Risk van het jaar

RISK: STAR WARS EDITION (HASBRO)

En dit is zelfs geen Risk, wat de kansen op een award aanzienlijk vergroot.

Dit is wél ‘Star Wars: the Queen’s Gambit’ light, een klassieker die elke zichzelf respecterende Ameritrasher in de kast heeft staan, maar dit speelt veel sneller en is zeker zo leuk.

Als keizerrijk speler moet u alle rebellenschepen tot intergalactisch schroot herleiden, als rebellenleider stuurt u liever die gigantische Deathstar naar de schroothoop.

Het arsenaal van beide protagonisten: X-wings, Y-wings, B-wings, TIE Fighters, een Executor, een Deathstar in aanbouw (maar wel operationeel), de Millennium Falcon, een legertje Stormtroopers, Luke Skywalker, Darth Vader en de Keizer himself. En een handvol zeszijdige dobbelstenen – enigszins gemiscast, maar kom.

Net als in ‘Star Wars: the Queen’s Gambit’  moet u uw aandacht ook over verschillende fronten verdelen. Het ruimtegevecht omheen de Deathstar, de schildneutralisatie door de rebellen op de planeet Endor – er is geen eliminatie van de Deathstar mogelijk zolang het schild actief is – en de ultieme lichtzwaard confrontatie tussen Dart Vader en Luke Skywalker. Met bevelkaarten selecteert u waar, wanneer en met wie of wat u aan de slag gaat. De dobbelstenen doen de rest.

Hoe u het ook draait of keert, u hebt altijd het gevoel dat u zonet de verkeerde keuze hebt gemaakt. En dat voelt verrassend lekker aan.

Risk: Star Wars Edition speelt ook met de snelheid van het licht zodat een onmiddellijke revanche al snel een standaard procedure wordt, al dan niet met omwisseling van kamp.

Ook leuk zijn de extra bevelkaarten die u mag spelen als u een sector vernietigt, de Millennium Falcon of de Executor uitschakelt of Luke Skywalker of Darth Vader het (light of darkness) hoekje om helpt. Dat geef ademruimte en extra mogelijkheden, al weet u niet vooraf welke bevelen u mag gaan uitdelen.

Wilt u de volledige 3D ervaring moet u wel voor de Zwarte Editie gaan. Dan krijgt u gesculpteerde versies van de Millennium Falcon, de Executor, een horde Stormtroopers en de Deathstar in aanbouw aangeleverd. En dat speelt toch lekkerder weg dan de platte kartonnen fiches die u vindt in de gewone winkelversie, die u eerder het gevoel geven dat The Force tijdens het productieproces totaal verstek heeft laten gaan.

Dominique

Score op de Plak-o-Meter: 8,095

 

Solospel van het jaar

HEALTHY HEART HOSPITAL (VICTORY POINT GAMES)

In dit ziekenhuis vindt u meer thema en uitdaging dan alle Pandemic Legacy’s en Blood Rages op deze wereld samen. Hebt u bij spelaanvang het gevoel dat u hier de hoofdrol speelt in een doktersromannetje uit de boeketreeks, de frisse odeur van dat boeket zal al snel plaatsmaken voor de penetrante formoldampen die u vanuit het mortuarium  komen toegewaaid.

In het Healthy Heart Hospital ligt de dood dan ook voortdurend op de loer, tot zelfs in de van rustgevende liftmuziekjes voorziene wachtzaaltjes toe.

Er gebeuren ook eigenaardige dingen in het HHH. Lijken, klaar voor autopsie, blijken plots onder geheimzinnige omstandigheden verdwenen en er gaan hardnekkige geruchten dat er zich ergens op de campus een clandestiene begraafplaats bevindt. Er wordt ook gesjoemeld met verzekeringsdossiers dat het niet mooi meer is en het grote personeelsverloop roept ook al de nodige vragen op. En dat twee stafleden wel heel erg lijken op Marty Feldman en Ronald Reagan helpt het vertrouwen in dit ziekenhuis ook niet bepaald vooruit.

Het Healthy Heart Hospital huisvest ook het zonnetje van het jaar en de kaartendeck van het jaar.

