Coöperatief spel van het jaar

WARHAMMER QUEST: THE ADVENTURE CARD GAME (FANTASY FLIGHT GAMES)

Als u dit spel wil winnen, medespeler, moet u als team echt wel goed op elkaar ingespeeld zijn.

In Warhammer Quest: The Adventure Card Game, gaat u ondergronds in de Oude Wereld, roem, glorie en een zekere dood tegemoet. Met 1 tot 4 spelers kunt u dat, maar als u solo speelt – een uitmuntende spelervaring trouwens – doet u dat met twee karakters.

Leuke karakters zijn het, elk met hun (complementaire) eigenschappen. Zo is het bijvoorbeeld goed een krijger-priester in het gezelschap te hebben omwille van zijn helende eigenschappen, een dwerg voor zijn brute kracht, een verkenster voor haar boogschutterskwaliteiten of een tovenaar voor magische ondersteuning.

Wat u ondergronds gaat doen wordt bepaald door het scenario dat u hebt gekozen. Dat bepaalt dan weer welke locaties u daar beneden aantreft, wie of wat u daarin tegenkomt en welke Nemesis vloeken u onderwijl zullen treffen.

Uw karakter heeft 4 actiekaarten waarvan u er eentje tijdens uw beurt activeert. Een van die 4 hebt u trouwens nodig om de andere 3 weer operationeel te maken.

Activeren betekent vechten, rusten, uw medespelers helpen en exploreren – u hebt, naar analogie met ‘The Lord of the Rings: the Card Game’ een bepaald aantal exploratiefiches nodig om een locatie door te komen.

Al deze acties vragen een dobbelsteenworp van u, met het aantal speciale dobbelstenen dat uw geactiveerde actiekaart aangeeft, aangevuld met een speciale dobbelsteen per vijand waarmee u ondertussen gegarandeerd slaags bent geraakt. Successymbolen zijn wat ze zijn, succesjes, maar er zijn ook nog de symbolen op die vijandige stenen, eerder irritant van aard. Zo doet een aanvalssymbool een tegenstander waarmee u in een gevecht bent gewikkeld onmiddellijk uithalen en een Nemesis symbool zorgt voor nog meer, scenario gerelateerde, rampspoed. Gelukkig werden enkele dobbelsteenzijden gewoon blanco gelaten. Erg leuk is trouwens het super succes symbool, dat fungeert als een succes maar gelijk opnieuw mag worden gedobbeld, hopelijk op weg naar een nog grotere succesratio.

Gelukkig vindt u tijdens uw tocht ook voorwerpen, uitrusting en wapens en af en toe doet zich ook een positieve of negatieve gebeurtenis voor. Afwisseling genoeg. Slaagt u erin weer levend uit de catacomben te komen kunt u zichzelf tussen twee queesten door (een beetje) opwaarderen. Met wapens  bijvoorbeeld, of beter: met betere actiekaarten. Die zal u trouwens nodig hebben wil u de hele campagne tot een goed einde brengen.

En zo begeeft u zich van locatie naar locatie, die ook voorzien zijn van een speciale eigenschap maar toch vooral van onaangename creaturen die het u knap lastig maken tijdens uw trip naar de eindlocatie. Vleermuizen, gigantische spinnen, gobelins, trollen, ratten en meer van dat gespuis. Erger nog zijn de leiders van dat zooitje waarvan Odious Grump, een vilein creatuur dat u al in het eerste scenario tegen het lijf loopt, een extreem irritante exponent is.  

Origineel is ook de leuke manier waarmee speltechnisch wordt omgegaan met de eigenschappen van de wezens waartegen u vecht, die worden geactiveerd van links naar rechts op de kaart in kwestie. En waar ze zich kunnen bevinden, in gevecht met de leden van het gezelschap of in de schaduwen, wachtend op uw fatale misstap.

Echte liefhebbers kunnen de ‘Delve Quest’ aanvatten, een willekeurig samengestelde campagne.

