AquaSphere (Hall Games, Pegasus Spiele, Tasty Minstrel Games)

In AquaSphere, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u de leider van een wetenschappelijk team dat zich op de bodem van een niet nader genoemde oceaan bevindt. Uw team bestaat uit een ingenieur, een wetenschapper en enkele robots. En u hebt een duikbootje.

In vier spelrondes probeert u middels experimenteel onderzoek, het uitbouwen van uw basis, het exploreren van de zeebodem (met een eigenaardige fixatie op octopussen) en het verzamelen van kristallen zoveel mogelijk kennispunten – zeg maar gerust overwinningspunten – te vergaren. Hebt u daar op het einde van het spel het meeste van in voorraad wint u.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Stefan Feld.

U bent een veeleisende veelspeler en u gruwt van het fenomeen geluk.

U bent informaticus.

U houdt van een gezonde mix tussen tactiek en strategie.

U speelt graag Roborally.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Hall Games, Pegasus Spiele en Tasty Minstrel Games voorbij want:

Stefan Feld.

U bent geen informaticus en hebt ook niet de capaciteiten om een goede informaticus te worden.

Uw kat, die toch een zekere reputatie geniet als het het om het terugvinden van jongen gaat, vindt de hare echt niet terug op dit spelbord.

U hebt heimwee naar de Feld van Notre Dame en het Roma duo, waarin u zonder gepriegel, en vooral vrolijk, aan de slag kon. Die tijd komt naar uw gevoel niet meer terug.

Ondanks het feit dat u zich hier op de zeebodem bevindt wordt u hier geconfronteerd met extreme droogte.

De doodsheid die heerst aan tafels waar recente spellen van Feld worden gespeeld schrikt u een beetje af. AquaSphere vormt hierop, dat weet u nu al, geen uitzondering. Voor een gezellige sphere moet u elders zijn.

In 100 minuutjes bent u klaar, leest u op de doos. U weet nu al dat het langer zal duren. Dat, gecombineerd met de doodsheid van hierboven, doet u wegblijven van de zeebodem. Daar zal een schattig octopusje niks aan veranderen.

Dominique

 

Mensen die het kunnen weten, of zouden moeten weten, beweren dat dit tot het beste behoort wat ooit in de categorie racespellen is verschenen.

Ze hebben gelijk.

Thunder Alley speelt zich af op de circuits van het NASCAR race gebeuren, die zich meestal manifesteren in een ovale vorm. U rijdt dus uitgerekte rondjes.

Dat doet u met een team – uw aantal deelnemende wagens wordt bepaald door het aantal spelers – en u probeert uw wagenmenners zoveel mogelijk vooraan te laten eindigen. Ook op het eind van elke ronde, want dat levert u extra bonuspunten op.

Thunder Alley is volledig kaartgestuurd en dus dobbelsteenloos – en dat laatste is heel belangrijk. Dat betekent immers dat u meer in de hand hebt dan gewoonlijk bij dit soort spellen. En, ironisch genoeg, verhogen uw tactische mogelijkheden van zodra een wagen van uw team uit de wedstrijd wordt genomen. U beschikt dan immers over evenveel handkaarten, maar voor minder wagens. U kunt uit de wedstrijd worden geflikkerd als u wordt gedubbeld of met onherstelbare motor-en/of carrosserieschade wordt geconfronteerd. Ook uw banden verdienen aandacht. Ze slijten nogal snel. Deze euvels kunt u uiteraard verhelpen door even de pits in te duiken, al verliest u dan kostbare plaatsen.

Wees niet naïef, medespeler, u lóópt schade op. U kunt er gewoon niet omheen. Niet allemaal, maar de meeste bewegingskaarten die u uitspeelt tonen immers ook een schade-icoontje. En dat moet u toepassen als u de kaart in kwestie uitspeelt. Teveel schade en uw snelheid gaat eronder lijden. Lees: u moet bewegingspunten inleveren. Erger nog, 6 schadefiches op uw wagentje en u mag nog een laatste keer zwaaien naar het talrijk opgekomen publiek.

Uw sleutel tot snelheid en de daaruit voortvloeiende overwinning ligt in het zo ver mogelijk vooruit zien te komen buiten uw beurt.

U hoeft niet terug naar de vorige zin. U las het goed.

Dat doet u door maximaal gebruik te maken van het draftmechanisme. Hier wordt niet het doorgeven en selecteren van kaarten bedoeld, maar het zich met een racemonster ophouden in de veilige en minst luchtweerstand biedende omgeving van andere racemonsters, door kenners ‘The Pack’ genoemd.

U drijft als het ware mee op de flow van uw tegenspelers. Het op het juiste moment verbreken van die flow om voor eigen gewin te gaan is een van de belangrijkste beslissingen die u tijdens de wedstrijd zult nemen.

Bewegen doet u, heel eenvoudig, door een van uw racemonsters te selecteren en vervolgens een bewegingskaart uit te spelen. Daarmee beweegt u tussen de 4 en 8 baanvakken vooruit. Uitzondering: als u de pits verlaat hobbelt u slechts 2 armzalige het circuit op.

Er zijn vier soorten bewegingskaarten. Solo movement selecteert u als u uw eigen gangetje wil gaan. De drie andere nemen andere wagens mee tijdens de verplaatsing, ook die van uw tegenspelers. Speelt u een Lead movement kaart neemt u iedere wagen achter u in dezelfde rij mee in uw zog. Bij Pursuit movement duwt u uzelf en alle wagens voor u vooruit. Draft movement, de leukste, doet alle wagens in een rij vooruit bewegen. Of ze zich voor of achter de wagen van de actieve speler bevinden maakt niks uit.

Lateraal en diagonaal bewegen wordt in sommige gevallen ook toegestaan. Een andere wagen even tegen het buitenmuurtje drukken behoort dan bijvoorbeeld tot de, overigens erg leuke, mogelijkheden.

Nadat de actieve speler zijn wagen, en meestal ook die van andere spelers, heeft verplaatst, draait hij zijn wagenfiche om, van wit naar zwart of omgekeerd. Zo kan men perfect volgen welke wagen al aan de beurt was of niet. Eenmaal alle wagens geactiveerd begint een nieuwe spelronde.

Maar die nieuwe ronde begint niet zonder het trekken van een gebeurteniskaart, al dan niet voorzien van een groene, gele of rode vlag. Groen betekent gewoon doorspelen na het effect, geel betekent een herstart – met behoud van de posities maar met een hergroepering van het nog actieve wagenpark, erg interessant als u eenzaam en alleen achteraan bengelt – en rood betekent sowieso einde race. U mag die gebeurteniskaarten niet onderschatten. Die kunnen bijvoorbeeld wagens treffen met de meeste bandenslijtage en meer van dat fraais. Niet zelden wordt het omdraaien van de volgende gebeurteniskaart nagelbijtend en billenknijpend afgewacht.