Het zonnetje, dr. Smile, doet met haar aanblik alleen al menig mannelijke patiënt weer kerngezond het ziekenhuis uit zweven, gezeten op een gigantische roze wolk. Haar mannelijke tegenhanger, dr. Dreamboat, hoofd van de spoedgevallendienst, doet dan weer alle vrouwen binnen een straal van 50 meter in katzwijm vallen.

Het mag niet baten. Honderd Smiles of Dreamboats zijn nog niet genoeg om dit ziekenhuis van de ondergang, lees faillissement, te redden.

Daar zorgt de motor van dit spel, een kaartendeck van ocharme 25 ambulancekaarten voor. Het is een kaartendeck die u bij een eerste kennismaking het gevoel geeft dat het begrip saaiheid zonet een nieuwe kwaliteitsnorm heeft neergezet, maar het is er wel eentje die u de haren te berge zal doen rijzen. Bij elke kaart die u omdraait zal het zweet als een waterval over uw rug lopen, regelrecht uw bilspleet in. De getrokken kaart bepaald immers hoeveel patiënten uw wachtzaal te verwerken krijgt en aan welke aandoening ze lijden, waarna u een race tegen de tijd, en het management, begint om dokter dood buiten de hospitaalmuren te houden.

Alle hens aan dek dus, uw vaardigheden als medicus maximaal benuttend. Maar ook uw  competenties als staflid worden zwaar op de proef gesteld. Welke uitbreidingen bouwen we, en wanneer?  Een extra operatiezaal? Een psychiatrische eenheid om de psychoten onder controle te houden? Ontslaan we enkele artsen om middelen vrij te maken voor een high care unit? Hoe moffelen we die dakloze overledene ongezien weg zonder een rechtszaak aan de broek te krijgen en als we toch voor de rechter moeten verschijnen, hoe ver willen we dan gaan voor een minnelijke schikking?

HHH doet me terugdenken aan mijn jaren als student verpleegkunde en aan de rampspoed die mij ten deel viel toen ik als stagiair op materniteit de borsten van een kersverse mama controleerde omdat de hoofdverpleegster op mijn takenlijstje de opdracht ‘baxter controleren’ wel heel onduidelijk had neergeschreven.

Maar dat is gelijk ook de enige negatieve bijwerking waarmee dit spel mij heeft opgezadeld.

En verder geen gezeur want HHH is een heerlijk optimalisatiespel.

Dominique

Score op de Plak-o-Meter: 7,97

 

 

Mindfuck van het jaar

SEVEN7S (EAGLE-GRYPHON GAMES)

In Seven7s, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers dat helemaal draait om het getal 7 – denk aan de 7 wereldzeeën, de 7 hoofdzonden, de 7 heilige deugden, de 7 leeftijden van de mens, de 7 wereldwonderen, de 7 gelukkige goden, de 7 kleuren van de regenboog – probeert u op het einde van het spel met uw schamele hand van 3 kaarten de meeste punten binnen te halen.

Dat doet u door het uitspelen van een karakterkaart in de corresponderende kolom, de actie van de kaart in kwestie uit te voeren en vervolgens een nieuwe kaart op hand te trekken van de trekstapel. Er zijn 7 soorten karakterkaarten in het spel, elk met een verschillende kleur, een getalwaarde en een speciale eigenschap en u hebt er steeds 3 op hand.

De mindfuck wordt geïnitieerd door twee karakterkaarten: de ‘Age of Man’ en de ‘Colors’.

De Age of Man karakterkaart mag u in elke kolom spelen zonder de actie van die kolom uit te voeren (daar kunt u het speleinde mee beïnvloeden want dat komt abrupt van zodra aan een kolom de zevende kaart wordt toegevoegd), de laatst gespeelde ‘Colors’ karakterkaart bepaalt met haar kleur de jokerkleur. Elke kaart in die kleur mag dan in elke kolom gespeeld worden én de actie van die kolom mag daarmee wél worden uitgevoerd. Daar komt nog eens bovenop dat het aantal kaarten in de Age of Man kolom de waarde van bepaalde andere kaarten in het spel reduceert to 0. Ligt er bijvoorbeeld 1 Age of Man kaart in de Age of Man kolom zijn alle kaarten van waarde 7 nog 0 punten waard. Liggen er 2 zijn de 7 én de 6 kaarten waardeloos, enzoverder. Behálve de kaarten in de actieve jokerkleur. Die waarde wordt bepaald door het aantal kaarten in de Age of Man kolom. Is bijvoorbeeld blauw de jokerkleur, hebt u een blauwe 1 op hand en liggen er in de Age of Man kolom 3 kaarten is uw blauwe 1 kaart toch nog 4 punten waard.

