Eight Epics

Het is me toch wat met de wereld. Alsof Islamitische Staat, burgeroorlogen, natuurrampen, klimaatproblemen en een ellenlange wachtlijst bij Haarwerken Smets in Boom nog niet genoeg zijn worden we nu ook nog geconfronteerd met 6 verschrikkelijke plagen die door een kwaadaardige, goddelijke entiteit op ons worden losgelaten. Denk aan vraatzuchtige draken, verschrikkelijke demonen,  religieuze cultisten, de zwarte dood, meteorietregens, een verstoring van de de balans tussen de natuurelementen en een snel dichterbij komende maan die blijkbaar nog nooit van voorrang van rechts heeft gehoord.

Het betere werk zeg maar.

Enige barrière en enige kans op redding: acht helden die – ga er even bij zitten – dobbelstenen kunnen manipuleren. 

Want de hoger genoemde rampen manifesteren zich in dit spel als dobbelsteenuitdagingen, en dus geen betere remedie hiertegen dan dobbelsteen manipulatoren.

U meet zich dus de rol aan van een Nobele Heilige, een Mirakelmaker, een Goede Demon, een Mysterieuze Zwaardmeester, een Onsterfelijke Heks, een Donkere Elf, een Onkwetsbare Generaal of een Hoge Kampvechter.

Voorwaar een indrukwekkend gezelschap, wat niet wegneemt dat ze al snel na spelaanvang om hun moesje zullen staan roepen. Alle acht, want ook als u met een lager spelersaantal de confrontatie aangaat doen ze allemaal mee. 

Een voorbeeld van een uitdaging? Die Religieuze Cultisten van hierboven vragen dat het gezelschap met achtereenvolgens 6, 7 en 8 dobbelstenen wel een heel laag ogenaantal gooit, respectievelijk 10, 9 en 8. Dan komt de vaardigheid van de Mirakelmaker goed van pas want die kan het resultaat van 2  dobbelstenen naar de regenoverliggende zijde draaien. Of de Nobele Heilige, die een levenspunt van een andere held kan genezen en in één moeite door 2 dobbelstenen mag herrollen. 

U las het goed: levenspunten. Elke keer dat een held zijn speciale kracht gebruikt verliest hij een levenspunt. Dat gebeurt ook elke keer als hij of zij de standaardactie ‘1 keer opnieuw dobbelen van 3 dobbelstenen tijdens uw beurt’, extra gebruikt.

U begrijpt al dat het in leven houden van het gezelschap tot aanbeveling strekt, want elke uitvaller zorgt ervoor dat de strop om uw nek – die bij spelaanvang al niet bepaald comfortabel aanvoelt – nog strakker wordt aangetrokken.

U en uw vrienden winnen als u alle rampspoed kunt weerstaan zonder dat het hele gezelschap het loodje heeft gelegd. De uitvallers krijgen dan een staatsbegrafenis. Slaagt u er niet in een ramp te bedwingen vooraleer alle 8 helden zijn ingezet of zijn alle helden gesneuveld is het dag met het handje, en met de wereld.

Maak de borst maar lekker nat want:

Als u op zoek bent naar een coöperatief micro kaart-en dobbelsteenspel moet u zich hier eens over buigen.

Eight Epics kan met een macro spelersaantal van 8 gespeeld worden.

Eight Epics is prima moduleerbaar, waarbij het verplicht gebruiken van de helden in een bepaalde volgorde mijn favoriet is. 

Eight Epics is uitdagend en moeilijk te winnen, en de moeilijkheidsgraad neemt toe naarmate het aantal spelers toeneemt. U kunt trouwens ook lekker solo aan de slag. 

Voor de massochisten onder ons is er ook een interessante uitbreiding beschikbaar, Eight Epics: Exceed, met extra rampscenario’s en gebeurtenissen die u ook nog eens voetje proberen te lichten tijdens uw heroïsche werkzaamheden. Als compensatie voor het ondergaan van deze extra rampspoed krijgt u af en toe een beloning.

Veel compacter kan een episch dobbel-en kaartspel niet zijn.

Geen reddingsoperatie voor u want:

Het alfamannetje komt hier helemaal aan zijn egoistische trekken. U haat het als u er voor spek en bonen bijzit.

U puzzelt niet graag.

Dobbelsteenmanagement is niet aan u besteed.

Dominique

 

Eight Epics

Kanai Factory (2015)

Seiji Kanai

1 tot 8 spelers vanaf 10 jaar

20 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 6,904

 

The Pursuit of Happiness

Kortetermijngeluk was op Spiel van vele gezichten af te lezen. Maar waar het echt om gaat, medespeler, is langetermijngeluk. Daar zal een leuke aankoop in Essen niks aan veranderen. 

In het goed managen van beide ligt de sleutel verborgen voor uw overwinning in het voortreffelijke bordspel ‘The Pursuit of ‘Happiness’, een worker placer voor 1 tot 4 spelers.

Beginnend met uw kinderjaren en verder laverend langs uw puberteit, tienerjaren, adolescentie, volwassenheid en rustige oude dag probeert u een zo rijkgevuld mogelijk leven te leiden, waarbij u het woord rijkelijk vooral niet letterlijk moet nemen. U groeit op, studeert, vindt werk, koopt spulletjes, vult vrije tijd, vindt de grote liefde en start projecten (al dan niet samen met uw tegenspelers, zo kunt u bijvoorbeeld aansluiten bij een voetbalploeg). Daarbij uw ultieme levensdoel – in uw handje gestopt gekregen bij spelaanvang – niet uit het oog verliezend. Dat kan streven naar absolute rijkdom zijn,  maar ook het minst gestresst zijn van zodra u met pensioen gaat, of de eerste zijn die in het spel aan gezinsuitbreiding doet (overspel telt niet mee).

Alles draait om langetermijngeluk, de punten die het voorgaande – al dan niet door constant materieel en mentaal te investeren – u aanlevert. Dat geluksgevoel houdt u mooi bij op het scorespoor dat het spelbord omzoomt. De grondstoffen waarmee u uw geluk genereert zijn uiteraard geld, maar ook wijsheid, creativiteit en macht. 

Na het afhandelen van uw erfenis na uw verscheiden en het evalueren van uw ultieme levensdoel weet u of u al dan niet hebt gewonnen. 

Doe het allemaal nog eens lekker over want:

Beter dan The Pursuit of Happiness gaat u in dit genre niet vinden, en ik betwijfel of dit in de toekomst nog zal gebeuren.

Qua thematische omzetting kunnen veel spellen van The Pursuit of Happiness een lesje leren.

Houdt u zielsveel van uw partner maar wilt u toch ook eens voelen hoe vreemdgaan aanvoelt? In The Pursuit of Happiness krijgt u uw kans. Kunt u gelijk ervaren hoeveel stress dat oplevert. En dat is niet goed voor uw eindscore.

U moet goed opletten welke partners u kiest. Zo zit Claire bijvoorbeeld consequent geld uit uw zakken te jagen terwijl Mel alleen met slimme jongens aanpapt. Vreest echter niet, vrouwen onder ons, het spel is voorzien van mannelijke tegenhangers. En hebt u een voorkeur voor hetzelfde geslacht is er niks dat u weerhoudt ook die relationele weg te bewandelen. Beiderzijds bedrukte partnerkaarten zorgen daarvoor. Leuk!

Het klinkt inderdaad gek, maar The Pursuit of Happiness doet erg leuke dingen met stress. Ook met het concept tijd, kortetermijngeluk, gezamenlijke projecten (een licht coöperatief randje) en gewoon niets doen wordt hier erg creatief omgesprongen. 

U kunt intens genieten van een leuk nagesprek als u de spellendoos hebt opgeborgen. Dat kan want u hebt een hele levensloop om over na te mijmeren. 

Door de grote hoeveelheid kaarten, 168 meerbepaald, is elk spel en dus elke levensloop weer anders.

De spelregels zijn duidelijk, gestructureerd en heel vlot leesbaar.

De grafische vormgeving van dit spel is prachtig en de kaarten – niet zelden voorzien van de nodige humor – zijn lekker groot en overzichtelijk. Het spelmateriaal kent geen zwakke punten.

