drank is kunt u in haar kaarten kijken. Maak hierover vooraf wel afspraken met uw medespelers, anders komt u ook in de problemen.

De Grübler

Ik gebruik bewust de Duitse term omdat de horror van het effect dat deze kerel teweegbrengt al enigszins in die uitspraak vervat zit. Synoniemen in het Nederlands: de nadenker, de twijfelaar, de afweger, de rekenaar, de treuzelaar. Kan een spelletje Coloretto drie tot vier uur laten duren. Als u geluk hebt. Heeft al menig speler tot wanhoop gedreven. Een zelfmoordgeval in de spellenwereld? Wedden dat er een grübler in de buurt was?.

Hulpmiddelen om dit sujet aan de leiband te houden: zandlopers, chronometers, wekkers, de sprekende klok en het plots roepen van “brand” wil ook wel eens helpen.

Doe er uw voordeel mee want u kunt ondertussen uw sms-berichten checken en beantwoorden. Neem gerust ook wat papierwerk mee naar de club en uw laptop. U kunt dan heel wat werk inhalen en op een goed blaadje komen te staan bij uw baas. U kunt eens relaxed naar het toilet of een praatje gaan slaan aan de andere speltafels. Pas met dat laatste wel op, want men durft u in dat geval wel eens verwarren met een ander uiterst irritant type: de Afleider. Indien u thuis speelt kunt u zich tijdens de beurt van de grübler lekker aan enkele huishoudelijk taken zetten zoals stofzuigen, afwassen, bedden opmaken, de wasmachine leegmaken en strijken. Ja, u kunt zelfs op het internet rustig op zoek gaan naar een interessante hobby.

De Afleider

Dit type probeert uw aandacht voor het spel te ondermijnen door over van alles en nog wat te praten, behalve over dat waar u op dat moment mee bezig bent, namelijk nadenken.

Te herkennen aan opmerkingen als: “Wisten jullie dat de posities van de twee solstitia tussen de sterren vanwege de precessie van de equinoxen elk jaar pakweg 50 boogseconden verder schuiven en dat ze toevallig rond het begin van 1999 de aangenomen hartlijn van de melkweg zijn overgestoken? Pakweg elke 13.000 jaar gebeurt dat weer. In sterrenatlassen die de equinox J2000 gebruiken is de afstand tussen de solstitia en de hartlijn van de melkweg dus maar ongeveer 50 boogseconden of 0.014 graden, en zo’n kleine hoek is alleen in heel grote sterrenatlassen te onderscheiden. Er is geen natuurkundige reden voor een verband tussen het vlak van de melkweg en het vlak van de aardbaan, en de precessie merkte er dan ook niets van dat de solstitia door de hartlijn van de melkweg gingen.” Hoed u als zo’n opmerking tijdens Graantje De Voorste op u afkomt.

Doe er uw voordeel mee want u kunt af en toe al eens iets bijleren. En u kunt er ook een sport van maken gevatte antwoorden te verzinnen zoals: “Met of zonder uw permissie, ik voel me erg genoodzaakt mijn rechter equinox met volle kracht en dit in amper één boogseconde in uw precessie te rammen waardoor uw twee solstitia aan een zodanige verschuiving onderhevig zijn dat u wordt opgezadeld met ongeveer 13.000 jaar volledige arbeidsongeschiktheid.”

Dit type speler komt nogal eens op spoedgevallen terecht.

De “Laatste? Over Mijn Lijk!-Speler”

Kenmerkt zich door het feit dat hij niet wil winnen maar wel speelt om niet als laatste te eindigen. Speelt altijd tegen de speler die het voorlaatste staat, waardoor die in de onmogelijkheid verkeert om nog kans te maken op de overwinning. Wordt erg onrustig als hij alleen op kop staat.

Doe er uw voordeel mee en pas uw tactiek aan door te spelen tegen de voorlaatste. Zorg er ten allen tijde voor niet als voorlaatste het begin van een ronde in te gaan. Zo vergroten uw kansen aanzienlijk om als derdelaatste te eindigen. In een spel met drie, beste medespeler, hebt u dan gewonnen!

