Zombie 15′ is een real time scenario gestuurd bordspel voor 2 tot 4 spelers waarin u als tiener in een klein, door zombies geïnfecteerd, stadje probeert te overleven en er vooral uit probeert te ontsnappen.

15 missies krijgt u voor de kiezen en per missie krijgt u 15 minuten.

Die, overigens zeer hectische, minuten worden minutieus bijgehouden door een cd-track met sfeergeluiden, waaronder om de zoveel tijd grommende zombies, hėt teken om nieuwe horror op het modulair samengestelde speelveld te brengen.

Het verdient aanbeveling om met de gemakkelijkste cd-track te beginnen. Om erin te komen. Eruit zal al moeilijk genoeg zijn. U kunt kiezen uit 3 moeilijkheidsgraden, die verschillen door het aantal zombies die om de zoveel tijd hun opwachting maken. U kunt de auditieve aanvoer volledig afsluiten door track 1 te kiezen, een iets moeilijker weg kiezen door voor de ‘om de minuut’ track te gaan (track 2) of vrolijk richting afgrond trippelen door de ‘om de 40 seconden’ zelfmoord track in te tikken (track 3). De wetenschap dat niet alleen de soundtrack het stadje van zombies voorziet, maar ook uw zoekacties en uw geluid producerende wapens en hulpmiddelen, zou u moeten sterken om eerst voor de instaptrack te kiezen.

Het spel begint nadat u de stadstegels voor het gekozen scenario – het verdient aanbeveling om de scenario’s chronologisch te doorlopen en de twee introductieverhaaltjes toch maar af te werken – op tafel hebt gelegd en de scenario gebonden spelelementen hebt toegevoegd (markers, startwapens en -hulpmiddelen enz.). Vervolgens leest de speler met het meeste gevoel voor dramatiek de hopeloze situatie waarin u bent verzeild geraakt voor, drukt u de startknop van de cd-speler in en u bent voor 15 minuten vertrokken.

Of u aankomt is een heel andere vraag.

Tijdens uw beurt mag u vier acties doen, afhankelijk van of er zich zombies in uw locatie ophouden of niet.

Geen zombies in zicht? Dan kunt u zich voor een actiepunt naar een aangrenzende stadstegel begeven, een zoeksector betreden of verlaten, een snelle of trage zoekactie doen, een zoekfiche uit de zoeksector nemen, een licht object activeren of een zwaar of licht voorwerp oprapen of laten vallen.

Grommende zombies vlakbij? Dan kunt u ze ook bevechten met wapens of de blote vuist. U moet wel oppassen met wapens die geluid maken want die trekken zombies aan, meerbepaald de gevreesde horde. Later meer hierover.

Zoeken is broodnodig. Snel zoeken is het veiligst omwille van de snelheid waarmee u dat kunt doen. U trekt dan drie kaarten van de zoekstapel – daar kunnen ook zombies inzitten – en eigent u toe wat u nodig hebt (wapens of hulmiddelen). Traag zoeken kost meer tijd maar kan u opleveren waar u naar zoekt. U mag dan immers de aflegstapel naast de zoekstapel doorzoeken en een kaart naar keuze nemen. Alles wat zich daarboven bevindt gaat echter onverbiddelijk uit het spel, wat u dan weer erg afkeurende blikken van uw medespelers kan opleveren. Want zij weten ook wat daarin zit. Sorry: zàt.

Op het einde van uw beurt vallen de zombies op uw locatie u aan. Kunt u hen afhouden met uw wapens of andere hulpmiddelen houdt u voorlopig stand. Geen dobbelstenen hier, u vergelijkt gewoon de sterkte van uw sterkste wapen met het aantal zombies. Is dat gelijk of groter is er niks aan de hand. Is het resultaat kleiner verliest u een leven en gaat u tegen de grond. Met de blote vuisten kunt u ook zombies uitschakelen, a rato van 1 zombie voor 1 leven.

Als u levenspunten verliest en u hebt nog minstens een levenspunt over gaat u neer en moet u tijdens de volgende beurt een actiepunt gebruiken om weer overeind te krabbelen. Valt u terug op 0 levenspunten gaat het licht helemaal uit en kunt u voor de rest van het scenario niets meer doen. Uw medespelers kunnen, en moeten mogelijk, u wel ontzetten door u op hun rug mee te dragen. U bent nogal zwaar, dus dat zorgt ook voor kostbaar tijdverlies.

Iets waar u er erg voor moet opletten is de zombie horde. Die hoopt zich op in een handig kartonnen bakje en bestaat bij spelaanvang uit 3 zombies. Trekt u tijdens een snelle zoekactie een horde kaart worden alle zombies van de horde op de straat van de tegel van de actieve speler geplaatst, waarna het horde bakje onmiddellijk wordt aangevuld met drie zombies. U begrijpt dat dit veruit het meest gevreesde spelonderdeel is. Daarbovenop komt nog dat de horde wordt uitgebreid als er geluid makende wapens of hulpmiddelen worden gebruikt, wat u wel twee keer doet nadenken vooraleer u naar het startkoord van uw Black & Decker kettingzaag grijpt.