Laat u vooral niet afschrikken door de vele regelvragen op BGG. Die komen duidelijk van spelers die niet de moeite hebben genomen de spelregels grondig door te nemen.

Samenvattend? Houdt u van keuzestress, afstemming op uw medespelers, tactische gevechten, spanning, tijdsdruk, verrassingselementen, een prima herspeelbaarheidsfactor en een overzichtelijke speelduur? En hebt u een lichte neiging tot masochisme en bent u fantasy gericht? Niet twijfelen.  

Dominique

Score op de Plak-o-Meter: 8,45

 

“Ik kan niet geloven wat ik hier zonet aan tafel gezegd heb.” van het jaar

UNUSUAL SUSPECTS (CRANIO CREATIONS)

Samen met uw collega speurders – het team kan tot 15 leden tellen – moet u de dader van een misdrijf uit een line-up van 12 zien te filteren. Uw enige houvast: een getuige, zij het een ietwat rare getuige. Die heeft immers totaal geen weet meer van hoe de dader eruit ziet maar blijkt wel heel goed op de hoogte te zijn van alle andere eigenschappen van de gluiperd. Heeft hij of zij een eigen huis? Gaat hij of zij regelmatig op skiverlof? Is hij of zij racistisch? Luistert hij of zij regelmatig naar klassieke muziek? Gaat hij of zij regelmatig uit eten? Heeft hij of zij een huisdier? De getuige weet het allemaal. Door ja-neen antwoorden te geven op dit soort vragen, aangeleverd vanuit een lekker dikke kaartenstapel, probeert de getuige de onderzoekers op het juiste spoor te zetten. Hoe sneller de dader wordt ontmaskerd, hoe meer punten het onderzoeksteam scoort. Maakt het team tijdens het onderzoek een fout – het schrappen van de dader van de verdachtenlijst – is die gelijk fataal.

Het is in die onderzoeksfase dat het schaamrood u naar de wangen zal stijgen. Tijdens het overleg met uw collega’s hoort u zichzelf immers dingen zeggen als: “Die ziet eruit als een loser, die heeft zeker geen eigen huis.” Of “Als die uit eten zou gaan wordt die gelijk weer buitengegooid.” Of “Die kerel woont duidelijk nog bij zijn mama. Die kookt nooit.” Of “Die knappe blondine is er duidelijk eentje die alleen op geld uit is.” En los van de vooroordelen van het onderzoeksteam spelen die van de speler die de getuige gestalte geeft ook hun niet te onderschatten rol. Een dubbele handicap dus.

Het team mag tijdens de overlegfases van het onderzoek zoveel potentiële daders uit de line-up halen als het wil. Dat verhoogt uiteraard de mogelijke eindscore, maar ook de kans dat het helemaal fout loopt. Balanceren op een slappe koord heet dat.

Elke zichzelf respecterende groepsbegeleider of -therapeut zou dit spel in zijn kast hebben moeten staan, al was het maar om mensen tegen de kortzichtigheid van zichzelf te laten opbotsen en sluimerende vooroordelen over onze medemens gelijk in de kiem te smoren. Want daar gaat dit spel eigenlijk over: vooroordelen op basis van uiterlijkheden.

Los daarvan kan ik het spel ook aan elke andere sociale speler aanbevelen. Buiten schaamrood gaan uw medespelers immers ook bengelende tranen op uw wangen waarnemen. Van het lachen.

Aanrader!

Dominique.

Score op de Plak-o-Meter: 7,74

 

Risk van het jaar

RISK: STAR WARS EDITION (HASBRO)

En dit is zelfs geen Risk, wat de kansen op een award aanzienlijk vergroot.

Dit is wél ‘Star Wars: the Queen’s Gambit’ light, een klassieker die elke zichzelf respecterende Ameritrasher in de kast heeft staan, maar dit speelt veel sneller en is zeker zo leuk.

Als keizerrijk speler moet u alle rebellenschepen tot intergalactisch schroot herleiden, als rebellenleider stuurt u liever die gigantische Deathstar naar de schroothoop.