Nadat u het voorgeschreven aantal rondjes hebt gedraaid worden, op basis van de eindposities uiteraard, de punten geteld. Hier wordt de officiële NASCAR puntentelling gebruikt, wat betekent dat u een rekenmachine bij de hand moet houden. Dit vraagt immers wat telwerk. Spannend telwerk, dat dan weer wel. Wie de meeste punten heeft verzameld wint. Het verdient aanbeveling champagne in huis te hebben als u dit op tafel legt.

Uw eerste spelletjes gaan langer duren dan verwacht – u moet als uitlegger ab-so-luut het belang van het rijden in groep, en het mee profiteren van de beurten van uw tegenstander, benadrukken – maar als u eenmaal alle knopjes in uw cockpit weet staan vliegen de rondes voorbij.

Thunder Alley is het beste racespel dat ik ooit heb gespeeld, mogelijk zelfs een van de beste spėllen die ik ooit heb gespeeld. Thematisch erg dicht bij het echte werk, u bent altijd betrokken – wie neemt me mee? – en het gejongleer met overwinningspunten maakt elke wedstrijd super spannend.

De pitregels, de gebeurteniskaarten (die regenkaart!), de vier circuits, de schade en slijtage die uw wagens oplopen, het teamspel tussen uw eigen wagens en die van uw tegenstanders, de voortdurend wijzigende posities, het orgastisch tactisch handelen, het strategisch terugtrekken van wagens uit de wedstrijd, het nemen van risico’s – houdt mijn motor het nog wel in die laatste ronde? – en de logische en relatief eenvoudige spelregels waarbinnen u mag manoeuvreren maken dit een lekkernij voor de veeleisende racespeler, zeg maar voor de speler tout court.

Een van de knapste prestaties van dit spel is het behoud van het speelplezier met slechts twee spelers. Dat is, voor een racespel, zonder meer indrukwekkend te noemen. En ook solo is Thunder Alley, ondanks het ontbreken van een officiële variant, een verrassend aangenaam tijdverdrijf.

Ondanks de relatieve eenvoud van de regels zult u, wilt u kans maken op een overwinningskrans en een joekel van een fles champagne, al uw tactisch vernuft uit de kast moeten halen. Bent u goed in het managen van kaarten hebt u alvast een stapje voor. Ook het goed kunnen inschatten van de bedoelingen van uw tegenstanders gaat u enorm vooruit helpen.

Potentiële ontwerpers van wielrenspellen zouden het bewegingssysysteem van Thunder Alley eens nader moeten bekijken. Breaking Away heeft er wel een klein beetje van weg, maar is veel te mathematisch. Een kruisbestuiving zou wonderlijke resultaten kunnen opleveren.

Formula D adepten moeten ook eens langslopen. Marktplaats, Ebay en Kapaza zullen hun dankbaar zijn.

U mag niet te lang wachten. De kleine voorraad is zo goed als uitverkocht en een eerste herdruk zou pas over een tweetal jaar worden overwogen. Er zou ook aan een compatibele Indy Car spin-off worden gewerkt, Grand Prix, en dat is dan weer goed nieuws voor de adepten onder ons.

Hou wel rekening met een hoge verzendingskosten omwille van de zware en diepe doos. Het gewicht zit hem vooral in de twee dubbelzijdige bedrukte, grote spelborden.

Thunder Alley biedt zich aan bij de start, kijkt eens meewarig naar alle andere racesspellen die zich hoopvol op de grid hebben opgesteld, duwt bij het groene licht even de turboknop in, geeft vervolgens iedere concurrent het nakijken en begint ze vervolgens een voor een te dubbelen.

Een kanjer!

Aanbevolen soundtracks tijdens het spelen: ‘ik neem je mee’ (Gers Pardoel) of ‘Racing in the Street’ (Bruce Springsteen).

Dominique

Thunder Alley

GMT Games (2014)

Jeff Horger, Carla Horger

2 tot 7 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

 

In The Hare and the Tortoise sluit u geheime weddenschappen op races waaraan schattige dieren – de meeste toch – deelnemen.

Aan de startlijn staan ongeduldig te trappelen: een schildpad, een haas, een wolf, een schaap en een vos.

Die scheuren na het startschot het uit bordkartonnen tegels samengestelde bospad op, richting driedimensionaal geassembleerde aankomstlijn (net als het podium trouwens).

Het wedden doet u aan de hand van een willekeurig getrokken dierkaart aan het begin van het spel. Daar kiest u zelf nog een extra diertje bij uit uw starthand van zes.

Tijdens uw beurt mag u zoveel kaarten als u wil uitspelen, als ze maar van dezelfde diersoort zijn. De bewegingsfase wordt echter pas geactiveerd van zodra de spelers samen acht kaarten hebben uitgespeeld of vier kaarten van hetzelfde dier op tafel liggen, waarna elk dier waarvan er kaarten werden uitgespeeld wordt verplaatst. Na het uitspelen van kaarten trekt u onmiddellijk weer bij tot zes.

Eenvoudig en vooral weinig opwindend, hoor ik u al denken.

Dat is buiten de speciale eigenschappen van de deelnemende fauna gerekend.

Het schaap bijvoorbeeld is, gek genoeg, de snelste van het pak maar krijgt daar nogal veel dorst van, waardoor het op elk waterveld halt houdt. De wolf kan het dan weer af en toe op een angstaanjagend huilen zetten waardoor alle andere deelnemers verstijfd van schrik vergeten verder te lopen. De schildpad beweegt zich traag, maar vooral gestaag vooruit.  De haas is een snelle, maar als hij op kop ligt wordt hij heel erg zelfvoldaan waardoor hij uitdagend wat gas terugneemt en zelfs een dutje doet. De vos tenslotte kan gedurende langere tijd een vrij hoog tempo aanhouden
Al deze eigenschappen staan mooi aangegeven op overzichtskaartjes.

Van zodra de eerste drie dieren de eindstreep hebben bereikt is de race afgelopen en krijgt u punten voor de door u getipte beestjes die het podium hebben gehaald. Vijf punten voor de winnaar, drie voor de tweede en twee voor de derde.

Na het teleurstellende Baba Yaga levert IELLO hier toch weer een bescheiden toppertje af in hun Tales & Games serie.

Prachtig materiaal – alleen de minuscule turbofiches vallen wat uit de toon – in een prachtige verpakking, eenvoudige regels, zeer kindvriendelijk maar ook voor volwassenen erg leuk, snel gespeeld, spannend tot in de laatste rechte lijn en enorm snel uitgelegd.

Kijkt u graag naar mooie dingen, hebt u kinderen – de leeftijd speelt eigenlijk geen rol hoor – en wilt u eens lekker uitchillen na een drukke werkdag- of spelavond, bekijk dit dan eens.

Dominique

 

The Hare and the Tortoise

IELLO (2014)

Gun-Hee Kim

2 tot 4 spelers vanaf 7 jaar

15 minuten

 

In ‘The Agents’, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een geheim agent die informatie (data) verzamelt en missies volbrengt.  Die leveren u immers punten op en wie er het meeste heeft op het einde van het spel wint.

U begint het spel – het opzetten gaat verrassend snel – met drie geheim agenten en ėėn missie op hand.

Uw opereert vanuit Safe Houses die zich tussen u en uw tafelburen bevinden. Aan die Safe Houses kunt u geheim agenten en missies toewijzen, waarna ze facties worden genoemd. Een factie kan uit maximaal vijf agenten bestaan.

Het leuke is dat uw geheim agenten data (punten) kunnen verzamelen maar ook zeer leuke speciale eigenschappen hebben. Dat is niet bepaald een luxeprobleem, zoals u al snel zult ondervinden. Want afhankelijk van hoe u uw kaart in het Safe House legt wordt de inhoud van uw actie bepaald. Wijst ze met het datalink icoon naar u toe kunt u mogelijk punten (1 of 2), legt u ze met de speciale eigenschap naar u toe kunt u mogelijk iets veel interessanters doen, zoals morrelen met het personeel van uw naaste buren. In uw voordeel uiteraard. In ieder geval krijgt uw tegenstander dat waarvoor u niet gekozen hebt. En dat laatste is een van meest interessante aspecten van dit spel. U neemt, maar tegelijk moet u ook geven.

Succesvolle missies – u kunt er maximaal twee toewijzen aan elke factie – leveren u ook punten op en u kunt op het einde van uw beurt naar believen missies weghalen naar en omwisselen met uw handkaarten.

Extra agenten kunt u voor overwinningspunten aanschaffen. Dat is geen overbodige luxe want u wil meerdere opties openhouden.

Special Agents zijn wat hun naam al suggereert: speciaal. Ze duiken even op, voetren hun opdracht uit en verdwijnen daarna vliegensvlug naar de aflegstapel. Hun speciale acties zijn meestal ook gekoppeld aan een lekkere hoeveelheid overwinningspunten. Met de ondervrager bijvoorbeeld kunt u een handkaart van een tegenstander stelen. Maar die tegenstander krijgt dan weer drie overwinningspunten op zijn conto bijgeschreven. Aan u de keuze.

Zolang u complete datalinks kunt binnenhalen en u aan de voorwaarden van uitgespeelde missies blijft voldoen blijft u tijdens uw beurt maar scoren. Ook speciale eigenschappen kunt u tijdens uw heractiveren zolang ze vanuit de facties naar u toe wijzen. Wie als eerste 40 punten binnenhaalt luidt het speleinde in, waarna de lopende ronde nog wordt uitgespeeld. Dat wordt ook mooi bijgehouden met behulp van uw speciale beurtkaarten, ook nog eens voorzien van een handig actieoverzicht.

Sommige woorden werden voor bepaalde spellen uitgevonden. In dit geval heet dat woord ‘dilemma’. Alles wat u doet heeft een keerzijde, een keerzijde waarvan iemand anders profiteert. Uw tegenstanders op het juiste moment net iets minder laten profiteren dan uzelf is de sleutel tot winst.

Het is altijd leuk als er een verfrissend nieuw spelconcept wordt geïntroduceerd. ‘The Agents’ doet dat met verve. U hebt echt het gevoel op speciale missie te zijn en te opereren in een schemerzone, subtiel saboteren is schering en inslag en de missies geven de thematische omzetting nog een extra boost. Zoals het elk goed spionageverhaal betaamt heeft elke handeling consequenties, niet altijd dewelke u vooraf had ingeschat, en kan elk detail desastreuze gevolgen hebben.

Uiteraard wordt er gesneuveld, soms bij bosjes. U zult maar met een sluipschutter worden geconfronteerd, voor u het weet leggen al uw geheim agenten het loodje. En wie het loodje legt blijft gewoon dood in de factie liggen, daardoor aan uw keuzemogelijkheden knabbelend. Tenzij u iets aan die sluipschutter van uw buurman doet. Door er een infiltrant op af te sturen bijvoorbeeld, waardoor hij, althans tijdelijk, naar uw vereniging overloopt.

Ik raad de liefhebbers van Android Netrunner dringend aan hier eens naar te kijken en zich vervolgens de vraag te stellen of ze nog naar dat Android Netrunner universum willen terugkeren. Ik garandeer hen dat het een dubbeltje op zijn kant wordt.

The Agents Is met elk opgegeven spelersaantal zeer de moeite, met een speciale vermelding voor de tweespelervariant, die u echt het onderste uit uw kan doet halen. Ook met z’n drieën scoort The Agents erg hoog en dat is toch ook altijd mooi meegenomen.

Met de kaarten moet u wel opletten. Bij onoordeelkundig manipuleren vliegen ze zo uw hele huiskamer door. Dat komt door het plastic waarvan ze gemaakt zijn. Voordelig is dan weer wel dat ze heel stevig zijn en volledig afwasbaar. En bloedmooi geïllustreerd, met een tekenstijl die naadloos aansluit op het thema.

The Agents is mentaal zeer uitdagend – kan ook moeilijk anders, u bent immers op een geheime missie – en meestal ook spannend tot de laatste beurt. Het is een spel waaraan ik na afloop nog veel over zit na te denken, altijd een heel goed teken.

The Agents is ook heel compact en voorzien van amper 9 kleine bladzijdes spelregels, vol geïllustreerde voorbeelden. Wonderlijk hoeveel diepte er uit zo’n klein pakketje kon worden gepuurd.

Absolute aanrader.

Dominique

The Agents

Uitgegeven in eigen beheer (2013)

Saar Shai

2 tot  5 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

Eén kaart op hand, er eentje bijtrekken van een ultrakleine trekstapel en er eentje uitspelen.

Bij velen onder u gaat er nu een belletje rinkelen, mogelijk zelfs een kathedraalklok.

U denkt immers onmiddellijk aan Love Letter, dat heerlijke kaartspelletje dat minimalisme in de spellenwereld heeft geïntroduceerd.

En de maker zou de maker niet zijn als hij niet nog iets kleins in de, zelfs niet brede, mouw had zitten. Al zijn het vier mouwen, want ze zijn met z’n tweeën dit keer.

Lost Legacy: The Starship.

De Japanse editie verscheen al in 2013 en werd ondertussen gelukkig, al kunnen hier kanttekeningen bij worden gemaakt, door AEG opgepikt. Met een kleine thematische wijziging.

U moet geen liefdesbrieven bezorgen deze keer, maar een verdwenen ruimteschip opsporen vóór uw tegenspelers dat doen. Dat doet u middels deductie en ook met een beetje hulp van vrouwe Fortuna.

Een minimalistisch spelsysteem is uiteraard ook gediend met een minimalistische opzet. ‘Lost Legacy: The Starship’  stelt ook hier niet teleur. Voor u ‘Lost Legacy: The Starship’ kunt zeggen bent u al startklaar. Het deckje van 16 schudden, een kaartje gedekt ernaast leggen om de ruïnes te vormen en iedere speler een kaart laten trekken. Vanaf dan is het trekken, spelen en de actie van het gespeelde uitvoeren. Ook als die actie u benadeelt.

U mag het doel van uw acties, het uiteindelijk lokaliseren van het ruimteschip, niet uit het oog verliezen. Slim spelen en een beetje bluffen zijn dus aangewezen. De kans is immers groot dat u, voor u ook maar ėėn onderzoeksdaad hebt verricht, uit het spel ligt. Er zijn nogal wat kaarten die u de das kunnen omdoen. Komt er iemand uw hand bekijken als u de ‘Sister of Fate’ – mooie dame trouwens – op diezelfde hand hebt (1 keer voorhanden), is het verder hulpeloos uitzitten geblazen. De ‘Swordsman’ (1 keer voorhanden) elimineert u onmiddellijk als hij komt kijken en u een ‘Sneak Attack’ kaart – hier zijn er 3 van in het spel – op hand hebt. Met een ‘Sneak Attack’ kaart op hand elimineert u dan weer een andere speler die u met een ‘Assault’ kaart (3 keer voorhanden) bedreigt, waarna u deze op hand neemt en dus op uw beurt mogelijk een vogeltje voor de kat wordt.

Gelukkig kunt af en toe ook op veilig spelen. Met De ‘Old Map’ kaart bijvoorbeeld (2 keer voorhanden) mag u de bovenste kaart van de trekstapel bekijken en deze in de ruïnes plaatsen. Daarna mag u de kaarten van de ruïnes schudden, bijvoorbeeld onder tafel om te onthouden welke kaart waar zit, en ze weer naast de trekstapel in de ruïnes plaatsen. Met de ‘Search’ kaart (3 keer voorhanden) kunt ook ook gaan rommelen in de ruïnes. U mag naar een kaart kijken en die eventueel ruilen met uw  handkaart. Oppassen hiermee, want mogelijk geeft u hiermee belangrijke informatie aan uw tegenspelers, vooral zij die de ruïnes ook al eens hebben bezocht.

Met de ‘General’ (1 keer voorhanden) mag u de bovenste kaart van de trekstapel bekijken en deze eventueel wisselen met uw handkaart. En met de ‘Shadow Thief’ tenslotte (1 keer voorhanden) mag u een kaart in de ruïnes bekijken of die van een speler naar keuze. Is het ‘The Lost Legacy: The Starship’ (uiteraard 1 keer voorhanden) wint u onmiddellijk. Deze kaart impliceert dat het spel in de eerste ronde al afgelopen kan zijn.

Handig is dat op elke kaart linksboven staat aangegeven hoeveel er van die soort in de stapel zit. Dat helpt bij het uitvlooien van uw mogelijkheden en uw potentiële bedreigingen.

Elke kaart heeft ook een waarde, van 1 tot 8, die de rangorde bepaalt tijdens de opsporingsfase op het einde van het spel. Die dient zich aan van zodra de trekstapel leeg is. Hoe lager uw laatste handkaart is, hoe beter. Een X-kaart telt dan niet meer mee. Jammer voor u, u had ze maar kwijt moeten raken. Van laag naar hoog mogen de overblijvende spelers aangeven waar ze denken dat de ‘The Lost Legacy: The Starship’ kaart zich bevindt. Dat mag ook uw eigen handkaart zijn. Wie ze vindt, wint.

Een vergelijking met Love Letter dringt zich uiteraard op. Zelf vind ik Love Letter beter, maar Lost Legacy: The Starship’ is zeker niet slecht. Mogelijk wordt mijn beoordeling negatief beïnvloed omdat Love Letter eerder verscheen en dit spelsysteem nogal veel lijkt op die van de liefdesbrief saga. Een eerste liefde blijft toch altijd iets speciaals. 

Het is blijkbaar bon ton om in te hakken op de grafische omzetting door AEG. Zelf vind deze uitermate geslaagd. Ook geen smurfenletterjes hier, maar lekkere, grote, goed leesbare joekels van zinnen. Een verademing.

Waarvoor AEG wel de figuurlijke brandstapel op moet, is de keuze om de verschillende varianten elk apart uit te brengen. Daarmee pleegt deze, door de band toch zeer sympathieke, uitgever, bewust roofbouw op uw zuurverdiende centjes. Daardoor komt het totaalpakketje al gauw op 45 euro te staan voor 60 kaartjes, 12 overzichtskaarten inbegrepen. Zoals kabouter Langteen in ‘Met Langteen en Schommelbuik Voorwaarts’ placht te zeggen: ‘Neen, dat zie ik niet graag’.

Mijn exemplaar kwam in een blister met daarin het alom bekende stoffen zakje dat de originele Love Letter zo schattig sympathiek maakte. Nu is het zakje, ook met geborduurde speltitel, donkerblauw. Ook sympathiek en schattig, maar iets minder handig. De doosversie zal waarschijnlijk niet lang op zich laten wachten.

Een Nederlandstalige uitgever ook niet, vermoed ik.

Hebt u Love Letter al is dit geen must. Wil u alles van het minimalisme verzamelen moet u uiteraard toeslaan.

Dominique

Lost Legacy: The Spaceship

Alderac Entertainment Group (2014)

Hayato Kisaragi & Seiji Kanai

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

10 minuten

 

In Jane Austen’s Matchmaker, een romantisch kaartspel voor 3 tot 6 spelers, probeert u huwelijken te arrangeren tussen de hoofdrolspelers uit de zes boeken van Jane Austen. Charme, geld en aanzien spelen daarin een cruciale rol.

Uiteraard draait het, zoals zo dikwijls in spelletjes, om overwinningspunten.

Die overwinningspunten verzamelt u door nette mannen op huwbare en deugdzame vrouwen af te sturen, ze ten huwelijk te vragen en te hopen dat ze het aanzoek accepteren. Want dan scoort u, en uw tegenspeler ook.  

Die deugdzame en huwbare dames worden u aangeboden door uw tegenspelers – voor hen open op tafel gelegd – en deze pool wordt society genoemd.

Als het spel begint heeft elke speler ėėn aanbiddelijke vrouw in de aanbieding. Rijk, bloedmooi, charmant, deugdzaam en voorzien van 5 overwinningspunten. De topvrouwen uit het Austen universum zeg maar. Vervolgens krijgt u nog drie handkaarten waarmee u uit uw romantische startblokken kunt schieten.

Een beurt is eenvoudig.

U kunt kiezen uit vier mogelijkheden.

U plaatst een huwelijkskandidate uit uw hand in de society, u doet een huwelijksaanzoek, u organiseert een bal door een ‘Have a Ball’ kaart uit te spelen of u trekt een kaart van de trekstapel.

Een kaart trekken en een huwelijkskandidate – vergeeft u mij de uitdrukking – op de markt brengen zijn zijn acties die voor zich spreken. Een aanzoek doen – de kern van het spel – en een bal organiseren sleep ik even onder de volgspot.

Als u een hitsig heertje uit uw hand een aanzoek wil laten doen kiest u een deugdzaam beschikbaar vrouwtje van een andere speler uit en stelt vervolgens dé vraag. U moet er wel op letten dat u niet uw eigen zuster ten huwelijk mag vragen, maar dat is geen probleem omdat op de kaarten mooi staat aangegeven wie met wie familiale banden heeft.

U moet nog op een aantal dingen letten. Uw hitsig heertje mag niet lager van aanzien zijn dan uw doelwit en uw charmes mogen ook niet onderdoen voor die van zijn potentiële levenspartner. Is die lager moet u het verschil bijpassen door kaarten uit uw hand af te legen. En als u echt het charmeurtje wil uithangen kunt u uw charmes nog oppompen door extra kaarten uit uw hand af te leggen, a rato van 1 charmepunt per kaart.

Als de vrouw van uw dromen uw huwelijksaanzoek aanvaardt worden de partners tussen de spelers geruild en in hun respectievelijke huwelijksstapeltje gelegd, waar ze op het einde voor beide spelers overwinningspunten opleveren. Daarbovenop krijgt de armste van de twee extra kaarten van de trekstapel (het verschil tussen de goudstukken op beide kaarten). Rijk trouwen levert u dus extra kaarten op.

Een deugdzame dame kan echter ook weigeren, maar dat heeft een prijs. Als de charmes van haar bewonderaar hoger zijn dan de hare moet ze om hem te weerstaan het verschil in kaarten afleggen. Als ze een heer van hogere status afwijst kan ze het verschil in status dan weer bijtrekken van de trekstapel.

Bij een afgewezen aanzoek hoeft het hitsig heertje nog niet te panikeren. Hij gaat gewoon terug op hand en kan later opnieuw op vrouwenjacht gaan.

Als u de ‘Have a Ball’ kaart speelt nodigt u de alle spelers, uzelf incluis, uit een huwbare vrouw aan de society toe te voegen. Voor elke vrouw die zo wordt toegevoegd mag de inrichter van het bal een kaart op hand trekken.

Wie tijdens zijn beurt het meeste vrouwen voor zich heeft openliggen is de Queen Bee. Die mag tijdens zijn beurt twee acties doen in plaats van ėėn – dat mag dezelfde actie zijn – en nog veel belangrijker, een vrouw uit zijn aanbod naar een andere speler doorschuiven. Dat kan cruciaal zijn voor de eindtelling want de overwinningspunten van elke ouwe vrijster die u niet hebt kunnen uithuwelijken worden omgezet in strafpunten.

Het spel eindigt onmiddellijk bij het leeghalen van de trekstapel. De punten op uw verzamelde huwelijkspartners worden opgeteld, die van uw ouwe vrijsters daarvan afgetrokken en u weet of u de beste koppelaar ben of niet.

Wint u raad ik u aan onmiddellijk een datingsite op te starten.

Hoe lieflijk en romantisch de setting u ook mag toeschijnen, beste medespeler, dit is een keihard kaartspel waarin de protagonisten figuurlijk veel tranen laten. Van grote boeketten voorziene mannen worden om de haverklap wandelen gestuurd en ouwe vrijsters staan als verschrompelde muurbloempjes wanhopig op een aanzoek te wachten dat er waarschijnlijk nooit komt.

En u had het kunnen weten want u wordt al meteen gewaarschuwd op de doos: ‘A Ruthlessly Romantic Card Game’. Geloof me, deze waarschuwing dekt de lading.

In Jane’s Austen Matchmaker draait alles om slim handmanagement. U begint maar met drie handkaarten en u moet slim spelen om productief te zijn zonder aan mogelijkheden, die zich in uw hand en voor u op tafel bevinden, in te boeten. U zit voortdurend in dilemma: doe ik een aanzoek met die arme, maar charmante gozer om toch maar rijk te kunnen trouwen, weinig punten te scoren, maar daardoor extra kaarten op hand te krijgen? Wimpel ik die deftige heer af in de hoop dat er later in het spel een betere partij opduikt? Ga ik toch maar voor de Queen Bee en de daarbij horende extra actie? Organiseer ik een bal, zonder vooraf te weten hoeveel gasten er gaan komen maar met de hoop mijn hand stevig aan te vullen? Wanneer vraag ik wie ten huwelijk en hoe ver wil ik gaan om mijn potentiële bruid binnen te halen? Maak ik een aanzoek-schijnbeweging om iemand kaarten uit de hand te jagen? Beïnvloed ik de speelsnelheid door het sneller leeghalen van de trekstapel?

Dat zijn toch leuke dingen voor de romantische en spelende medemens.

Ik,draai er niet verder omheen, Jane Austen’s Matchmaker is een pareltje. U vindt er al surfend weinig over terug en het zal mogelijk en onterecht weer in de nevelen des spellentijds verdwijnen, maar het blijft een pareltje.

Het is een pareltje door het mooie thema, het cutthroat spelgevoel, de taalonafhankelijkheid, de eenvoudige en duidelijke spelregels, de speldiepte, de snelheid van opzetten, de tonnen interactie, de functionele en overzichtelijke iconografie en tenslotte – misschien wel het grootste compliment dat ik dit spel kan geven – het opvallende speelplezier dat zowel gelegenheiddsspelers als veelspelerspel uit dit stapeltje van slechts 56 kaarten blijken te halen.

U hoeft ook geen enkele affiniteit te hebben met de werken van mevrouw Austen om hiervan optimaal te kunnen genieten.

Toch een klein minpuntje. Het spel zit verpakt in een doosje van hard plastic, dat makkelijk barst en nogal moeilijk open te krijgen is. Heel irritant als u even snel tot een sessie wil overgaan.

Bent u zelf een hopeloze muurbloem die ook wel eens de luxe van het afwijzen wil kennen en daarbovenop een liefhebber van keiharde kaartspellen? Sla toe, romatische ziel.

Dominique

 

Jane Austen’s Matchmaker

Warm Acre (2014)

Richard Wolfrik Galland

3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

Imperial settlers (Portal Games)

In Imperial Settlers, een kaartspel voor 1 tot 4 spelers, bent u een Egyptenaar, Japanner, Romein of Barbaar die een nog maagdelijk en vooral onontgonnen gebied heeft gespot. U gaat uw rijk dus aanzienlijk kunnen uitbreiden. Maar ziet u aan de einder, op die heuvel, niet het silhouet van enkele verkenners van uw grootste concurrenten? Snel handelen is dus geboden, als het moet met geweld.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Imperial Settlers is een bewerking van 51st State, een spel dat u altijd al heeft geïntrigeerd, maar omwille van de scherpe speltechnische kantjes uw spellenkast nooit heeft gehaald. Bewerken betekent hier: stroomlijnen en toegankelijker maken. U bent nu al verkocht.

Multifunctionele kaarten zijn de achillespees van uw kredietkaart.

Imperial Settlers wordt door insiders nu al getipt als Kennerspiel des Jahres 2015. U bent dus zeer alert.

Portal Games is een uitgever die bekend staat om kwalitatief hoogstaande spellen. U hebt de neiging hen ook deze keer vol te vertrouwen.

U koopt alleen spellen met een hoge herspeelhaarheidsfactor.

U speelt graag met facties die elk hun eigen specialisaties hebben en u kunt intens genieten van het exploiteren van hun speltechnische mogelijkheden.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Portal Games voorbij want:

De Egyptische factie is, als u wil winnen, dė factie om voor te gaan. U hebt niets tegen onevenwicht in spellen, maar wel als het uw winstkansen bij spelaanvang al hypothekeert.

Waarom is de tekst op de kaarten zo klein, terwijl er ruimte zat is om voor een grotere font te gaan? Uw leesbril moet weer uit de kast en u hebt daar geen zin in.

‘We need a bigger boat’, oreerde chief Brody na zijn eerste visual met dė witte haai. Na uw eerste visual met Imperial Settlers zal uw eerste reactie zijn: ‘We need a bigger table.’ En ‘a bigger table’ is dan weer net niet de achilleshiel van uw kredietkaart.

U vindt het niet leuk als uw tegenspelers voortdurend uw gebouwen komen vernietigen, of het nu Barbaren zijn of niet.

U houdt niet van spellen waarin het aanvallen van uw tegenstanders speltechnisch ingebakken zit.

U moet niets hebben van spellen die met z’n drieēn altijd uitdraaien op het bashen van een zwart schaap, dat er dan voor de rest van het spel voor spek en bonen bijzit.

U vreest voor het zandbank fenomeen, een verschijnsel dat zich voordoet bij spellen waarin elke beurt aanzienlijk langer duurt dan de vorige omwille van de toename van keuzemogelijkheden. Combineer dat met een beurtanalist aan tafel en u kunt de speeltijd van 45 tot 90 minuten op de doos gerust met factor 2 of 3 vermenigvuldigen. Neen, dank u.

Dominique

 

Dobbelen en koffiedrinken vind ik fijne, ontspannende activiteiten.

Een combinatie van de twee kon ik dus moeilijk links laten liggen. ‘Vivajava: The Coffee Game: The Dice Game’, een dobbelspel voor 1 tot 4 spelers, laat u toe zelf uw eigen melange samen te stellen en intensief onderzoek te doen naar de beste brandprocessen om betere smaken te creëren.

Dat doet u allemaal met slechts ėėn doel: als eerste 21 punten scoren op uw scoreblaadje. Want dan bewijst u dat u de beste brander bent.

50 beiderzijds bedrukte scoreblaadjes krijgt u meegeleverd. Dat zijn er niet genoeg want u gaat ze allemaal al snel opgebruiken. Dat komt omdat u dit veel op tafel gaat leggen.

Waarmee ik gelijk mijn mening over dit spel heb vrijgegeven.

Want ‘Vivajava: The Coffie Game: The Dice Game’, verder VTCGTDG genoemd, is gewoon een fantastisch dobbelspelletje.

Akkoord, u bent hier geen reuzenmonster dat strijd levert tegen soortgenoten en ook geen desperado die het wilde westen onveilig maakt, en ik geef grif toe dat de nobele ambacht van het koffiebranden mij ook niet bepaald deed kirren van opwinding. Maar na enkele sessies VTCGTDG heb ik mijn mening helemaal moeten herzien.

Dit wordt dus een ode aan de koffieboon.

VTCGTDG in enkele woorden samengevat? Dobbelen met diepte.

Laten we die peilloze diepte even verkennen.

In dit spel staat u aan het hoofd van een koffiebranderij. Met 5 koffieboon dobbelstenen, die eventueel kunnen worden aangevuld met 5 extra smaakdobbelstenen, probeert u tijdens uw beurt een mooie melange samen te stellen of, als dat niet lukt, onderzoek te doen naar de perfecte koffiesmaak.

Twee melanges leveren u onmiddellijk punten op als u ze dobbelt: de Rainbow Blend, samengesteld uit 5 verschillende bonen, of de Featured Blend, een melange waarin een bepaalde koffieboon prominent aanwezig is. Ze leveren u allebei onmiddellijk 1 punt op als u ze creëert en zolang u ze in bezit hebt op het moment dat u weer aan de beurt bent scoort u nog eens bonuspunten. U moet er wel rekening mee houden dat u beide nooit samen in bezit mag hebben.

Nadeel van de Featured Blend is dat hij elke beurt degenereert, dus aan smaak inboet. Dat houdt in dat u, als u aan de beurt bent, een dobbelsteen van de blend moet verwijderen en u gelijk ook moet beslissen of u hem houdt (met de hoop weer bonuspunten te scoren bij uw volgende beurt) of verbreekt, waarna u met de resterende dobbelstenen mag gooien.

Lukt het u niet een Featured Blend of Rainbow Blend te dobbelen – en deze eventueel af te pakken van een andere speler door een nieuwe Rainbow Blend of een hogere Featured Blend te dobbelen –  kunt u investeren in onderzoek. Investeren in onderzoek naar bepaalde koffiebonen levert u immers extra mogelijkheden op later in het spel, per bonensoort tot twee keer toe. Herdobbelen bijvoorbeeld, of een koffieboon op- of afwaarderen waardoor u makkelijker een blend kunt dobbelen. Van zodra u alle geheimen van een koffieboon kent verliest u wel het daaraan gekoppelde voordeel, maar als compensatie krijgt u wel extra punten. In de moeilijke evenwichtsoefening tussen produceren en onderzoeken ligt de weg naar de overwinning verborgen.

De geheimen van de zwarte koffieboon zijn bij spelaanvang door iedereen bekend. Als u haar dobbelt kunt u voor elke zwarte boon een zwarte smaakdobbelsteen uit de voorraad van 5  kiezen, die u dan samen met uw standaardvoorraad kunt dobbelen als u weer aan de beurt bent. Dat verhoogt uiteraard uw kansen om de door u gewenste samenstelling te dobbelen, te meer omdat één zijde van deze steentjes een jokersymbool bevat.

Daarbovenop kunt u deze dobbelstenen ook mee dobbelen als er een andere speler aan de beurt is. Die speler kan hen dan mee gebruiken om een Featured Blend samen te stellen. Dat is goed voor u, want u scoort dan gelijk mee, ook als die speler weer aan de beurt komt en voor diezelfde blend scoort. Parasiteren noemt men dat.

Waarin VTCGTDG echt excelleert is de moduleerbaarheid. Voor uw eerste spelletjes wordt aangeraden met de Lite tegels te spelen, waarop zich 5 speciale acties bevinden die u kunt vrijspelen met onderzoek. Draait u die Lite tegel om komt u op de Wild zijde terecht, waarop u naar believen 5 van de 24 speciale actietegels kunt leggen. Dat, medespeler, maakt elk spel weer anders. Of gebruikt u liever de House tegel, of de Intern tegel, die met nog eens 5 speciale acties uw keuzestress aanzienlijk onder druk zet?

Of speelt u liever solo, waarbij u zich kunt proberen te meten met twee meedogenloze concurrenten: OMNIblend TransGLOBAL (Cheap Labor, Cheap Coffee) en Sacchar Inc. (Life is Sweet!), die weerzinwekkende dingen doet met klontjes suiker?  

Als u helemaal ten onder wil gaan aan keuzestress kunt u nog altijd op zoek gaan naar de, nu al legendarische, ‘Game of the Year Expansion’. Die levert u 4 ‘Angry Dice’ en een Anger Coaster aan, en daarmee ook direct conflict. En alsof dat nog niet genoeg is krijgt u ook nog eens 11 extra speciale eigenschappen, naar believen te verdelen op de Wild Coaster, én extra minispelletjes die hun naam ontlenen aan andere spellen van ‘The Dice Hate Me Games’: Brew Crafters, Bell of the Ball, Compounded, Carnival en The Great Heartland Hauling Cp.

Vivajava: The Coffee Game: The Dice Game wordt wel eens vergeleken met Roll Through the Ages. Daar valt wat voor te zeggen. Ik zal u al maar gelijk melden dat VTCGTDG dit wedstrijdje glansrijk wint. Dat komt door de indrukwekkende graad van moduleerbaarheid, de snelheid van spelen, de spanning, het speelplezier tout court, de schoonheid van uitvoering en tenslotte datgene waaraan het Roll Through the Ages het meest ontbreekt: interactie.

Eén minpuntje. Er wordt een soort mini aardappelzakje meegeleverd dat moet dienen als doosvervanging voor als het spel mee moet in uw bagage. Dat is een mooie geste, maar het nadeel is dat dit zakje een olieachtige substantie vrijgeeft waardoor de binnenkant van de doos nogal wat vlekken vertoont. Optimisten zullen dit zien als een thematische doorzetting naar de verpakking (koffievlekken), maar het had niet gehoeven. Voor het spelmateriaal zelf hoeft u niet te vrezen. Dat zit goed ingepakt, buiten het bereik van de olie.

Een heerlijk bakje koffie, dit!

Dominique

 

VivaJava: The Coffee Game: The Dice Game

Dice Hate Me Games (2014)

T.C. Petty III

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

Zombiespellen. Ik hoor ze de laatste tijd veel voorkomen in zinnen waarin het woord strot prominent aanwezig is.

‘The Walking Dead: Best Defence’ naar de ‘The Walking Dead’ televisieserie van AMC, is de zoveelste bordkartonnen poging u coöperatief de stuipen op het lijf te jagen. Als u in blijde verwachting bent van hėt zomerhebbeding ‘Dead of Winter’, waarvan de eerste exemplaren in augustus de Europese brievenbussen zullen aandoen, kunt u alvast even oefenen.

Uw speelterrein: een stadje, een boerderij, een snelweg en een gevangenis. Daar vindt u voedsel, munitie, wapens, gereedschap en – niet onbelangrijk – gelijkgezinden.

Uw tegenstanders: wandelende doden, een chronisch gebrek aan de hoger genoemde opsomming, een stapel gebeurteniskaarten en toch ook wel een beetje uzelf.

Wat u moet doen is volhouden tot op het einde van ronde 12. Als u dan nog leeft hebt u gewonnen.

Dat is geen sinecure want elke locatie heeft een voorraad van 25 kaarten (munitie, voedsel, bondgenoten, wapens en andere hulpmiddelen) die langzaam door de wandelende doden wordt leeggehaald. Een stapeltje leeg staat gelijk aan dag zeggen met het handje. Dat zorgt speltechnisch voor interessante dilemma’s want u wil die stapeltjes zelf ook doorzoeken omwille van al het lekkers dat erin zit. En wat door de dode wandelaars wordt weggehaald bent u ook definitief kwijt.

Elke speler is een karakter uit de serie. U hebt een speciale eigenschap, en elke ronde wordt de volgende speler in uurwijzerzin leider. Die kan dan in die ronde zijn speciale eigenschap gebruiken en hij bepaalt natuurlijk wat er gebeurt, vooral wie waar naartoe wordt gestuurd. Problemen met alfaspelers worden zo deskundig de kop in gedrukt.

Problematisch voor uw groepje overlevers is dat de leider tijdens een speelronde twee gebeurteniskaarten moet spelen en de rest van uw gezelschap elk ėėn (ze trekken er bij het begin van een ronde elk twee op hand). Veel leuke voorvalletjes hoeft u niet te verwachten en het gebied waar het spel zich afspeelt was blijkbaar dichtbevolkt, want het aantal zombies dat elke ronde zijn opwachting maakt valt al snel niet meer te tellen.

Gelukkig kunt u ze uitschakelen met de wapens die u, met een beetje geluk, uit de hulpmiddelen trekstapel haalt. Wapens waarvoor u ook weer munitie moet zien te vinden.

Tijdens hun beurt kunnen spelers zich verplaatsen, voedsel, munitie en hulpmiddelen verzamelen, en potentiële bondgenoten overhalen zich bij de groep aan te sluiten. Voorwerpen ruilen met lotgenoten mag ook. Op het einde van een spelersbeurt worden een of twee gebeurteniskaarten uitgespeeld waarna naadloos wordt overgegaan naar de gevechtfase. Daarin moet u het opnemen tegen de zombies op uw locatie en u moet minstens vijven dobbelen, of een veelvoud daarvan, om ze neer te leggen. Voedsel kunt u gebruiken om uzelf te helen – u hebt bij spelaanvang een armzalige vijf levenspunten ter beschikking – en bondgenoten laten u toe uw dobbelresultaten tijdens gevechten te beïnvloeden.

Dat probeert u 12 ronden vol te houden. Vertoont elke speler op het einde van die twaalfde ronde ook maar een zweem van leven – een gefluisterde kreun volstaat – mag u trots zijn op uzelf.

Het verdient aanbeveling het spel te spelen met de spotgoedkope – voor 10 euro kunt u hem op de kop tikken – ‘Woodbury’ uitbreiding. U krijgt dan te maken met een losgeslagen gouverneur die als een gek uw hele speelgebied doorkruist en schiet op alles wat beweegt, uzelf incluis. En passant plundert de vriendelijke man ook nog eens uw voorraden. U krijgt er dan ook een nieuwe locatie bovenop, Woodbury, gekoppeld aan een nieuwe originele overwinningsvoorwaarde. De Woodbury trekstapel leeghalen staat immers gelijk aan winnen en dat staat haaks op de verliesvoorde die gekoppeld is aan de trekstapels in de andere locaties. Woodbury zit volgepropt met goodies. Maar een bezoekje aan Woodbury houdt ook grote risico’s in. De verdedigingsgordel die daar werd opgetrokken maakt immers geen onderscheid tussen u en de zombies, hoe goed er u ook mag uitzien. Brengt u Woodbury een bezoekje terwijl de gouverneur residentie houdt wens ik u heel veel geluk.

‘The Walking Dead: Best Defence’ is de ideale opwarmer voor Dead of Winter, en al helemaal als u de Woodbury uitbreiding toevoegt. Meer nog, uitgebreide prospectie naar DOW doet me vermoeden dat qua elegantie en speelsnelheid ‘The Walking Dead: Best Defence’ met de vingers in de neus wint. Of dat als verontrustend moet worden beschouwd door de Dead of Winter voorbestellers zal de toekomst uitwijzen.

Alleen jammer van de zombiefiches. Met de voedsel- de levens-, de helper- en de munitiefiches valt gerust te leven, maar ik had toch liever zombiefiguurtjes gezien. Mijn Bag O’ Zombies van Twilight Creations kwam dus goed van pas.

U hoeft geen fan te zijn van de serie, al helpt het wel natuurlijk. Zeker omdat als illustraties fotomateriaal uit de reeks wordt gebruikt. Hou dus rekening met beelden van zombies die op een nogal realistische manier ingewanden staan te verorberen. Voordeel: als gastheer moet u geen hapjes voorzien.

Het spel biedt ook heel wat varianten. U kunt onder andere solo aan de slag, semi-coöperatief spelen en de moeilijkheidsgraad naar believen aanpassen.

Houdt u van spannende, elegante zombiegerelateerde coöperatieve spellen die moeilijk te winnen zijn, zonder dat u daarbij blindelings bevelen hoeft op te volgen van een alfamannetje of -vrouwtje? Niet twijfelen.

Dominique

 

The Walking Dead: The Best Defence

Cryptozoic Entertainment (2013)

Matt Hyra

1 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

45 minuten

 

　

Op 9 december 2010 postte ik hier een bericht over een van de oorzaken van mijn lage winstpercentages.

Het doet mij groot plezier u te kunnen melden dat deze flagrante onrechtvaardigheid met een intelligent, technisch hulpmiddel eindelijk kan worden rechtgezet.

Ik dank de dames en heren van Rothbo hiervoor.

Het bericht droeg de titel ‘Slechte Ligging’ en ik fris graag, vooraleer tot de kern van de oplossing over te gaan, uw geheugen even op.

“Ik durf met u te wedden dat u statistisch gezien meer verliest als u tijdens het spelen aan de verkeerde kant van het spelbord zit.

Ik zal u eens uit de doeken doen hoe dat komt.

Als u zich ophoudt aan de verkeerde kant van een spelbord moet u mentaal en fysiek extra inspanningen leveren om die letterlijk ongunstige positie te compenseren.

U moet meer dan gemiddeld uw halsspieren aan het werk zetten om na te gaan wat daar nu juist op dat bord geschreven of aangeduid staat, met als gevolg een groot risico op cervicogene hoofdpijn, een euvel dat u in de eindfase van een spel aanzienlijk parten kan spelen.

U moet ook eens even stilstaan met welke extra belasting u uw hersenen, en meerbepaald uw visuele cortex, opzadelt. Als u goed hebt opgelet tijdens de les biologie weet u dat u eigenlijk niet kijkt met uw ogen, maar met uw hersenen. U ziet eigenlijk van nature alles op zijn kop en uw hersenen draaien alles gewoon weer om. Dit om onder andere te voorkomen dat u ’s ochtends via het plafond uw slaapkamer probeert te verlaten. Kijkt u naar een omgekeerd spelbord dan zetten uw hersenen dat omgekeerde beeld recht, om vervolgens hun vergissing in te zien en het beeld nóg eens om te keren, zodat u uiteindelijk tóch dat op zijn kop liggende spelbord gepresenteerd krijgt. U belast uw grijze massa dus driedubbel: door de dubbele beeldomkering, het verlies aan denkvermogen dat deze dubbele omkering teweegbrengt (alle energie gaat daar naartoe) en de cervicogene hoofdpijn waarvan eerder sprake. En dan heb ik nog niet eens de variabele “brildrager” in dit hele proces geïmplementeerd.

U gaat ook regelmatig moeten vragen aan uw medespelers wat er nu op die actiekaart staat die daar zo vrolijk tijdens een spelletje London – voor hen uiteraard lekker leesbaar – ligt te schitteren. Dat zorgt voor mentale onrust bij uzelf want u wil uw medespelers niet lastigvallen en daardoor onnodig het spel vertragen.

Dat, beste medespeler, is dan ook de reden waarom ik beter presteer in kaartspellen en bordspellen waarbij de ligging van het spelbord er niet toe doet. Het is ook opmerkelijk dat mijn winstpercentages aanzienlijk hoger liggen bij digitale versies van bordspellen en online sessies, op BrettspielWelt bijvoorbeeld. Alles ligt daar lekker gebruiksvriendelijk, en vooral leesbaar, voor je neus en verder geen gedoe.

Oplossing? Verliezers, kom op voor uzelf en eis inspraak in de tafelschikking. Spelontwerpers zouden er ook voor kunnen zorgen dat borden meerzijdig benaderbaar en leesbaar zijn. Zij staan blijkbaar niet echt stil bij het schandalige feit dat tijdens het spelen hunner spellen de helft van het deelnemersveld al van bij het openspreiden van het belangrijkste spelonderdeel met een handicap wordt opgezadeld. Het creëren in in stand houden van fundamentele ongelijkheid, ook de bordspellenwereld ontsnapt er niet aan.

Strategisch geplaatste spiegels kunnen ook helpen.”

Onrechtvaardig behandelde medespelers, u krijgt weer gelijke kansen.

De dames en heren van Rothbo hebben immers het briljante idee gehad een draaiende MDF plaat te ontwikkelen waarmee u tijdens uw beurt het spelbord zonder enige moeite naar u toe kunt draaien, vooraleer u uw briljante zet gaat doen.

U legt uw spelbord erop, fixeert het met de meegeleverde plastic instekertjes en u bent vertrokken.

Het warm water hebben ze niet uitgevonden bij Rothbo – Scrabble Deluxe beschikt al jaren over een rotatiemogelijkheid – maar ze verruimen hier wel het potentieel. -tig bordspellen gaat u hiermee letterlijk kunnen ondersteunen, en uw winstpercentage ook.

Meer info vindt u hier:

http://rothbo.myshopify.com/

Dominique