Slaagt u erin uw missie te volbrengen kunt u door naar de volgende. U krijgt daarbij de garantie dat de moeilijkheidsgraad toeneemt. Gelukkig kunt u tussendoor spulletjes kopen of buitgemaakt materiaal meenemen naar uw volgende uitstap.

Speelt u graag real time spellen, maar vond u Escape te chaotisch en veel te foutgevoelig? Dan is Zombie 15′ onmiskenbaar de doos waarnaar u moet grijpen.

Het verdient aanbeveling de niet spelergerelateerde handelingen uit te besteden aan de rechter buurman van de actieve speler. Zo kan deze laatste zich volop concentreren op het uitvoeren van zijn acties, verlopen de beurten sneller, kan de linkerbuurman zich mentaal al voorbereiden op zijn beurt (dat is echt nodig, geloof me) en is iedereen meer betrokken.

Prijs de Heer! Het coöperatieve alfamannetje wordt hier vakkundig geneutraliseerd. Indien deze zich bij elke beurt zou mengen zou dat er immers geheid voor zorgen dat uw missie de hoger genoemde afgrond in sukkelt. Hij zal proberen in het begin hoor, maar na de eerste sessie houdt hij voorgoed zijn opdringerige mond.

Zombie 15′ biedt u, naast intens en hectisch speelplezier, een diepe en zware doos boordevol materiaal. De zombies hadden iets beter uit de verf mogen komen, maar eigenlijk doet dat er weinig toe omdat u tijdens het spelen toch niet over de tijd beschikt om ze eens lekker te bekijken.

Het is wel jammer dat de makers (nog) geen applicatie met de geluidsbestanden hebben voorzien zodat het steeds weer moeten aanslepen van een cd-speler tot het vaste opzetritueel behoort.

Nog een minpuntje: de fiches die uw leven en houdbaarheid van uw wapens en gebruiksvoorwerpen moeten aangeven zijn nogal klein en niet echt functioneel. Ik heb ze vervangen door blokjes die ik gewoon van de kaarten haal als ze worden gebruikt. Dat scheelt ook weer wat snelheid tijdens het spelen en het voorkomt dat u tijdens de hectiek uw fiches verschuift waardoor u uw persoonlijke boekhouding in het honderd loopt. En dat is iets wat u absoluut wil vermijden in dit spel.

Hou er ook rekening mee dat de opzettijd van een scenario even lang kan duren als het spel zelf.

Als u echter niet tegen de hoger genoemde, al bij al te verwaarlozen, weerhaakjes opziet bent u wel in voor een traktatie!

Zet wel een ijsemmer klaar.

Dominique  

Zombie 15′

IELLO (2014)

Guillaume Lémery en Nicolas Schlewitz

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

15 minuten

 

Five Tribes (Days of Wonder)

In Five Tribes, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, resideert u in het universum van 1001 nacht en u bent erop uit om de nieuwe Sultan van Naqala te worden.

U doet dat door, niet aan spelers gebonden, stamleden op een willekeurig samengesteld tegelbord te verplaatsen om ze daarna te activeren en hun eigenschap te benutten.

Sultan wordt u als u op het einde van het spel het meeste overwinningspunten hebt verzameld. Over een eventuele harem is in de spelregels geen woord te bespeuren.

Hoe meer stamleden u verzamelt tijdens de actiefase, hoe intensiever de stamactie. Handelaars bijvoorbeeld (groen) laten u toe punten genererende kaartensetjes te verzamelen en als u viziers opspaart (geel) krijgt u in een meerderheidssysteem op het einde van het spel ook punten toegekend. Bouwers (blauw) doen leuke dingen met goudstukken en blauwe tegels en moordenaars (rood) doen wat hun naam al aangeeft: geïsoleerde stamleden het hoekje om helpen. Wijzen (wit) hebben het talent djinns op te roepen die u van ongekende krachten voorzien.

De locatie waarop u uw bewegingsfase afsluit levert u ook nog eens een voordeeltje op. Meer zelfs, als de tegel geen stamleden meer bevat mag u de hem voorzien van een uwer kamelen, waardoor u op het einde van het spel extra scoort. En mits een beetje spelinzicht en geluk bouwt u zelfs een paleis, waarmee u nog eens extra langs de puntenkassa kunt passeren.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Five Tribes is een worker displacer, de tegenhanger van de worker placer. Dat intrigeert u.

Zeven manieren om punten te scoren, dat klinkt u als Arabische muziek in de oren.

De steeds wisselende startopstelling (in het kwadraat) garandeert u een hoge herspeelbaarheid.

U speelt graag met alle kleuren tegelijk.

U houdt van een eenvoudig regelwerk dat toch veel diepgang garandeert.

U kunt intens genieten van handige overzichtskaarten.

U speelt graag Mancala.

U houdt van spellen die zichzelf opruimen tijdens het spelen.

U laat graag prachtig spelmateriaal door uw begerige handjes gaan.

U hunkert nu toch al enkele jaren naar nog eens een echt goeie Days of Wonder. Dit zou hem wel eens kunnen zijn.