Het arsenaal van beide protagonisten: X-wings, Y-wings, B-wings, TIE Fighters, een Executor, een Deathstar in aanbouw (maar wel operationeel), de Millennium Falcon, een legertje Stormtroopers, Luke Skywalker, Darth Vader en de Keizer himself. En een handvol zeszijdige dobbelstenen – enigszins gemiscast, maar kom.

Net als in ‘Star Wars: the Queen’s Gambit’  moet u uw aandacht ook over verschillende fronten verdelen. Het ruimtegevecht omheen de Deathstar, de schildneutralisatie door de rebellen op de planeet Endor – er is geen eliminatie van de Deathstar mogelijk zolang het schild actief is – en de ultieme lichtzwaard confrontatie tussen Dart Vader en Luke Skywalker. Met bevelkaarten selecteert u waar, wanneer en met wie of wat u aan de slag gaat. De dobbelstenen doen de rest.

Hoe u het ook draait of keert, u hebt altijd het gevoel dat u zonet de verkeerde keuze hebt gemaakt. En dat voelt verrassend lekker aan.

Risk: Star Wars Edition speelt ook met de snelheid van het licht zodat een onmiddellijke revanche al snel een standaard procedure wordt, al dan niet met omwisseling van kamp.

Ook leuk zijn de extra bevelkaarten die u mag spelen als u een sector vernietigt, de Millennium Falcon of de Executor uitschakelt of Luke Skywalker of Darth Vader het (light of darkness) hoekje om helpt. Dat geef ademruimte en extra mogelijkheden, al weet u niet vooraf welke bevelen u mag gaan uitdelen.

Wilt u de volledige 3D ervaring moet u wel voor de Zwarte Editie gaan. Dan krijgt u gesculpteerde versies van de Millennium Falcon, de Executor, een horde Stormtroopers en de Deathstar in aanbouw aangeleverd. En dat speelt toch lekkerder weg dan de platte kartonnen fiches die u vindt in de gewone winkelversie, die u eerder het gevoel geven dat The Force tijdens het productieproces totaal verstek heeft laten gaan.

Dominique

Score op de Plak-o-Meter: 8,095

 

Solospel van het jaar

HEALTHY HEART HOSPITAL (VICTORY POINT GAMES)

In dit ziekenhuis vindt u meer thema en uitdaging dan alle Pandemic Legacy’s en Blood Rages op deze wereld samen. Hebt u bij spelaanvang het gevoel dat u hier de hoofdrol speelt in een doktersromannetje uit de boeketreeks, de frisse odeur van dat boeket zal al snel plaatsmaken voor de penetrante formoldampen die u vanuit het mortuarium  komen toegewaaid.

In het Healthy Heart Hospital ligt de dood dan ook voortdurend op de loer, tot zelfs in de van rustgevende liftmuziekjes voorziene wachtzaaltjes toe.

Er gebeuren ook eigenaardige dingen in het HHH. Lijken, klaar voor autopsie, blijken plots onder geheimzinnige omstandigheden verdwenen en er gaan hardnekkige geruchten dat er zich ergens op de campus een clandestiene begraafplaats bevindt. Er wordt ook gesjoemeld met verzekeringsdossiers dat het niet mooi meer is en het grote personeelsverloop roept ook al de nodige vragen op. En dat twee stafleden wel heel erg lijken op Marty Feldman en Ronald Reagan helpt het vertrouwen in dit ziekenhuis ook niet bepaald vooruit.

Het Healthy Heart Hospital huisvest ook het zonnetje van het jaar en de kaartendeck van het jaar.

Het zonnetje, dr. Smile, doet met haar aanblik alleen al menig mannelijke patiënt weer kerngezond het ziekenhuis uit zweven, gezeten op een gigantische roze wolk. Haar mannelijke tegenhanger, dr. Dreamboat, hoofd van de spoedgevallendienst, doet dan weer alle vrouwen binnen een straal van 50 meter in katzwijm vallen.

Het mag niet baten. Honderd Smiles of Dreamboats zijn nog niet genoeg om dit ziekenhuis van de ondergang, lees faillissement, te redden.

