De alles behalve zeuro van het jaar

GOLD WEST (TASTY MINSTREL GAMES)

Extreme droogheid en spreadsheet verschijningsvormen houden mij de laatste tijd wat weg van het eurosegment van de spellenwereld. Als spelen werken wordt in plaats van ontspannen haak ik af. Werken doe ik wel tijdens de werkuren.

Af en toe, en niet zonder een grondige prospectie vooraf, waag ik me echter nog aan een rasechte euro.

Gold West, de winnaar van deze award, stelde mij niet teleur.

Het steeds wisselende spelverloop, de snelheid van spelen, de meer dan overzichtelijke speelduur, de hoge speelkwaliteit bij elk opgegeven aantal spelers, de duidelijke spelregels, de diepte, de spanning tot op het einde en de schoonheid van uitvoering zijn allemaal troefkaarten waarmee dit pareltje zich naar mijn collectie heeft gespeeld.

Gold West is ook een ideaal opstapje naar het betere eurowerk.

Meer details vindt u in de linkerkolom, onder de rubriek ‘Dice to meet you’.

Dominique

 

Op zichzelf staande uitbreiding die beter is dan het origineel van het jaar

DARK GOTHIC: COLONIAL HORROR (FLYING FROG PRODUCTIONS)

Volgens de uitgever is deze uitbreiding op Dark Gothic van het snelle, leuke en vooral dodelijke type. Dat van dat dodelijke mag u met een grote korrel zout nemen, maar het is wel een feit dat het pad naar uw ondergang veel steiler aanvoelt dan dat van grote broer.

In Dark Gothic: Colonial Horror, een semi-coöperatieve deckbuilder voor 2 of 3 spelers, bent u een monsterjager in het ‘A Touch of Evil’ universum. U bent gesommeerd door de goegemeente om hun dorpjes te vrijwaren van extreem kwaadaardig ongedierte.

Daartoe bouwt u al spelend een kaartendeck op met helpers, verslagen monsters, wapens en materiaal (ook van bovennatuurlijke aard) en doet u locaties aan, profiterend van hun strategische ligging (voor u op tafel) en hun onroerende voordelen.

Slaagt u erin de drie baasmonsters te verslaan – ze worden progressief sterker naarmate het spel vordert – bent u, mogelijk, de winnaar. Als een andere speler niet meer punten dan u verzameld heeft tenminste.

Wijd dat dat water, laad die zilveren kogel en prevel dat schietgebed want:

U moet heel erg oppassen tijdens het spelen Van Dark Gothic: Colonial Horror. In tegenstelling tot zijn grote broer ligt uw nederlaag immers niet enkele blokken ver verwijderd, maar net om de hoek. Op wandelafstand. Dat komt door de extra toevoeging van de ‘inslaande bliksem’ kaarten. Die voeden de schaduwstapel, een lachertje in het basisspel, drie keer sneller. Tien kaarten in deze stapel en het is dag met het handje. Er zitten vier van deze bliksemkaarten in de trekstapel. Weinig zult u zeggen. Tot u aan het spelen bent. U gaat niet geloven hoe dikwijls u ten aanzien van uw medespelers het woordje ‘voorzichtig’ in de mond zult nemen. Daarbij komt nog dat er gegarandeerd dwalende monsters in de uitlage terechtkomen. Ook die rukken langzaam op naar de schaduwstapel waardoor er nog meer snelheid van handelen geboden is.

In tegenstelling met andere deckbuilders moet u hier rekening houden met drie ‘grondstoffen’: fysieke kracht, sluwheid en mentale sterkte. Daarmee ‘koopt’ u uit de centrale rij van zes kaarten wat u nodig hebt. Zoals eerder al aangegeven wapens, hulpmiddelen, locaties en bondgenoten. Het managen van drie grondstoffen, medespeler, is erg leuk.

Occasionele gebeurtenissen sturen uw sluwe plannetjes danig in de war en met de monsters die in de uitlage opduiken moet u ook zien af te rekenen. Gelukkig kunt u uw medespelers ook dwarszitten door eerder verslagen monsters in te zetten, want die voegt u ook gewoon toe aan uw kaartvoorraad.