Bent u nog mee?

Geen paniek, er moeten inderdaad enkele knoppen om in bepaalde centrale  synapsen, maar eens dat is gebeurd bent u in voor een traktatie. Seven7s was een van onze favorieten tijdens de eindejaarsperiode. Altijd leuk, ongemeen spannend, lekker snel, combovriendelijk verrassend leuk met z’n tweeën, erg compact en bloedmooi.

Manipuleert u graag kaartenkolommen, jokers, trekstapels, uw eigen handkaarten en die van uw tegenspelers, plaatst u af en toe graag een berekende gok – de Lucky Gods kolom is mijn favoriet – en bent u op zoek naar een soort Love Letter voor gevorderden moet u absoluut toeslaan.

Dominique

Score op de Plak-o-Meter: 7,85

 

Spel van het jaar

CAMP GRIZZLY (AMERITRASH GAMES)

De Kickstarter motor van deze topper werd al aangezwengeld in 2013, maar ermee wegrijden lukte pas in 2015.

Alles zit goed in Camp Grizzly. Zo goed dat het spel eigenlijk ook nog aanspraak kon maken op tal van andere awards. Die van de ‘thematische omzetting van het jaar’ bijvoorbeeld. Of die van ‘doosillustratie van het jaar’. Of die van de ‘kaartendeck van het jaar’. De ‘hormonale (k)opstoot van het jaar’ had ook gekund. En de award voor de ‘nabespreking van het jaar’ had ook niet misstaan op de schoorsteenmantel.

Verder vindt u in deze doos ook de ‘broer en zus van het jaar’, het ‘stalkerduo van het jaar’, de ‘Grand Finale van het jaar’, de ‘zwemwedstrijd van het jaar’, de ‘alle clichés van het slasher genre zitten erin van het jaar’, de ‘hopelijk is dit de juiste binnenweg van het jaar’ en het ‘hoofdpersonage van het jaar’. Daarbovenop levert dit spel ook nog eens de ‘egoïsten van het jaar’ aan, al zitten deze niet in de doos maar gewoon mee aan tafel.

Een speciale vermelding verdient ook Austin Madison, gepokt en gemazeld in de filmindustrie met het maken van storyboards. Haar tekeningen – op een uitpuilend ingewandje of afgehakt vingerkootje meer of minder wordt hier echt niet gekeken – maken de totaalbeleving, want dat is het, compleet.

Camp Grizzly wordt steeds weer met enthousiasme onthaald als het op tafel wordt gelegd. Dat gebeurt trouwens meestal op verzoek. Moest het een liedje zijn, het was de meest gevraagde plaat van het jaar.

Een heerlijk belevingsspel is dit. Camp Grizzly zal mijn collectie nooit dan ook nooit meer verlaten.

Mijn uitgebreide bespreking vindt u trouwens in de rechterkolom.

Dominique

 

Dark Tales

In Dark Tales, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, probeert u in een bekend sprookjesuniversum – denk aan Sneeuwwitje en Roodkapje – zoveel mogelijk punten binnen te halen. Dat doet u door kaarten uit te spelen en/of voorwerp- en goudfiches te manipuleren.

Neem als de weerlicht uw spreukenboek ter hand want:

Dark Tales, er wordt door bord- en kaartspelkenners al eens meewarig over gedaan. Zeer onterecht. Eén keer gespeeld waarschijnlijk, geen tweede kans gegeven en daardoor de heerlijke subtiele onderlaag gemist die zich – ik geef het grif toe – bij een eerste kennismaking wel heel erg gedeisd houdt.

Dark Tales werd na enkele sessies echter zo leuk dat ik me gelijk de twee uitbreidingen ‘Snow White’ en ‘Little Red Riding Hood’ heb aangeschaft.

Wat Dark Tales zo goed maakt is de eenvoud – u speelt een kaart en doet gewoon wat erop staat -, de meer dan overzichtelijke speelduur, de leuke combomogelijkheden en de steeds wisselende spelomgeving die door de plotkaarten – eentje heeft een invloed tijdens het spel zelf, de andere bij de eindtelling – wordt aangeleverd.