Daar zorgt de motor van dit spel, een kaartendeck van ocharme 25 ambulancekaarten voor. Het is een kaartendeck die u bij een eerste kennismaking het gevoel geeft dat het begrip saaiheid zonet een nieuwe kwaliteitsnorm heeft neergezet, maar het is er wel eentje die u de haren te berge zal doen rijzen. Bij elke kaart die u omdraait zal het zweet als een waterval over uw rug lopen, regelrecht uw bilspleet in. De getrokken kaart bepaald immers hoeveel patiënten uw wachtzaal te verwerken krijgt en aan welke aandoening ze lijden, waarna u een race tegen de tijd, en het management, begint om dokter dood buiten de hospitaalmuren te houden.

Alle hens aan dek dus, uw vaardigheden als medicus maximaal benuttend. Maar ook uw  competenties als staflid worden zwaar op de proef gesteld. Welke uitbreidingen bouwen we, en wanneer?  Een extra operatiezaal? Een psychiatrische eenheid om de psychoten onder controle te houden? Ontslaan we enkele artsen om middelen vrij te maken voor een high care unit? Hoe moffelen we die dakloze overledene ongezien weg zonder een rechtszaak aan de broek te krijgen en als we toch voor de rechter moeten verschijnen, hoe ver willen we dan gaan voor een minnelijke schikking?

HHH doet me terugdenken aan mijn jaren als student verpleegkunde en aan de rampspoed die mij ten deel viel toen ik als stagiair op materniteit de borsten van een kersverse mama controleerde omdat de hoofdverpleegster op mijn takenlijstje de opdracht ‘baxter controleren’ wel heel onduidelijk had neergeschreven.

Maar dat is gelijk ook de enige negatieve bijwerking waarmee dit spel mij heeft opgezadeld.

En verder geen gezeur want HHH is een heerlijk optimalisatiespel.

Dominique

Score op de Plak-o-Meter: 7,97

 

 

Mindfuck van het jaar

SEVEN7S (EAGLE-GRYPHON GAMES)

In Seven7s, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers dat helemaal draait om het getal 7 – denk aan de 7 wereldzeeën, de 7 hoofdzonden, de 7 heilige deugden, de 7 leeftijden van de mens, de 7 wereldwonderen, de 7 gelukkige goden, de 7 kleuren van de regenboog – probeert u op het einde van het spel met uw schamele hand van 3 kaarten de meeste punten binnen te halen.

Dat doet u door het uitspelen van een karakterkaart in de corresponderende kolom, de actie van de kaart in kwestie uit te voeren en vervolgens een nieuwe kaart op hand te trekken van de trekstapel. Er zijn 7 soorten karakterkaarten in het spel, elk met een verschillende kleur, een getalwaarde en een speciale eigenschap en u hebt er steeds 3 op hand.

De mindfuck wordt geïnitieerd door twee karakterkaarten: de ‘Age of Man’ en de ‘Colors’.

De Age of Man karakterkaart mag u in elke kolom spelen zonder de actie van die kolom uit te voeren (daar kunt u het speleinde mee beïnvloeden want dat komt abrupt van zodra aan een kolom de zevende kaart wordt toegevoegd), de laatst gespeelde ‘Colors’ karakterkaart bepaalt met haar kleur de jokerkleur. Elke kaart in die kleur mag dan in elke kolom gespeeld worden én de actie van die kolom mag daarmee wél worden uitgevoerd. Daar komt nog eens bovenop dat het aantal kaarten in de Age of Man kolom de waarde van bepaalde andere kaarten in het spel reduceert to 0. Ligt er bijvoorbeeld 1 Age of Man kaart in de Age of Man kolom zijn alle kaarten van waarde 7 nog 0 punten waard. Liggen er 2 zijn de 7 én de 6 kaarten waardeloos, enzoverder. Behálve de kaarten in de actieve jokerkleur. Die waarde wordt bepaald door het aantal kaarten in de Age of Man kolom. Is bijvoorbeeld blauw de jokerkleur, hebt u een blauwe 1 op hand en liggen er in de Age of Man kolom 3 kaarten is uw blauwe 1 kaart toch nog 4 punten waard.