De monsters die u in de uitlage tegemoet treedt zijn echter maar klein bier vergeleken met de creaturen die ze dienen. U zult de koude rillingen over uw rug voelen lopen als u de verschrikkelijke verhalen hoort over ‘De Viller’, ‘De Donkere Ruiter van Sullen Grove’, ‘De Strigoi Vampier’, ‘De Zwarte Hond van Norfolk’ en ‘De Slachter uit de Onderwereld’.

Gelukkig bent u zelf ook niet te onderschatten. Meer zelfs, bent u Sara de Witte Heks combineert u verblindende schoonheid met onmetelijke beschermende en scheppende krachten (niet te geloven wat u met die zachte, poezelige handjes het strijdtoneel op tovert). Thomas Harrow daarentegen combineert extreme lelijkheid met indringende overredingskracht, vooral naar bondgenoten toe (er is een oorzakelijk verband) en een totaal gebrek aan angst. Leuk. 

Dark Gothic: Colonial Horror doet leuke dingen met ‘donkere geheimen’, kaarten die uw deck vervuilen en rechtstreeks zijn gelinkt aan de gevreesde ‘schokkende ontdekkingen’ stapel. U wilt echt niet weten wat er vanuit die stapel op u afkomt.

U kunt deze uitbreiding naar believen combineren met het origineel, al raad ik u dat niet aan omwille van de intense tijdsdruk die deze versie wordt aangeleverd. Ze is perfect zoals ze is.

U speelt graag volledig coöperatief en u speelt ook graag af en toe solo.

U speelt graag Ascension.

U laat de bewoners van die arme dorpjes toch maar lekker in de kou staan want:

U hebt tijdens het deckbuilden al moeite met het managen van twee grondstoffen, laat staan drie.

Door het jongleren met drie grondstoffen kan de wachttijd al eens oplopen.

U houdt niet van het fotorealistische artwork waarmee u hier wordt geconfronteerd.

Dominique

 

Dark Gothic: Colonial Horror

Flying Frog Productions (2015)

Jason C. Hill

2 tot 3 spelers vanaf 12 jaar

60 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,38

 

Verborgen parel van het jaar

HERO’S JOURNEY HOME (in eigen beheer uitgebracht)

Hero’s Journey Home was lang in de running voor de award van solospel van het jaar. Tot Healthy Heart Hospital op de valreep van 2015 opdook. Weg prijs.

Edoch, déze prijs is ook niet van de minste. En had ik dit jaar ook de ‘queeste van het jaar’ uitgereikt had Hero’s Journey Home zelfs twee prijzen binnengehaald.

Nu heb ik al veel queesten achter de rug en al spelend heb ik de meest waanzinnige contreien bezocht. Maar nog geen spel deed het zo elegant, verrassend eenvoudig, uitdagend en met zo’n originele insteek als Hero’s Journey Home.

In Hero’s Journey Home hebt u zonet een gevaarlijke queeste succesvol afgerond. Uitgeput ligt u samen met uw makkers (en uw buit) te bekomen in een plaatselijke herberg, tot u plots wordt overmand door een heel heftige en niet echt gewenste emotie: heimwee. Van de zeer acute soort want u wil, ondanks de hevige protesten van uw medemaats, onmiddellijk weer de hort op. Naar huis.

Begrijpelijk na zoveel dagen van huis zonder smartphone, maar niet echt slim aangezien u nog niet helemaal bent gerecupereerd. Uw levenskracht is immers slechts voor de helft hersteld wanneer u besluit weer huiswaarts te trekken. Door hetzelfde onherbergzame en door de meest vileine creaturen bevolkte gebied langswaar u al gepasseerd bent. En die vileine creaturen zijn uw arrogante haantjesgedrag nog niet vergeten. En vooral niet wat u hen hebt ontstolen.

En toch gaat u op pad, vergezeld door uw tegenpruttelende medebroeders die ook nog maar half zijn bekomen van wat voorafging.

Op pad gaan betekent in Hero’s Journey Home de confrontatie aangaan met een stapel van 45 avontuurkaarten waarin in de onderste helft de kaart van uw geboortedorp wordt geschud. Verschijnt die tijdens uw tocht hebt u het spel gewonnen. In elk ander geval bent u onderweg tegen iets opgelopen dat u het leven heeft gekost. En dat van uw gezelschap.