U las het al, het gaat hier om zoveel mogelijk punten binnen te halen. Dat doet u door het uitspelen van karakter-, locatie, actie- slechterikkaarten, ofwel in het centrale speelveld, uw eigen privéruimte of op de aflegstapel. U blijft dit doen tot een speler bij het begin van zijn beurt geen kaart meer op hand heeft. Makkelijk zat.

Het uitspelen van de, overigens prachtige, kaarten levert u meestal gelijk punten op, altijd leuk, en als u het slim speelt nog wat extra. Dat komt omdat de meeste kaarten ook nog eens speciale eigenschappen hebben, al dan niet in combinatie met andere.

Slaagt u erin om bepaalde voorwerpen (fiches) binnen te halen kunt u daar later ook erg leuke dingen mee doen. Extra scoren bij de eindtelling bijvoorbeeld, of uw tegenstander(s) het leven zuur maken.

Lijkt het universum, sprookjes, op het eerste gezicht een beetje aan de zachte kant, het lachen zal u snel vergaan als u door een ervaren speler figuurlijk, maar niet minder pijnlijk, tegen het spelcanvas wordt gemept. En opnieuw, en opnieuw. Tot u het licht begint te zien en toch wat weerwerk begint te bieden.

Is het basisspel op zich al zeer de moeite waard, het wordt allemaal nog veel leuker als u de uitbreidingen, met de daaraan gekoppelde plotkaarten, introduceert en – u kunt ervoor kiezen – een onzekerheidsfactor toevoegt door bij de opzet willekeurig 10 kaarten uit de stapel van het basisspel te verwijderen.

Zowel de symboolliefhebber als de lezer worden hier bediend. De eigenschappen van de kaarten staan immers zowel pictografisch als geschreven weergegeven.

Hou u toch maar vast aan de keiharde realiteit want:

Door het thema bestaat de kans dat u, vooraleer er ook maar een kaart gespeeld is, afgaat als een tovergieter. U kent uw pappenheimers.

Als u door een veteraan wordt ingemaakt hebt u dat al lang voor de laatste ronde door.

Dominique

 

Dark Tales

dV Giochi / Hobby World

Pierluca Zizzi

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

30 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 6,75

 

Medespeler,

Naar goede jaarlijkse gewoonte wil ik u attent maken op de jaarlijkse uitreiking van de ‘De Tafel Plakt!’ Awards.

Reken niet, een occasionele uitzondering daargelaten, op de klassieke winnaars die u in de meeste andere eindejaarslijstjes terugvindt. Neen, de winnaars van de ‘De Tafel Plakt!’ Awards liggen meestal niet voor de hand. De prijscategorieën trouwens ook niet.

Wilt u weten welk spel de ‘Ik kan echt niet geloven wat ik hier zonet aan tafel hebt gezegd’ award binnenhaalt? De op zichzelf staande uitbreiding die beter is dan het origineel van het jaar? Welk spel het ‘kerkhof van het jaar’ herbergt? In welk doosje u de ‘mindfuck van het jaar’ terugvindt? En in welke doos de ‘attentie van het jaar’? Of welke kaartendeck het ‘zonnetje van het jaar’ huisvest? Of de ‘kaartendeck van het jaar’ tout court? En dan heb ik het nog niet gehad over de ‘er is nog hoop voor ondergetekende van het jaar’, een award die ik sommigen onder u ook van harte toewens. 

Ik garandeer u nu al enkele verrassende ontdekkingen.

De Gouden Plakken worden uitgereikt vanaf 1 januari, dagelijks tot de 31ste. Vanaf 1 februari gaan we weer gewoon over tot de orde van de dag.

In afwachting wens ik u een voorspoedig, gezond en spellenrijk 2016!

Dominique

 

Dice to meet you: Gold West (Tasty Minstrel Games)

Medespeler, als ik doosdeksels zie waarop een personage een bouwplan bestudeert met op de achtergrond een onroerend goed in de steigers, of een maritiem tafereel met aan- en afvarende schepen volgestouwd met goederen, of een boer die met paard en kar in de richting van een ommuurde stad in de verte dokkert, slaat de moedeloosheid mij om het hart.

Weer een euro.

Ik kan me er zo moeilijk voor opladen de laatste tijd.