De Adviseur

Subtiel sujet dat u schijnbaar helpt door goed advies te geven tijdens uw spelbeurt. Dat advies past echter in een groter plan dat maar één doel kent: winnen. Moeilijk te ontmaskeren omdat dit type meestal zeer sympathiek overkomt en oprecht met uw succes begaan lijkt te zijn. Dat maakt dit type speler extreem gevaarlijk. Zijn subtiliteit en manipulatieve vaardigheden zijn zo groot dat u er met open ogen inloopt. Zitten in het echte leven meestal in de verkoop.

Doe er uw voordeel mee want als u weet dat dit type aan tafel zit kunt u hém erin laten lopen door de indruk te geven dat hij de touwtjes in handen heeft, waarna u in het eindspel onverbiddelijk toeslaat. Dat vraagt veel en lang oefenen en ú moet daarvoor mogelijk ook een tijdje in de verkoop , maar als u het klaarspeelt heeft de bevrediging die u dan evenaart de allure van een mystieke Godservaring .

De Seksuele Focusser

Wint bijna nooit en is daardoor eerder onschadelijk maar is heel irritant omdat hij alles in een spelsessie een seksuele connotatie geeft. Voorbeelden: “Ja, ik ken wel iemand die met zo’n pion raad zou weten!” (Jungle Speed); “Nou, die Castillo, daar zou ik mijne snikkel ook wel eens in willen steken!” (El Grande); “O kijk, die wormen daar. Als we die eens stijf zouden kunnen krijgen. Hahahahaha!” (If Wishes Were Fishes);

Is meestal van de mannelijke kunne en partnerloos.

Doe er uw voordeel mee en geef hem op zijn verjaardag “Project Pornstar” cadeau. Hij is voor jaren zoet. Of leg met een paar spelers samen voor een bordeelbezoek zodat hij ontmaagd wordt.

De Spelonderdeelvernieler

Zeer gevaarlijk type omdat hij u op kosten jaagt. Heeft de neiging actiekaarten te plooien, te bijten in spelonderdelen, heel ostentatief pionnen te verplaatsen tijdens een loopspel waardoor er deuken in uw spelbord komen. Extreme gevallen durven zelfs al eens een spelbord in twee scheuren zodat het beter op tafel past. Vraagt tijdens het spelen ook specifiek naar hapjes met dipsaus.

Er bestaat ook een erg jonge versie van dit soort speler, genaamd kind.

Moeilijk te confronteren met zijn zwakheid omdat de bovenvernoemde handelingen meestal onbewust gebeuren, maar toch is ingrijpen meer dan noodzakelijk. Kaarten worden best gesleeved en als u echt helemaal zeker wil zijn raad ik u aan enkel spellen met hem te spelen die water, dipasus en bijt- en deukbestendig zijn. De mogelijkheden worden dan echt wel heel beperkt, want dan hebben we het over Duplo en Playmobil.

Doe er uw voordeel mee want als u geen eigenaar bent van het spel op tafel zijn lekkere hapjes met dipsaus lekker meegenomen.

De Betweter

Niet te verwarren met de adviseur. De Betweter heeft als eigenschap u te pas en te onpas te laten horen hoe dom u wel bent. En iedereen die zich in dezelfde ruimte bevindt mag dat weten.

Makkelijk te herkennen aan zijn zelfvoldane houding, ver achterover leunend met de kin licht omhoog en ondertussen arrogant glimlachend.

Is, zo heb ik mij laten vertellen, nogal eens werkzaam in het middelbaar onderwijs.

Doe er uw voordeel mee want als iemand ver achterover leunt is het een kleine moeite een klein zetje te geven zodat hij met zijn klikken en klakken onderuit gaat. Door de opwaartse beweging van Betweters onderbenen die daarvan het gevolg is gaat ook de tafel mee, met daarop alle spelonderdelen. Dat is mooi meegenomen als u op dat moment op het scorespoor achteraan bengelt.

Tot slot wil ik u extra waarschuwen voor de zogenaamde combo’s, die meerdere van de bovengenoemde types in zichzelf verenigen. Sommigen daarvan kunnen uw dood betekenen. U wilt bijvoorbeeld echt niet met een speler aan tafel die zowel Grübler- als Redenaarscapaciteiten in zich verenigt. Een Tijdreiziger + Grübler is ook dodelijk. U hoeft zeker ook geen tekening bij een Pas Verliefd Koppeltje waarvan de samenstellende delen bestaan uit een Afleider en een Adviseur. En als u geconfronteerd wordt met een Redenaar-Betweter loopt zelfs de Here Jezus een blokje om als u hem aanroept.