Elegant, schreef ik enkele regels geleden. Wel, die elegantie zit ‘m vooral in de eenvoud waarmee u een beurt afwikkelt. U draait gewoon de bovenste kaart van de avonturenstapel om en gaat vervolgens aan de slag. Monsters moet u bevechten of omkopen – vechten doet u met een 20-zijdige dobbelsteen -, met locaties gaat u in interactie (ten goede of ten kwade), andere avonturiers die u onderweg tegen komt sluiten zich met een gelukje bij u aan en wat u onderweg aan de wegkant vindt neemt u gewoon mee of koopt u van de eigenaar als die toevallig in de buurt is. Zo kocht ik onlangs voor slechts 200 ‘skeletten’, de munteenheid in Hero’s Journey Home,  nog een paar avondhandschoenen die bij nader inzien de magische krachten in de handen van de magiër in ons gezelschap bleken te verstoren.

Zo gaat uw tocht verder, kaart per kaart dichter naar uw einddoel: uw geboortedorp.

Daar aangekomen wordt er gefeest, gelachen en gedronken. Al bestaat de kans dat u nog tijdens de feestelijkheden alweer op avontuur vertrekt.

Weersta niet aan de lokroep van de uitdrukking ‘Home Sweet Home’ want:

Hero’s Journey Home speelt erg vlot en wordt gekenmerkt door een schijnbare eenvoud. Let op het woordje schijnbare in de vorige zin.

Hero’s Journey Home gebruikt een erg leuke manier om uw gezelschap samen te stellen, op basis van wat u tijdens uw vorige queeste hebt buitgemaakt. Hebt u bijvoorbeeld tijdens uw vorige queeste de Vuurvogel van Baba Yaga buitgemaakt hebt u 12 punten aan helden te spenderen. Met de Helm van Neptunus mag u dan weer 18 punten besteden. Magiërs krijgen nog enkele spreuken mee. Meer nog, u krijgt nog een stapeltje briefgeld mee ook. Dat een skelet als belangrijkste symbool op deze briefjes staat is al een teken aan de wand, maar daar veegt uw door heimwee verteerde avonturier flink zijn voeten aan.

Hero’s Journey Home doet erg leuke dingen met kruispunten als u met twee of meer speelt.

In tegenstelling tot wat u uit het voorgaande zou verwachten zadelt Hero’s Journey Home u op met heel wat keuzestress. Blijf ik op mijn geld zitten tot ik krachtig wapentuig kan kopen, maar komt dat wapentuig nog wel? En wat dan? Wie geef ik welk wapen? Wie in mijn gezelschap gaat als eerste het gevecht aan als het hommeles is? Wie offer ik op? Wie wil ik te allen prijze in mijn nabijheid houden? 

Extra keuzestress wordt ook gegenereerd door uw extrinsieke vaardigheden. Die zijn erg krachtig maar ze kosten een actie. Spreuken zijn ook al niet gratis. Erger nog, ze kosten een levenspunt of 200 goud of 1 punt van uw bonusdobbelsteen. Met die bonusdobbelsteen kunt u tijdens een gevecht de waarde van een dobbelworp verhogen.

Door het gebruik van kleurcodes hebt u van zodra u een kaart van de avonturenstapel omdraait onmiddellijk door waar de lamp brandt. En hoe pijn die lamp gaat doen als u er als een gehypnotiseerde mot tegenaan fladdert.

Het opzetten van het spel op zich is al een leuke bezigheid. Dat is een fluitje van een cent door de aan hun rugzijde makkelijk te onderscheiden kaartstapels, maar het meeste plezier bij de voorbereiding haalt u toch uit de samenstelling van uw gezelschap en hun vaardigheden. Gaat u voor een klein groepje met grote individuele krachten of liever voor een groot gezelschap met zwakkere karakters? Iets tussenin? U bent vrij om te kiezen. Weer die keuzestress.

Ondanks de schijnbaar beperkte herspeelbaarheidsfactor speelt Hero’s Journey Home steeds weer anders. Dat heeft te maken met de steeds wisselende startopstelling en de plaats waar uw geboortedorpkaart uiteindelijk in de avonturenstapel terecht komt. Wie toch nog twijfelt kan gelijk de al beschikbare uitbreiding ‘Gods of Man & More’ aanschaffen, bestaande uit 56 extra kaarten waaronder Goden en Rassen, extra queesten, avonturenkaarten en spreuken. Er zijn trouwens nog twee uitbreidingen op komst.