Tenzij..

er een overzichtelijke speelduur, een elegantie zonder weerga, prachtig spelmateriaal, een duidelijk en behapbare regelwerk, afwisseling, duidelijkheid op speelbord en randmateriaal en een spannende eindtelling wordt aangeboden.

En die spellen zijn dun gezaaid.

Zo dun als goudblokjes in een Amerikaanse rivier ten tijde van de goldrush.

En zo bestaat het dat ik onlangs, na het zorgvuldig wegfilteren van het symbolische slijk uit mijn al even symbolische spelzeefje, plots een fonkeling op de bodem kon ontwaren.

Gold West.

Inderdaad: overzichtelijk, elegant, prachtig gevormd, duidelijk en behapbaar, afwisselend en spannend. Bloedstollend spannend eigenlijk. En geen wanhoopopwekkende doosillustratie hier. Nee, alleen in grote, vette letters ‘Gold West’.

Alles ligt open en bloot op tafel. Het modulaire speelterrein waar u uw grondstoffen ontgint (hout, steen, goud, koper en zilver) en kampen of nederzettingen bouwt, de investeringsmogelijkheden naast het speelbord, de stad Boomtown waar het fijn toeven (en punten sprokkelen) is, de postkoetsroutes waarlangs u uw kostbare goederen transporteert (die koetsjes!) en tenslotte het ‘gezocht’ aanplakbord waar uw beeltenis – met de daarbij horende strafpunten – komt te hangen als u liever plundert in plaats van bouwt.

En we moeten opereren binnen een strakke tijdslimiet. Afhankelijk van het aantal spelers krijgt u 10 of 12 beurten, niet meer of niet minder. In die beurten moet het allemaal gebeuren. 45 minuutjes intens genieten. Scoren doet u quasi elke beurt en dat wordt mooi bijgehouden op het scorespoor.

Leuk met alle opgegeven spelersaantallen, in een mummetje van tijd uitgelegd en elke keer weer anders.

Leuk speltechnisch extraatje: het mancala ontginningsprincipe dat traag handelen beloont en kortetermijndenken bestraft.

Meerdere wegen naar de overwinning en een wagonlading vol keuzestress maken dit goudklompje helemaal af.

Ik hunker dan ook naar meer.

Wel opletten als u zich in de postkoets hijst. Dat voortgangsspoor is wel heel onhandig klein gehouden. 

Score op de Meet-o-Meter:

5 (ik ben niet verliefd, maar wat niet is kan nog komen)

Dominique

 

Medespeler,

Vanaf morgen vindt u een nieuwe rubriek in de linker kolom van ‘De Tafel Plakt!’: Dice to meet you.

Het gaat hier niet over een Engelstalige met een neusverkoudheid, maar over mijn bevindingen na de eerste kennismaking met een spel. Niet zelden speel ik spellen die uiteindelijk geen uitgebreide bespreking halen en ik wil die ervaringen niet verloren laten gaan, niet voor mezelf en niet voor u.

Ook bij deze eerste indrukken hanteer ik een kwotering middels een korte en krachtige hint naar de kans op een tweede date, op een schaal van 6 weergeven op de Meet-o-Meter:

6. liefde op het eerste gezicht

5. ik ben niet verliefd, maar wat niet is kan nog komen

4. vriendschap is het hoogst haalbare

3. sporadisch eens afspreken is meer dan voldoende

2. vanuit deze hoek valt er geen initiatief meer te verwachten

1. nooit meer

Dominique

 

Gangster Dice

U wil met enkele spelgenoten een keiharde en uitdagende emotionele rollercoaster op, maar u hebt slechts een kwartiertje? De kans is groot dat Gangster Dice u uit de nood helpt.

In Gangster Dice, een dobbel- en kaartspel voor 2 tot 4 spelers (5 met de uitbreiding), maakt u immers deel uit van een gangsterbende. Een niet al te snuggere gangsterbende blijkbaar want het bewijsmateriaal dat zich tegen u en uw collega’s heeft opgestapeld is ondertussen gewoon niet meer te tellen.

Ieder voor zich dus. Dat betekent hier dat u zo snel mogelijk van uw individuele bewijslast wil afgeraken.