U bent gewaarschuwd. U hebt een leuke hobby. Laat deze niet vergallen door wat hierboven de revue is gepasseerd. Als ik mag kiezen tussen de Mexicaanse griep en de hierboven genoemde – Hij bedoelde het wel goed, maar kleurde hier toch een beetje té ver buiten de lijntjes – schepsels van Gods natuur, dan weet ik welke keuzemogelijkheid ik aankruis.

Ik raad u aan hetzelfde te doen.

Dominique

 

Medespeler, mag ik vriendelijk verzoeken even naar het volgende te kijken?

http://www.youtube.com/watch?v=bnMIHpdYwX8

Dank u. Dat was mijn inleiding.

En nu over naar de kern van de zaak. Het spel waar ik het me u wil over hebben is “Birds On A Wire” van Gryphon Games. Ik wil het daar met u over hebben omdat een leuk spel is met een – denk even terug aan de inleiding – erg origineel thema.

Het doel van het spel is de eenvoud zelve: op uw persoonlijk spelbord met drie electriciteitsdraden groepjes vogels zien samen te krijgen van dezelfde soort – zijnde grootte, dikte en lengte – en dan nog liefst in zo weinig mogelijk groepjes. En dat, beste medespelers, is in tegenstelling tot wat de cuteness van het thema laat vermoeden, geen eenvoudige zaak. Geloof me of niet, maar als u dit op tafel legt moeten uw hersencelletjes vol aan de bak.

Zoals aangehaald beschikt elke speler over een eigen spelbordje. Denk aan Puerto Rico, maar dan blauwer. Verder in de doos: 63 voorgeponste vogelfiches, bestaande uit 9 verschillende soorten met 7 van elk, een zwarte zak waar al die fiches in moeten, een luchtbord waar de rondvliegende vogeltjes op terechtkomen en 4 zogenaamde zapfiches. Het kenmerk van de zapfiches is dat er een bliksemschicht op staat afgebeeld. Dat roept bij u ongetwijfeld al een aantal levendige associaties op. Verder bevat de doos nog een reclamefoldertje met informatie over de andere spellen van deze erg handig “gedooste” Gryphon-reeks. Een gouden tip: vermijd vooral Gem Dealer.

Ieder dus verwachtingsvol aan tafel, elk zijn of haar bordje, luchtbord in het midden van de tafel met diagonaal de vier zapfiches erop, de zak met vogelfiches geschud en grijpklaar en – het belangrijkste van al – de oogjes goed open. Onthou vooral dat van die oogjes.

Op uw persoonlijke spelbordje bevinden zich drie elektriciteitsdraden waarop elk vier vogeltjes kunnen zitten. Die vogeltjes zoeken uw draadjes op een heel originele manier op: u trekt ze uit een stoffen zak. Een beurt is heel simpel: u trekt en u legt. Het eerste vogeltje dat u trekt mag u nog weigeren. In dat geval fladdert het naar het centrale luchtbord. U moet daarna een tweede vogeltje trekken en het alsnog op één uwer elektriciteitsdraden plaatsen. Tres simple. Maar er zijn een paar maren. Ten eerste moet een vogeltje op je draden altijd worden gelegd naast, boven of onder een vogeltje van identiek dezelfde soort. Ten tweede moet u wanneer een rij of kolom op het centrale luchtbord – waarop de voorgaande legregels trouwens niet van toepassing zijn – helemaal vol is alle vogeltjes (3 of 4) van deze rij nemen en ze vervolgens volgens de geldende legregels op uw eigen bordje inpassen. Lukt dat niet of slechts gedeeltelijk fladderen deze vogeltjes in uurwijzerzin naar de volgende speler enzoverder, tot ze eventueel weer bij u terechtkomen en u ze, gelukkig maar, eender waar op uw draadjes mag onderbrengen. Als u geluk hebt mag u ook nog de zapfiche nemen die in de volgemaakte kolom op het luchtbord ligt. Daar kan u later in het spel leuke en zeer aangename dingen mee doen.