U voelt aan uw water dat dit wel eens dé hit van Spiel 2014 kunnen worden

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Days of Wonder voorbij want:

Bieden voor beurtvolgordes is niet bepaald uw favoriete bezigheid.

Een worker displacer, dat klinkt allemaal heel origineel maar uiteindelijk komt het eindresultaat toch op hetzelfde neer. Het is een lokkertje.

Dit spelsysteem zet de deur wagenwijd open voor dat waar beurtanalisten zo gek op zijn: lang nadenken. Daar blijft u verre van.

Dominique

 

The Battle at Kemble’s Cascade (Z-Man games)

‘The Battle at Kemble’s Cascade’ is een bordspel voor 2 tot 5 spelers, waarin u in de huid kruipt van een piloot van een goed bewapend ruimteschip die in asteroïdevelden op zoek gaat naar prestige en toch vooral oude en geheimzinnige technologieën. Prestige verdient u door het voltooien van missies, ontdekkingen en het uit het zwerk knallen van aliens. Zelfs uw tegenspelers moeten er regelmatig aan geloven.

De asteroïdevelden waarin u zich beweegt veranderen voortdurend en komen middels kaarten in sneltempo op u af, naar analogie met de arcade spaceshooters waarop dit spel is gebaseerd. Ontwijken van asteroïden en zwarte gaten, schieten, upgrades en geld verzamelen, artefacten ontdekken, het zit allemaal in. Uw kunst- en vliegwerk wordt nog extra bemoeilijkt door de voortdurende aandacht die uw energiestatus vraagt. Energie hebt u immers nodig om uw snelheid te regelen, uw wapens te bedienen en uw verdedigingsschilden op maximale sterkte te houden.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U speelde dit soort digitale spelletjes zo graag vroeger, maar uw reactiesnelheid was vergelijkbaar met die van een olietanker van 400.000 ton tijdens een noodstop: nihil. De bordkartonnenvariant geeft u eindelijk de kans toch successen te halen, door u aan te leveren waaraan u bij het spelen van de digitale voorgangers het meest gebrek had: tijd.

U puzzelt graag.

Interactie is uw belangrijkste drijfveer voor het spelen van bordspellen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Z-Man Games voorbij want:

Waarom het bordspel als u het echte ding kun spelen?

Het belangrijkste aspect van dit soort digitale schietspellen wordt in deze bordkartonnen variant, dat kan ook moeilijk anders, volledig teniet gedaan. Te traag, te weinig flashy, te weinig actie. U hebt eerder het gevoel dat u in een golfslagzwembad voor bejaarden zit dan in het middelpunt van een opwindende alien invasie.

Erger nog, u vreest voor de ergste ramp die u tijdens een spel kan overkomen: analysis paralysis.

Als u wil stressen met kaarten die op u af komen kent u slechts één adres: 7 Days of Westerplatte.

De eerste reacties op Gen Con waren niet bepaald hoopgevend, het woordje ‘middelmatig’ dook regelmatig op. Middelmatig staat niet op de voorwaardenlijst  waarmee u naar Spiel afzakt.

Dominique

Abyss (Asmodee)

In Abyss, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, wordt u voor de zoveelste  keer geconfronteerd met hetzelfde liedje. Er is een onderzeese troon vacant en u hebt, net als enkele concurrenten, daarop uw z(v)innen gezet.

U gaat dus naarstig aan de (school)slag met het omkopen van raadsleden zodat u hun speciale krachten kunt aanwenden. Die gebruikt u voornamelijk om strategische locaties te controleren, het belangrijkste natte opstapje naar uw eeuwige roem.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U kijkt graag naar mooie dingen. Abyss stelt u niet teleur.

U ben een liefhebber van het lichtere en kortere, familiale eurowerk waarin u grondstoffen verzamelt om deze later om te zetten in weer andere dingetjes, hier ‘lords’ en locaties, die u dan weer overwinningspunten opleveren.

U jongleert graag met pareltjes.

U racet graag als eerste naar een einddoel.

U verzamelt graag setjes.

U houdt van spellen met interactie, maar weinig conflict.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Asmodee voorbij want:

Niks nieuws onder de zon – excuseer, zeespiegel – hier, of het moest het prachtige artwork zijn. Daarop alleen kunt u allang niet meer teren. U wil ook inhoud. De waarschuwing ‘schoonheid is een list van speluitgevers’ staat nog altijd hoog in uw vaandel geschreven. U kunt zich niet van de indruk ontdoen dat de schoonheid van dit spel het simplistische spelverloop moet verdoezelen.

U hebt het niet zo voor overbodige spelborden.

U bent kleurenblind.

U houdt van weefgetouwen die mooie dingen doen met spelmechanismen en thema’s. Dat type weefgetouw werd bij de ontwikkeling van Abyss niet gebruikt. Men koos voor een kleefapparaat, waarmee het thema er achteraf werd opgeplakt.

De eerste reacties na Gen Con zijn nogal aan de lauwe kant. Samengevat komt het erop neer dat de meerderheid van ervaringsdeskundigen het geen slecht spel vindt maar toch niet goed genoeg voor de privécollectie. En u gáát net naar Spiel voor het aanvullen van uw privécollectie. Deze kan dus van de lijst.