Dat de illustraties op de kaarten eigenzinnig zijn is nog een zwaar understatement. Heel dwars zijn, ze, niet gehinderd door enige conventionaliteit. Men moet ervoor zijn maar ik vind ze fantastisch. Een verademing.

U krijgen ze met geen stokken de deur uit want:

De verpakking, een jutten zakje, is niet echt handig. U hebt een grondige hekel aan functionaliteit, ook als die het alleen bij de verpakking laat afweten.

Dominique

 

Hero’s Journey Home

Uitgebracht in eigen beheer (2015)

Graham Cranfield

1 tot 3 spelers vanaf 13 jaar

60 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,14

 

4X-spel van het jaar

MARCH OF THE ANTS (WEIRD CITY GAMES)

Het is een populair genre de laatste tijd, spellen die zich focussen op een combinatie van exploreren, expanderen, exploiteren en extermineren.

Het spel dat daar in 2015 het beste in slaagde, en gewoon het leukste was, was March of the Ants. Een spel voor 1 tot 5 spelers over het managen van een mierenkolonie.

Exploreren? Check. Vanuit het nest op onderzoek gaan in het omliggende gebied, zich hier aandienend onder de vorm van lekker grote zeszijdige tegels.

Expanderen? Check. Op die zeszijdige tegels de interessantste velden in bezit nemen, om van daaruit verder te exploreren maar ook om de kolonie te voeden, larfjes te kweken en gewoon overwinningspunten binnen te halen. Of verder te evolueren naar sterkere mieren, met een sterke kop (nodig om gevechten te kunnen winnen), een stevig borstgedeelte (nodig om verder en sneller te kunnen voortbewegen) en een geprononceerd achterlijf (nodig om extra voedingsstoffen te produceren zodat de kolonie nog sneller kan groeien).

Exploiteren? Check (zie hierboven)

Extermineren? Check. Wilt u expanderen gaat u uw begerige blik richten op gebieden die al door andere kolonies zijn ingenomen. Dat kan alleen worden opgelost door een gevecht, al is een slimme mier meestal ook een vredelievende mier. Neemt u het niet tegen andere mieren op moet u nog altijd opletten voor de agressieve duizendpoten die u op elk moment – tijdens het exploreren – tegen het lijf kunt lopen.

Vier leuke spelmechanismen om uit te proberen dus, in een thematisch erg geslaagde omzetting. Met een erg interessant rondeverloop ook,  waarbij elke speler altijd betrokken is en samen met de actieve speler aan de slag mag. Daarbovenop kunt u ook een solo- en een coöperatieve variant aansnijden.

March of the Ants geeft ook gelijk het goede voorbeeld over hoe spelregels er zowel inhoudelijk als vormelijk moeten uitzien en hoe een persoonlijk spelersbord moet worden aangepakt.

Topklasse.

Mijn gedetailleerde bespreking vindt u in de rechterkolom.

Dominique

 

Uitspraak van het jaar

“IK DOE HET LIEVER MET DE HARTJES!”

Uitgesproken door de heer T. D., woonachtig te R., België, op 9 december 2015 om 23u49, na een spelletje Estoril 1942: A Game of Spies.

Betrokkene doelde naar eigen zeggen op het spelmechanisme waarbij een vrouwelijke spion een spion(ne) op een aangrenzende locatie kan weglokken, regelrecht haar verleidelijke fuik in. Opvallend was wel dat de hartjes op de spiontegel in kwestie werden gechaperonneerd door twee joekels van borsten, waardoor het spelmechanisme argument een wel heel ongeloofwaardige bijklank kreeg.

Nu de messen geslepen zijn is het zeer de vraag of de heer T. D. het nog aandurft een spelletje Estoril 1942: A Game of Spies aan te snijden. De toekomst zal het uitwijzen.

