Assault on Doomrock

De spelregels van Assault on Doomrock openen zoals ze moeten openen. Geen belachelijk achtergrondverhaaltje hier, maar onmiddellijk naar de kern van de zaak. U bent een avonturier die er, samen met andere avonturiers – uw medespelers – in een fantasiewereld op uit trekt en op uw tocht drie grote gevechten moet aangaan. Leeft u nog op het moment dat uw laatste confrontatie eraan komt en sluit u die daarbovenop ook nog eens winnend af hebt u het spel gewonnen.

Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Blijkt, medespeler, dat het uiteindelijk veel en veel en veel meer is.

Om even terug te komen op die spelregels. Na het doornemen ervan – ik pleeg dat nogal eens in mijn bedstee te doen – heb ik erg slecht geslapen. En als ik al sliep droomde ik ervan. Nog nooit meegemaakt In mijn 40-jarige spelerscarriere

Er wordt hier zoveel lekkers geboden Dat ik eigenlijk niet goed weet waar ik moet beginnen.

Ik zou kunnen aflopen over het heerlijke, louter door kaarten en dobbelstenen gestuurde, spelconcept. Het beste trouwens dat ik tot nu toe in mijn 40-jarige spelerscarriere mocht aanschouwen.

Ik zou het fantastische gevechtssysteem – die exposure tokens! – kunnen bewieroken, dat geniet van een zodanig frisse aanpak dat ik me afvraag waarom er nooit iemand eerder op het idee is gekomen.

Ik zou kunnen blijven schrijven over het verrassend leuke gebruik van de locaties en de introductie van tijd, de kost die u moet betalen om ze te doorkruisen en de druk die dat dan weer op u en uw metgezellen zet.

Ik zou kunnen blijven doordrammen over de interessante manier waarop uw karakter zich kan vervolmaken, met wapens, bepantsering, artefacten, magie en meer van dat leuks.

Ik zou het gebruik van de, niet bepaald alledaagse, vaardigheden van de karakters kunnen ophemelen en de manier waarop ze door dobbelsteenworpen worden geactiveerd.

Ik zou kunnen doorbomen over de weerstand die u tijdens het spelen ondervindt. Weerstand die u steeds weer, als was het de meest steile bergwand op aarde, probeert te overwinnen.

Ik zou kunnen blijven zeuren over de prachtige integratie van het onbekende, de onzekerheid over wat u te wachten staat en de hevige discussies die dit – denk aan het tijdsgebrek van hierboven – met uw medespelers oplevert.

Ik zou kunnen blijven lullen over het delicate coöperatieve management van alles waar uw reisgezelschap mee te maken krijgt: uw geldbeheer, uw aankoop- en verkoopvaardigheden, het kanaliseren van uw onbedwingbare drang naar het ontsluieren van geheimen, uw hunkering naar heldendaden, uw tarten van het lot.

Ik zou uit de bol kunnen gaan over het verbluffende game master systeem, van een niveau dat ik in mijn 40-jarige spelerscarrière nog nooit ben tegengekomen.

Ik zou u een lezing kunnen geven over de relativiteit van tijd, waardoor twee uur ‘Assaulten’ eerder aanvoelt als twee minuten. Veel te kort, met daaraan verbonden de onbedwingbare behoefte om onmiddellijk opnieuw te beginnen.

Ik zou een conference kunnen geven over de geslaagde humor – die ontploffende tomaten! – in dit spel, het soort humor dat uw groeiende frustratie – u sukkelt van mislukking naar mislukking – steeds weer weet te blussen.

Ik ga u daar allemaal niet mee lastig vallen, medespeler. U moet het zelf maar ontdekken.

Dominique

 

Assault on Doomrock
Beautiful Disaster Games (2014)
Tom Stasiak
1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar
150 minuten

 

Walk to Jesus

Men moet mij niet uitdagen. Iedereen in mijn omgeving weet dat.

Mijn beste vrienden weten dat dus ook en ze laten geen gelegenheid voorbijgaan om mij voor het hakblok te zetten.

Op Spiel 2014 was het weer prijs.

”Na rijp beraad hebben wij besloten dat ‘de Tafel Plakt!’ het aan zijn status verplicht is ‘Walking to Jesus’ te bespreken.” Dat was de boodschap die ik op dag vier, de dag des Heren notabene,  in de stand van Korea Boardgames van de heerschappen kreeg toegeworpen.

Zoals eerder vermeld: men moet mij niet uitdagen.

Op zoek dus.

Wandelen naar Jezus was geen sinecure, want Hij gaf blijkbaar niet thuis toen de standplaatsen werden verdeeld. Resultaat: hal 4, helemaal achteraan, in het verst afgelegen hoekje.

Maar als ik er voor ga, gá ik er ook helemaal voor. Ondanks de afwezigheid van een heldere ster die mij naar mijn doel kon leiden wist ik de stand van ‘Eurocorp Consulting, Inc.’ uiteindelijk toch te lokaliseren, onderweg een myriade aan zondige verlokkingen trotserend, als daar waren: bloedmooie boothbabes, braadworsten van een halve meter en een luxe exemplaar van Haru Ichiban.

Bij aankomst zat de standhouder ietwat afwezig voor zich uit te staren, vóór een muur van ‘Walking to Jesus’ dozen. Een veeg teken.

Ik had geen wierook of mirre bij me, maar gelukkig wel een beurs goud waardoor ik een exemplaar kon bemachtigen. Tot grote vreugde van de standuitbater trouwens. Hij leek alvast een stapje dichter to Jesus.

Medespeler, ik moet u ontgoochelen.

Bij het ontwerpen van het spel gaf Jezus immers ook al niet thuis.

Wat we hier voorgeschoteld krijgen is een veredeld ganzenbord, met een snuifje Mens Erger Je Niet. U dobbelt met een zeszijdige dobbelsteen, beweegt uw standaard vormgegeven pionnetje over een circulair loopspoor en probeert daarbij het vierde, binnenste loopspoor te bereiken van waaruit u, als u veel geluk hebt, kunt proberen de definitieve stap naar Jezus te wagen. Mij is altijd gezegd dat u daarvoor moet komen te overlijden, hier volstaat het om vanop een serafijn veld – een serafijn is een engel van hoge rang – een zes te gooien. Hebt u op dat moment nog actiekaarten op hand mag u voor elke actiekaart ook nog eens een poging wagen. Mislukt u vliegt u stante pede weer naar uw startveld. Gelukkig beschikt u over drie pionnen, waardoor deze straf uiteindelijk niet te hard aankomt.

Het wordt nog beter. U moet zelfs niet proberen op een serafijn veld te geraken want van zodra een speler een gooi naar de overwinning doet mag u voor elke actiekaart die u in uw handen hebt óók een poging wagen. Wat rondlummelen op de loopsporen, een maximale kaarthand van vijf actiekaarten bijeen sparen en vervolgens als een parasiet meeliften op de speler die het spel probeert uit te maken is dus een valabele strategie.

Soit, de speler die als eerste tot Jezus walkt krijgt twee punten, wie erna komt krijgt er eentje.

De loopsporen zijn voorzien van speciale velden. Een goede daad doet u gelijk richting Jezus opschuiven, een slechte werpt u weer achteruit. Moeder Maria geeft u een extra beurt, verleidingen nemen u gevangen (u moet een zes gooien om weer verder te kunnen) en zondes sturen u gelijk weer naar uw startveld.

De actiekaartjes – het zijn de kleinste die ik ooit heb gezien en zelfs de gemiddelde smurf die hiermee aan de slag gaat moet een leesbril op, wat mij doet vermoeden dat Jezus ook bij de budgettoewijzing uitblonk door afwezigheid – doen wat u van actiekaarten in dit soort spellen verwacht. U mag extra dobbelen tijdens uw beurt, u wordt gered als u op zonde velden komt, u wordt beschermd tegen agressieve medespelers (jawel), u wordt verlost van een verstikkende verleiding en met de ‘hallelujah’ actiekaart mag u zelfs twee extra overwinningspogingen doen als u op een serafijn veld van uw kleur staat.

U hebt al lang begrepen dat geluk het hoofdbestanddeel – zeg maar gerust het enige bestanddeel – is dat u dichter bij de Heer brengt.

U hebt ook al lang begrepen dat ik voor ‘Walk to Jesus’ geen koopaanbeveling kan geven, tenzij u aan de religieuze slag wil met zeer jonge kinderen.