Door lekker te freewheelen zult u dit spel niet kunnen winnen. U moet te altijde goed weten waar u mee bezig bent en goed vooruit plannen. U bent tenslotte met uw leven bezig, uw dierbaarste bezit.

The Pursuit of Happiness heeft een uitdagende solovariant in de aanbieding.

Voor u geen nieuwe levenslijn want:

U hebt al genoeg aan uw eigen miserabele realiteit. 

U bent er eentje van de soort die enkel en alleen op het uiterlijk afgaat en u vindt de doosillustratie afschuwelijk. 

U bent in dit spel toch vooral met uw eigen leventje en niet met dat van de anderen bezig. De interactie in dit spel zal vooral moeten komen van tafelpraat.

U kunt voortijdig het loodje leggen terwijl andere spelers op hun oude dag nog lekker een nieuw puntengenererend projectje aanvatten.

inderdaad, het loodje. In dit spel gaat u, net als in het echte leven, onherroepelijk dood. Dat vindt u geen vrolijk vooruitzicht.

Dominique

 

The Pursuit of Happiness

Artipia Games (2015)

Adrian Abela en David Chircop

1 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

60 tot 90 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,214

 

Daarheen en hopelijk met het onderstaande weer terug: de ‘De Tafel Plakt! Spiel 2015 Koopwijzer.

De spellen die deel uitmaken van de onderstaande lijst verdienen mijns inziens uw onverdeelde aandacht op Spiel. De mijne krijgen ze alvast, wat ú ermee doet is uw zaak.

Daar gaan we.

7 Wonders Duel (Repos Production)

Sloeg de tweespeler variant in het origineel eerder als een natte dweil in uw aangezicht in plaats van speelplezier te verschaffen, met deze volwaardige worp wordt het respect voor de spelende duo’s onder ons volledig hersteld. Uitdagend, interactief, spannend en met een overzichtelijke speelduur. Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Among Nobles (Among Meeples)

Er verschijnen hele leuke spellendingen in het hoge Noorden de laatste tijd.

Among Nobles is er eentje van.

Oorlogvoeren, intrigeren, trouwen en hertrouwen, zorgen voor een nageslacht met veel actiemogelijkheden en vredig strategisch heengaan wanneer uw tijd is gekomen. Dat zijn uw hoofdbezigheden in Among Nobles, waarvan alle actie zich afspeelt in feodaal Europa.

Dat gaat allemaal erg vlot en overzichtelijk in dit kaartspel voor 3 tot 5 spelers, waarbij u de actievelden op de kaarten zoveel mogelijk wil benutten.

Among Nobles is intrigerend, steeds weer anders, erg leuk om te doen en het gaat niet gebukt onder een bezwarend regelwerk. Speciale vaardigheden van de edelen maken het geheel af.

Automobile (Alderac Entertainment Group)

Racespellen, het blijft een moeilijk segment binnen de bordspellenwereld. Dat komt vooral omdat elk gevoel van snelheid door een statische bordspelomzetting wordt weggenomen.

Wat Automobile interessant maakt is dat uw racemonsters worden aangedreven door de brandstof hout, die hier verschijnt onder de vorm van gekleurde blokjes. Eigenlijk hebben we hier te maken met een block-building spel, voorwaar een interessante vingeroefening.

Net als bij het echte werk assembleert u uw racewagen om hem vervolgens op alle mogelijke manieren op te pompen, omringt u zich met het beste personeel en rekent u op uw onnavolgbare rijvaardigheid met als uiteindelijke doel die lauwerkrans om uw bescheiden nek te krijgen. En die lekkere pitspoes met uw champagne te bespuiten.

Na het Planes debacle volgt met Automobiles mogelijk een heropstanding van AEG in dit mobiliteitssegment.

Baby Blues (Jumping Turtle Games)

Licht en leuk familiaal, extreem interactief, humoristisch, thematisch mooi omgezet, conflictueus en tegelijkertijd toch vertederend speelplezier. Dat is, in een notendop, Baby Blues.

U werkt in een kinderdagverblijf, maar achter de schermen is er een hevige concurrentiestrijd tussen de verzorgenden aan de gang. Iedereen wil immers de prijs ‘kinderverzorg(st)er van het jaar’ binnenhalen. Dat haalt het beste in u naar boven – wat dacht u – maar jammer genoeg ook het slechtste.

Terwijl u er alles aan doet om de vijf schatten die u zijn toegewezen te verwennen deinst u er niet voor terug om de baby’s van uw concurrenten het wenen nader dan het lachen te brengen. En zo bestaat het dat u hen in het geniep voorziet van vuile luiers, hun speentjes afpakt, de batterijen uit hun muziekmolentjes verwijdert en hun babyvoeding verstopt. En dat is nog maar een greep uit uw ‘kindvriendelijk’ arsenaal. U zult echter al snel merken dat dezelfde fenomenen zich beginnen voor te doen bij uw eigen groepje, waarna een moeilijke evenwichtsoefening volgt tussen het vrolijk houden van uw koters en het aan het krijsen krijgen van de arme bloedjes die aan uw concurrenten werden toegewezen.

Gaan bij een concurrent alle vijf baby’s onherroepelijk aan het huilen wordt gekeken bij welke oppas de nog rustige baby’s de hoogste waarde hebben. Die mag zich tot opper oppasser kronen. Voor even toch, de revanche wordt immers onmiddellijk ingezet.

Ik zal het maar gelijk bekennen, de mensen achter Jumping Turtle Games behoren al jaren tot mijn beste vrienden. Een van de zaakvoerders heeft zich zelfs voorgenomen enkel gekleed in een luier promotie te voeren op de beursvloer. Vandaar dat u mij op Spiel ook regelmatig als vrijwilliger op hun stand zult kunnen terugvinden. Ik zal u daar met plezier aan het spelen zetten.

Voor de prijs moet u het ook al niet laten. 12 euro voor dit hebbeding is een weggevertje.

Blood Rage (Cool Mini Or Not)

Intrigerend, een spel waarin slecht spelen (sterven) u punten kan opleveren. Ik ruik dus een kans.

Lyrisch wordt er gedaan over de bijna bovennatuurlijke krachten waarmee ontwerper Eric Lang dit meesterwerk van de mentale tekentafel naar de stoffelijke wereld heeft omgezet. 

ik denk daar het mijne van. Dat niet zelden een of meer spelers halfweg al zo goed als buitenspel worden gezet en dat nog minder zelden de eindscores extreem ver uit elkaar blijken te liggen, is niet bepaald geruststellend. En de wetenschap dat de miniaturen zelfs geen krimp geven als u ze met volle kracht tegen de grond of muur smakt, dagelijkse routinehandelingen die ons spelliefhebbers blijkbaar worden toegedicht, is ook al niet van die aard om kreunend van verlangen richting spellenboer te zwijmelen.

Maar toch.. 

Castellion (Z-Man Games)

U begint zich stilaan af te vragen wat het Oniverse eigenlijk heeft misdaan waardoor het constant ten prooi moet vallen aan initiatieven rond massavernietiging.

Maar soit, het is goed voor u, want dit is amusement van de bovenste plank.

Dit tegel aanglegspel, op uw eentje of met een lotgenoot speelbaar in een erg intens kwartiertje, moet de tüte in omwille van de compactheid, de intensiteit van hierboven, de uitdaging, de keuzestress en de verslaving die gegarandeerd de kop zal opsteken omdat u dit spelsysteem absoluut eens wil verslaan. Het Oniversum zien en sterven, zoiets ongeveer. Ik wens u veel geluk.

Lees mijn bespreking van Sylvion er even op na en u weet ongeveer wat u te wachten staat.

Celestia (BLAM!)

Voor zij die de zoektocht naar Cloud 9 ondertussen al hebben opgegeven is dit erg goed nieuws.