Bent u nog mee?

Geen paniek, er moeten inderdaad enkele knoppen om in bepaalde centrale  synapsen, maar eens dat is gebeurd bent u in voor een traktatie. Seven7s was een van onze favorieten tijdens de eindejaarsperiode. Altijd leuk, ongemeen spannend, lekker snel, combovriendelijk verrassend leuk met z’n tweeën, erg compact en bloedmooi.

Manipuleert u graag kaartenkolommen, jokers, trekstapels, uw eigen handkaarten en die van uw tegenspelers, plaatst u af en toe graag een berekende gok – de Lucky Gods kolom is mijn favoriet – en bent u op zoek naar een soort Love Letter voor gevorderden moet u absoluut toeslaan.

Dominique

Score op de Plak-o-Meter: 7,85

 

Spel van het jaar

CAMP GRIZZLY (AMERITRASH GAMES)

De Kickstarter motor van deze topper werd al aangezwengeld in 2013, maar ermee wegrijden lukte pas in 2015.

Alles zit goed in Camp Grizzly. Zo goed dat het spel eigenlijk ook nog aanspraak kon maken op tal van andere awards. Die van de ‘thematische omzetting van het jaar’ bijvoorbeeld. Of die van ‘doosillustratie van het jaar’. Of die van de ‘kaartendeck van het jaar’. De ‘hormonale (k)opstoot van het jaar’ had ook gekund. En de award voor de ‘nabespreking van het jaar’ had ook niet misstaan op de schoorsteenmantel.

Verder vindt u in deze doos ook de ‘broer en zus van het jaar’, het ‘stalkerduo van het jaar’, de ‘Grand Finale van het jaar’, de ‘zwemwedstrijd van het jaar’, de ‘alle clichés van het slasher genre zitten erin van het jaar’, de ‘hopelijk is dit de juiste binnenweg van het jaar’ en het ‘hoofdpersonage van het jaar’. Daarbovenop levert dit spel ook nog eens de ‘egoïsten van het jaar’ aan, al zitten deze niet in de doos maar gewoon mee aan tafel.

Een speciale vermelding verdient ook Austin Madison, gepokt en gemazeld in de filmindustrie met het maken van storyboards. Haar tekeningen – op een uitpuilend ingewandje of afgehakt vingerkootje meer of minder wordt hier echt niet gekeken – maken de totaalbeleving, want dat is het, compleet.

Camp Grizzly wordt steeds weer met enthousiasme onthaald als het op tafel wordt gelegd. Dat gebeurt trouwens meestal op verzoek. Moest het een liedje zijn, het was de meest gevraagde plaat van het jaar.

Een heerlijk belevingsspel is dit. Camp Grizzly zal mijn collectie nooit dan ook nooit meer verlaten.

Mijn uitgebreide bespreking vindt u trouwens in de rechterkolom.

Dominique

 

Dark Tales

In Dark Tales, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, probeert u in een bekend sprookjesuniversum – denk aan Sneeuwwitje en Roodkapje – zoveel mogelijk punten binnen te halen. Dat doet u door kaarten uit te spelen en/of voorwerp- en goudfiches te manipuleren.

Neem als de weerlicht uw spreukenboek ter hand want:

Dark Tales, er wordt door bord- en kaartspelkenners al eens meewarig over gedaan. Zeer onterecht. Eén keer gespeeld waarschijnlijk, geen tweede kans gegeven en daardoor de heerlijke subtiele onderlaag gemist die zich – ik geef het grif toe – bij een eerste kennismaking wel heel erg gedeisd houdt.

Dark Tales werd na enkele sessies echter zo leuk dat ik me gelijk de twee uitbreidingen ‘Snow White’ en ‘Little Red Riding Hood’ heb aangeschaft.