De zapfiches dus. Een heel belangrijk spelonderdeel, ook al zijn ze maar met z’n vieren. Deze mag je opsparen en later in het spel, in plaats van het trekken van een vogelfiche, gebruiken om ongewenste vogels van een van je eigen draden of zelfs die van een andere speler te verjagen. Eén vogeltje blijft dan zitten en trekt één pootje op, iets wat mooi staat afgebeeld op de achterkant van de vogelfiche. Omdraaien dus die handel. Dat vogeltje blijft voor de rest van het spel lekker zitten en het levert je gegarandeerd een punt op bij de eindtelling. De opvliegende fluiters echter proberen volgens de geldende legregels een plaatsje te vinden bij je medespelers. Als dat niet lukt verhuizen ze gewoon naar het centrale luchtbord.

Deze migratie door het vullen van kolommen en rijen op het centrale luchtbord en het inzetten van zapfiches zijn erg belangrijk. Goed uitvogelen en vooruitzien waar bepaalde vogels gaan terechtkomen is een aan te raden basisvaardigheid als u dit spel tot een goed einde wil brengen. De juiste vogels naar uw draadjes lokken en de ongewenste wegjagen is de hier sleutel tot succes.

En het strafste moet nog komen: wie wint?

Dat, beste medespeler, is heel eenvoudig. En aan de andere kant ook zo moeilijk. Om te bepalen of u gewonnen heeft moet u uw kleinste groep van dezelfde soort vogels die horizontaal en verticaal aan elkaar grenzen bepalen. Solitaire vogels tellen niet mee. Als u meerdere kleinste groepen van hetzelfde aantal vogels hebt mag u al die vogeltjes meetellen. Gezapte vogels, die met een ingetrokken pootje, leveren elk een punt op. De eindtelling levert soms gekke resultaten op. Hebt u bijvoorbeeld een groepje van drie en twee groepen van vier scoort u slechts drie punten. Hebt u twee groepen van drie en één groep van vier scoort u zes punten.

Het speleinde komt vrolijk binnengewandeld in de ronde waarin een speler zijn twaalfde vogeltje op zijn bord plaatst of zodra een speler zes vogels van dezelfde soort in groep op zijn bord heeft liggen. Die wint dan onmiddellijk. Kniel in dat geval onmiddellijk neer voor hem of haar en vraag een handtekening, want dat is beestig moeilijk. Maar haalbaar, zoals één onzer medespelers bijna proefondervindelijk heeft aangetoond. Bijna.

Zelf ben ik nogal voor open en bloot, maar niet bij spellen. Spellen waarin je de punten van de anderen kunt uitrekenen, waar eigenlijk iedereen dat doet waardoor het spel in kwestie begint de slepen en het spelplezier als een pudding onder een stoomwals in elkaar zakt zijn niks voor mij. Bij Birds On a Wire heeft me dat totaal niet gestoord. Ten eerste omdat het tellen zo snel gaat en ten tweede omdat iedereen iedereen zit te beloeren en iedereen iedereen constant een loer probeert te draaien. U brengt op visueel vlak dan ook aanzienlijk meer tijd door op het spelbord van uw tegenstanders dan op dat van u.

Wat is hier nóg goed aan? Ondanks mijn vrees voor analyseparalyse speelde dit verrassend snel weg. Verder werd er veel gelachen aan tafel, werden er wel erg veel blikken van verstandhouding uitgewisseld, nam de neiging tot vergeefs gokken toe naarmate met dichter en dichter bij de groep van zes vogeltjes kwam, steeg de spanning bij elke ronde tot een niveau dat ik zonder aarzelen ondraaglijk zou willen noemen, kregen we te maken met spelsituaties die op slag konden veranderen waardoor tactieken in een even hoog spoedtempo dienden te worden aangepast en leden we aan het gevoel dat we het spel op bepaalde momenten niet in de hand hadden. Tot we onze monden tijdens de nabespreking plots voelden openvallen omdat we beseften dat we het naderend onheil hadden kunnen zien aankomen, hadden we onze mooie oogjes maar beter gebruikt.

Bijschuiven als u dit op tafel ziet liggen.

Dominique

 

Birds On A Wire

Gryphon Games, 2009

Carey Grayson

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

20 tot 30 minuten