Geloof me, medespeler, er zijn leukere manieren om richting Jezus op te schuiven. Zo kunt u proberen goed te doen voor uw medemensen, waaronder uw dienaar bijvoorbeeld. Mij eens een Caylus laten winnen zou meer dan een grote opstap zijn naar hemels genot. Jezus was naar verluidt ook een echte grapjas. Anderen aan het lachen brengen, of de mensen gewoon altijd toelachen, zou u dus ook wel eens in de goede richting kunnen duwen. Probeert u zich nu eens voor te stellen hoeveel plaatsen u opschuift richting Jezus als u mij Caylus laat winnen, mij onderwijl uw allervriendelijkste glimlach tonend. Beter nog: in de bijbelse getalsymboliek staan de getallen 7 en 70 voor volheid en compleetheid. Als u mij al glimlachend Caylus laat winnen en u doet dat 7 x 70 keer, hebt u uw afstand tot Jezus volgens mij in één ruk overbrugd.

Denk er eens over na.

Dominique

Walk to Jesus
Eurocorp Consulting, Inc.
Alfred Vesligaj
2 tot 4 spelers vanaf 5 jaar
45 minuten

 

Regnum Angelica

Kickstarter.

Veel kaf, weinig koren.

Maar dat koren..

Neem nu Regnum Angelica, dat een iconische strijd tussen de loyale en de gevallen engelen van Onze Lieve Heer evoceert.

Het doet dat met ronduit prachtige kaarten waarmee beide spelers – dit is er eentje voor twee – hun engelen over een groot spelbord bewegen richting thuisveld van de tegenstander, onderweg andere engelen bekampend en op speciale velden extra energie of kaarten verzamelend.

Elke engel heeft een sterkte, die gelijk ook zijn scoringswaarde aangeeft als hij erin slaagt het thuisveld van de tegenstander te bereiken, én ze hebben allemaal een speciale eigenschap die meestal wordt getriggerd als ze worden geactiveerd. Activeren is een eerder gedekte kaart openleggen, een van de belangrijkste acties in het spel.

Ze hebben ook een bewegingswaarde. Die bepaalt hoeveel velden ze maximaal tijdens een beurt kunnen bewegen. Dat kost dan weer energie, die u door het ‘verbranden’ – u geeft ze gewoon op – van ‘pillars’ en ‘scripts’ bekomt.

U moet wel goed afwegen of u uw ‘pillars’ en ‘scripts wel opoffert voor energie. Met ‘pillars’ kunt u uw engelen immers extra bescherming meegeven voor onderweg (water, aarde of vuur), ‘scripts’ laten u dan weer toe in te breken in de spelregels zodat u een en ander naar uw hand kun zetten.

Conflicten – wees gerust, u kunt er niet omheen – worden uitgevochten met de elementen water, aarde of vuur en het gekende steen-schaar-papier principe. Aarde verslaat water, water verslaat vuur, vuur verslaat aarde. Geen nood, u weet vooraf waar u aan toe bent en het is dan ook zaak uw engelen zodanig te manoeuvreren dat ze met hun elementen die van hun tegenstanders kunnen uitschakelen.

Doel: als eerste speler 35 punten bij elkaar vliegen. Dat doet u door het thuisveld van uw tegenstander met uw engelen aan te tikken – u scoort als het ware een touchdown – waarna ze van het speelveld verdwijnen, maar niet noodzakelijk uit het spel.

Terwijl u over het spelbord fladdert kunt u nog speciale velden aandoen die u een extra kaart laten trekken of waarop u extra energie kunt inslaan.

Regnum Angelica is zo goed dat ik er mijn post Spiel besprekingen er even voor onderbreek. Het is een heerlijk over geproduceerd, prachtig uitziend tweepersoonsspel met fantastisch artwork – elke engel is uniek – en een zeer soepel, maar diep,  spelverloop. Het zit gewoon erg goed in elkaar.

Wilt u het laken uiteindelijk naar u toe trekken zult u er wel het koppie moeten bijhouden. U moet goed plannen wanneer u welke engel op het bord loslaat en oog hebben voor interessante combo’s – ik blijf er maar ontdekken.

Op zoek naar keuzestress? Regnum Angelica. Wanneer breng ik die erg handige engel in? Wanneer activeer ik mijn engelen? Leg ik een valstrik? Offer ik ‘scripts’ en ‘pillars’ op voor dat beetje extra energie? Wanneer breng ik mijn grote leider in? Hoe manoeuvreer ik mijn engelen in een ideale positie? Offer ik die engel op? Speel ik verdedigend of aanvallend? Speel ik blufpoker of gewoon open kaart? Neem ik het risico te temporiseren om op die ideale combo te wachten?  Gebruik ik die reïncarnatie spreuk? Wat moet ik met die irritante Beëlzebub van mijn tegenstander, terwijl mijn Gabriel in godsnaam nog nergens te bespeuren is?

Regnum Angelica , medespeler, is mogelijk het beste spel van het moment dat op Spiel ontbrak.

Na Battle for Souls, dat vorig jaar verscheen, is dit alwéér een religieus geïnspireerde topper. Een hemelse aanrader.

Dat een religieuze insteek echter geen enkele garantie biedt tot succes zal ik aantonen in mijn bespreking van morgen, die als ondertitel zal dragen: de uitdaging.

Dominique

Regnum Angelica
Black Locust Games (2014)
Casey Willet en Aaron Yung
2 spelers vanaf 14 jaar
45 minuten

 

Spellcaster

Een van mijn leukste ontdekkingen op Spiel 2014, maar lang niet de enige, was Spellcaster.

Een mini regelwerkje waarop u nog geen boodschappenlijstje kwijt kunt, een stapel van 60 kaarten, vier kartonnen kaartvelden en een handvol gele en blauwe plastic edelsteentjes. Met dat materiaal moet u aan slag.

Opvallend: het artwork is op elke kaart verschillend. Mooi!

Uw concurrent tovenaar van al zijn levenspunten beroven of als eerste 15 magische saffieren verzamelen, dat zijn de overwinningsvoorwaarden. Makkelijk te onthouden en dat is altijd meegenomen.

De spreuken die u al kaartspelend prevelt doen altijd wat met die saffieren en die levenspunten, en ook met de kaarten zelf.

Ze komen in vier kleuren die u op het overeenkomstige kaartveld moet uitspelen, waarna de spreuk kan worden geactiveerd. Beter nog, als de kaart tijdens uw volgende beurt niet werd afgedekt door uw tegenspeler(s) krijgt u de kans haar opnieuw te activeren.

Een kaart trekken en vervolgens twee acties doen, meer doet u niet tijdens uw voorbijvliegende beurt. Dat kan opnieuw een kaart trekken zijn, maar ook een openliggende kaart activeren of een kaart uitspelen en activeren.

Dat gaat zo lekker over en weer tot een van de duellerende partijen de overwinningsvoorwaarde bereikt. Meer dan een half uurtje is daar niet voor nodig.

Omdat het hier om een duel gaat speelt u met z’n vieren twee tegen twee en met z’n drieën twee tegen één. Geen paniek, kleine speltechnische aanpassingen lossen dit moeiteloos op.

Erg interessant is het kaart afdekmechanisme. U moet echt wel opletten dat u uw tegenstander(s) niet teveel keuzemogelijkheden biedt door kaarten open te laten liggen. Wilt u uw kansen gaaf houden zult u tijdens uw beurt af en toe kaartvelden moeten bespelen die u liever nog even links had laten liggen. Let ook goed op uw tellen als uw levenspunten tot vier of minder zijn herleid, u bent dan immers in acuut levensgevaar.

De afweging om resoluut voor de aanval te gaan of eerder saffiertjes te verzamelen zorgt voortdurend voor een intrigerend dilemma. Uw acties goed timen strekt ook zeer tot aanbeveling. En als het echt link wordt kan een beetje blufpoker ook helpen.

Spellcaster is licht, poepsimpel, leuk, lekker snel, erg verslavend en daardoor binnen het ‘filler segment’ een absolute topper. U moet wel een beetje voeling hebben met de Engelse taal, maar voor de wereldburger die u toch bent mag dat geen enkel probleem zijn.

Bent u van het ‘Zoef de Haas’ type en zoekt u nog iets bliksemsnel en lekker hartig voor tussendoor? Niet twijfelen.

Dominique

Spellcaster
R&R Games Incorporated (2014)
Aaron Weissblum en Norman Woods
2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar
25 minuten

 

Happy Pigs

Op Spiel mag ik me graag ophouden op locaties waar op het eerste gezicht niet zoveel te beleven valt. Ver weg van de Alchemisten en de Goden van deze wereld.

En zo bestond het dat ik in de vroege namiddag van dag twee op de stand van Swan Panasia werd aangesproken door een bloedmooie Oosterse deerne die mij vroeg of ik geen zin had om samen met haar varkentjes op te kweken, de beestjes te vaccineren en de slachtrijpe exemplaren voor grof geld te verkopen.

Ze hoefde het geen twee keer te vragen. Als er in gezelschap van bloedmooie Oosterse deernen varkentjes moeten worden gewassen staat deze jongen paraat.