Wat Dark Tales zo goed maakt is de eenvoud – u speelt een kaart en doet gewoon wat erop staat -, de meer dan overzichtelijke speelduur, de leuke combomogelijkheden en de steeds wisselende spelomgeving die door de plotkaarten – eentje heeft een invloed tijdens het spel zelf, de andere bij de eindtelling – wordt aangeleverd.

U las het al, het gaat hier om zoveel mogelijk punten binnen te halen. Dat doet u door het uitspelen van karakter-, locatie, actie- slechterikkaarten, ofwel in het centrale speelveld, uw eigen privéruimte of op de aflegstapel. U blijft dit doen tot een speler bij het begin van zijn beurt geen kaart meer op hand heeft. Makkelijk zat.

Het uitspelen van de, overigens prachtige, kaarten levert u meestal gelijk punten op, altijd leuk, en als u het slim speelt nog wat extra. Dat komt omdat de meeste kaarten ook nog eens speciale eigenschappen hebben, al dan niet in combinatie met andere.

Slaagt u erin om bepaalde voorwerpen (fiches) binnen te halen kunt u daar later ook erg leuke dingen mee doen. Extra scoren bij de eindtelling bijvoorbeeld, of uw tegenstander(s) het leven zuur maken.

Lijkt het universum, sprookjes, op het eerste gezicht een beetje aan de zachte kant, het lachen zal u snel vergaan als u door een ervaren speler figuurlijk, maar niet minder pijnlijk, tegen het spelcanvas wordt gemept. En opnieuw, en opnieuw. Tot u het licht begint te zien en toch wat weerwerk begint te bieden.

Is het basisspel op zich al zeer de moeite waard, het wordt allemaal nog veel leuker als u de uitbreidingen, met de daaraan gekoppelde plotkaarten, introduceert en – u kunt ervoor kiezen – een onzekerheidsfactor toevoegt door bij de opzet willekeurig 10 kaarten uit de stapel van het basisspel te verwijderen.

Zowel de symboolliefhebber als de lezer worden hier bediend. De eigenschappen van de kaarten staan immers zowel pictografisch als geschreven weergegeven.

Hou u toch maar vast aan de keiharde realiteit want:

Door het thema bestaat de kans dat u, vooraleer er ook maar een kaart gespeeld is, afgaat als een tovergieter. U kent uw pappenheimers.

Als u door een veteraan wordt ingemaakt hebt u dat al lang voor de laatste ronde door.

Dominique

 

Dark Tales

dV Giochi / Hobby World

Pierluca Zizzi

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

30 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 6,75

 

Medespeler,

Naar goede jaarlijkse gewoonte wil ik u attent maken op de jaarlijkse uitreiking van de ‘De Tafel Plakt!’ Awards.

Reken niet, een occasionele uitzondering daargelaten, op de klassieke winnaars die u in de meeste andere eindejaarslijstjes terugvindt. Neen, de winnaars van de ‘De Tafel Plakt!’ Awards liggen meestal niet voor de hand. De prijscategorieën trouwens ook niet.

Wilt u weten welk spel de ‘Ik kan echt niet geloven wat ik hier zonet aan tafel hebt gezegd’ award binnenhaalt? De op zichzelf staande uitbreiding die beter is dan het origineel van het jaar? Welk spel het ‘kerkhof van het jaar’ herbergt? In welk doosje u de ‘mindfuck van het jaar’ terugvindt? En in welke doos de ‘attentie van het jaar’? Of welke kaartendeck het ‘zonnetje van het jaar’ huisvest? Of de ‘kaartendeck van het jaar’ tout court? En dan heb ik het nog niet gehad over de ‘er is nog hoop voor ondergetekende van het jaar’, een award die ik sommigen onder u ook van harte toewens. 

Ik garandeer u nu al enkele verrassende ontdekkingen.

De Gouden Plakken worden uitgereikt vanaf 1 januari, dagelijks tot de 31ste. Vanaf 1 februari gaan we weer gewoon over tot de orde van de dag.

In afwachting wens ik u een voorspoedig, gezond en spellenrijk 2016!