Meer nog, het zou wel eens kunnen dat Celestia door de speltechnische aanpassingen het speelplezier van Cloud 9 overtreft. Zo zijn de overwinningspunten, in tegenstelling tot de voorganger, niet zomaar open en bloot af te lezen waardoor u eigenlijk niet helemaal zeker bent hoe goed of hoe slecht uw tegenstanders er voor staan. Dat zal u dan ook twee keer doen nadenken vooraleer u uw parachute omgordt.

Over punten gesproken. Qua visuele presentatie wint Celestia ook ruim van zijn voorganger. Wat een schoonheid komt hier op tafel te liggen. Correctie: uw tafel. Als u slim bent.

CVlizations (Granna)

Het schrijven van een Curriculum Vitae zal u nog nooit zoveel plezier hebben verschaft. Meer nog, u mag het levensverhaal van een hele stam optekenen. En u wil dat zo goed mogelijk doen want u staat aan het hoofd van dat stelletje ongeregeld.

Uiteraard bent u niet de enige die aan geschiedschrijving bezig is. U hebt concurrentie en het goed inschatten van wat die zoal van plan zou kunnen zijn gaat uw weg naar de overwinning aanzienlijk vergemakkelijken.

De prachtige, originele en vooral eigenwijze grafische omzetting maken het plaatje wat mij betreft helemaal af.

Die Legenden von Andor: Chada & Thorn (Kosmos)

De Legenden von Andor heeft mij nooit echt aangesproken, maar deze coöperatieve tweespeler variant die zich in het Andor universum afspeelt heeft al mijn alarmsystemen tegelijk doen afgaan.

Dat komt door de Kashgar aanpak. Kashgar: Händler der Seidenstraße, medespeler, was een van mijn favoriete spellen van Spiel 2013. Het originele open deckbuilding mechanisme lag mee aan de basis van mijn verliefdheid. Zorgde dit mechanisme er in Kashgar voor dat u erg leuke dingen kon doen, in Andor stuurt het ook kommer en kwel op u af.

In Die Legenden von Andor: Chada & Thorn gaan beide protagonisten op reis, van Noord naar Zuid, achternagezeten door iets waarvoor naar verluidt zelfs Sauron hemzelve een blokje om zou lopen. Wie of wat het is zult u zelf moeten ontdekken. Laten we zeggen dat uw aankomst in het Zuiden op losse schroeven staat, als het gros van die schroeven ondertussen al niet is verdwenen.

Dwergen schieten u te hulp tijdens uw tocht, maar of zij het tij kunnen doen keren is maar zeer de vraag.

Op zijn zachtst gezegd erg uitdagend, extreem interactief en een must have voor de koppels onder ons.

Eén probleempje: alleen auf Deutsch en met veel tekst op de kaarten. Dat wordt dus wachten op een Nederlandstalige of Engelse editie, of het ongeduld acuut bestrijden met een Duits-Nederlands woordenboek.

Dojo Kun (Yemaia)

U voorbereiden op en deelnemen aan twee tornooien van Oosterse gevechtssporten doet u hier, dat van de Witte Lotus en de Zwarte Lotus, gesitueerd in een mythisch land.

Daartoe moet u zowel fysiek als mentaal helemaal top zijn. Gelukkig krijgt u ruim de kans uzelf voor te bereiden op wat komen gaat. Drie beurten krijgt u daarvoor, waarbij u al worker placend uw Dojo (die van de Tijger, Kraanvogel, Beer of Cobra) managet en uw vechters traint.

Voor de gevechten zelf worden speciale dobbelstenen gegooid, rekening houden met de Dan, de ervaringsgraad van de deelnemende vechtersbazen. Ondertussen kunnen andere spelers wedden op de uitkomst.

Het zandkorreltje in uw goed geoliede machine wordt gevormd door de vijfde Dojo, die van het Doodshoofd, door het spel bestuurd en perfect capabel om het spel te winnen. Waarna u en uw tegenspelers zich de grond in moeten schamen, twintigste Dan of niet. 

Over de grafische verschijningsvorm ben ik (nog) niet echt overtuigd omwille van nogal druk, het spelysteem zelf krijgt echter wel al mijn volledige goedkeuring.

Epic (White Wizard Games)

De uitgever van Star Realms, weet u wel.

Maar een heel ander spel. En verduiveld goed, en leuk.

Het epische uit de titel slaat vooral op de omvang en impact van de wezens die u oproept om het laatste restje levenskracht uit uw tegenstander(s) te persen. Slaan, fijnknijpen, flamberen, leegzuigen zijn termen die ook min of meer van toepassing zijn. Laat die ‘s’ tussen haakjes achter het woord tegenstander u vooral niet misleiden, dit is een zuiver tweepersoonsspel met enkele kunstgrepen om sessies met drie of meer spelers  enigszins draaglijk te maken.

Al -tig keer gespeeld ondertussen en nog steeds verlangend naar meer. Neemt ook amper plaats in in uw tüte.

JamSumo (Cubiko Games)

Als u houdt van dobbelstenen en behendigheidsspellen en u ziet er tegenop om steeds weer dat grote Crokinole bord uit de schuur te halen heb ik een handige tip voor u: JamSumo.

In dit spel voor 2 tot 4 dobbelsteen worstelaars kunt u in twee soorten wedstrijden met elkaar het canvas (hout) op. Het prachtig vormgegeven houten bord heeft een uitsparing in het midden, net groot genoeg voor een dobbelsteen om er doorheen te kunnen vallen, en aan de vier zijden een brede opening waarlangs uw dobbelstenen van het bord kunnen vliegen. Het valt dan ook gelijk op dat de belangrijkste spelonderdelen hier gewoon uit lucht bestaan.

Afhankelijk van welke soort wedstrijd u kiest is het zaak door het schieten van uw zes standaard zeszijdige dobbelstenen het meeste of het minste punten te scoren. In Jam probeert u uw dobbelstenen, startend met de vier bovenaan, door het centrale gat weg te spelen. Van zodra een speler al zijn dobbelstenen heeft weggespeeld worden de waarden van de resterende dobbelstenen van de andere spelers die zich nog op het bord bevinden opgeteld en als pluspunten genoteerd. Wie na een aantal ronden gelijk aan het aantal spelers het minste punten heeft wint.

In Sumo probeert u dan weer uw dobbelstenen op het bord te houden, en liefst met een zo hoogst mogelijke waarde. Hier begint u met waarde drie op elke dobbelsteen. Het leuke hier is dat u bij het schieten altijd een dobbelsteen van een tegenspeler moet raken. Doet u dat niet wordt de dobbelsteen waarmee u schoot onherroepelijk van het bord verwijderd. Herinnert u dat gat in het midden van het bord en de vier openingen aan de zijkant? Die zijn in deze variant niet verdwenen. Probeert u zich nu een mentaal beeld te vormen van wat dit tijdens de schietfase zoal teweegbrengt. Van zodra een speler geen dobbelstenen meer op het bord heeft eindigt de ronde en elke speler die nog dobbelstenen in de arena heeft liggen telt de waarden ervan op. Wie op het einde van het spel het meeste punten heeft wint.

Lachen, gieren en brullen zult u. Vooral omwille van dat gat en die tochtgaten aan de zijkant. Maar u zult ook getuige zijn van dobbelsteenschutters die opereren op olympisch niveau, een beetje zoals Sergio ‘Kun’ Agüero bij Manchester City gisterennamidag. Veel oefenen levert hier echt iets op en strekt dus zeer tot aanbeveling. 

Speelt u trouwens graag Crokinole gaat u zich hier onmiddellijk thuis voelen.

Joraku (Moaideas Game Design)

Elegant, dat is het eerste wat bij mij opkomt als ik het over Joraku moet hebben. Maar die elegantie neemt niet weg dat u toch serieus aan de bak zult moeten als u in dt kleinood aan het langste eind wil trekken.

Joraku is mogelijk het beste slagenspel dat u op Spiel 2015 zult aantreffen. Hebt u enige affiniteit met dit soort spellen weet u wat u te doen staat. En u slaat niet alleen, u manoevreert ook eenheden op een spelbord dat Japan voorstelt. U gooit deze eenheden ook in de strijd en u probeert door al dat gehannes meerderheden in de zeven gebieden na te streven, want daarmee scoort u, onder andere, punten.