Dominique

 

Age of War (Fantasy Flight Games)

In Age of War, een dobbelspel voor 2 tot 6 spelers dat zich afspeelt in Het feodale Japan, probeert u een van de 14 kastelen in te nemen die in het midden op tafel liggen uitgestald.

U doet dat door de verdedigingslinies van die kastelen weg te dobbelen met infanterie, cavalerie, boogschutters en daimyo’s. U beschikt over 7 dobbelstenen die u mag herdobbelen, als u bij elke worp maar een linie wegspeelt. Lukt het u niet per dobbelworp een linie te doorbreken, moet u vóór het herdobbelen een dobbelsteen inleveren. Als u elke linie hebt uitgeschakeld mag u het kasteel claimen en voor u open leggen. Ligt het daar nog op het einde van het spel levert het u punten op.

Slaagt u erin alle kastelen van dezelfde clan te veroveren kunt u ze definitief de uwe noemen. Dat is aan te raden want zolang een clan verdeeld is kunt u ook de kastelen van andere spelers aanvallen, al kost dat iets meer moeite (u moet vooraf al een generaal inleveren). Een volledige clan levert u ook nog eens bonuspunten op.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Age of War is een heruitgave van Risk Express, veruit de leukste telg uit de ‘Express’ lijn van Hasbro, en daar is niet gemakkelijk meer aan te komen. Getuige daarvan de belachelijk hoge prijzen die in Amerika voor dit kleinood worden betaald.

Risk in een kwartiertje, wat wil een mens nog meer?

Age of War garandeert u licht en aangenaam dobbelvertier.

Age of War is zeer vriendelijk voor families.

Age of War speelt veel sneller dan grote broer Risk.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Fantasy Flight Games voorbij want:

Van het licht en aangenaam dobbelvertier van hierboven onthoudt u toch vooral het woordje licht.

De handige, multifunctionele en erg stevige plastic dobbelkom van Risk Express, die tevens als verpakking van het spel fungeerde, is niet meer. U krijgt nu een banaal kartonnen doosje in handen.

De heer Knizia zou dringend met wat nieuws op de proppen moeten komen in plaats van zich meer en meer te outen als recyclageambtenaar.

Het doosje gaat u bedriegen. U verwacht een interessant en erg uitdagend conflictspel – die titel alleen al! Dat is het niet.

Dominique

Geef toe, u droomt er soms van een Ninja te zijn.

Bedreven in allerlei gevechtskunsten, lenig als een kat, stil als de nacht (erg handig als u spellen langs uw wederhelft moet smokkelen) en uitermate doeltreffend.

Wel, u kunt nu de schijn ophouden met een spelletje Ninja Dice.

Daarin gaat u bij nacht op rooftocht – Ninja’s moeten ook eten – in buurten waar veel yens te vinden zijn.

Drie rondes worden er gespeeld, met een steeds oplopende moeilijkheidsgraad.

De hindernissen die u tijdens uw drie inbraken moet overwinnen zijn bewakers, ingenieuze sloten en residenten. Uw reddingsboeien: een handvol Shuriken, geavanceerde sluiptechnieken en een handig etuitje met inbrekersmateriaal.

Uw doelwit wordt door een uwer tegenspelers bij elkaar gedobbeld, waarna u, ook al dobbelend, uw missie aanvat.

Daartoe gooit u uw vaardigheidsdobbelstenen. Tegelijkertijd gooien uw tegenspelers hun bedreigingsdobbelsteen. Afhankelijk van hoe de dobbelstenen komen te liggen – dat is het licht innovatieve van dit spel – kunnen uw tegenspelers bij u, of bij elkaar, munten stelen. Gelukkig kunnen deze acties ook,worden geblokkeerd als er een onderscheppingssymbool werd gedobbeld. Zandlopersymbolen worden aan de kant gelegd. Die knabbelen aan de tijd die u hebt om uw missie te volbrengen.

Vervolgens kijkt de Ninja even na wat hij in het huis zoal kan uitschakelen kan maken met zijn dobbelresultaat. Sleutels neutraliseren sloten, shurikens en sluiptechnieken neutraliseren residenten en bewakers.

Hebt u een geluksymbool gedobbeld mag u een ander symbool met vier vermenigvuldigen. Handig, bijvoorbeeld,  als u voorbij vier bewakers moet met slechts ėėn sluipsymbool.

Als u de achter- of voordeur niet hebt bereikt – het hangt er allemaal vanaf waar u begint nietwaar – kunt u ervoor kiezen om uw voorraad dobbelstenen volledig of gedeeltelijk opnieuw te gooien. Uiteraard dobbelen uw tegenstanders met hun bedreigingsdobbelsteen weer lustig mee. Hun gedobbelde zandlopers blijven wel liggen. Teveel zandlopers op tafel vooraleer u uw missie afrondt of afbreekt en u gaat met niets huiswaarts.

U kunt er ten allen tijde vandoor gaan als het te warm wordt onder uw Ninjavoetjes, maar dat levert u minder goud op. En bonuspunten kunt u dan helemaal vergeten.