Dominique

De ‘Er was nog even hoop voor ondergetekende!’ van het jaar

GET LAID! (STUDIO CAVALIER)

Een succesvolle Kickstartercampagne eind 2015 – er werd zomaar liefst 23.073 dollar opgehaald – zorgde ervoor dat dit kaartspelletje in 2016 het levenslicht ziet.

Ik wil u echter niet met valse hoop opzadelen, medespeler. Net als de protagonisten die hierin hun opwachting maken – gezegend met het cognitieve niveau van een gemiddelde doperwt – heeft het spelletje zelf niet veel om het lijf. Voeg daarbij de, weliswaar optionele, drinkopdrachten en ik weet nu al dat dit niks voor mij is. En eigenlijk voor u ook niet.

U ophoudend in een niet nader genoemde drinkgelegenheid gaat u met 2 tot 7 andere drinkebroers op jacht naar een klik met het andere geslacht, hopend de avond met ‘de daad’ te eindigen, waar en hoe dan ook. Zelfs de dansvloer wordt hier het decor van expliciete seksuele handelingen. De daad zelf levert u punten op, net als de locatie waar de daad heeft plaatsgevonden. Erger nog, bent u met ‘de daad’ bezig kunnen de andere spelers dat alsnog proberen te verhinderen of – nu wordt het pas écht wansmakelijk – assisteren, wat dat ook moge betekenen. Alsof dat nog niet genoeg is kunnen andere spelers zelfs de copulerende uitgaanders uit elkaar trekken om vervolgens de geslachtsdaad vrolijk met een van beide deelnemers verder te zetten.

Vluggertjes, triootjes (en erger), partnerruil en overmatig alcoholgebruik, het zit er allemaal in.

Jammer genoeg.

Vijf keer ‘bangen’ zoals dat in het Engels heet, of een lege trekstapel – let op de eigenaardige bijklank die dit heilige woord binnen de spellenwereld woord hier krijgt – luiden het speleinde in. Wie het meeste punten bijeen heeft ‘gebangd’ wint.

Ik hoef u niet te zeggen dat het hier niet bepaald om een HABA uitgave gaat. Ik hoef u ook niet te zeggen dat wij, arme sukkelaars spelliefhebbers, voorlopig nog op onze honger moeten blijven zitten als het om goede en kwaliteitsvolle seksueel getinte spellen gaat.

Kent u de luxe niet op zoek te moeten gaan naar een seksmaatje raad ik u nog altijd Das Bettspiel aan. Veel privé- speelplezier in uw eigenste bedstee. Zonder pottenkijkers. En met afwasbaar materiaal.

Het was ook te mooi om waar te zijn..

Dominique

 

Hybride van het jaar

ABOVE AND BELOW (RED RAVEN GAMES)

Na een niet zo idyllische intro – u bent op de dool na een brute aanval van barbaren – mag u in dit bordspel voor 2 tot 4 spelers een nieuwe nederzetting bouwen, ver weg van de oorspronkelijke plaats des onheils.

Tot uw grote vreugde is het niet alleen bovengronds goed toeven, al snel blijkt dat u zich boven een erg uitgestrekt ondergronds gangenstelsel bevindt en u zou uw eigenste zelve niet zijn als u er niet op uit zou trekken om dat hele gebied in kaart te brengen. 

U schaart enkele specialisten – bouwers, boeren, leraars, avonturiers – om u heen en u zet zich aan het werk.

U bouwt, oogst, exploreert en breidt uw personeelsbestand aanzienlijk uit, hopend dat u op het einde van het spel de meest welvarende gemeenschap hebt gesticht. Dat wordt berekend aan de hand van de punten die uw onroerende goederen – zowel bovengronds als ondergronds – opleveren, aangevuld met uw reputatiepunten en de punten die u hebt bijeen gespaard op uw, overigens ingenieuze, vooruitgangsspoor. Hebt u de kickstarter versie spelen ook uw nog beschikbare voorraden en uw tot een goed einde volbrachte queesten een rol bij de eindtelling.

Haal onmiddellijk die rugzak uit de kast en prop hem vol met proviand en zaklampen want:

Above and Below combineert naadloos het speelplezier van de betere euro met het onvoorspelbare van een narratieve Ameritrasher.

Above and Below is een van de beste spellen die ik het afgelopen jaar heb gespeeld. Het is dan ook Ryan Laukats beste worp tot nu toe.