Opvallende eerste vaststelling: geen enkele dobbelsteen, actiekaart of houten blokje te bespeuren.

Opvallende vaststelling twee: de overdaad aan fiches, tegels en borden. Babyvarkens, peutervarkens, tienervarkens, volwassen varkens, vaccinatiefiches, voedingssupplement fiches, geboorte-amulet fiches, geldfiches, actietegels, seizoentegels, weides en – u moet het zien om te geloven – de varkenswinkel.

Met dat alles gaat u aan de slag en dat enkel en alleen om veel geld te verdienen.

Vier seizoenen speelt u, met in elk seizoen vier beurten.

Elke seizoenbeurt kiest u een actietegel die simultaan met uw tegenspelers wordt onthuld. Op de seizoentegel staat aangegeven hoeveel keer u uw gekozen actie mag doen. Die acties zijn voederen, kweken (jawel), kopen en verkopen. Uw actieradius wordt echter een stuk minder als meerdere spelers dezelfde actie kozen, waarbij de startspeler en de spelers die in uurwijzerzin het dichtst bij hem zitten het meest aan de ruif mogen zitten. Door te voederen groeien uw varkentjes op naar grotere exemplaren, kweken doet uw volwassen varkens paren en onmiddellijk werpen, verkopen laat u toe uw varkentjes te verkopen aan de gangbare prijs en met kopen kunt u zich vaccinaties, voedingssupplementen, extra weides – varkens vragen ruimte – en geboorte-amuletjes aanschaffen.

Vaccinaties hebt u nodig om uw varkens in leven te houden op het einde van het seizoen (anders slaat de varkens ebola onverbiddelijk toe), met voedingssupplementen slaan uw opgroeiende varkens zomaar een generatie over en met baby amuletten – ga er even voor zitten – komen uw pasgeboren biggetjes zomaar als peutervarkens uit mama varken gefloept.

Elk seizoen heeft zo zijn mooie kanten, ook in Happy Pigs. Zo kunt u bijvoorbeeld in de zomer zomaar 25 dollar toegestopt krijgen als u over varkens in alle leeftijdscategorieën beschikt. Handig, want het draait hier immers allemaal om geld.

Na vier seizoenen verkoopt u uw resterende varkens en telt u uw spaarpotje. Wie het meeste geld heeft verzameld wint.

Van zodra u de doos bekijkt, en meerbepaald dat biggetje met het babyhoedje op en de fopspeen in de snuit, wordt u op het verkeerde been gezet. U denkt dat u met een kinderspel te maken hebt.

Niets is minder waar.

Happy Pigs, beste medespeler, is economische oorlogvoering op het scherpst van de snee. U moet goed uw koppie erbij houden en u vooral niet laten afleiden door de snoezige grafische omzetting. Deze varkens zijn immers niet makkelijk te wassen, laat staan te temmen. Bij het kiezen van uw actie is een goede evaluatie van de actuele seizoentegel primordiaal, en u moet ook erg goed rekening houden met de spelersvolgorde. Als u te ver van de startspeler zit zou het immers wel eens kunnen dat u leeg uitgaat. U wordt wel gecompenseerd a rato van 1 dollar per niet uitgevoerde actie, maar dat is ruim onvoldoende om uw opgelopen schade te dekken.

Opvallend is ook de diepgang die hier, ondanks het eenvoudige en erg overzichtelijke spelverloop, gegenereerd wordt. De beurten vliegen ook nog eens bliksemsnel voorbij – opvallende vaststelling drie trouwens – en dat kan deze jongen zeer waarderen.

Het is ook erg leuk uw varkens optimaal in hun behuizing te puzzelen, zeker wanneer ze plots uit de kluiten beginnen te wassen. Plannen op de groei is absoluut aangewezen.

Houdt u van een, ondanks het snoezige voorkomen, uitdagend en gestroomlijnd spel – zeg maar een varken in schapenvacht – met een minimum aan regels, een perfecte speelduur en toch een diepgang heb ik je daar moet u hier zeker eens naar kijken.

Samen met een Engelse lachebek werd ik door de Oosterse schone ingemaakt. Geslacht zeg maar.

“Solly”‘, zei ze met de mooiste glimlach die ik ooit heb gezien.

“Don’t solly, be happy”, antwoordde ik gevat.

Ze kon niet snel genoeg weg zijn.

Niet erg, ik heb toch maar lekker met haar een jaar op een varkensboerderij gezeten.

Aanrader.

Dominique

 

Happy Pigs
Swan Panasia Co., Ltd / Kuraki Mura B.G. Studio (2013)
Kuraki Mura
3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar
30 minuten

 

Een gouden raad, medespeler: speel vanaf nu alsof uw leven ervan afhangt.

Want hoe lang kunnen we nog?

Syrië, Oekraïne, Gaza, Afghanistan, IS, klimaatopwarming, illegale boskap, plasticvervuiling, overbevissing, uitstervende diersoorten, rassenrellen, terreuraanslagen, zinloos geweld en ga zo maar door.

Wij zijn echt een voorbeeldplek in het universum.

En tot overmaat van ramp wordt Zwarte Piet uit ons cultuurpatrimonium verbannen en worden Sinterklaasliedjes door een inderhaast opgerichte censuurcommissie vakkundig door de mangel gehaald. De roe en de knecht moeten weg, en ook de zak wordt uit de liederen geschreven. Waarmee moet de goedheilig man nu het dak op? Een winkelkarretje?

We moeten het onder ogen zien, medespeler, ons einde nadert.

Ik raad u dan ook ten zeerste aan al uw spaargeld van de rekening te halen en dit integraal op Spiel 2014 uit te geven. Dit is mogelijk uw laatste kans en, geef toe, u hebt altijd al eens helemaal willen losgehen. Volgend jaar rond deze tijd ligt u immers ergens te lande met ebola in quarantaine. Een grote stapel spellen gaat dan zeer van pas komen tussen het, al dan niet gecontroleerd, lozen van uw lichaamsvochten door.

Het bovenstaande indachtig hieronder mijn jaarlijkse – ik geef het maar gelijk toe – niet helemaal waterdichte (Carnival Zombie zit nog te vers in het geheugen) aanbevelingslijst. Weet wel dat ik ondertussen al juridisch ingedekt ben en dat ik zwaar ga inzetten op procedurefouten bij het indienen van uw verzoekschrift tot vervolging. Daarvoor heb ik dan weer een deel van mijn spaargeld opzij gezet.

Om het u gemakkelijk te maken hanteer ik een alfabetische volgorde en beperk ik me dit jaar uitsluitend tot wat ik vind dat de moeite waard is, hetzij om te kopen, hetzij om minstens een nieuwsgierige blik te gunnen. 

Gehen wir los!

27th Passenger: A Hunt On Rails (Purple Games)

U bent een huurmoordenaar en u speelt graag spelletjes. Niks leukers dan met enkele gelijkgezinden de trein te nemen en elkaar voor een vooraf afgesproken afstapplaats om zeep te helpen. De langstlevende wint.

U zit wel met een probleem want er zitten ook neutrale passagiers op de trein en er zijn er enkele die zich wel heel verdacht gedragen. Legt u echter een neutrale reiziger om ligt u er ook uit. Oppassen en geen voorbarige conclusies trekken is dus de boodschap.

Daarbovenop zit u met het probleem dat er bij elke halte weer passagiers op- en afstappen en dat er zich ook nog onvoorziene gebeurtenissen voordoen, getriggerd door het station waarin u zich op dat moment bevindt.

U zolang mogelijk gedeisd houden terwijl u zelf zoveel mogelijk schillen van de ajuinen die uw tegenspelers uiteindelijk toch zijn probeert af te pellen. Dat is de sleutel van een overwinning in ‘The 27st Passenger.

7 Steps (Kosmos)

Abstracte spellen, ze laten me meestal koud. Siberisch koud zelfs. Ik kreeg het echter aangenaam warm van 7 Steps, een erg tactisch en mooi vormgegeven torenspel met gekleurde schijven.

Uit de titel kunt u al opmaken dat het getal zeven hier een prominente rol speelt. Meer zelfs, u gaat na afloop het getal zeven niet meer kunnen zien of horen.

Edoch, ik heb het ondertussen al een zevental keer op tafel gelegd en ik kan niet anders dan een aanbevelingsbrief uitschrijven. U kunt lekker scoren na elke beurt, profiteren van de voorzetjes van uw tegenspelers, heerlijk grabbelen in de van 140 houten schijven voorziene stoffen buidel en leuk verstoppertje spelen achter uw zichtscherm. Daarbovenop is 7 Steps  goed speelbaar met elk opgegeven spelersaantal. En goed nadenken moet u ook wil u kans maken op de overwinning.