Bonuspunten verdient u door geen wapens te gebruiken tijdens uw strooptocht – u blijft een man van eer – en het hele huis leeg te halen.

Na drie ronden wint de speler met het meeste geld.

Ninja Dice is licht dobbelvertier, maar er is een probleem. Het wordt pas echt interessant als u het met de locatie-uitbreiding speelt en die moet u er apart bijkopen. U bent dan tijdens uw beurt niet overgeleverd aan de willekeur van een dobbelworp die de moeilijkheidsgraad van uw missie bepaalt, maar u kunt dan kiezen uit een aantal beschikbare locaties die elk nog eens verschillende bonussen opleveren.

Zonder locatiekaarten zou ik eigenlijk niet meer beginnen aan dit spelletje.

De verpakking is leuk, een toiletzakachtig recipiëntje met ritssluiting, waardoor het mogelijk ook weer wat makkelijker langs uw wederhelft te smokkelen is. Als u een tussenstop maakt in de badkamer tenminste.

Ninja Dice is geen must. Het zit in het grote peleton van de gemiddelde dobbelspellen. Het richtingmechanisme is niet innovatief genoeg om innovatief te zijn en nog behoorlijk willekeurig erbovenop. De thematische omzetting is dan weer wel geslaagd.

Advies: proefspelen.

Dominique

Ninja Dice

GreenBrier Games (2013)

Rocco Privetera

2 tot 5 spelers vanaf 9 jaar

30 minuten

 

Hebzucht.

Het is een hoofdzonde waaraan velen onder ons – bekijk uw spellenkast en uw verlanglijstje voor Spiel 2014 even – ten prooi vallen.

Bij Queen games hebben ze dat goed bekeken, want Greed – duidelijker kan een boodschap niet zijn – werd ondertussen uitgeleverd. Het benieuwt me hoeveel inside jokes er bij Queen Games over ons en dit spel worden gemaakt de laatste weken.

Slijtargumenten genoeg hoor. Donald X. Vaccarino stond aan het hebzuchtige roer, het thema spreekt aan, de prijs swingt niet echt de hebzuchtige pan uit en – ik moet het toegeven – het is echt een goed spel.

U zou het dus eigenlijk wel moeten hebben.

Greed is een kaartspel waarvan u de titel maximale eer probeert aan te doen. Hebt u op het einde van het spel immers de meeste dollars verzameld – u bent wederom de spin in het web van een criminele organisatie – bent u de winnaar. Tellen doet u na 12 rondes, in een meestal spannende en soms zelfs heel onverwachte, apotheose.

U bouwt uw imperium uit door al draftend kaarten uit te spelen, hopend daarmee een niets ontziende geldmotor aan de gang te krijgen.

Wat u voor u op tafel uitspeelt zijn onroerende goederen en personeel. Het garneersel bestaat uit goedgemikte, en vooral goed getimede, actiekaarten.

Uitspelen van kaarten kunt u meestal niet zomaar. U moet er meestal voor betalen of al andere, voorwaardelijke, kaarten hebben uitgespeeld.

Het selecteren van uw kaarten gebeurt simultaan, het uitspelen ervan op basis van de nummering onderaan – de lagere kaarten mogen eerst op tafel.

Actiekaarten worden onmiddellijk geactiveerd of even on hold gezet tot de volgende ronde. Dat zorgt voor erg interessante afwegingen, meestal gerelateerd aan het woordje ‘planning’.

Uw inkomsten, tegelijk uw overwinningspunten, worden door uw uitgespeelde kaarten gegenereerd. Uw personeel voorziet u van de nodige financiële armslag, u verzilvert aandelen en tussendoor knabbelt u ook hier en daar een beetje aan de financiële koekjes van uw tegenstanders. Verlies voor hen is immers winst voor u.

Greed, hebzuchtige medespelers, is geen moeilijk spel. De spelregels beslaan vier paginaatjes en u ben heel snel aan de slag. In tegenstelling tot veel andere spellen zult u dit na een eventuele lange afwezigheid op uw tafel – iets wat ik mij erg moeilijk kan voorstellen – zo weer oppikken.

Greed is echter niet zo eenvoudig te winnen als uit te leggen. U moet goed op uw tellen passen en de imperiums van uw tegenspelers goed in de gaten houden. Af en toe geld uit hun zakken jagen is zeer aan te raden.

Dollars spelen een prominente rol in dit spel. De kickstarter versie komt trouwens met mooie houten dollartekens die tijdens het manipuleren – u legt ze op uw holdings als aandelen casht en ze zijn elk 10.000 dollar waard – een lekker tactiel genot genereren en dus ver te prefereren zijn boven de bordkartonnen tegenhangers van de winkelversie. Zeer te spreken ben ik ook voor de keuze van geldkaarten. Lekker functioneel. Geen gedoe met papieren restafval hier.

Zoekt u een kort kaartspel met diepgang, veel geld, functioneel materiaal en houdt u ervan geldmotoren aan te zwengelen om die dan vervolgens soepel te laten draaien? Dan moet u dit eens proberen. Het is eens wat anders dan grondstoffenblokjes.