Above and Below is bloed- en bloedmooi.

Above and Below heeft de beste, en duidelijkste, conografie die ik ooit in een bord- en kaartspel ben tegengekomen. U hebt echt geen bril nodig om te zien wat dat gebouw aan de overkant bij uw tegenspeler als voordeeltje oplevert.

Above and Below is zeer afwisselend door het feit dat u niet alle gebouwen te zien zult krijgen in een spel. Maar dé ster van de doos is toch het avonturenboek dat uw ondergrondse expedities van de nodige spannende kampvuurverhalen voorziet. U beleeft van alles daar beneden en wat u beleeft hangt af van de keuzes die u maakt. Soms is dat pure ernst, op andere momenten is het lachen, gieren en brullen geblazen. Wat bijvoorbeeld te denken van een avonturier die een op hol geslagen  olifant met bezwerende handbewegingen tot kalmte probeert aan te manen? Wilt u ondergronds bouwen – ook de ontgronde gebouwen zijn immers niet te versmaden – hebt u trouwens bouwgrond nodig, en die kunt u alleen bekomen door expedities succesvol af te ronden. En wilt u werken aan uw reputatie is het raadzaam daar beneden af en toe uw geweten te raadplegen.

Above and Below doet erg leuke dingen met dorpelingen die elk hun specifieke eigenschap hebben. Er kunnen er trouwens extra worden ingehuurd en als u ondergronds gaat en u hebt geluk kunt u zelfs gratis extra personeel vinden.

Above and Below heeft eenvoudige spelregels, maar toch erg veel diepte zonder u mentaal te overbelasten.

Above and Below doet heel erg leuke dingen met bedden, vermoeide expeditieleden, herstellende drankjes, een EHBO-post en cider.

Alles wat u doet in Above and Below levert u wat op, al moet u tijdens uw expedities wel opletten met het begrip overmoed.

Tijdens het spelen zult u merken dat Above en Below in een erg positief sfeertje baadt. Het lijkt er zelfs een beetje op dat de reis belangrijker is dan het doel. Ok al verliest u, u hebt een leuke tijd gehad én u voert achteraf gegarandeerd een erg interessante nabespreking.

In Above and Below kunt u meerdere wegen naar de overwinning uitproberen.

Above and Below doet iets heel erg leuks met een vooruitgangsspoor en het begrip timing.

Above and Below is ook verrassend leuk met z’n tweeën.

U laat uw bierbuikje liever over de rand van de zitbank bengelen want:

Above and Below vraagt nogal veel tafelruimte.

Het kickstarterproject van Above and Below is helemaal aan u voorbijgegaan. Daardoor moet u de houten spelonderdelen, de queesten, de extra dorpelingen, de gebruiksvoorwerpen, de statusfiches van de dorpelingen en – misschien nog het ergste van allemaal – het extra avonturenboek missen dat de actie verplaatst naar een woestijnlabyrint en het ondergrondse woud.

Dominique

 

Above and Below

Red Raven Games (2015)

Ryan Laukat

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

90 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter 8,58

 

 

‘Out of the Blue’ van het jaar

ESTORIL 1942: A GAME OF SPIES (MESAboardgames)

In ‘Estoril 1942: A Game of Spies’, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, probeert u in het Portugese Estoril van 1942 – W.O. II woedt volop – een keur van internationale spionnen te rekruteren want die leveren u aan het einde van het spel punten op. Wie de meeste punten heeft wint.

U doet dat door uw basis- en reeds gerekruteerde netwerk in te zetten op de steeds wisselende locaties in Estoril. Locaties waarin bij aanvang van elke ronde vanuit een algemene gedekte voorraad nieuwe spionnen worden geplaatst. Gedekt of open, afhankelijk van de locatie in kwestie. De spionnen die u zelf inzet moeten ook aan de anonimiteitseisen of de gevraagde openheid van de locaties voldoen. Zo bent u bijvoorbeeld op het strand van Tamariz sowieso verplicht kleur te bekennen.

Tijdens het spel hebt u te allen tijde 6 spionnen(tegels) op hand. Die hebben een nationaliteit, een sterkte, een puntenwaarde en het allerleukste: een speciale eigenschap. Die wordt geactiveerd van zodra de verschillende bezette velden op een locatie (ze worden oplopend afgewerkt) worden geëvalueerd.