Dat bewijsmateriaal manifesteert zich hier onder de vorm van 6 dobbelstenen, 2 van elk in rood, blauw en wit met daarop 4 mogelijkse symbolen: die van de advocaat (gerechtelijke hamer), de ondervrager (een wijzende hand), de informant (een cocktailglas) en de straat (een revolver).

Deze symbolen corresponderen met 4 locatiekaarten die zich bij spelaanvang in het midden van de tafel bevinden maar al snel na de aftrap tussen de spelers zullen beginnen circuleren.

Doel van het spel: als eerste uw bewijsmateriaal, uw dobbelstenen dus, dumpen. Hoe dan ook, waar dan ook en bij wie dan ook.

Dat is niet eenvoudig, medespeler.

U moet immers eerst controle zien te krijgen over de verschillende locaties van hierboven. Daarom niet allemaal tegelijk, maar wel op het juiste moment.

Dat doet u al dobbelend, het resultaat van uw worp met invloedkaarten – die gaan van 0 tot 3, uitzonderlijk een 4 – versterkend. Die invloedkaarten trekt u na elke ronde a rato van 1 op hand.

Haalt u een locatie voor de eerste keer binnen gebeurt er op zich weinig tot niets. Het is pas als u een locatie die voor u ligt door slim bieden (dobbelsymbolen + 1 gedekte biedkaart) behoudt dat u de voordelen ervan ten volle kunt benutten.

En ze zijn niet min, die voordelen.

Hebt u controle over de straat en behoudt u die tijdens uw beurt mag u er gelijk een dobbelsteen uit uw voorraad opleggen. U bent dan alvast een klein stapje dichter bij uw doel. Daarbovenop verhoogt elke dobbelsteen op deze locatie elk bod op een andere locatie met 1.

Hebt u controle over de informant en u behoudt die tijdens uw beurt mag tot 3 dobbelstenen uit uw voorraad wisselen met een gelijk aantal dobbelstenen op deze locatie (de cocktailbar). Niet interessant denkt u? Even herbekijken dan want erg interessant als u dobbelstenen van dezelfde kleur in uw dobbelvoorraad wil krijgen. Dat, medespeler, biedt u immers meer kans op slagen.

De ondervrager is een tweesnijdend zwaard. Als de verhoorkamer voor u op tafel ligt moet u op het einde van elke beurt een dobbelsteen van deze kaart nemen. Als u deze kaart voor u hebt liggen en u haalt ze opnieuw binnen moet u ze aan de speler links van u geven. Als een andere speler deze kaart heeft en u haalt ze binnen mag u naar keuze alle dobbelstenen van dezelfde kleur in uw voorraad erop leggen. Koppel dit aan de schijnbare nutteloosheid van de informant en u weet wat u te doen staat.

De advocaat tenslotte: zolang u het kantoor van dit dit heerschap (met imposante boekenkast) voor u hebt liggen moet u geen dobbelstenen van de ondervrager weghalen als u dat niet wil. En als u deze kaart wint en u hebt ze al in bezit mag u een +4 invloedkaart op hand nemen op het einde van de ronde, de hoogste in het spel en slechts voor de durvers aan tafel bereikbaar. Handig. Krachtig. En leuk.

De dynamiek van dit spel, hoewel zeer leuk als u ermee bezig bent, is niet makkelijk uit te leggen. Probeer u gewoon een mentaal beeld te vormen van de 4 locaties hierboven vermeld en de mogelijke synergiën ertussen. Bent u op zoek naar extra invloed en wil u tegelijkertijd de ondervrager afblokken? Eén adres: de advocaat. Uw kansen verhogen om snel veel bewijsmateriaal kwijt te spelen bij de ondervrager? Even een praatje maken met de informant in de cocktailbar. Een gegarandeerde, maar trage bewijsdump? Laat uw invloed gelden op straat. Wel oppassen hier, want hoe langer in het spel, hoe verleidelijker de controle over de straat wordt voor uw tegenstanders, niet in het minst omwille van de exponentieel stijgende potentiële invloed op de andere locaties tijdens de biedrondes. Een snelle bewijsdump is alleen mogelijk via de ondervrager, maar u wil echt niet met dit heerschap opgescheept zitten naar het einde van het spel toe.

Keuzes, keuzes, keuzes, medespeler, lekker bemoeilijkt door de willekeur van de dobbelstenen die u tijdens uw planning in de weg gaan zitten.