Elke kaart die u uitspeelt, of u nu de slag wint of niet, is belangrijk want van zodra u ze uitspeelt kunt u er altijd iets mee doen. Actiepunten gebruiken bijvoorbeeld, waarmee u uw eenheden en hun aanvoerder kunt manipuleren. Voor extra pit zorgen de Ninja kaarten, de mini draftfase bij aanvang van een speelronde en de – optionele – variantkaarten die de basisregels subtiel wijzigen. Aan afwisseling dus ook geen gebrek.

Ook leuk, de variabele puntenwaarde van de verschillende gebieden tijdens de drie rondes, waardoor een ware migratie van troepen op het spelbord ontstaat. 

Joraku in één clichématige, anderstalige zin? Easy to learn, difficult to master.

Journey: Wrath of Demons (Marrow Production)

Hebt u heel veel geld te besteden, houdt u van coöperatief bezig zijn, hebt u een zwak voor Chinese literatuur en mythologie, dobbelt u graag, gaat u confrontaties met een doorsnee demon niet uit de weg, bent u gefascineerd door bedevaarten en ziet u zich graag als wereldredder moet u hier eens naar gaan kijken.

10 queesten hebt u te volbrengen in het basisspel, prachtig geëvoceerd met naar verluidt adembenemede miniaturen, moduleerbare spelborden, speciale dobbelstenen en bloedmooie speelkaarten.

Draai of keer het zoals u wilt, u zult 120 euro in uw zak voelen branden, diep verlangend van eigenaar te wisselen.

Loop Inc.

Ik weet het, T.I.M.E. Stories is volgens ingewijden hét spel om met de snelheid van het licht, liefst sneller, naartoe te rennen van zodra de Spiel deuren opengaan, maar ik denk dat wat tijdreizen betreft u zich naar een andere stand moet begeven. Die van Eagle-Gryphon Games meerbepaald, om Loop Inc. even onder de loep te nemen.

In een tijdreisbureau werkt u hier en het enige wat het management interesseert is winst maken, daarbij alle regels wat tijdreizen betreft vrolijk aan de laars lappend.

U hebt het al begrepen, van zodra uw eerste werkseconde zich aandient richt u al schade aan.

Drie dagen duurt het spel, meer dan genoeg om de hele wereldgeschiedenis helemaal naar de verdoemenis te helpen. En terwijl u wanhopig probeert die verdoemenis weer te repareren komt u in het verleden steeds weer eerdere versies van uzelf tegen die u vrolijk beginnen tegen te werken. En ondertussen moet u ook rekening houden met het welbevinden van de tijdreizigers die u een onvergetelijke vakantie moet zien te bezorgen.

U begrijpt het al, vergeleken met Loop Inc. staat T.I.M.E. Stories gelijk met een uitstapje naar de plaatselijke kinderboerderij. Zonder kinderen.

Race to the North Pole (Playmore Games, Inc.)

Nog eentje uit het hoge Noorden, Finland.

Als eerste de manschappen van uw expeditie op de Noordpool krijgen, dat probeert u hier klaar te spelen. Met kaarten en op een roterend spelbord dat wordt geactiveerd van zodra de uitgespeelde kaarten een bepaalde stormwaarde bereiken. Zo’n storm zorgt ervoor dat uw expeditieleden plots alle zin voor oriëntatie verliezen en voor nieuwe uitgadingen komen te staan, niet in het minst doordat er plots nieuwe bewegingskaarten voor uw neus komen te liggen, die van uw linker of rechterbuur. Of erger, van de speler die nog verder van u af zit aan tafel. Uitrustingsfiches die het reizen in barre koude vergemakkelijken zorgen voor enige vorm van troost. 

Familiaal bewegingsplezier wordt hier aangeleverd, dat ook nog kan worden uitgebreid met een applicatie die voor nog onvoorspelbaardere stormactiveit zorgt.

Star Wars Risk (Hasbro)

Voor het spelmateriaal moet u het alvast niet doen. Zowel de spelonderdelen zelf als het omhulsel waarin ze zich bevinden is van een abominabele kwaliteit. Er alleen nog maar naar kijken lijkt het degeneratieproces van het materiaal al te bevorderen. En van een bordkartonnen Millennium Falcon slaat een mens ook niet bepaald achterover.

Daarvoor moet u het dus niet doen. En voor de ridicuul hoge prijs die ervoor wordt gevraagd ook al niet.

Waar u het wel voor moet doen is het speelplezier. Dat heb ik ondertussen zelf aan den lijve mogen ondervinden.

Star Wars Risk is eigenlijk het kleine broertje van het heerlijke Star Wars: The Queen’s Gambit. Star Wars Risk is duidelijk minder copieus – als u ze beiden naast elkaar uitstalt en u bent niet de eigenaar van The Queen’s Gambit gaan uw mondhoeken gelijk naar beneden – maar veel toegankelijker, korter en minstens even leuk.

Ziet u dit ergens liggen op Spiel, niet twijfelen. Wapen u wel tegen een initiële visuele ontgoocheling – het spelbord in de vorm van een Tie Fighter verandert daar geen ene moer aan – en spreek uw EHBO-kit voor bordspellen aan, waarbij het voorzien van beschermende jasjes voor de kaarten uw eerste prioriteit is.

U kunt ook lekker wachten op de speciale Zwarte Editie die eind oktober het levenslicht ziet, met onder andere een Millennium Falcon en Deathstar in 3D.

Dit qua spelmateriaal volledig taalonafhankelijke spel is ondertussen trouwens ook in het Nederlands te verkrijgen.

Starfighter (Ystari Games)

Leuk, leuk, leuk en ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan. Onmiddellijk meegraaien deze handel als u er tegenaan loopt. Meer zelf, Starfighter zou een van uw eerste doelwitten moeten zijn van zodra u zich door de ingangsdeuren van Spiel naar binnen hebt gewurmd. Meer info vindt u in mijn bespreking, ergens in de rechterkolom bij de spelbesprekingen van 2015.

Steampunk Rally (Roxley)

Gespeeld en extreem, maar dan ook extreem goed bevonden.

In de Zwitserse Alpen wordt u als uitvinder door Nikola Tesla gesommeerd deel te nemen aan een race met machines die worden aangedreven door elektriciteit en stoom. Vanuit uw cockpit stuurt u uw machineonderdelen aan, daarbij proberend er zoveel mogelijk rendement uit te halen. Het aandrijven gebeurt middels het toewijzen van dobbelstenen – er zitten er 108 in de doos.

Draften, dobbelen, racen, saboteren, repareren, binnenwegen nemen, het zit er allemaal in.

Het spelmateriaal is prachtig, het spel is elke keer weer anders en het is heerlijk een goed geoliede machine samen te stellen waarmee u min of meer fluitend naar de overwinning raast. Ook puzzelaars komen hier helemaal aan hun trekken.

Al hadden die lawines, het puin en de achtergebleven brokstukken van de machines van uw tegenstanders nu ook niet echt gehoeven. Hou ermee rekening dat hier het absolute uiterste van u wordt gevraagd op het gebied van schademanagement.

En als u dan toch op de stand van Roxley vertoeft, neem dan gelijk Super Motherload ook maar mee. Meer info hierover in de rechterkolom.

Tash-Kalar: Arena of Legends – Nethervoid (Czech Games Edition)

Ik heb het niet zo voor uitbreidingen, maar soms is er een uitzondering die de spreekwoordelijke regel bevestigt. Dit jaar is dat Tash-Kalar: Arena of Legends – Nethervoid.

Tash-Kalar moet zowat een van de meest onderschatte abstracte spellen zijn van het moment. Mij mag u er alvast altijd voor komen wakker maken.

Deze uitbreiding, de tweede al, laat u toe te jongleren met een portaal naar een andere wereld. Die laat u toe extra energie naar uw magische knobbel te trekken. U zult merken dat uw tegenstanders te allen tijde de nabije omgeving van dit poortje proberen te mijden. Dat is handig want dan kunt u in alle rust uw opwekkrachten opladen zodat u later verpletterend kunt toeslaan.