Kiesling en Staupe zijn namen die de doos sieren. Dat alleen al zou een reden moeten zijn om even proef te spelen.

Abyss (Asmodee)

Een familiale aanrader, al mochten de alliantiekaarten groter en duidelijker zijn.

U gaat zich echter geen buil vallen aan de speltechnische omzetting, die meer dan voldoende uitdaging biedt om er eens lekker voor te gaan zitten.

Zorg er wel voor dat u tijdens het spelen niet gehypnotiseerd wordt door uw pareltjes. Er gaan verhalen over spelers die alles om hen heen vergaten en rare dingen gingen doen door de combinatie parels-recipiënt. Ik zou hierover verder kunnen uitweiden maar ik laat u liever zelf ontdekken wat er juist aan de hand is. 

Het voordeel van Spiel is dat u mogelijk het mooiste doosdeksel zelf kunt uitkiezen. Dat is lekker meegenomen.

Airborne Commander (StrataMax Games)

Het verdient aanbeveling aan de stand van StrataMax Games op de loer te gaan liggen om te jagen op een niet afgehaald voorbestel-exemplaar.

Een intrigerende en uitdagende solo deckbuilder hebben we hier, met weliswaar een thema dat zeker niet iedereen zal aanspreken – de landing in Normandië en wat direct daarna kwam –  maar met een speltechnische omzetting die zeker uw aandacht verdient.

Assault on Doomrock (Beautiful Disaster Games)

Bent u een veeleisende coöperatieve veelspeler en kickt u op kaartspellen, uitdaging, humor en een hoge moeilijkheidsgraad kunt u hier niet omheen.

Wil u aan de slag met een barbaar met een stinkende adem, een gefrustreerde tovenaar of een ongeduldige elf komt u hier trouwens ook ruimschoots aan uw trekken.

Trek wel een kleine twee uur uit voor uw queeste – u moet drie bossmonsters overwinnen vooraleer u weer de kroeg in kunt – en reken op niet te veel speltechnisch medelijden. De humor dient hier blijkbaar enkel en alleen om uw nederlaag draaglijker te maken.

Veel exemplaren gaan er ook niet te vinden zijn op Spiel. Er snel bij zijn is dus de boodschap.

Black Fleet (Space Cowboys)

Eindelijk een draaglijk, op het ‘Take That!’ mechanisme gebaseerd, bordspel.

Bloedmooi, snel uitgelegd en met een interessant en toch niet te taxerend spelverloop. Families die de piraterij in willen mogen zich aangesproken voelen.

Colors of Kasane (Japon Brand / Ouyuaan)

Dat we ondertussen allemaal zijn gaan kwijlen van de Oosterse spelfilosofie is in datzelfde Oosten niet ongemerkt voorbijgegaan. Zet u dus maar schrap op een groeiend aanbod vanuit dat deel van de wereld.

Colors of Kasane vraagt van u niet meer dan dat u prachtige kimono’s creëert, daarbij gebruik makend van een gefixeerde kaarthand. U mag uw kaarten dus niet herschikken en u moet van elke beurt maar het beste zien te maken. Gelukkig kunt u op verschillende manieren scoren, de ene al wat interessanter dan de andere natuurlijk, en kampen uw tegenspelers met net hetzelfde probleem.

Twaalf rondes de tijd krijgt u om uw creaties, en vooral uw veelzijdigheid en scheppend aanpassingsvermogen, te tonen aan de wereld.

Mooi verpakt en zowel visueel als wat speelplezier betreft een hebbeding voor de verwende kaartspeler.

Darkness Comes: The Board Game (Kuznia Gier)

De setting: een spookhuis waaruit u met uw familie probeert te ontsnappen. U werkt dus samen en speelt, in het begin althans, niet tegen elkaar. U zou wel gek zijn.

Wat ons brengt op een belangrijk concept in dit spel: de status van uw mentale gezondheid. Die heeft immers een nogal bepalende invloed op uw slaagkansen.

Een steeds wijzigend speloppervlak – het gaat hier tenslotte om een spookhuis -, plots dichtslaande deuren, tijdsgebrek, familieleden die verdwijnen op groepsfoto’s, ome Jaap die plots wel zeer bizar bedrag begint te vertonen (zijn plotse bijlfixatie roept ernstige vragen op) en regelrechte overlopers naar wat u vanuit gene zijde bedreigt zijn maar een paar hindernissen waarmee u hier moet afrekenen.

Dat er Dixit-achtige speltechnische handelingen plaatsvinden zal velen onder ons ook al aan het kwijlen zetten.

Deus (Pearl Games)

Als er één stand is waarnaar de veeleisende veelspeler zich moet begeven op Spiel is het die van Pearl Games. Om aldaar aangekomen Deus op te pikken.

Deus is een kaartgestuurd opbouwspel waarin u uw beschaving op de kaart zet. De kaart in kwestie kenmerkt zich vooral door plaatsgebrek. Vooral door toedoen van uw tegenspelers, die blijkbaar ook wat op de kaart te zetten hebben.   

Bouwen doet u middels het uitspelen van kaarten boven uw hoogstpersoonlijke spelbordje, waarna u de kaarten van dezelfde kleur in dit chronologisch opgebouwde rijtje ook nog eens kunt activeren. Interessant. U kunt uw uitgespeeld kaarten later ook offeren aan de goden, in ruil voor extra voordeeltjes. Bidden loonde nog in die tijd.

Als alle barbaarse nederzettingen zijn omsingeld of als alle tempels zijn gebouwd wordt het speleinde, en de onvermijdelijke eindtelling, ingeluid.

Bespeur ik daar Kashgar invloeden, een mijner lievelingetjes? Toch maar even langsgaan bij Pearl Games.

Dice Brewing (Board&Dice)

Al dobbelend bierbrouwen. Het intrigeert. De voorbestellingen uit België, het bierland bij uitstek, zijn uiteraard niet bij te houden.

Ik ga dit zeker eens bekijken maar ik vrees dat dit het dobbelspel dat gebaseerd is op die andere populaire drank ‘VivaJava: The Coffee Game: The Dice Game’ niet van zijn toren kan stoten. Dat komt door het feit dat in Dice Brewing banale zeszijdige dobbelstenen worden gebruikt die mits het inzetten van actiekaarten naar believen kunnen worden gemodificeerd (niet bepaald opwindend), terwijl u in VivaJava toch met speciale dobbelstenen en specifieke onderzoeksprojecten aan de slag mag. VivaJava heeft dan ook nog eens zijn heerlijke moduleerbaarheid mee, die standaard in de doos zit en waardoor geen enkel spel hetzelfde aanvoelt.

Dicke Dämonen (Edition Erlkönig)

Als u aan den lijve wil ondervinden hoe leuk spellen kunnen zijn met slechts enkele gekleurde touwtjes en pionnetjes als basismateriaal moet u dit eens op tafel leggen. U gaat niet weten wat u overkomt.

Het origineel verscheen al in 2004 en heeft sindsdien mijn spellenkast nooit meer verlaten. Dat zegt meer dan genoeg want is er is door de band wel wat verloop waar te nemen in dat meubelstuk.

DD doet leuke dingen met meerderheden, kleuren, afbakening van gebieden, strategische plaatsing en wedconcepten.

Kom achteraf niet klagen dat u het niet wist.

First to Fight (Fabryka Gier Historycznych / Fundacja Niepodieglosci)

Laat de amper uitspreekbare namen van de uitgevers u vooral niet weerhouden hier een blik op te werpen.

Ik weet niet waarom, medespeler, maar dit spel intrigeert mij.

We duiken, na Airborne Commander, opnieuw W.O. II in. Poolse commandanten zijn we hier die, verspreid over Europees oorlogsgebied geheime missies moeten volbrengen. Missies die van een deadline – sorry voor de woordkeuze – zijn voorzien.

U jongleert hier niet met tanks, vliegtuigen, infanterie en andere eenheden (al spelen ze wel een rol) maar met kaarten van de hoger genoemde commandanten die aan de oorlogsgebieden worden toegewezen om daar bij te dragen aan de uiteindelijke overwinning van de geallieerden.

Interessant is ook de Puerto Rico-iaanse rolkeuze die u tijdens uw beurt moet maken.

Succesvolle missies leveren punten op en in mei 1945 word er definitief afgerekend.

De kaarten zijn ronduit prachtig geïllustreerd en het overzichtelijke, maar op het eerste gezicht erg uitdagende spelverloop hebben mij overtuigd om toch maar eens langs te lopen aan de stand van de moeilijk uitspreekbare namen van hierboven.

Five Tribes (Days of Wonder)

Five Tribes, door onze reguliere spelgroep liefkozend Fieve Triebes genoemd, mag eigenlijk niet in uw verzameling ontbreken.

De positieve ervaring kan wel volledig teniet worden gedaan door AP-gevoelige spelers, maar die filtert u er vooraf gewoon even uit. Op een aangenaam tempo spelen is immers dé voorwaarde om hiervan intens genieten.

De eenvoudige spelregels, de myriade aan mogelijkheden (zeker in de beginfase), de -tig manieren om te scoren, het prachtige spelmateriaal en de extreem spannende eindtelling die pas na het laatste scoringselement zijn geheimen prijsgeeft zijn de bouwstenen die mij helemaal voor dit spel hebben doen vallen.

Grand Slam (Korea Boardgames co., Ltd.)

Minder leuk met z’n tweeën, maar als u kiest voor het dubbelspel wordt u hier getrakteerd op een aangename sportieve avond aan uw keukentafel. Boordevol interactie – de high fives zijn gewoon niet te tellen – en een verrassend leuke en geloofwaardige speltechnische omzetting zijn de aces waarmee dit kaartspelletje uitpakt.

Lees mijn uitgebreide bespreking elders op deze blog.

Imperial Settlers (Portal Games)

Naar verluidt een van de hebbedingen van de beurs, dus een omweg waard.

Toch heb ik enkele bedenkingen.

Het superkleine lettertype heeft al menig speler vroegtijdig naar de leesbril doen grijpen, en er gaan geruchten over balansproblemen. Dit zijn op zich nog niet echt onoverkomelijke hindernissen, als het speelplezier maar voldoende tegengewicht biedt.

Het sneeuwbaleffect baart me echter grotere zorgen. De rijken worden immers rijker (meer acties) en de armen, al worden ze niet echt armer, blijven in het beste geval ter plaatse trappelen. Dat geeft als resultaat dat de eindwinnaar langer dan gewenst voor het einde gekend is en daar gruw ik van.

Proefspelen dus.

Knightmare Chess: Third Edition (Steve Jackson Games)

Speelt u regelmatig schaak maar zoekt u wat afwisseling is dit waarschijnlijk de richting die u uit moet. Mogelijk keert u na een eerste kennismaking ook nooit op uw stappen weer.

Knightmare Chess blijft het basisconcept van schaak trouw maar kruidt het met een stapel actiekaarten die van elke standaardopening al meteen een risicovolle onderneming maakt. Risicovol mag u hier ook omschrijven als gewoon leuk.

Uw tegenspeler die een onverklaarbare, en op het eerste gezicht erg kwetsbare, zet doet? Wees maar zeker dat de snoodaard iets irritants aan het voorbereiden is.

Ik schaak nog, maar al jaren niet meer zonder.

Lap Dance (Artipia Games)

Nu al intens door de mangel gehaald door het preutse spellengilde – die er verder geen probleem mee heeft helemaal op te gaan in Memoir ’44 – omwille van de weinig verhulde deernen op het al even schaarse beschikbare beeldmateriaal. Dat alleen zou al reden moeten zijn om dit kaartspel aan een nader onderzoek te onderwerpen.

Een stripclub runnen, dat doet u hier. Dat betekent dat u ze moet volproppen met sexy dansers en danseressen, hectoliters alcoholhoudende vloeistoffen en decadente luxe.

Nog steeds weten we echter weinig hierover, wat de nieuwsgierigheid uiteraard alleen maar aanwakkert. Of die nieuwsgierigheid ook zal leiden tot een bevredigende aankoop valt echter nog te bezien.

Artipia Games neemt hiermee een groot risico, want de aandacht voor dit spel zou de belangstelling voor hun andere spellen wel eens zwaar kunnen overschaduwen.

Legendary Encounters: An Alien Deck Building Game (Upper Deck Entertainment)

De doos is zwaar en heeft een onhandig formaat om mee rond te sleuren, maar als u daar niet tegenop ziet loont het zeer de moeite dit spel in te slaan.

In tegenstelling tot zijn Marvel voorzaat zult u in deze, op de vier Alien films gebaseerde, coöperatieve variant wel regelmatig om uw moesje roepen. Zeker wanneer u met een facehugger wordt geconfronteerd die u diep in de ogen, of beter, uw keelgat kijkt. Uw linkerbuur aan tafel zal nooit meer uw smekende blik vergeten wanneer dat gebeurt, want hij vormt dan mogelijk nog uw enige redding. En dat is niet eenvoudig op te brengen als hij weet dat u hem tijdens een Five Tribes sessie eerder op de avond behoorlijk dwars hebt gezeten.

Puur coöperatief te spelen, maar van voldoende varianten voorzien om ook de semi-coöperatieve speler ter wille te zijn.

Neem het van mij aan: een heerlijk spel.

Nations: The Dice Game (Lautapelit.fi)

Finland, medespeler, is meer en meer the place to be, het hoge aantal zelfmoorden daargelaten.

Ik maakte dit jaar kennis met het voortreffelijke Fuba en ‘Nations: The Dice Game’ zou wel eens de volgende parel aan de Finse spellenkroon kunnen worden.

Civilisatiespellen, ze duren me te lang en ze zijn te friemelig.

‘Nations: The Dice Game’ klaart de klus echter in een uurtje, waarna u toch het gevoel hebt een hele beschaving naar de absolute wereldtop te hebben geleid. Uiteraard zit alles wat een goed beschavingspeil nodig heeft erin: economische groei, culturele verrijking, militaire druk, bouwen, kopen, voedselschaarste en wonderen.

Ninja Taisen (Penta Merone / Table Cross)

Koppeltjes worden echt wel verwend op Spiel 2014.

Een Ninja duel gebaseerd op het steen, papier, schaar principe.  Alleen ziet u hier de steen, het papier en de schaar al gelijk liggen.

U dobbelt, u beweegt en u vecht, daar komt het zo’n beetje op neer. De dobbelworp bepaalt uw bewegingssnelheid en daarmee gelijk ook uw actieradius. Het doel is als eerste het dorp van uw tegenstander te bereiken of, als dat niet lukt, al diens vechtersbaasjes uit te schakelen.

Een niet onaanzienlijke geluksfactor wordt hier aangeleverd, maar getuigenissen spreken van een verslavingsfactor die ongekende hoogten bereikt als u zich hier niet tijdig van kunt losrukken.

Een gewaarschuwde Spielganger is er twee waard. Dat komt goed uit, want dat is net het aantal spelers dat u nodig hebt om hiermee aan de slag te gaan.

Pandemic: The Cure (Z-Man Games)

Het moet zijn dat het ebola-virus Matt Leacock goed gezind is. ‘Pandemic: The Cure’, de dobbelvariant van grote broer, kon immers op geen beter moment op de markt worden gebracht.

Er gaan zelfs geruchten dat de dobbelversie uitdagender is dan de bordspelmama. En dat u tijdens uw beurt tot in het oneindige kunt blijven herdobbelen is ook een intrigerend gegeven.

Hebt u er trouwens al eens goed over nagedacht wat er zou gebeuren als er slechts één eboladrager op Spiel zou rondwaren? Ik wel, en het is geen aangenaam vooruitzicht.

Soit, ‘Pandemic: The Cure’ is een blik meer dan waard.

Pints of Blood (Huch! & friends)

Uw bruine kroeg beschermen tegen hordes wel heel erg opdringerige en vooral agressieve zombies. Redding is naar verluidt onderweg, op wielen meerbepaald, maar tot dan is het dweilen met de kraan open.

Meer zelfs, er gaan geruchten over onvoldoende zitplaatsen in het reddingsvoertuig, waardoor uw samenwerkingsverband met uw medespelers wel heel erg zwaar onder druk komt te staan. En u weet nu al dat u niet tegen dat soort druk bent bestand.

Eén overlevende is voldoende om het spel te winnen. Dat u dat zult zijn staat uiteraard buiten kijf. 

Progress: Evolution of Technology (NSKN Games)

Als er één beschavingsspel waarvoor u moet gaan op Spiel, is het waarschijnlijk dit.

Zich louter fixerend op de zogenaamde tech tree, de kern van de zaak dus, wordt u hier echt wel lekker verwend. Dit is immers ook een kruising tussen 7 Wonders, San Juan, Through The Ages en Glory to Rome.

Bent u er weer?

Snelle beurtwisselingen, uitdagende beslissingsmomenten, een duidelijke iconografie, en een taalonafhankelijke benadering zijn toch troeven die kunnen tellen. Alleen de speelduur – 90 minuten is toch wel lang voor een kaartspel – zou wat tegen kunnen werken.

Toch een bezoekje waard me dunkt, de stand van NSKN Games.

Rolling Japan (Japon Brand / Okazu Brand)

Of we gaan rocken weet ik niet, maar rollen gaan we in elk geval.

Deze abstracte dobbelaar waarbij u deelgebieden van Japan met elkaar verbindt vertoont nogal wat gelijkenissen met het voortreffelijke Qwixx, al dobbelt u hier slechts met twee gekleurde dobbelstenen die u uit een buideltje trekt. Het resultaat is toepasbaar voor elke speler en het is zaak de cijfers van het resultaat strategisch op uw landkaart van Japan in te vullen, rekening houdend met het optimaliseren van uw mogelijkheden in latere beurten. De balpennen worden meegeleverd.

Leuk: u kunt met z’n 99 aan tafel. Handig op familiefeestjes of andere partijen. U gaat dan wel extra balpennen moeten voorzien.

Wie op het einde het minste onverbonden gebieden op zijn kaartje heeft, mooi opgevuld door de letter X, wint dit alleraardigste dobbelspelletje.

Samurai Spirit (Funforge)

Coöperativiteit, karakters met speciale eigenschappen, spannend, hondsmoeilijk, overzichtelijk, makkelijk transporteerbaar en begrijpelijk voor de gemiddelde niet-speler. Samurai Spirit heeft het allemaal.

ik vraag me wel af in hoeverre dit kan concurreren met het heerlijke ‘Say Bye to the Villains’, dat een gelijkaardig thema aansnijdt en qua speelplezier m.i.  moeilijk overtroffen kan worden.

We zullen er op ‘De Tafel Plakt!’ in elk geval een vergelijkende studie aan wijden.

San Juan (Alea – Ravensburger)

Het beste spel aller tijden krijgt een verjaardagseditie. U begrijpt dat dit de eerste doos is waarnaar ik in Essen op zoek ga.

De eerder verschenen uitbreiding, de gebouwen althans, worden hier lekker meegeleverd. En een extraatje, de hut, die op het eerste gezicht geen spectaculaire meerwaarde biedt. Ervaring heeft me echter geleerd dat elk gebouw in San Juan op het juiste moment van onschatbare waarde kan zijn. U hoort mij dus niet klagen. 

Spyfall (Hobby World)

U uit een schijnaar hopeloze situatie lullen, dat is wat hier van u wordt verwacht.

3 tot 8 spelers schuiven hier aan en die krijgen, eentje uitgezonderd, dezelfde locatiekaart in handen, die ze geheim houden. De hoger genoemde uitzondering krijgt geen locatiekaart, maar heel toepasselijk een spionkaart op hand.

Daarna begint het ‘Vodka Martini, shaken not stirred – kransje’, waarbij elke speler een vraag aan een andere speler mag stellen. Uit het antwoord op deze vraag probeert men de spion uiteindelijk te lokaliseren.

Problematisch voor de spion is dat hij niet weet welke de locatie is waar de andere spelers zich bevinden, al kan hij er in de loop van het kortdurende spelletje – in een kwartier bent u klaar – wel achterkomen door goed te luisteren. En zich uit elke netelige situatie te lullen. 

U, de sociale veelspeler, kunt zich nu al een duidelijk beeld vormen van wat er zich aan tafel zoal gaat afspelen. En u gaat iedereen de loef afsteken.

Star Realms (White Wizard Games)

Wat mij betreft nu al het kaartspel van het jaar, en het is mogelijk ook de beste deckbuilder aller tijden.

Ik waarschuw u nu al. Dit spel heeft een zodanig verslavend karakter dat dit, net als bij sigaretten, zou moeten vermeld worden op het doosje.

Veel spel voor weinig geld krijgt u hier , makkelijk transporteerbaar en door de varianten steeds weer anders.

U mag dit echt niet laten liggen, temeer omdat elke nieuwe oplage onmiddellijk als sneeuw voor de zon verdwijnt. Neem zeker enkele doosjes mee, voor de meerspeler varianten meerbepaald, maar ook omdat dit spel door veelvuldig gebruik snel zal gaan slijten.

Sun Tzu (Matagot)

Hebt u dit pareltje voor twee nog steeds niet in uw kast staan is het moment eindelijk gekomen om toe te slaan.

De eerste editie, Dynasties, werd hier al uitgebreid besproken in 2010. Toen al gaf ik een koopaanbeveling. De Matagot editie blinkt uiteraard ook nog eens uit wat spelmateriaal betreft, maar het is natuurlijk het speelplezier waar u voor gaat. Om Sun Tzu kunt u dan echt niet heen.

Sushi Go! (Zoch Verlag)

Gecondenseerd familiaal draften, daar komt dit op neer.

U vindt elders een bespreking op deze blog.

White Goblin Games heeft dit hebbeding ondertussen en heel terecht op hun releaselijst staan, dus u kunt lekker wachten tot die uitkomt. Zo maakt u weer plaats voor andere, moeilijker te vinden, spellen op Spiel.

Misschien kunt u wél even langs de stand van Spielbox. Ik meen mij te herinneren dat hun recentste magazine een uitbreidingsset van vier kaarten bevat. Die kunt u dan alvast inslaan.

The Ravens of Thri Sahashri (Japon Brand / Manifest Destiny)

Nu al getipt als hét tweepersoonsspel van Spiel 2014. U weet dus wat u te doen staat.

In dit coöperatieve pareltje moet u het meisje Rien helpen haar geheugen terug te vinden, daarbij alleen communicerend met elkaar door middel van de op tafel liggen kaarten. Sporadisch opduikende raven sturen de boel echter danig in de war zodat u steeds op het randje van uw draagkracht opereert. 

Thematisch heel sterk, met mooi spelmateriaal en extreem uitdagend.

Hebt u niet voorbesteld moet u echter vrezen voor een exemplaar. Op dag 1 snelsnel naar Japon Brand racen is dan ook aangewezen.

Tragedy Looper (Z-Man Games)

Iets zoals dit, medespeler, hebt u waarschijnlijk nog nooit gespeeld.

Zich steeds weer herhalende tragedies de wereld uit helpen door aan tijdreizen te doen en een en ander te repareren. Geef toe, het klinkt aantrekkelijk.

En als we de ervaringsdeskundigen moeten geloven is het dat ook, al kunt u elk scenario slechts één keer aansnijden, of u nu de mastermind bent of de protagonist maakt niet uit.

Belangrijkste ingrediënten: uitdagend, een hersencellentrainer, een interessant experiment op het gebied van groepsdynamica en een mastermind die met rooie oortjes de protagonisten zit af te luisteren. U hebt al veel minder leuks op uw keukentafel zien passeren.

Thunder Alley (GMT Games)

Bent u een racefan en ziet u ‘m liggen, onmiddellijk toeslaan. U hoeft zelfs nooit in een auto te hebben gezeten om hier intens van te genieten.

Wat mij betreft  is dit dé nieuwe referentie wat racespellen betreft, San Juan even buiten beschouwing gelaten. Dat komt door uw betrokkenheid bij elke beurt, de allianties die u kunt aangaan (weliswaar van het hele tijdelijke soort), de totale afwezigheid van dobbelstenen en de originaliteit waarmee gebeurtenissen, schade en de daaraan verbonden pitstops in het spelsysteem worden geïntegreerd.

Wok Star (Game Salute)

Ziet u dit heerlijke realtime, coöperatief wokrestaurant spel ergens liggen moet u het onmiddellijk tegen uw borstkas klemmen om het vervolgens, na betaling uiteraard, niet meer los te laten.

Ik ben niet zo voor realtime spellen, maar hier werd ik toch zeer aangenaam door verrast.

U krijgt, samen met uw familieleden, de kans uw failliete wokrestaurant nieuw leven in te blazen door de bank ervan te overtuigen dat u in vier dagen tijd een levensvatbare omzet kunt halen.

Hectiek krijgt na het aangaan van deze gedurfde uitdaging een geheel nieuwe betekenis. U sleept uw familieleden immers mee in een vier dagen durende horeca-hel die zijn weerga in de sector niet kent.

U moet immers nieuwe recepten leren, aan de lopende band klanten bedienen die deze nieuwe recepten willen proeven en zorgen voor een constante aangroei en preparatie van de noodzakelijke ingrediënten. Tussendoor verfijnt u uw kookvaardigheden, waardoor uw klandizie weer extra verwend wordt maar ook weer hogere eisen gaat stellen aan uw menukaart. Onverwachte gebeurtenissen en de onvermijdelijke ontevreden klant doen uw geoliede machine dan weer sputteren.

Dat u na die vier dagen rijp bent voor het gekkenhuis moet u erbij nemen.

Heerlijke hectiek – u hoort de klok letterlijk tikken-,  spanning tot het einde,  samenwerkingsvaardigheden die tot het uiterste op de proef worden gesteld en de behoefte om na afloop onmiddellijk aan een nieuwe sessie te beginnen – na het hoofd even in een emmer ijswater te hebben gestoken weliswaar – zijn de basisingrediënten van deze extreem lekkere bordkartonnen maaltijd.