Greed is met elk opgegeven spelersaantal goed te spelen en is verrassend leuk met z’n tweeën.
Omwille van het gebruik van tekst op de kaarten raad ik u aan voor de Engelse versie te gaan.

Dit is zonder meer het beste dat de heer Vaccarino tot op heden uit zijn hoge hoed heeft geschud. Ik voel uw ongeloof tot hier, medespeler. Wees echter gerust, ik raaskal niet.

U mag zondigen.

Dominique

Greed

Queen Games (2014)

Donald X. Vaccarino

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

Dead of winter: A Crossroads Game (Plaid Hat Games)

Verbleef u de voorbije maanden voornamelijk op de planeet Xugoutyhop is de buzz rond deze titel mogelijk aan u voorbij gegaan.

In ‘Dead of Winter: A Crossroads Game’, een verhaalgestuurd overlevingsspel voor 2 tot 5 wanhopige spelers, resideert u in een kleine kolonie die dapper standhoudt in een door ziekte, dood en extreme koude geteisterde post-apocalyptische wereld. Daarbovenop schuifelt er nogal wat zombiegespuis langs uw barricades en het lijkt nogal aan de hongerige kant.

U hebt binnen de kolonie de leiding over een kleine groep overlevers en u probeert met de andere facties – uw tegen- of medespelers, het is maar hoe u het bekijkt – zo goed en zo kwaad mogelijk weerstand te bieden tegen de schier eindeloze stoet ongemakken die als waren het sneeuwlawines uw richting uit komen gedenderd.

Er is een gemeenschappelijke overwinningsvoorwaarde, maar ook een individuele. En dat, medespeler, zorgt toch voor een speciale dynamiek. Want uw individuele belangen zouden die van de kolonie wel een eens zwaar in de weg kunnen staan, zeker als bijvoorbeeld het woordje ‘wraak’ in gulden letters in uw persoonlijk missieboekje werd bijgeschreven.

De hoger genoemde dynamiek staat garant voor een moeilijke evenwichtsoefening die kan resulteren in een collectieve overwinning, een individuele zege of een mengvorm van die twee, waarbij slechts enkele spelers de overwinning uit de brand slepen.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U hebt de Zeuro’s onlangs vaarwel gezegd – op aanraden van uw huisdokter – en hebt het Angelsaksisch model voorgeschreven gekregen, met de nadruk op thematiek en spelbeleving. U voelt zich sindsdien stukken beter. U zult zichzelf dan ook hoge dosissen Dead of Winter gaan toedienen.

Zombies en thematiek – tenzij ene Reiner Knizia zich ermee bemoeit – gaan hand in hand. Aangezien u tijdens uw prospectie de naam van hogergenoemde auteur nergens bent tegengekomen hebt u de neiging toe te slaan.

U speelt graag Shadows over Camelot en Battlestar Galactica.

U onderneemt graag actie op basis van het resultaat van een dobbelworp.

U houdt van verraderlijke types en u geniet pas echt als u er zelf eentje kunt zijn.

Loop vrolijk zwaaiend de stand  van Plaid Hat Games voorbij want:

U bent nogal labiel van aard en een deelname aan dit psychologisch project zal u mentaal helemaal onderuit halen.

U haat verraders in een spel en potentieel aanwezige verraders al helemaal. U wil weten waar u aan toe bent als u een spel aanvat. U wil grondstoffenblokjes en gebouwen om te bouwen en spreadsheets van spelborden en, nog veel meer, een totale afwezigheid van geluk. Dat u daar uiteindelijk dood- en doodziek van wordt, en uw medespelers nog veel meer, zal u een zorg zijn. U begrijpt ook dat als u alleen ervaring hebt in het omzetten van houten blokjes in overwinningspunten, u in dit spel een vogel voor de kat bent.

U bent nogal ontgoocheld door de eendimensionale spelers- en zombiefiguren die u in de doos zult aantreffen. Eendimensionaliteit zit thematiek meestal in de weg, u bent dus op uw hoede.

De overdaad aan zombiespellen heeft u danig in het defensief gedrongen de laatste tijd, al was ‘The Walking Dead: The Best Defence’ best wel een lichtpunt. U vreest dat de elegantie van deze laatste door ‘Dead of Winter: A Crossroads Game’ niet zal worden geēvenaard.

Dit spel wordt zodanig hoog de hemel in geprezen dat u mogelijk naar een andere planeet moet om er nog aan te geraken. Xugoutyhop lijkt me een goede keuze.

Dominique

 

AquaSphere (Hall Games, Pegasus Spiele, Tasty Minstrel Games)

In AquaSphere, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u de leider van een wetenschappelijk team dat zich op de bodem van een niet nader genoemde oceaan bevindt. Uw team bestaat uit een ingenieur, een wetenschapper en enkele robots. En u hebt een duikbootje.

In vier spelrondes probeert u middels experimenteel onderzoek, het uitbouwen van uw basis, het exploreren van de zeebodem (met een eigenaardige fixatie op octopussen) en het verzamelen van kristallen zoveel mogelijk kennispunten – zeg maar gerust overwinningspunten – te vergaren. Hebt u daar op het einde van het spel het meeste van in voorraad wint u.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Stefan Feld.