En dan heb ik het nog niet gehad over de 10, verrassend goed uitgebalanceerde, karakters waaruit u er eentje mag kiezen bij spelaanvang (18 met de uitbreiding). Wilt u al van bij de start al een hoop invloed? Eddie Vandenburg Jr., het senatorszoontje, zal u zeker van dienst zijn. Houdt u van herdobbelen als het eerste resultaat u niet aanstaat? Baby Blue Nancy Hughs, beroepsgokster, is de naam. U wilt alles ineens? Don Ciaperinelli, maffiabaas pur sang, laat u het spel beginnen met alle locaties voor uw hebberige neus. Voor het kiezen van Freaky Frankie, de psychopaat, draagt u, en u alleen, de volle verantwoordelijkheid. Alleen hopen dat u hem aan het lijntje kunt houden. Bent u eerder een planmatig type? Silver Tongue Silvio does the job.

Pook onmiddellijk het vuur van uw illegale stokerij weer op want:

Ik heb zelden zoveel tactiek, strategie en spanning in 20 minuten op een tafel zien passeren als hier.

Door de invloedkaarten, de verschillende karakters en de dobbelstenen – ze zijn niet allemaal gelijk, enige bestudering vooraf is aangewezen bij uw tactiekbepaling – is elk spel weer anders.

Die karakters..

Gangster Dice is een van de beste diepe tussendoortjes momenteel op de markt.

De dobbelstenen spelen hun onhebbelijke rol, maar het spel wordt uiteindelijk door u, en u alleen, gewonnen. U gaat achteraf uw verlies niet op uw zeszijdige vriendjes kunnen steken.

Het psychologisch steekspel aan tafel – elke dobbelworp is openbaar – is ver-schrik-ke-lijk leuk en bevredigend.

Voor wie houdt van flexibel handelen bij elke beurt is dit een echte lekkernij.

Gangster Dice is een ideaal vehikel voor heerlijke tafelpraat.

Gangster Dice is thematisch prima omgezet. Zo zijn de krantenkoppen waarin de karakters zijn verwerkt erg goed en mooi gedaan.

U houdt het toch liever bij Spa Blauw want:

U moet doorheen een kleine leercurve. U moet eerst enkele ronden spelen vooraleer alles in uw bovenkamer in de plooi valt.

Het compacte doosje is na een eerste spelbeurt moeilijk weer dicht te krijgen, al helemaal wanneer u ook over de uitbreiding beschikt.

Dominique

 

Gangster Dice

Spider)-Goat Games (2015)

Adrian Marrs en Jonathan Ruland

2 tot 4 (5 met de uitbreiding) spelers vanaf 10 jaar

20 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,21

 

 

 

Pirates of the 7 Seas

In Pirates of the 7 Seas, een bord-en kaartspel voor 2 tot 4 spelers, gaat u op schattenjacht. Het is te zeggen, u gaat op jacht naar goederen die door handelsschepen over en weer worden verscheept in de Caraïben. Fruit, tabak en rum zijn uw voornaamste doelwitten. Edelstenen dienen zich af en toe ook aan, onder de vorm van amuletten die – dat zult u snel merken – over bovennatuurlijke eigenschappen beschikken.

Uiteraard hebt u af te rekenen met bebaarde concurrenten. Het is dus zaak uw buit zo snel mogelijk voor grof geld te verkopen in de havens waar de vraag het hoogst is. De opbrengst, gouden dukaten (overwinningspunten), begraaft u uiteraard op een afgelegen eiland. U voorziet natuurlijk ook enkele schepen uit uw vloot als waakhond. Maar dat werkt dan weer negatief uit op de sterkte van uw entervloot. Keuze, keuzes.

Is de nood het hoogst stuurt u vileine vloeken op uw tegenstanders af. Daartoe gebruikt u voodoopopjes. En naalden natuurlijk. Zo vindt u de bananenvloek een erg interessant hulpmiddel. Ook het oproepen van de kraken en de sirenen, het beïnvloeden van de koers van ijsbergen en het creëren van draaikolken zitten in uw bovennatuurlijk assortiment. En met een goed georkestreerd gokpartijtje in de plaatselijke taveerne kunt u uw tegenstanders ook een serieuze pad in de korf zetten. Jammer genoeg durft een occasionele muiterij ook al eens de kop opsteken.