Tenslotte, medespeler..

..hoop ik dat u op Spiel weer de tijd van uw leven beleeft. Het zal mij een waar genoegen zijn een praatje met u te slaan als ik u tegen het lijf loop. Als u me zoekt, ik hou me regelmatig op in de buurt van de Amigo Spiele boothbabes.

Kom er gezellig bijzitten.

Spiel ze!

Dominique

 

Airborne Commander (StrataMax Games)

Airborne Commander is een solo deckbuilder waarin u, deel uitmakend van de 101ste Airborne Division, op D-Day met uw mannen wordt gedropt in Normandië. Met een to-dolijstje van de geallieerde legertop op zak.

Dat lijstje bevat de doelen die u moet uitschakelen of beschermen.

U begint al onder een slecht gesternte want uw manschappen zijn niet bepaald netjes bij elkaar op de grond terechtgekomen. U moet uw troepen dan ook dringend hergroeperen in de, tot uw groot ongenoegen nogal ruim bemeten, landingszone.

Desorganisatie is trouwens het sleutelwoord hier. Tien desorganisatie kaarten in uw gedeckbuilde stapel en uw missie  is mislukt. Pikant detail: u hebt er bij spelaanvang al drie in uw stapeltje zitten.

Om u een idee waarvoor desorganisatie staat geef ik u enkele officiële synoniemen: chaos, ontreddering, ontwrichting, verstoring, verwarring, ontbinding, rotting, verrotting. Het is maar dat u weet waaraan u begint.

Punten verdient u dan weer door vijandelijke eenheden uit te schakelen of strategische punten te bezetten. Twaalf of vijftien punten binnenhalen – u kunt de moeilijkheidsgraad aanpassen – en uw missie is geslaagd.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Als u voorbestelde op paratroeper level maakt u deel uit van het spel, zo simpel is het. Het spel wordt dan uitgebreid met een bonuskaart met uw naam erop. Luitenant D. ‘handsome’ Cortens, geef toe dat het klinkt. Het enige probleem is dat er slechts 100 speciaal voor Spiel geprepareerde exemplaren konden worden gereserveerd en dat de afsluitingsdatum 20 september was. U moet echter niet wanhopen, paratroeper, want in de eerste helft van volgend jaar komt er een uitgebreide kickstarter campagne waarin u mogelijk een tweede kans krijgt.

Louter mikkend op de veeleisende solospeler kan dit gewoon niet slecht zijn.

Elke beurt staat bol van moeilijke afwegingen. Welke wapens gebruiken? Welke manschappen waar inzetten? Vraag ik om luchtsteun? Verlies ik kostbare tijd om mijn manschappen in de dropzone te verzamelen of stoot ik met een beperkte groep onmiddellijk door? Welke op de Duitsers veroverde wapens hou ik en welke laat ik achter?

Het ‘fog of war’ principe zorgt ervoor dat u nooit helemaal zeker bent van wat er op u afkomt.

Compact, snel begrepen, snel gespeeld en met het woord ‘hopeloos’ in gouden letters bijgeschreven in de nog te verzinnen ondertitel? Dit hebbeding mag in geen geval in uw verzameling ontbreken.

U houdt van deckbuilden op het scherp van de snee.

U bent een paracommando en u verveelt zich steendood tussen uw springopdrachten.

U maakt graag lange en eenzame bergtochten.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van StrataMax Games voorbij want:

U was te laat voor de voorbestellingen en u kúnt niet anders dan vrolijk voorbijlopen.

U hebt het niet zo voor conflictspellen gebaseerd op wereldoorlogen.

U bent geen solospeler.

Dominique

 

Fleet Commander: 1 Ignition (Capsicum Games)

In ‘Fleet Commander: 1 Ignition’, een scenario gestuurd bordspel voor twee spelers, bent u een interstellaire admiraal – hebt u het uiteindelijk tóch nog ver geschopt – die met zijn van alle moderne wapentuig voorziene ruimtevloot nu voor eens en voor altijd zal laten zien wie de baas is in het heelal.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Een overzichtelijke, maar toch epische strijd in de ruimte? Waar lag uw admiraalsplunje ook alweer?

Hoe gek u ook bent van monsterlijke miniaturen, van ruimteschipminiaturen bent u nog veel gekker.

Dobbelstenen bepalen wat u tijdens uw beurt mag doen (aanvallen, bewegen, verdedigen). U kunt ze zelfs opsparen voor een vernietigende uithaal in een latere beurt. Helemaal uw ding.

Het conflictueuze epos dat zich op uw keukentafel ontvouwt is omwille van het moduleerbare spelbord, de steeds wisselende terreinopbouw (asteroïdevelden en andere hindernissen), de zes wapenssystemen, de vier meegeleverde scenario’s en de regels voor beginners en  gevorderden altijd weer anders. Over de eigenzinnige dobbelstenen nog maar te zwijgen.

U zit al jaren tevergeefs te wachten op de eerste uitbreiding van Battleship Galaxies. Deze jongen zou u dat wachten wel eens kunnen doen vergeten. De eerste vier uitbreidingen voor ‘Fleet Commander: 1 Ignition’ zitten trouwens al in de interstellaire pijplijn.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Capsicum Games voorbij want:

Of dit ‘Battlefield: Galaxies’, toch nog steeds een beetje uw lieveling in dit genre, van uw keukentafel zal spelen valt nog te bezien.

U hebt het niet zo voor eindeloze vloedgolven van uitbreidingen. U wil een volledig spel in één doos.

U hebt uw traject naar een epische strijd op Spiel 2014 al minutieus uitgestippeld, niet richting Capsicum Games maar linea recta naar Ares Games, alwaar u met graagte veel geld voor ‘The Battle of Five Armies’ zult neertellen.

U blijft liever met beide voetjes op de grond.

Dominique

 

Abyss

Ik moet toegeven dat ik geen al te hoge verwachtingen had toen ik Abyss de eerste keer aansneed.

Dat bleek ongegrond.

Want dit spelletje waarin u onderzeese macht nastreeft kon mij wel bekoren.

U zwemt richting macht door het aangaan van allianties, het inhuren van invloedrijke zeeheren die u ook nog eens het voogdijschap gunt over onderzeese gebieden, het bevechten van monsters en het beïnvloeden van de hoge raad.

Allianties bekomt u middels een origineel can’t stop systeem waarbij u tijdens uw beurt alliantiekaarten (krabben, inktvissen, zeepaardjes, kwallen en schelpen met waardes van 1 tot 5) open legt en ze vervolgens aanbiedt aan uw tegenspelers. Die moeten u dan parels betalen. U mag zelf pas als laatste kiezen, als de kaart er nog ligt, om de kaart te nemen of door te gaan. Gaat u tot het gaatje moet u de laatst omgedraaide kaart kiezen en u krijgt nog een pareltje erbovenop als compensatie.

Niet gekozen of verkochte kaarten schuiven naar de facties van de allianties in de hoge raad.

U kunt er ook voor kiezen om tijdens uw beurt deze hoge raad te raadplegen waarna u al de kaarten van een gekozen factie op hand neemt. Dit is een goedkope manier om snel aan veel kaarten te geraken, maar meestal van een lagere waarde.

Als derde mogelijkheid kunt u lords inhuren door een combinatie van alliantiekaarten, zowel n soort als waarde, in te leveren. De lords geven zelf aan welke allianties ze verkiezen. Deze heerschappen leveren u punten op, maar ook eenmalige of permanente voordelen waarmee u zelfs het welzijn van uw tegenspelers onderuit kunt halen. Wachten op het juiste moment om een lord binnen te halen kan u ook nog eens twee parels opleveren.

Die voordelen gaat u wel weer verliezen van zodra u drie sleutels hebt verzameld. Die staan afgebeeld op de lords zelf of u kunt ze verdienen door monsters te bevechten die sporadisch opduiken in de alliantiefase (dat can’t stop systeem van hierboven). Drie sleutels verzameld en u moet een locatie in bezit nemen. Gelukkig leveren die op het einde van het spel lekker veel punten op. Als u goed kiest tenminste.

Het bevechten van monsters kan u ook naakte overwinningspunten opleveren – fiches trekken van een gedekte stapel – of sleutels en parels. Beslist een speler niet te vechten wordt de beloning voor de volgende speler groter. Dat wordt mooi bijgehouden op een beloningsspoor.

U kunt uw zeewierkrans opzetten na een klein uurtje. Dat gebeurt van zodra een speler zijn zevende lord heeft ingehuurd of de rij lords niet meer tot zes kan worden aangevuld.