U bent een veeleisende veelspeler en u gruwt van het fenomeen geluk.

U bent informaticus.

U houdt van een gezonde mix tussen tactiek en strategie.

U speelt graag Roborally.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Hall Games, Pegasus Spiele en Tasty Minstrel Games voorbij want:

Stefan Feld.

U bent geen informaticus en hebt ook niet de capaciteiten om een goede informaticus te worden.

Uw kat, die toch een zekere reputatie geniet als het het om het terugvinden van jongen gaat, vindt de hare echt niet terug op dit spelbord.

U hebt heimwee naar de Feld van Notre Dame en het Roma duo, waarin u zonder gepriegel, en vooral vrolijk, aan de slag kon. Die tijd komt naar uw gevoel niet meer terug.

Ondanks het feit dat u zich hier op de zeebodem bevindt wordt u hier geconfronteerd met extreme droogte.

De doodsheid die heerst aan tafels waar recente spellen van Feld worden gespeeld schrikt u een beetje af. AquaSphere vormt hierop, dat weet u nu al, geen uitzondering. Voor een gezellige sphere moet u elders zijn.

In 100 minuutjes bent u klaar, leest u op de doos. U weet nu al dat het langer zal duren. Dat, gecombineerd met de doodsheid van hierboven, doet u wegblijven van de zeebodem. Daar zal een schattig octopusje niks aan veranderen.

Dominique

 

Mensen die het kunnen weten, of zouden moeten weten, beweren dat dit tot het beste behoort wat ooit in de categorie racespellen is verschenen.

Ze hebben gelijk.

Thunder Alley speelt zich af op de circuits van het NASCAR race gebeuren, die zich meestal manifesteren in een ovale vorm. U rijdt dus uitgerekte rondjes.

Dat doet u met een team – uw aantal deelnemende wagens wordt bepaald door het aantal spelers – en u probeert uw wagenmenners zoveel mogelijk vooraan te laten eindigen. Ook op het eind van elke ronde, want dat levert u extra bonuspunten op.

Thunder Alley is volledig kaartgestuurd en dus dobbelsteenloos – en dat laatste is heel belangrijk. Dat betekent immers dat u meer in de hand hebt dan gewoonlijk bij dit soort spellen. En, ironisch genoeg, verhogen uw tactische mogelijkheden van zodra een wagen van uw team uit de wedstrijd wordt genomen. U beschikt dan immers over evenveel handkaarten, maar voor minder wagens. U kunt uit de wedstrijd worden geflikkerd als u wordt gedubbeld of met onherstelbare motor-en/of carrosserieschade wordt geconfronteerd. Ook uw banden verdienen aandacht. Ze slijten nogal snel. Deze euvels kunt u uiteraard verhelpen door even de pits in te duiken, al verliest u dan kostbare plaatsen.

Wees niet naïef, medespeler, u lóópt schade op. U kunt er gewoon niet omheen. Niet allemaal, maar de meeste bewegingskaarten die u uitspeelt tonen immers ook een schade-icoontje. En dat moet u toepassen als u de kaart in kwestie uitspeelt. Teveel schade en uw snelheid gaat eronder lijden. Lees: u moet bewegingspunten inleveren. Erger nog, 6 schadefiches op uw wagentje en u mag nog een laatste keer zwaaien naar het talrijk opgekomen publiek.

Uw sleutel tot snelheid en de daaruit voortvloeiende overwinning ligt in het zo ver mogelijk vooruit zien te komen buiten uw beurt.

U hoeft niet terug naar de vorige zin. U las het goed.

Dat doet u door maximaal gebruik te maken van het draftmechanisme. Hier wordt niet het doorgeven en selecteren van kaarten bedoeld, maar het zich met een racemonster ophouden in de veilige en minst luchtweerstand biedende omgeving van andere racemonsters, door kenners ‘The Pack’ genoemd.

U drijft als het ware mee op de flow van uw tegenspelers. Het op het juiste moment verbreken van die flow om voor eigen gewin te gaan is een van de belangrijkste beslissingen die u tijdens de wedstrijd zult nemen.

Bewegen doet u, heel eenvoudig, door een van uw racemonsters te selecteren en vervolgens een bewegingskaart uit te spelen. Daarmee beweegt u tussen de 4 en 8 baanvakken vooruit. Uitzondering: als u de pits verlaat hobbelt u slechts 2 armzalige het circuit op.

Er zijn vier soorten bewegingskaarten. Solo movement selecteert u als u uw eigen gangetje wil gaan. De drie andere nemen andere wagens mee tijdens de verplaatsing, ook die van uw tegenspelers. Speelt u een Lead movement kaart neemt u iedere wagen achter u in dezelfde rij mee in uw zog. Bij Pursuit movement duwt u uzelf en alle wagens voor u vooruit. Draft movement, de leukste, doet alle wagens in een rij vooruit bewegen. Of ze zich voor of achter de wagen van de actieve speler bevinden maakt niks uit.