Een huurmoordenaar kan een spion op dezelfde locatie uitschakelen bijvoorbeeld. Of een verleidster kan een spion vanop een aangrenzende locatie naar de hare lokken. Samenzweerders kunnen een spion weer naar de bodem van de trekstapel sturen en vervangen door een nieuwe.  Nationalisten worden sterker als er zich landgenoten op dezelfde of aangrenzende locaties bevinden. Diplomaten kunnen dan weer andere spionnen op dezelfde of aangrenzende locaties beschermen tegen moord- of verleidingspogingen.

Ook de velden op de locaties waar u uw manschappen ontplooit hebben interessante voordeeltjes te bieden. Even naar een gedekte spion op dezelfde, aangrenzende of zelfs alle locaties gaan kijken bijvoorbeeld. In de kerk mag uiteraard niet worden geschoten, in het casino wordt het resultaat van uw inspanningen mee bepaald door een gokverplichting, de Duivelsmond rots zou wel eens een spion voorgoed uit het spel kunnen laten verdwijnen en in het museum is er plaats voor een spionnetje extra.

Een leuke bijkomstigheid van het plaatsen van spionnen is dat ze uitsluitend in de buitenste locatievelden mogen worden geplaatst, tenzij uw nieuw geplaatste spion aangrenzend aan een reeds eerder geplaatste spion uit uw team wordt ingezet.

Van zodra iedere spion is geplaatst wordt gekeken welke speler de hoogste sterkte op de locatie heeft bijeengebracht nadat elke spion zijn eigenschappen heeft kunnen benutten (locaties worden in chronologische volgorde afgewerkt, net als de spionvelden). Die speler wint de spion die aan het begin van de ronde uit de algemene voorraad op die locatie werd geplaatst. Die kan vervolgens bij de volgende ronde mee worden ingezet. Als de speler in kwestie hem of haar op hand houdt tenminste, anders gaat hij naar de persoonlijke aflegstapel en brengt hij aan het einde van het spel 1 punt op.

Na 4 ronden worden de punten op de spiontegels geteld die de spelers nog op hand hebben, aangevuld met 1 punt per spion op hun aflegstapel én de eventuele bonuspunten die de missietegels opleveren als aan de voorwaarde wordt voldaan. Dat zijn er altijd 8 per missietegel en die haalt u binnen door bijvoorbeeld de meeste verleidsters in uw hand te hebben, of de hoogste totaalsterkte op hand, of de meeste huurmoordenaars, of de meeste verleidsters, nationaliteiten enz.

Wie het meeste punten heeft wint.

Haal snel uw gadgets weer uit de kast want:

Estoril kwam inderdaad out of the blue, maar heeft ons aangenaam verrast. Dit is Spiel des Jahres materiaal.

Estoril speelt snel, vlot en zorgt bij elke locatie-afwikkeling voor spanning.

Het plaatsen van uw spionnen zorgt voor de nodige afwegingen. Wie heeft wie waar gelegd? Wat ben ik tijdens mijn beurten te weten gekomen over mijn concurrenten? Hoe speel ik daarop in? Neem ik het risico in het casino? Toe hoever wil ik gaan om te bluffen? Leg ik mijn huurmoordenaar op veld 2 van die locatie zodat ik dan naar een gedekte spion kan gaan kijken, goed wetend dat hij dan niet eerst aan de beurt komt als de locatie wordt afgewerkt? Stuur ik mijn verleidster naar het museum in de hoop een andere nuttige spion uit een aangrenzende locatie weg te lokken? Wie bescherm ik tegen de verleidster en de huurmoordenaar?

Ook het handmanagement vormt hier een erg leuke uitdagingen. Wie hou ik in godsnaam op hand? Hoe liggen de missiekaarten erbij en welke goede spionnen offer ik voor die missiekaarten op? Welke spionnen kunnen mij het meest opleveren in de volgende ronde?

Dat er bij het begin van elke ronde 6 locaties van de 8 willekeurig worden getrokken en geplaatst zorgt voor steeds weer nieuwe afwegingen en afwisseling.

Estoril 1942; A Game of Spies is snel uitgelegd, bevat prima materiaal en is spannend tot op het einde.

W.O. II woedt dan wel op de achtergrond, hij heeft geen invloed op de luchtigheid en het speelplezier.

Een duidelijke iconografie op de tegels zorgt ervoor dat u zich op belangrijke zaken kunt concentreren.

U hebt te allen tijde een prima overzicht over de spelsituatie.

U moet nooit lang wachten vooraleer u weer aan de beurt bent.

Het artwork is dik en dik in orde.

Voor u geen gevaarlijke missies want:

Ondanks de volledige taalonafhankelijkheid is het spel nog niet in voor ons toegankelijker talen te verkrijgen. Portugees is niet uw sterkste punt en u hebt geen zin de Engelstalige regels van BGG af te printen.

De missiekaarten tellen nogal zwaar door in de eindafrekening en u moet er minstens eentje van zien binnen te halen als u de eindoverwinning wil binnenhalen.

Dominique

 

Estoril 1942: A Game of Spies

MESAboardgames (2015)

Gil D’orey en Antonio Sousa Lara

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

‘Voor meer bedoeld maar het beste met z’n tweeën’ van het jaar

Er verschenen in 2015 nogal wat spellen die met meer dan twee kunnen gespeeld worden maar eigenlijk het best tot hun recht komen, en het leukste zijn, met z’n tweeën.

Flip City is er zo eentje, Artifacts, Inc. valt ook al onder dezelfde categorie en Wizards of the Wild speelt u ook best aan een tafel voor twee.

Dat komt door de lange wachttijden als u met deze spellen vanaf 3 spelers aan de slag gaat. Niets erger dan het gevoel hebben dat u erg zinvolle en zelfs tijdrovende bezigheden zou kunnen doen terwijl uw medespelers hun beurt aan het afwerken zijn. Die lekkende badkamerkraan eindelijk eens repareren bijvoorbeeld.

Het spel waar dit gevoel het meest op de voorgrond treedt, en de winnaar van de award, is RUNEBOUND (THIRD EDITION) van FANTASY FLIGHT GAMES.

Een prima spel, het beste van de Runebound reeks, maar u moet echt wel met z’n tweeën op avontuur. Dan bent u weer snel aan de beurt en kunt u tijdens de, overigens erg leuke, ‘schijfgevechten’ de rol van de slechterik spelen als uw tegenstander aan de beurt is. De speelduur wordt door de duobeperking ook aanzienlijk ingekort. Dat is immers ook hét nadeel van lange wachttijden, spellen die aan dit euvel lijden worden al snel avondvullend, of beter: avondrovend.

Als u graag in beperkt gezelschap op avontuur gaar raad ik u Runebound (Third Edition) dan ook zonder enig voorbehoud aan. Het is een heerlijk avonturenspel met interessante afwegingen tijdens uw beurt, een origineel held-opwaarderingssysteem, een erg interessante en leuke gevechtsafwikkeling, een timer die lekker druk zet op de ketel en een erg spannend eindspel waarbij uw tegenstander als een hyena op de loer ligt om na uw falen de klus helemaal af te maken om vervolgens het spel te winnen. Een goede raad; heb geduld en wacht op het juiste moment om uw ultieme act te plaatsen.

Dominique

 

Attentie van het jaar

HET PAPIEREN ZAKDOEKJE – MET BEDRIJFSLOGO – VAN VICTORY POINT GAMES

Dit doekje dient niet om uw tranen mee op te vangen wanneer u zich realiseert dat de doos die u zonet hebt geopend een miskoop is – dat zijn de spellen van Victory Point Games hoegenaamd niet, herinner u mijn bespreking van Healthy Heart Hospital – maar wel om de brandresten van de lasersnijder op de fiches weg te vegen. Of die op uw vingertjes na het uitponsen.

Wilt u eraan geraken moet u zichzelf dus verwennen met een spel van Victory Point Games. Ik raadde u het eerder genoemde Healthy Heart Hospital al aan, maar kijk ook reikhalzend uit naar Dawn of the Zeds (Third edition) en Nemo’s War (Second edition, nu nog op Kickstarter), toppers die in de loop van 2016 zullen verschijnen.

Met papieren zakdoekje.

Dominique