Hebt u Tash-Kalar al, onmiddellijk toeslaan. Hebt u Tash-Kalar niet maak daar dan onmiddellijk ‘nog niet’ van, en sla alles in wanneer u bij Czech Games Edition passeert.

The Bloody Inn (Pearl Games)

De Ardèche is een mooie streek in Zuid-Frankrijk. Idyllisch en ongerept en vooral zonnig. Zeker in 1831, meerbepaald in Peyrebeille. Daar bevond zich een pittoreske taveerne alwaar de nietsvermoedende reizigers die zich te ruste kwamen leggen niet beseften dat dat voorgoed was. Ze werden vermoord voor hun bezittingen. Zo betaalde de taveerne zichzelf al snel terug aan de investeerders.

In dit kaartgestuurde (bord)spel maakt u deel uit van het morbide clubje dat de taveerne runt en u probeert op het einde van het spel het meeste geld te hebben verzameld. Klanten vermoorden, hun bezittingen inslaan en de lichamen vervolgens discreet laten verdwijnen zijn uw belangrijkste bezigheden.

Kaarten met meervoudige functies (een zwak van ondergetekende), een vlot spelverloop en een uitgesproken gedurfde grafische omzetting zijn hier de elementen die een bezoekje aan de stand van Pearl Games verantwoorden.

The Curse of the Black Dice (Board&Dice)

The Curse of the Black Dice, medespeler, is mogelijk het beste dobbelspel dat u op Spiel 2015 zult kunnen vinden. Mogelijk, omwille van het spel dat hieronder volgt. 

Dat komt door het piratenthema, de semi-coöperatieve inslag, de originaliteit waarmee met onvoorspelbare en dus willekeurige tegenstand wordt omgegaan, de onzekerheid van wie er nu eigenlijk aan de leiding ligt, de onweerstaanbare drang die u zult voelen om zelf zo weinig mogelijk bij te dragen aan het slagen van de missie terwijl u toch met zoveel mogelijk blingbling naar moeder de vrouw wil terugkeren, de voordelen van de kapiteinsfunctie, de bemanning die u tijdens uw queeste bijstaat en de constante dreiging van verlies omdat uw schuit quasi van bij het afmeren met grote lekken wordt geconfronteerd.

Aanmonsteren!

Thrash’n Roll (Game Fabrica)

Thrash’n Roll, medespeler, is mogelijk het beste dobbelspel dat u op Spiel 2015 zult kunnen vinden. Mogelijk, omwille van het spel dat hierboven werd besproken.

Dat komt door het originele metal band thema en de zeer geslaagde speltechnische omzetting ervan, de interessante manier waarmee hier met dice placement wordt omgegaan (u kunt altijd wat), de roddels die u over uw tegenspelers kunt verspreiden, de groupies die u op uw hotelkamer kunt ontvangen, de specialisten uit de rock business die u te hulp komen gesneld, de hitparade die u bestormt, de wereldtournees die u kunt orgeniseren en de TrashAwards die u kunt binnenhalen. En het speelplezier dat u met eender welk opgegeven spelersaantal te wachten staat.

Treasure Hunter (Queen Games)

Ik weet niet hoe het met u zit, medespeler, maar bij Queen Games heb ik de laatste tijd zo’n gevoel van ‘Ja, het zal wel..’

Niet bepaald een blijk van vertrouwen.

Maar gisteren speelde ik hun nieuwste en aan het brein van Richard Garfield ontsproten ‘Treasure Hunt’, en ik moet weer wat gas terugnemen.

Een heerlijk spel.

Troeven? Een snelle opzettijd, overzichtelijke en snel uitgelegde spelregels, veel afwisseling, thematisch goed omgezet, een meer dan beheersbare speelduur, prachtig en taalonafhankelijk spelmateriaal, zeer interactief en spannend tot het einde.

De hoger genoemde eigenschappen doemen op in een setting waarbij u als avonturier op zoek gaat naar artefacten, perkamentrollen en goud en edelstenen. Die bevinden zich in drie locaties: de Bevroren Bergen, de Ondoordringbare Wildernis en de Lava Grotten. U ziet vooraf wat er te halen valt en af en toe ook vooral wat niet, om vervolgens al kaartdraftend uw avonturiersgroep samen te stellen. De sterkte of de zwakte van uw groep bepaalt of u het lekkers wat daar ligt te wachten binnenhaalt. Actiekaarten helpen u een handje tijdens de afhandeling van de schermutselingen, want u bent uiteraard niet alleen op pad.

Het binnenhalen van kostbaarheden is één ding, ze in veiligheid brengen een ander. Een bende goblins heeft lucht gekregen van uw escapades en zal er alles aan doen om uw verworvenheden afhandig te maken. U omringen met een roedel honden strekt dan ook zeer tot aanbeveling want daar houden goblins blijkbaar niet zo van.

Vijf ronden hebt u om de rijkste te worden. Lukt dat wint u.

Heel, maar dan ook heel aangenaam verrast waren wij door dit spel. Ik raad u dan ook ten stelligste aan de stand van Queen Games met aankoopneigingen te frequenteren.

 

Medespeler, ik hoop dat u iets aan deze voorbeschouwing had. 

Ik wens u heel veel plezier op Spiel.

Tot daar!

Dominique

 

Medespeler,

Voortgaand op het grote aantal ongeruste mails die ik de laatste dagen heb ontvangen maken velen onder u zich zorgen over het uitblijven van de ‘De Tafel Plakt! Spiel 2015 Koopwijzer’, en of die er überhaupt nog wel komt.

Dat hoeft niet.

Want het antwoord op die vraag is: ‘Ja hoor, hij komt eraan.’

En hij zal hier verschijnen op zondag 4 oktober.

Terwijl u aan het mailen was hield ondergetekende zich immers onledig met het spreekwoordelijk scheiden van kaf en koren, een zware taak die zich niet zelden tot in de vroege uurtjes bleek uit te rekken. Gelukkig hield het scheidingsproces ook in dat ik al enkele spellen die u op Spiel 2015 zult aantreffen heb kunnen spelen. En tot mijn grote vreugde zag ik dat het goed was.

Aanstaande zondag afstemmen op dit kanaal dus. Het kompas waarmee u de woelige en verraderlijke wateren van Spiel zonder kleerscheuren door kunt komen ligt dan voor u klaar.

Dominique

 

Starfighter

In Starfighter, een kaartspel voor 2 spelers, vecht u in het heelal uw zoveelste ruimtestrijd uit.

Dat doet u door het uitspelen van kaarten op de daartoe voorziene velden op uw persoonlijk speelbord. Daarbij bedekt u een eventuele onderliggende kaart voor de helft en activeert u uw starfighters en hun speciale eigenschappen, onderwijl heel goed het speelbord van uw tegenspeler in de gaten houdend, ja zelfs zijn speelbord manipulerend.

De acties op de kaarten worden geactiveerd op het moment dat u ze uitspeelt en op het moment dat ze door andere acties, of gewoon doordat de bovenliggende kaart wordt verwijderd, opnieuw vrij komen te liggen. Een slimme Starfighter piloot ziet hier ongekende mogelijkheden opduiken, lees: kettingreacties.

De beste kaarten moet u op de hogere niveau’s van uw speelbord uitspelen, wat betekent dat u de leuke acties van andere kaarten zult moeten opofferen – u gebruikt de achterkant – om die niveau’s te kunnen bereiken.

Wie als eerste de 20 levenspunten van zijn tegenstander wegspeelt mag zich terecht heerser van het universum noemen, al is er nog een buffer voorzien wanneer u de magische grens van 0 gelijktijdig overschrijdt. Als dat gebeurt is de winnaar die met de minst opgelopen schade.

Druk onmiddellijk en met volle kracht die afterburner knop in want:

Starfighter slaagt waar velen faalden. Gunship: First Strike was een hele goeie, al haalde die net niet de lichtsnelheid omwille van het zware regelwerk in de laadruimte. Battleship: Galaxies deed ook veel goed, maar net niet genoeg. En met de Star Wars: X-Wing miniatures game en Star Trek Attack Wings moet ik eens goed lachen. Daar hebben Fantasy Flight Games en Wizkids Games zoveel spelers bij hun Visa-pietje dat het niet mooi meer is.

Starship slaagt met glans omwille van het eenvoudige regelwerk, het al even eenvoudige als geniale spelmateriaal – 4 beiderzijds bedrukte speelborden en een set van 100 kaarten – de myriade aan mogelijkheden, de belachelijk korte opzettijd, de zeer originele actie-activatie aanpak, de interessante schadeafhandeling, de snelle beurtwisselingen en de overzichtelijke speelduur. En het feit dat alles in één doos zit.

Starfighter is, buiten de spelregels, helemaal taalonafhankelijk.

Starfighter was volgens vele participanten op GenCon 2015 dé ‘verborgen parel’. Terecht trouwens. Dat zegt veel. Bijvoorbeeld dat u, als u een goed spel voor twee zoekt op Spiel, na aankomst linea recta naar de stand van Ystari moet rennen.

Starfighter kent een ‘makkelijke’ instap voor beginners – al zeer de moeite – met 40 kaarten en een uitgebreide doorstap – met alle toeters en bellen – waarbij alle 100 kaarten in de doos benut worden. Eigenlijk gaat het hier speltechnisch gezien om 200 kaarten, want de achterkant zult u hier ook tactisch en strategisch moeten aanwenden. 

Schilden, krachtvelden, rolbewegingen, front- en achterhoede manoeuvres, aanvallend spel, een defensieve aanpak, schadereparatie, het zit er allemaal in.

Starfighter doet erg leuke dingen met het bijtrekken van kaarten, waarvan het aantal wordt bepaald door de nog zichtbare vaste bijtrek symbolen op uw speelbord en de bijtrek symbolen op uw uitgespeelde kaarten. Dat zorgt voor extra keuzestress. Speelt u teveel lateraal hypothekeert u uw kaartaanvoer en daardoor ook uw mogelijkheden tijdens de volgende ronde. Al hoeft dat, zo heb ik zelf mogen ondervinden, geen ramp te zijn. 

Starfighter doet nog leukere dingen met initiatiefname, waarbij de speler die als eerste past mag bepalen hoe de schadeafhandeling zal verlopen, al dan niet voorafgegaan door het verschuiven van zijn speelbord ten opzichte van dat van zijn tegenstander.

In tegenstelling tot wat u uit het voorgaande zou vermoeden doet Starfighter geen beroep op uw geheugen. Icoontjes geven duidelijk aan wat er op het bedekte gedeelte van een kaart staat. 

Starfighter is altijd spannend tot het einde. 

Elke ronde in Starfighter doet ertoe, en elke ronde staat bol van de verrassingen.

Door veel Starfighter te spelen groeit u echt als piloot.

Starfighter mag dan misschien niet het beste spel zijn dat Ystari ooit heeft uitgegeven, het is veruit het leukste.

U blijft toch liever met uw Trabantje voor het groene licht staan want:

Starfighter is, ondanks de schijnbare eenvoud, een spel voor de veelspeler, zeker als u de versie voor gevorderden aansnijdt. Vooruit denken is de boodschap. Dat begint al bij het dilemma van welke kaart waar het best wordt uitgespeeld. En hoe u gedekte acties weer op het juiste moment kunt vrijspelen. 

Het spelmateriaal is functioneel maar zal geen monden doen openvallen aan tafel. 

Dominique

 

Starfighter

Ystari Games (2015)

Stéphane Baudin

2 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,81

 

 

Mottainai

In Mottainai, een kaartspel voor 2 tot 3 spelers – 4 tot 5 als u twee exemplaren met elkaar combineert – bent u een Boeddhistische monnik die in een voortdurend nu-moment, en met veel liefde voor de handeling op zich, spulletjes maakt. Denk onder andere aan zwaarden, vazen, waaiers, vliegers, fluiten, tapijten, maskers, beeldjes, poppen, Go setjes, shuriken, theepotten, sokken, vlaggen, eetstokjes en dobbelstenen. Het is maar een greep. En als u echt in vorm bent durft u zich zelfs wagen aan het schrijven van een gedicht. Al deze spullen worden aan vooral in het verleden of de toekomst levende toeristen verkocht, al probeert u ze tijdens de verkoop toch ook even in het nu-moment te houden. Lang genoeg althans om ze hun Visa code te laten ingeven. Spullen die u niet verkoopt stelt u tentoon in uw galerij.

Andere monniken, schrijvers, kleermakers, pottenbakkers en smeden helpen u naar de overwinning. Dat is prima want zij hebben elk een speciale eigenschap die er zeer toe doet. 

Doel van het spel: zoveel mogelijk punten te scoren door het resultaat van uw noeste arbeid in uw souvenirwinkeltje of uw galerij onder te brengen. Het aantal spullen dat u oplevert bepaalt tevens het speleinde, als de leeglopende trekstapel u niet voor is tenminste. Met wat geluk en speltechnisch inzicht scoort u nog extra punten voor verkochte spullen en voor de helpers die u tijdens uw nobele taak hebben bijgestaan.

Binnen de 30 minuten weet u of u alles uit uw nu-moment hebt gehaald of niet.

Verliest u? Geen nood, een Boeddhistische monnik geeft niet om winst of verlies, het is het spelen op zich dat primeert.

Hijs u alvast in uw oranje monnikskleed want:

Carl Chudyk. Say no more.

Mottainai is een extreem gecondenseerde versie van Glory to Rome. Dat alleen al doet u opveren van vreugde.

Elke van de 54 kaarten in Mottainai is uniek geïllustreerd. U moet wel voor de grafische vormgeving zijn maar m.i. is deze hier meer dan geslaagd.

Elke van de 54 kaarten in Mottainai heeft ook nog eens een unieke eigenschap die op vast bepaalde momenten (’s ochtends, ’s middags, ’s nachts, bij een bepaalde handeling of bij de eindtelling) wordt geactiveerd. Daar kunt u heel wat speltechnische en leuke voordeeltjes mee doen.

Daarbovenop kunt u elke kaart ook nog eens gebruiken als personeel. Materiaal nodig om uw spulletjes in elkaar te zetten? Even de pottenbakker erbij halen. Nood aan meer ideeën? De kleermaker is altijd in voor een partijtje brainstormen – bidden helpt trouwens ook. Nood aan kwalitatieve snelheid? De smid heeft er het juiste profiel voor.

En alsof dat nog niet genoeg is heeft elke kaart in Mottainai ook nog eens een potentieel driedubbele multifunctionele extra output. Maakt u er een helper van? Een grondstof? Of gaat ze gelijk in de verkoop? De keuze is aan u.

Mottainai is erg compact en kan dus overal mee naartoe, zelfs naar het Verre Oosten.

U levert zich liever helemaal over aan de Westerse consumptiechaos want:

Zen? Ik dit spel? Ik dacht het niet. De keuzestress is enorm. Als u helemaal tot rust wil komen raad ik u eerder Tokaido aan. Zit u gelijk ook op hetzelfde continent, en in Tokaido hoeft het allemaal niet zo nodig.

Mottainai heeft enkele speltechnische concepten waarmee u in het begin zult worstelen. De ondersteunings- en dekkingsregels – ik vertaal even vrij uit het Engels -, gecombineerd met de actiemogelijkheden en die dan weer eens gecombineerd met de kaarteigenschappen maken dat u enkele oefenpartijtjes moet inlassen. Om erin te komen, om te weten waarmee u eigenlijk bezig bent.

U kent dat soort spellen wel, spellen waarin er in uw bovenkamer een knop om moet. In Mottainai moet er een hele batterij om. Er zijn – we kunnen hen geen ongelijk geven – spelers die daarop afknappen.

Voor u uw favoriete spellenwinkel binnenstapt moet u wel even oefenen op de uitspraak.

En wil u na een langere tijd weer eens een partijtje organiseren zult u toch weer naar dat op het eerste gezicht eenvoudige regelboekje moeten grijpen. Met die schattige motten. Dat dan weer wel.