Als u echt geen uitweg meer ziet kunt u nog altijd overlopen naar de vijand en zo’n belachelijk gouverneurspakje aantrekken, carnaval of niet. Bij uw piratenvrienden hoeft u dan nooit meer op visite en u loopt extra veel risico op extra strafpunten bij de eindafrekening, maar u kunt met wat geluk toch nog het meeste geld binnenrijven.

Daar gaat het immers om, op het einde van het spel – gegenereerd door het plots opduiken van de laatste rondenkaart – het meeste geld in voorraad hebben.

Wat u in een ronde gaat doen bepaalt u door in het geheim een rol te selecteren. U hebt de keuze uit 7 mogelijkheden, die steeds in dezelfde volgorde worden geactiveerd: de scheepsbouwer, de gouverneur, de kapitein (ieders favoriet), de eilandbewoonster, de sjamaan, de handelaar en de cartograaf. De laatste hebt u nodig om de begeerde avonturenkaarten op hand te krijgen, de motor van het spel en de ergernis voor uw tegenspelers.

Hebt u als enige een rol geselecteerd krijgt u wat extra’s, doet u dat als startspeler is uw opgehouden handje zelfs te klein om al het lekkers te bevatten. Sommige rollen kunt u pas weer op hand nemen door bepaalde andere rollen te selecteren, andere mogen gelijk weer de hand op. En als u het helemaal slim speelt mag u nog tijdens uw beurt rituelen uitvoeren. Daarmee kunt u op magische wijze de laadruimte van uw schepen uitbreiden bijvoorbeeld, of uw schepen onkwetsbaar maken, of de marktprijs van de goederen in de havens beïnvloeden. Zwarte Vrijdag, een bonus avonturenkaart die op Spiel werd meegeleverd, hakt er bijvoorbeeld wel heel erg diep in. Voor rituelen hebt u yin- en yangfiches nodig. Die krijgt u als compensatie voor het verlies van schepen bij een aanval op een handelsvloot of – als u geluk hebt – bij het leeghalen van een ruim na een geslaagde entering.

Wie op het einde van het spel het meeste geld heeft bijeengeschraapt wint.

Schroef dat houten been in, zet die papegaai op uw schouder en sla het dichtstbijzijnde rumvat aan want:

Pirates of the 7 Seas – ik wik mijn woorden niet – is het beste stevige familiespel dat op Spiel 2015 is verschenen. Wordt u door de vrolijke vormgeving eerst nog op het verkeerde houten been gezet, als u eenmaal aan het spelen bent gaat u bliksemsnel overstag. Zo leuk is het.

Ik ga nog verder: Pirates of the 7 Seas hoort bij het beste wat ooit rond dit thema op tafelbladen heeft gelegen.

Pirates of the 7 Seas doet heel leuke dingen met zeeslagen, 44 zeszijdige dobbelstenen en een blikken doosdeksel met daarin een kunststof overzicht van een klein zeegebied in de Caraïben. Het strijdtoneel zeg maar.

Pirates of the Seven Seas doet nog meer leuke dingen met de blikken doosbodem en de daarop afgedrukte patrijspoort, het scorespoor en de uitsparingen voor de vloektegels, doodshoofdtegels en ritueeltegels.

Eender wiens beurt het is, u bent altijd betrokken en de spanning is niet zelden te snijden.

Pirates of the 7 Seas barst van de interactie. Vrolijke interactie.

Alles klopt aan Pirates of the Seven Seas, van het prachtige spelmateriaal tot het vloeiende spelverloop.

Pirates of the 7 Seas is zo goed dat het absoluut de moeite loont de 7 wereldzeeën te doorkruisen om deze schat binnen te halen.

Hou het toch maar beter bij een waterfiets op de plaatselijke plas want:

U hebt geen familie.

U hebt ondertussen al zoveel slechte piratenspellen gezien dat u niet meer gelooft dat er in dit genre nog een Heilige Graal kan worden voortgebracht.

De doos liegt over de speelduur. Dit krijgt u echt niet in een uurtje gespeeld, tenzij u met een kransje veteranen aan tafel zit.

Voor een familiespel hebt u wel wat regels te doorkauwen.

Dominique

 

Pirates of the 7 Seas

2Geeks (2015)

Oleksandr Nevskiy – Oleg Sidorekno

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

45 tot 60 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,85