Punten verdient u met uw lord kaarten, de locaties, de hoogste waarde van de alliantiekaarten die u tijdens het spel hebt afgelegd om lords in te huren en de puntenfiches die u hebt verzameld door monsters te bevechten.

Abyss valt op door zijn eenvoud. Het spel is snel uitgelegd en de beurtwisselingen volgen elkaar in sneltempo op. Het spelbord zelf geeft al duidelijk aan uit welke acties – er zijn er drie – u er eentje moet kiezen. Makkelijk zat.

De illustraties op de lords kaarten – er zijn er 35 verschillende – zijn ronduit adembenemend.

De alliantiekaarten daarentegen zijn erg klein, té klein, en staan in schril contrast met de lord kaarten. Ze zijn ook niet echt duidelijk en nogal donker waardoor u dit spel best bij daglicht op tafel legt.

De parels en de parelbakjes, in de vorm van een schelp, zijn prettig om te hanteren. Zowel tactiel als auditief – dat geluid van de parels die in de bakjes vallen! – vormen ze een leuke toevoeging. Alleen jammer dat de parels op het einde van het spel geen punten opleveren.

Ook de inlay van de doos verdient een dikke pluim. Hier is over nagedacht. Prima gedaan!

Het doosdeksel is ook heel speciaal. Geen tekst op de bovenkant, alleen een prachtige afbeelding van een van de hoofdrolspelers uit het spel. Er zijn meerdere ontwerpen in omloop. Bestelt u online weet u mogelijk niet wat u toegestuurd krijgt.

Het verdient trouwens aanbeveling deze doos frontaal en niet lateraal op een prominente plaats in uw spellenkast te zetten. U gaat gegerandeerd indruk maken.

De speciale eigenschappen van de lords maken dit spel elke keer weer anders en als u het slim speelt kunt u leuke combi’s maken, zowel met de lords zelf als met de lords en de locatiekaarten.

De locatiekaarten – groot en langwerpig – zorgen er wel voor dat uw tafel snel vol geraakt. De campingtafel kunt u vergeten.

Abyss, medespeler, is een mooi familiespel met een aangename speelduur, een overzichtelijk en niet te taxerend regelwerk, mooi en degelijk materiaal en een interessante en spannende eindtelling, dat tijdens het spelen een optimale belichting vraagt. Beschikt u over een goede binnenhuisverlichting of een helder terras moet u een aankoop zeker overwegen. Bent u gewoon een kunstliefhebber kan het ook gewoon op de kast. Of aan de wand.

Dominique

 

Abyss
Bombyx / Asmodee (2014)
Bruno Cathala en Charles Chevalier
2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar
45 minuten

 

Heroes Wanted

Hebt u dat vroeger ook gedaan, het samenvoegen van bordkartonnen hoofd-, romp- en beenplaatjes tot hilarische figuurtjes? Een politieagent bijvoorbeeld, met een balletrokje aan en voetballersbenen?

Wel, u kunt weer lekker terug in de tijd want Heroes Wanted – ik geef al maar gelijk toe, een mijner favorieten van het moment – geeft u daar ruimschoots de kans toe.

U moet immers bij spelaanvang uw alter ego superheld zelf samenstellen uit een hoofd – hierin schuilen uw superkrachten – en een romp (ook voorzien van interessante, zijn het minder krachtige, mogelijkheden).

Meer nog: ook de super slechterik, de zieke geest waartegen u het samen met uw medespelers gaat opnemen, moet op gelijkaardige wijze worden geassembleerd.

De mogelijkheden zijn duizelingwekkend hoog. Met wat er in de doos zit kunt u meer dan 1000 verschillende helden op het bord leggen, een spel op zich.

En het zijn echt niet de doorsnee Superhelden die hier de revue passeren. Wat bijvoorbeeld te denken van Naked Beard, of Fancy Volcano? Of DJ Dude en Promo Elephant? Types die u zelfs niet op een gemaskerd bal wil tegenkomen.

De Super Slechteriken zijn ook niet van de minsten. Zo hadden wij het genoegen al  te mogen kennismaken met Mama Hyena, Unstoppable Taco, Rubber Cactus en Baron Von Poodle.

Opgepast: ‘medespelers’ schreef ik hierboven. Dat lijkt de coöperatieve richting uit te gaan maar dat is het allerminst. U speelt tegen elkaar, weliswaar tegen een gemeenschappelijke vijand met zijn luitenants en voetvolk, maar toch wilt u uiteindelijk als enige staan te blinken op de voorpagina van de Zeta City Tribune, de grootste krant van het stadje waar uw lotgevallen zich afspelen.

Om op die voorpagina te geraken moet u de meeste roempunten verzamelen.

Dat doet u door de luitenants en het voetvolk van het spelbord af te knallen, de super slechterik te verzwakken en uiteindelijk uit te schakelen – wie hem finaal tegen de grond krijgt scoort extra – en – u u leest dit goed – uw collega superhelden af en toe ook even K.O. te slaan.

Zeta City biedt de super slechterik vele mogelijkheden om helemaal los te gaan. Vier scenario’s zijn er en ze spelen zich af op de twee dubbelzijdige spelborden.

Er is een vervuilingsscenario waarin Zijne Slechtheid Zeta City bedelft onder fastfood afval – humor is een van de sterke punten van dit spel – waarna u er met uw schoonheidsproducten achteraan gaat, er ontvouwt zich een hilarisch kat-en-muisspel in het het spiegelpaleis van het plaatselijke pretpark (waarbij de spiegels uiteindelijk niet blijken te zijn wat u van hen verwacht), er is een shoot out in een pakhuis waarin Zijn Slechtheid en masse blootleg dvd’s met extreem minderwaardige content en van uitermate slechte kwaliteit produceert om de plaatselijke bevolking af te stompen, en tenslotte – mijn absolute favoriet – is er de collectieve ontsnappingspoging van een hele horde Slechtheden uit het plaatselijke gekkenhuis.

Die spelborden, opgevat als de voorpagina van de Zeta City Tribune, zijn een lust voor het oog, en al helemaal wanneer ze werden volgestouwd met de protagonisten van het verhaal: de helden, de slechterik, zijn luitenants en zijn voetvolk. Er blijft echt geen plekje leeg op het bord.

Roempunten haalt u dus binnen door luitenants, voetvolk, de slechterik zelf en af en toe een collega superheld uit te schakelen, en de scenario gerelateerde opdrachten uit te voeren. Kleine artikeltjes over uw exploten – u schakelt bijvoorbeeld als eerste twee luitenants uit – in de Zeta City Tribune zijn uw opstapjes naar de voorpagina en leveren u ook  roempunten op. Meer zelfs, u kunt zo extra superkrachten vrijspelen.

Spelen is heel eenvoudig. Er is een kaartgestuurde superhelden fase waarin elke speler één kaart uitspeelt en de bijbehorende actie doet (bewegen, vechten, superkrachten gebruiken) én er is de slechterik fase waarin Zijne Slechtheid en zijn trawanten hun schadelijke ding doen. Verdedigen doet u ook met uw kaarten, wat het managen van uw kleine deckje van maximum 7 stuks erg belangrijk én vooral erg leuk maakt.

Hebt u zichzelf in de problemen gemanaged kunt u gelukkig uw beurt even overslaan om te rusten en uw actiekaarten weer op hand te nemen.

U kunt het spel nog opleuken met de bijgevoegde quirk kaarten – zenuwtrekjes van uw superheld zeg maar – waarin u zich bijvoorbeeld elke keer moet verontschuldigen als u iemand K.O. slaat. Vergeet u dat te doen kost dat u punten op het einde van het spel. Wij speelden zonder en hadden zo al meer dan voldoende lol.

Heroes Wanted slaat moeiteloos de brug tussen de knowhow van de euro-universiteit en die van de ameritrash-academie. Dat is een hele prestatie. Een van de redenen waarom dit spel een plaatsje heeft veroverd in mijn Prozac-kast.

Andere redenen zijn de zinderende spanning, het intensief en erg leuk kaartmanagement, de humor, de afwisseling, het verzamelen van overwinningspunten, het intens speelplezier, de geslaagde solovariant, de hoge interactie en de originele verschijningsvorm.

Toch lichte puntenaftrek voor de paarse dobbelsteen. Eén keer dobbelen en zijn witte oogjes stuiteren alle kanten op. En de rondeteller fiche had ook wat groter gemogen.

Maar deze euveltjes doen geen enkele afbreuk aan het speelplezier dat deze titel u aanlevert. Een heerlijk spel is dit.

Als u me nu wilt excuseren. De avond valt en ik moet mijn nauwsluitende lederen pakje weer in. Diest heeft mij nodig.

Dominique

Heroes Wanted
Action Phase Games (2014)
Travis R. Chance en Nick Little
1 tot 5 spelers vanaf 13 jaar
60 minuten