Dominique

 

Mottainai

Asmadi Games (2015)

Carl Chudyck

2 tot 3 (tot 5 met twee exemplaren) spelers vanaf 13 jaar

15 tot 30 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,30

 

Tides of Time

In Tides of Time, een kaartspel voor 2 spelers, speelt u zich al draftend de geschiedenisboeken in. Uw enige doel is immers de meest welvarende en op alle vlakken indrukwekkendste beschaving uit de grond te stampen.

De bouwstenen daarvoor zijn het begrip ‘ecologische voetafdruk’ nauwelijks waard: 18 beschavingskaarten,  1 overzichtskaart, een stapeltje scoreblaadjes, 4 beschavingsfiches, een potloodje (met gummetje) en een spelregelvelletje.

Met die 18 kaarten beschavingskaarten draft u in 3 bliksemsnelle ronden uw indrukwekkende koninkrijk bij elkaar. 

U moet daarbij wel op het een ander letten: de soort waartoe uw uitgespeelde kaarten behoren (paleizen, bibliotheken, tuinen, tempels en forten), de punten die ze mogelijk kunnen opleveren en de speciale eigenschappen die ze hebben tijdens de eindtelling. Problematisch is dat de meeste kaarten pas punten genereren als ze zich samen met andere kaarten in uw koninkrijk bevinden. Dat vraagt inventief pas- en meetwerk, én bluf want u weet wat uw tegenstander in zijn (brede) mouw heeft zitten. U stopt het hem immers zelf toe.

Vraag aan uw vrouw of u haar lievelingsdiadeem eens voor een avondje mag lenen want:

Ditterio heeft gelijk. U voorziet best een plekje in uw tüte op Spiel. ik raad u trouwens aan zijn dagelijkse Spiel 2015 voorbeschouwing op ‘Dtterio’s Race door Spellenland’ met de nodige aandacht te volgen.

Tides of Time is een kaartspel uit de minimalistische school dat erg veel diepte bevat.

U haat uitgebreide regelwerken.

U kijkt graag naar panoramische, prachtige en vooral grote plaatjes.

Als u Tides of Time over uw streep trekt geeft dat echt wel veel voldoening.

U weet graag welke kaarten uw tegenspeler op hand heeft.

U weet graag hoe u ervoor staat tijdens een spel. Tides of Time biedt u na elke ronde een puntentelling zodat u op tijd kunt bijsturen.

Tides of Time doet u na de eerste en tweede ronde ook gelijk kleur bekennen. U moet dan immers bepalen welke kaart u meeneemt naar de volgende. 

Tides of Time blijft spannend tot de laatste ronde.

Tides of Time is een revanche generator.

Uw vrouw mag haar diadeem houden want:

U hebt hem al eens stiekem gepast en u vond u er echt niet mee staan.

Thema? totaal afwezig. U hebt nooit het gevoel dat u een indrukwekkende beschaving door de geschiedenis leidt.

Het manipuleren van de kaarten is door de panoramische oriëntatie niet echt functioneel.

U vraagt zich af welke briljante geest 1 overzichtskaart voorziet voor een spel voor 2 waarbij identiek dezelfde informatie aan beide kanten van die kaart staat afgedrukt. Dat zorgt voor onnodige ‘mag ik evens’ aan tafel.

Bij de puntentelling moet u mogelijk meer het koppie erbij houden dan bij het spel zelf.

Dominique

 

Tides of Time

Portal Games (2015)

Kristian Curla

2 spelers vanaf 8 jaar

10 tot 20 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,51

 

Ortus Regni

In Ortus Regni, een kaartspel voor 2 spelers, bent u voor de zoveelste keer aan het bouwen aan een middeleeuws koninkrijk. U eigent zich landerijen toe, bouwt kastelen, markthallen, paleizen, torens, kerken en kathedralen, recruteert troepen en huurlingen, contracteert vazallen en monniken, tutoyeert edelen, organiseert toernooien, hijst banieren, streeft het koningschap na, intrigeert aan hoven allerhande en bestudeert kerkelijke geschriften. En u moet tussendoor ook nog horden plunderende Vikingen proberen af te houden, al ziet u daar ook weer diplomatieke mogelijkheden door het met die lieden op een akkoordje te gooien. Een akkoordje, zo denkt u al gniffelend, waarmee uw tegenstanders niet opgezet zullen zijn.

Uiteraard draait u uw agressieve handje ook niet om voor een veldslag meer of minder, want die leidt niet zelden tot de overwinning. 

Al het voorgaande doet u door het uitspelen van (actie)kaarten die samen uw koninkrijk vormen.

Winnen doet u door het laatste kasteel of paleis van uw tegenstanders plat te branden, de eigenaar er door politiek gekonkel uit te werken of vooral niet als eerste te sterven van ouderdom (jawel). 

Gesp dat slagzwaard om uw middel want:

Optus Regni is twee spellen voor de prijs van één. Het samenstellen van uw deck van slechts 25 kaarten, – let op de erg handige en sfeervolle houten kaarthouders – is immers het heerlijke voorspel op wat er in de tweede akte te gebeuren staat.

In een direct conflict van één tegen één hoeft Ortus Regni van geen enkele andere titel lessen te leren.

Ortus Regni is eigenlijk Magic the Gathering voor gevorderden.

Ortus Regni is kort, maar vooral erg diep. Uw mogelijkheden zijn duizelingwekkend divers. Elke beurt wordt u geconfronteerd met diepe dilemma’s, als u heel veel geluk hebt slechts eentje. Maakt u een abt van die monnik of stuurt u hem als gezant naar de Vikingen? Daagt u uw tegenstander uit tot een toernooi of gebruikt u die kampioen liever op het slagveld? Bouwt u uw kerk om tot een toren om aanvallen af te weren of laat u haar staan om gebruik te maken van de invloed van de clerus? Probeert u met grof geld die huurlingen van uw tegenstander vanuit hun kampement naar uw leger te lokken? Probeert u te plunderen of focust u louter op het neerhalen van de verdedigingslinies (torens) van uw tegenstander? Laat u een kasteel onbeheerd achter of benoemd u toch maar die edele om een er een oogje in het zeil te houden? Bouwt u een kathedraal om absolute zekerheid te krijgen over de steun van de bisschop? Houdt u een vazal achter de hand om een rechtstreekse politieke aanval op uw persoon te neutraliseren of zet u hem in op het slagveld? Plaatst u een rechtstreekse aanval op de aanvoer (hand) van uw tegenstander of vermoedt u dat u daardoor teveel risico neemt? Riskeert u dat voluptueuze banket, goed wetende dat u daardoor mogelijk vroeger dan voorzien komt te overlijden of rekent u toch maar op de combo banieren-prins die een langer leven garandeert? Of reserveert u die banier beter voor een rechtstreekse sollicitatie voor het koningsschap, met alle voordelen die daaraan vasthangen? Laat u de Vinkingen het vuile werk voor u opknappen – niet zonder risico – of doet u het liever zelf? 

En dan heb ik nog niet over de keuzestress bij het deckbuilden gehad! Gaat u voor een politiek deck? Een kerkelijk? Een productiedeck? Een intrigedeck? een gebouwendeck? Aanvallend? Verdedigend? Een gemengd deck? Of anticipeert u op de vermoedelijke aanpak van uw tegenstander? 

Duizelen zult u.

Ortus Regni is bloed- en bloedmooi en erg sfeervol (die kaarten, die kaartenhouders, dat overzichts-tafelkleedje, dat leren buideltje, die spelregels, die doos!). De liefde voor het spellenvak druipt er vanaf. Monden vallen spontaan open wanneer u het spelmateriaal op tafel uitstalt. Voorzie kwijldoekjes.

U behoudt tijdens het spelen altijd het overzicht. In één oogopslag ziet u hoe u en uw tegenstander ervoor staan. Ongeveer, u weet immers niet alles. 

Veldslagen spelen zich op drie fronten af, elk met zijn eigen wetmatigheden en gevolgen. U kunt verdedigingstorens aanvallen, landerijen en gebouwen plunderen of u rechtstreeks focussen op de kern van uw tegenstanders bestaan: zijn paleizen, kastelen én hun bewoners.

In Ortus Regni kunt u zich door slim spelen vanuit een ogenschijnlijk verloren positie weer tot potentiële winnaar manoeuvreren. 

Ortus Regni geeft u tijdens het spelen veel informatie, maar net niet genoeg om helemaal zeker te zijn van het welslagen van uw acties. 

Ortus Regni doet hele leuke dingen met een chronische Viking dreiging. U moet altijd een oogje op eventueel naderende, bolle zeilen uit het noorden houden. Maar zelfs al duiken ze massaal op, dan nog is niet alles verloren. Een goedgebekte gezant kan misschien wonderen doen, als hij op tijd komt tenminste.

Ortus Regni doet nog leukere dingen met legerkaarten, die bij een veldslag bepalen wie het initiatief mag nemen en daardoor aan invloed op het conflict wint. Kerkelijke steun kan u daarbij een aanzienlijk handje helpen. U denkt wel twee keer na vooraleer u een aanval plant, en als u hem plant moet u goed afwegen welke troepen u waar inzet. Gelukkig geldt dat ook voor de verdediger. 

Ortus Regni bewandelt met gemak de dunne koord tussen tactiek en strategie.

In tegenstelling tot wat het voorgaande doet vermoeden gaat Ortus Regni als en speer vooruit. Door u slechts één basisactie per beurt te gunnen, eventueel aangevuld met enkele gratis extraatjes, worden lange wachttijden vermeden. Het gevoel ook als passieve speler nauw bij het gebeuren betrokken te zijn helpt hier nog een extra handje. U moet immers goed in de gaten houden wat er zich in het koninkrijk van uw tegenstander afspeelt. Al kan schijn ook bedriegen.

Ortus Regnis geeft u ruimschoots de kans te bluffen en uw neutraalste pokergezicht op te zetten.

Ortus Regni blijft nooit bij één partijtje.

Ortus Regnis gaat u bij nacht blijven kwellen.

De uitdrukking “It’s good to be the king!” mag u hier letterlijk nemen.

Blijf gerust bij de rest van het gepeupel in de herberg zitten want:

Wilt u met meer dan twee spelers ‘aan de slag’ kan dat – hou rekening met een heel andere speldynamiek, waaronder spelereliminatie en onderhandelen – maar dan moet u extra de te dure uitbreiding kopen. 

U moet wel even wennen aan de tekstloze kaarten, terwijl goed weten wat ze allemaal doen primordiaal is om het spel te kunnen winnen. De uitgever heeft wel zogenaamde ‘trainingssetjes’ met tekst erop in de aanbieding, maar ook daarvoor moet u extra uw geldbuidel in.

De schoonheid van het spelmateriaal gaat u ervan weerhouden het te manipuleren. 

De schoonheid van het spel heeft zijn prijs.

Dominique

 

Ortus Regni

Jon Sudbury Games (2014)

Jon Sudbury

2 spelers vanaf 10 jaar

20 tot 50 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,55

 

Nevermore

In Nevermore, een themaloos kaartspel voor 3 tot 6 spelers, probeert u elke ronde al draftend een lekker handje van 5 uit te bouwen waarmee u later overwinningspunten kunt binnenhalen, tegenstanders kunt aanvallen, helende krachten kunt aanspreken en witte en zwarte magiekaarten kunt verwerven. 60 kaarten in 5 soorten zorgen daarvoor: harten (helen), dolken (aanvallen), stralen (witte magiekaarten trekken), bekers (overwinningspunten) en Raven (van alles een beetje, maar die zwarte magiekaarten smaken toch het lekkerst).

Of u uw actie mag doen hangt af van het aantal kaarten die u per soort uitspeelt en het aantal van dezelfde soort die de speler op de tweede plaats op tafel heeft neergelegd. Is dat verschil extreem groot mag u als kers op de taart de speciale eigenschap van het symbool op de kaart gebruiken. Die speciale eigenschappen zijn, geloof me vrij, niet niks.

Uw doel: als eerste 6 overwinningspunten verzamelen of als enige niet-raaf aan tafel zitten. U verandert onmiddellijk in een raaf als u geen levenspunten – u wordt geboren met 5 levens – meer op uw conto hebt staan. Levens en overwinningspunten worden gesymboliseerd door sfeervolle gele en paarse houten blokjes.

Krijg onmiddellijk vleugels want:

Wat draften betreft rijdt Evermore duidelijk in de kopgroep. En het is draften in het kwadraat hier want uit uw hand van 5 gaan er elke beurt gelijk 3 naar uw klinker- of rechterbuur, dan 2 en dan 1. Ga er maar eens aanstaan, al 3 kaarten moeten weggeven aan het begin van elke ronde. Dat hakt er lekker in.

Er gebeurt heel veel in Nevermore, zoveel dat geen enkele beurt saai wordt.

Nevermore is met elk opgegeven spelersaantal even goed.

Nevermore zit boordevol interactie en het is interactie van de betere soort.

U bent nog steeds op zoek naar de Heilige Graal die ‘uitmuntend met drie spelers’ heet.

Als raaf kunt u erg leuke dingen doen. Met uw scherpe snavel andere spelers schade toebrengen bijvoorbeeld, of door slim spelen plots weer in een menselijke gedaante transformeren waardoor u gelijk weer meedoet voor de eindwinst. Of de extreme eigenschappen van de zwarte magiekaarten op uw concurrenten loslaten.

Nevermore verrast vanaf ronde twee elke keer opnieuw door de willekeur waarmee de actierondes worden aangesneden.

De kwaliteit van het spelmateriaal is uitmuntend. Lang geleden dat ik nog zo’n lekker aanvoelende  kaarten in mijn handjes hebt gehad.

Als u Nevermore winnend afsluit mag u uzelf fier op de borst kloppen. Slimheid en subtiliteit tijdens het spelen zijn immers absolute voorwaarden om dit spel te kunnen winnen. Los daarvan hebt u te allen tijde het gevoel dat u het spel winnend kunt afsluiten.

Blijf lekker op de begane grond want:

Dit spel smeekt om een overzicht van de kaarteigenschappen. U moet tijdens uw eerste spellen teveel teruggrijpen naar de spelregels.

Nevermore is niet zo snel aangeleerd als men u op BGG wil doen geloven.

Sommige magiekaarten zijn frustrerend irritant. Niet dat ze het spel helemaal uit balans trekken maar een ‘Deny’ die vlak voor uw ultieme slag vrolijk uw richting uit komt waaien kan uw humeur ver beneden het vriespunt jagen. 

Nevermore kan op een half uurtje gespeeld zijn, maar heeft soms ook een uurtje of twee nodig om weg te vliegen. Uw planning kan daaronder lijden.

Dominique

 

Nevermore

Smirk & Dagger Games (2015)

Curt Covert

3 tot 6 spelers vanaf 14 jaar

45 tot 60 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,74

 

Men vraagt het mij regelmatig: “Hoe komt het toch dat de spellen die je bespreekt zo hoog scoren op de Plak-o-Meter, Dominique?”

Het antwoord op deze vraag, medespeler, is heel simpel. 

Wij zijn dezelfden, u en ik.

Tenminste, als ik ervan uitga dat u uw spellenverzameling pas uitbreidt met een nieuwe titel na een uitgebreide prospectie of proefspelen. Net zoals u verdoe ik mijn tijd niet graag aan rotzooi.

Vandaar.

Niet dat ik tijdens mijn spelavonturen niet met traumatische ervaringen wordt geconfronteerd hoor, en ook ik ben onderhevig aan de occassionele miskoop. Maar ik kan me dan weer moeilijk opladen om deze negatieve ervaringen tijdens een schrijfproces nog eens te herbeleven. U moet me dat vergeven.

Met die hoge puntenscores neem ik wel een groot risico. Onderzoek heeft immers uitgewezen dat recenscenten die overwegend positief schrijven door hun lezers eerder als dom worden ervaren.

Het zij zo. 

Domdomdomdomdominique