Dominique

 

Dice to meet you: Gold West (Tasty Minstrel Games)

Medespeler, als ik doosdeksels zie waarop een personage een bouwplan bestudeert met op de achtergrond een onroerend goed in de steigers, of een maritiem tafereel met aan- en afvarende schepen volgestouwd met goederen, of een boer die met paard en kar in de richting van een ommuurde stad in de verte dokkert, slaat de moedeloosheid mij om het hart.

Weer een euro.

Ik kan me er zo moeilijk voor opladen de laatste tijd.

Tenzij..

er een overzichtelijke speelduur, een elegantie zonder weerga, prachtig spelmateriaal, een duidelijk en behapbare regelwerk, afwisseling, duidelijkheid op speelbord en randmateriaal en een spannende eindtelling wordt aangeboden.

En die spellen zijn dun gezaaid.

Zo dun als goudblokjes in een Amerikaanse rivier ten tijde van de goldrush.

En zo bestaat het dat ik onlangs, na het zorgvuldig wegfilteren van het symbolische slijk uit mijn al even symbolische spelzeefje, plots een fonkeling op de bodem kon ontwaren.

Gold West.

Inderdaad: overzichtelijk, elegant, prachtig gevormd, duidelijk en behapbaar, afwisselend en spannend. Bloedstollend spannend eigenlijk. En geen wanhoopopwekkende doosillustratie hier. Nee, alleen in grote, vette letters ‘Gold West’.

Alles ligt open en bloot op tafel. Het modulaire speelterrein waar u uw grondstoffen ontgint (hout, steen, goud, koper en zilver) en kampen of nederzettingen bouwt, de investeringsmogelijkheden naast het speelbord, de stad Boomtown waar het fijn toeven (en punten sprokkelen) is, de postkoetsroutes waarlangs u uw kostbare goederen transporteert (die koetsjes!) en tenslotte het ‘gezocht’ aanplakbord waar uw beeltenis – met de daarbij horende strafpunten – komt te hangen als u liever plundert in plaats van bouwt.

En we moeten opereren binnen een strakke tijdslimiet. Afhankelijk van het aantal spelers krijgt u 10 of 12 beurten, niet meer of niet minder. In die beurten moet het allemaal gebeuren. 45 minuutjes intens genieten. Scoren doet u quasi elke beurt en dat wordt mooi bijgehouden op het scorespoor.

Leuk met alle opgegeven spelersaantallen, in een mummetje van tijd uitgelegd en elke keer weer anders.

Leuk speltechnisch extraatje: het mancala ontginningsprincipe dat traag handelen beloont en kortetermijndenken bestraft.

Meerdere wegen naar de overwinning en een wagonlading vol keuzestress maken dit goudklompje helemaal af.

Ik hunker dan ook naar meer.

Wel opletten als u zich in de postkoets hijst. Dat voortgangsspoor is wel heel onhandig klein gehouden. 

Score op de Meet-o-Meter:

5 (ik ben niet verliefd, maar wat niet is kan nog komen)

Dominique

 

Medespeler,

Vanaf morgen vindt u een nieuwe rubriek in de linker kolom van ‘De Tafel Plakt!’: Dice to meet you.

Het gaat hier niet over een Engelstalige met een neusverkoudheid, maar over mijn bevindingen na de eerste kennismaking met een spel. Niet zelden speel ik spellen die uiteindelijk geen uitgebreide bespreking halen en ik wil die ervaringen niet verloren laten gaan, niet voor mezelf en niet voor u.

Ook bij deze eerste indrukken hanteer ik een kwotering middels een korte en krachtige hint naar de kans op een tweede date, op een schaal van 6 weergeven op de Meet-o-Meter:

6. liefde op het eerste gezicht

5. ik ben niet verliefd, maar wat niet is kan nog komen

4. vriendschap is het hoogst haalbare

3. sporadisch eens afspreken is meer dan voldoende

2. vanuit deze hoek valt er geen initiatief meer te verwachten

1. nooit meer

Dominique