Lateraal en diagonaal bewegen wordt in sommige gevallen ook toegestaan. Een andere wagen even tegen het buitenmuurtje drukken behoort dan bijvoorbeeld tot de, overigens erg leuke, mogelijkheden.

Nadat de actieve speler zijn wagen, en meestal ook die van andere spelers, heeft verplaatst, draait hij zijn wagenfiche om, van wit naar zwart of omgekeerd. Zo kan men perfect volgen welke wagen al aan de beurt was of niet. Eenmaal alle wagens geactiveerd begint een nieuwe spelronde.

Maar die nieuwe ronde begint niet zonder het trekken van een gebeurteniskaart, al dan niet voorzien van een groene, gele of rode vlag. Groen betekent gewoon doorspelen na het effect, geel betekent een herstart – met behoud van de posities maar met een hergroepering van het nog actieve wagenpark, erg interessant als u eenzaam en alleen achteraan bengelt – en rood betekent sowieso einde race. U mag die gebeurteniskaarten niet onderschatten. Die kunnen bijvoorbeeld wagens treffen met de meeste bandenslijtage en meer van dat fraais. Niet zelden wordt het omdraaien van de volgende gebeurteniskaart nagelbijtend en billenknijpend afgewacht.

Nadat u het voorgeschreven aantal rondjes hebt gedraaid worden, op basis van de eindposities uiteraard, de punten geteld. Hier wordt de officiële NASCAR puntentelling gebruikt, wat betekent dat u een rekenmachine bij de hand moet houden. Dit vraagt immers wat telwerk. Spannend telwerk, dat dan weer wel. Wie de meeste punten heeft verzameld wint. Het verdient aanbeveling champagne in huis te hebben als u dit op tafel legt.

Uw eerste spelletjes gaan langer duren dan verwacht – u moet als uitlegger ab-so-luut het belang van het rijden in groep, en het mee profiteren van de beurten van uw tegenstander, benadrukken – maar als u eenmaal alle knopjes in uw cockpit weet staan vliegen de rondes voorbij.

Thunder Alley is het beste racespel dat ik ooit heb gespeeld, mogelijk zelfs een van de beste spėllen die ik ooit heb gespeeld. Thematisch erg dicht bij het echte werk, u bent altijd betrokken – wie neemt me mee? – en het gejongleer met overwinningspunten maakt elke wedstrijd super spannend.

De pitregels, de gebeurteniskaarten (die regenkaart!), de vier circuits, de schade en slijtage die uw wagens oplopen, het teamspel tussen uw eigen wagens en die van uw tegenstanders, de voortdurend wijzigende posities, het orgastisch tactisch handelen, het strategisch terugtrekken van wagens uit de wedstrijd, het nemen van risico’s – houdt mijn motor het nog wel in die laatste ronde? – en de logische en relatief eenvoudige spelregels waarbinnen u mag manoeuvreren maken dit een lekkernij voor de veeleisende racespeler, zeg maar voor de speler tout court.

Een van de knapste prestaties van dit spel is het behoud van het speelplezier met slechts twee spelers. Dat is, voor een racespel, zonder meer indrukwekkend te noemen. En ook solo is Thunder Alley, ondanks het ontbreken van een officiële variant, een verrassend aangenaam tijdverdrijf.

Ondanks de relatieve eenvoud van de regels zult u, wilt u kans maken op een overwinningskrans en een joekel van een fles champagne, al uw tactisch vernuft uit de kast moeten halen. Bent u goed in het managen van kaarten hebt u alvast een stapje voor. Ook het goed kunnen inschatten van de bedoelingen van uw tegenstanders gaat u enorm vooruit helpen.

Potentiële ontwerpers van wielrenspellen zouden het bewegingssysysteem van Thunder Alley eens nader moeten bekijken. Breaking Away heeft er wel een klein beetje van weg, maar is veel te mathematisch. Een kruisbestuiving zou wonderlijke resultaten kunnen opleveren.

Formula D adepten moeten ook eens langslopen. Marktplaats, Ebay en Kapaza zullen hun dankbaar zijn.

U mag niet te lang wachten. De kleine voorraad is zo goed als uitverkocht en een eerste herdruk zou pas over een tweetal jaar worden overwogen. Er zou ook aan een compatibele Indy Car spin-off worden gewerkt, Grand Prix, en dat is dan weer goed nieuws voor de adepten onder ons.

Hou wel rekening met een hoge verzendingskosten omwille van de zware en diepe doos. Het gewicht zit hem vooral in de twee dubbelzijdige bedrukte, grote spelborden.

Thunder Alley biedt zich aan bij de start, kijkt eens meewarig naar alle andere racesspellen die zich hoopvol op de grid hebben opgesteld, duwt bij het groene licht even de turboknop in, geeft vervolgens iedere concurrent het nakijken en begint ze vervolgens een voor een te dubbelen.

Een kanjer!

Aanbevolen soundtracks tijdens het spelen: ‘ik neem je mee’ (Gers Pardoel) of ‘Racing in the Street’ (Bruce Springsteen).

Dominique

Thunder Alley

GMT Games (2014)

Jeff Horger, Carla Horger

2 tot 7 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten